Ліпеньская манархія

Ліпеньская манархія (), афіцыйна Каралеўства Францыя () —  палітычны рэжым (ліберальная канстытуцыйная манархія) у Францыі пры Луі-Філіпе I, які доўжыўся з 26 ліпеня 1830 года (Ліпеньскай рэвалюцыі 1830 года) да 23 лютага 1848 года (Рэвалюцыі 1848 года). Усталяванне Ліпеньскай манархіі азначала канец перыяду Рэстаўрацыі праз звяржэнне кансерватыўнага ўрада Карла X.

Луі-Філіп, прадстаўнік больш ліберальнай Арлеанскай галіны дому Бурбонаў, абвясціў сябе «каралём французаў», а не традыцыйным «каралём Францыі», падкрэсліваючы народныя вытокі свайго праўлення. Кароль абяцаў прытрымлівацца так званага сярэдняга шляху, пазбягаючы крайнасцей як кансерватыўных раялістаў, так і левых радыкалаў.

У часы Ліпеньскай манархіі ў дзяржаве дамінавала заможная буржуазія і шматлікія былыя напалеонаўскія чыноўнікі. Урад прытрымліваўся кансерватыўнай палітыкі, асабліва пад уплывам Франсуа Гізо. Кароль падтрымліваў сяброўства з Вялікабрытаніяй і фінансаваў каланіяльную экспансію, асабліва французскае заваяванне Алжыра. Да 1848 года, калі ў многіх еўрапейскіх дзяржавах адбыліся рэвалюцыі, папулярнасць караля ўпала, і ён адрокся ад прастола, што азначала пачатак Другой рэспублікі.

Катэгорыя:Гісторыя Францыі