Жан Віго

Жан Віго (, поўнае імя Жан Банавенцюр дэ Віго Альмерэйда; ,  — , там жа) — французскі кінарэжысёр. Нягледзячы на ​​нядоўгае жыццё і кароткачасовую кар’еру, зрабіў значны ўклад у развіццё паэтычнага рэалізму (плыні ў французскім кіно 1930-х гадоў), што пасля аказала ўплыў на рэжысёраў французскай новай хвалі.

 Біяграфія 
у 1928 годзе працаваў памочнікам у вядомага кінааператара Леона-Анры Бюрэля, дапамагаў яму на здымках карціны «Венера». Затым, атрымаўшы ў спадчыну пасля смерці сваяка 100 тысяч франкаў, ён набыў старую кінакамеру і ў 1930 годзе пачаў працу над сваім першым фільмам — нямой дакументальнай кароткаметражкі «Наконт Ніцы», якая выявіла здольнасць Віго ўлоўліваць натуральную прыгажосць рэальнасці і надаваць банальным сцэнам стылізаванае паэтычнае гучанне.

Другім фільмам рэжысёра стала дакументальная сюррэалістычная кароткаметражка «Тарыс, або плаванне», выпушчаная ў 1931 годзе, дзе галоўным героем быў плывец-чэмпіён Жан Тарыс. Далей у 1933 годзе рушыла ўслед поўнаметражная карціна «Нуль за паводзіны». Яна апавядала пра жыццё школы-інтэрната для хлопчыкаў і яе вучняў, якія ўзбунтаваліся супраць школьных парадкаў і выкладчыкаў, карыкатурныя вобразы якіх відавочна былі запазычаныя Віго з дзіцячых успамінаў. Гэты фільм цэнзура адправіла на паліцу, і абмежаванні да паказу былі зняты толькі ў 1945 годзе.

У 1934 годзе рэжысёр зняў сваю чацвёртую і апошнюю карціну, павольную меладраму «Аталанта». Сюжэт фільма быў просты і апісваў гісторыю двух маладых, вясковай дзяўчыны Джульеты (Дзіта Парла) і шкіпера Жана (Жан Дастэ). Пасля вяселля яны адплываюць на баржы Жана «Аталанта» па каналах Францыі да Парыжа. Калі Джульета, нягледзячы на ​​забарону мужа, уцякае паглядзець на горад, Жан, раззлаваўшыся, прымае рашэнне сплысці без жонкі. Аднак затым расстанне пачынае прычыняць яму моцныя пакуты. На шчасце, яго памочнік, эксцэнтрычны стары і аматар котак татка Жуль, шукае Джульету, прыводзіць яе назад, і маладыя ўз’ядноўваюцца. Гэтая непатрабавальная гісторыя, насычаная дзякуючы таленту Вігалірызмам і паэтычнымі матывамі, аказала вялікі ўплыў на рэжысёраў французскай новай хвалі.

Праз менш за месяц пасля прэм’еры «Аталанты», 5 кастрычніка 1934 года, памёр ад туберкулёзу ва ўзросце дваццаці дзевяці гадоў.

 Крыніцы