Эпісталярная літаратура

Эпісталярная літаратура (ад  — пасланне, пісьмо) — 1) перапіска прыватных ці афіцыйных асоб, задуманая напачатку або пазней асэнсаваная як мастацкая ці публіцыстычная проза. Развілася з бытавой перапіскі, калі форма пісем ператварылася ў прыём мастацкага апавядання, карэспандэнты — у персанажаў, а змест падпарадкаваны асноўным законам мастацкай умоўнасці. Губляючы двухбаковы характар, яна ператвараецца ў цыкл пісьмаў да сапраўднага або ўмоўнага адрасата і дапамагае больш дакладна выявіць ідэйна-палітычныя, эстэтычныя погляды дзеячаў літаратуры і мастацтва, якія вялі перапіску, гісторыю стварэння літаратурнага твора, вызначыць сувязі паміж майстрамі культуры і г.д. 2) Мастацка-публіцыстычны твор у форме пасланняў, лістоў. Адзін з найбольш яскравых узораў гэтага тыпу эпісталярнай літаратуры ў беларускай старажытнай літаратуры — «Ліст да Абуховіча» (1665). Вялікай публіцыстычнай сілай вызначаюцца «Лісты з-пад шыбеніцы» (1864) Кастуся Каліноўскага. У канцы XIX стагоддзя гэту форму выкарыстоўвалі невядомыя аўтары, якія пісалі пад псеўданімамі Даніла Баравік («Пісьмы пра Беларусь»), Шчыры Беларус («Пасланне да землякоў-беларусаў»). Ананімна надрукавана пасланне «Да беларускай моладзі». Эпісталярным жанрам карысталіся Цётка (апавяданне «Навагодні ліст»), Максім Гарэцкі (апавяданне ў лістах «У чым яго крыўда?»), элементы эпісталярнай літаратуры ёсць у яго аповесці «Меланхолія», рамане «Камароўская хроніка», у творах Якуба Коласа «На прасторах жыцця»), Міхася Зарэцкага (зборнік апавяданняў «42 дакументы і Двое Жвіроўскіх»). У беларускай літаратуры канца XX стагоддзя да эпісталярнага жанру звярталіся Леанід Левановіч (аповесць «Якар надзеі»), П. Кавалёў (кніга аповесцей і апавяданняў «Пакінь нас, трывога»); яго элементы сустракаюцца ў творах Уладзіміра Караткевіча, Васіля Быкава, Івана Шамякіна, Яўгеніі Янішчыц і інш.

 Літаратура 

Катэгорыя:Літаратурныя жанры