Алег Святаславіч

Алег Святаславіч («Гарыславіч»), у хрышчэнні Міхаіл (? — ) — князь Валынскі (1073—1078), Тмутараканскі (з 1083), Чарнігаўскі (1094, 1097), Ноўгарад-Северскі (1097—1115). Чацвёрты сын князя Святаслава Яраславіча ад першага шлюбу. 

Актыўны ўдзельнік княжых міжусобіц на Русі. Пасля смерці свайго бацькі, Святаслава, ваяваў за Чарнігаў, затым некалькі гадоў правёў у ссылцы ў Візантыі. Пасля вяртання на Русь працяглы час кіраваў у Тмутаракані, у 1094 годзе зноў захапіў Чарнігаў. У крывавай міжусобіцы доўгі час ваяваў з Уладзімірам Манамахам і яго сынамі. Нягледзячы на ​​шэраг тактычных паражэнняў, па выніках Любецкага з’езда атрымаў валоданне ў Ноўгарадзе-Северскім, а яго браты Давыд і Яраслаў — у Чарнігаве і Мураме.

За Алегам Святаславічам замацавалася мянушка «Гарыславіч». Яго нашчадкі ў летапісах і гістарыяграфіі называюцца Ольгавічамі.

 Біяграфія 
 Раннія гады 
Алег Святаславіч быў адным з малодшых сыноў Святаслава Яраславіча, князя Чарнігаўскага, і яго першай жонкі Кілікіі. У хрышчэнні атрымаў імя «Міхаіл». Яго дакладная дата нараджэння невядомая. У перыяд вялікага княжання свайго бацькі быў намеснікам на Валыні, кіраваў ва Уладзіміры-Валынскім. У 1076 годзе падчас барацьбы паміж Ізяславам і Святаславам Яраславічамі Алег са сваім стрыечным братам Уладзімірам хадзіў дапамагаць польскаму каралю Баляславу Смеламу ў яго барацьбе з чэшскім князем Ураціславам II, саюзнікам германскага імператара Генрыха IV, да якога звярнуўся па дапамогу выгнаны Ізяслаў. Па Васілю Тацішчаву, калі разбітыя рускімі і польскімі дружынамі чэхі паспрабавалі заключыць мір, прапаноўваючы 1000 грыўняў срэбра, рускія князі, нягледзячы на ​​відавочнае жаданне Баляслава скончыць вайну, адмовіліся мірыцца, спаслаўшыся на тое, што трэба «ўзяць свой гонар». Князі, не збіраючыся вяртацца дадому з пустымі рукамі і атрымаўшы, верагодна, толькі малую частку з 1000 грыўняў срэбра, выплачаных чэхамі Баляславу, на працягу чатырох месяцаў спусташалі чэшскую зямлю. Затым, атрымаўшы яшчэ 1000 грыўняў срэбра, выплачаных Враціславам II, і падзяліўшы іх сярод сваіх воінаў, Уладзімір і Алег вярнуліся на Русь.

Гісторыкі адзначаюць, што падчас праўлення на Валыні ў Алега Святаславіча склаліся добрыя адносіны з Уладзімірам Манамахам. Алег стаў хросным бацькам двух старэйшых сыноў Уладзіміра — Мсціслава і Ізяслава.

 Літаратура 



 Зноскі 

Катэгорыя:Князі дарагабужскія (на Гарыні)
Катэгорыя:Князі тмутараканскія
Катэгорыя:Князі валынскія