Рабер дэ Мантэск’ю

Рабер дэ Мантэск’ю (па-французску: Robert de Montesquiou; , , Францыя — , Ментона (часам Ментон), Прыморскія Альпы, Францыя) — французскі пісьменнік, паэт, дэндзі, літаратурны і мастацкі крытык, калекцыянер.

 Біяграфія 
Належаў да старажытнага гасконскага роду, які паходзіць ад сярэдневяковых уладароў графства ФезансакPhilippe Jullian, Robert de Montesquiou, un prince 1900, Librairie académique Perrin, 1987..

Поўнае імя пісьменніка — граф Мары Жазеф Рабер Анатоль дэ Мантэск’ё-Фезансак. Нарадзіўся ў 1855 годзе ў ПарыжыPhilippe Jullian, Robert de Montesquiou, un prince 1900, Librairie académique Perrin, 1987..

Рабер дэ Мантэск’ю стаў эмблематычнай фігурай Парыжа і французскай упадніцкай культуры на сумежжы 19-20 стст. Паэт меў славу «фанаберлівага дэндзі»Cyril Grunspan, Marcel Proust: tout dire, 2005, p. 35..

Пісьменнікі і мастакі захавалі яго вобраз у раманах і карцінах: Жарыс-Карл Х'юісманс у рамане «Наадварот», Жан Ларэн у «Спадар Факас» і Марсель Пруст у  рамане «У пошуках страчанага часу», дзе стаў прататыпам барона ШарляCaroline Weber, Proust’s Duchess. How three celebrated women captured the imagination of fin-de-siècle Paris, New York, Vintage books, 2018, 715 p..

У 1885 годзе Мантэск’ю сустрэў у Венецыі маладога аргенцінца Габрыэля д’Ітуры (1860-1905), які стаў яго сакратаром і кампаньёнамCaroline Weber, Proust’s Duchess. How three celebrated women captured the imagination of fin-de-siècle Paris, New York, Vintage books, 2018, 715 p..

Нягледзячы на сяброўскія адносіны з мноствам жанчын, у асабістым жыцці Мантэск’ю вабілі прадстаўнікі свайго полуJean-David Jumeau-Lafond, Portraits «fin de siècle»: du dandy à l’esthète dans Figures du dandy, de Van Dyck à Oscar Wilde, Paris, Petit Palais, musée des Beaux-Arts de la Ville de Paris, 2016, 85 p..

Удзельнічаў у конным спорце на Алімпійскіх гульнях 1900 года ў Парыжы, заваяваўшы бронзавы медаль у конных скачкахPatrick Chaleyssin, Robert de Montesquiou, mécène et dandy, Somogy, 1992..

Рабер дэ Мантэск’ю памёр у Ментоне ў 1921 годзе і быў пахаваны побач з Габрыэлем д’Ітуры на могілках Ганар у ВерсаліPatrick Chaleyssin, Robert de Montesquiou, mécène et dandy, Somogy, 1992..

 Творчасць 
Мантэск’ё апублікаваў васямнаццаць тамоў паэзіі, дваццаць дзве крытычныя працы, два раманы і тры жыццяпісы. Яго тры тамы ўспамінаў былі надрукаваны пасля смерціJean-David Jumeau-Lafond, Portraits «fin de siècle»: du dandy à l’esthète dans Figures du dandy, de Van Dyck à Oscar Wilde, Paris, Petit Palais, musée des Beaux-Arts de la Ville de Paris, 2016, 85 p..

Спадчына пісьменніка і паэта доўгі час была забытая і недаацэньвалася. Яго кніга прозы — своеасаблівае развітанне з памерлым спадарожнікам — Le Chancelier des fleurs (Кветкавы канцлер, 1907) — з'яўляецца сапраўдным гімнам каханню і сяброўству адначасоваOlivier Apert, Robert de Montesquiou: souverain des choses transitoires, Obsidiane, coll. «Les Placets invectifs», 2015, 91 p..

Таксама пісаў п’есы: дасюль вядомы яго драматургічны твор «Mikhaïl. Mystère en quatre scènes», 1901Olivier Apert, Robert de Montesquiou: souverain des choses transitoires, Obsidiane, coll. «Les Placets invectifs», 2015, 91 p..

 Творы 

 Паэзія 
 Les Chauves-Souris, Clairs obscurs, Paris, Richard, 1892.
 Le Chef des odeurs suaves, Floréal extrait, Richard, 1893.
 Le Parcours du rêve au souvenir, Paris, Charpentier et Fasquelle, 1895.
 Les Hortensias bleus, Charpentier et Fasquelle, 1896.
 Les Perles rouges: 93 sonnets historiques, Charpentier et Fasquelle, 1899.
 Les Paons, Charpentier et Fasquelle, 1901.
 Prières de tous: huit dizaines d’un chapelet rythmique, Paris, La Maison du Livre, 1902.
 Calendrier Robert de Montesquiou 1904.
 Passiflora, Paris, éditions de L’Abbaye, 1907.
 Les Paroles diaprées. Cent dédicaces, Richard, 1910.
 Les Paroles diaprées. Nouvelle série de dédicaces, Richard, 1912.
 Les Offrandes blessées: élégies guerrières, Paris, Edward Sansot, 1915.
 Nouvelles Offrandes blessées, La Maison du livre, 1915.
 Offrande coloniale, 1915.
 Sabliers et lacrymatoires: élégies guerrières et humaines, Sansot, 1917.
 Un moment du pleur éternel: offrandes innommées, Sansot, 1919.
 Les Quarante Bergères : portraits satiriques, Paris, La Librairie de France, 1925.

 Раманы 
 La Petite Mademoiselle, Paris, Albin Michel, 1911.
 La Trépidation, Paris, Émile-Paul Frères, 1922.

 Жыццяпісы 
 Le Chancelier des fleurs: douze stations d’amitié, La Maison du livre, 1907.
 La Divine Comtesse: étude d’après Madame de La Castiglione, Paris, Maison Goupil, 1913.
 L’Agonie de Paul Verlaine (1890—1896), Paris, M. Escoffier, 1923.

 Успаміны 
 Les Pas effacés, en trois volumes, Émile-Paul Frères, 1923; réédition aux Éditions du Sandre, 2007.

 Спасылкі 

Катэгорыя:Франкамоўныя паэты
Катэгорыя:Франкамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Пісьменнікі Францыі
Катэгорыя:Паэты Францыі
Катэгорыя:Літаратурныя крытыкі Францыі
Катэгорыя:Калекцыянеры мастацтва