Наталля Данілаўна Рамановіч-Ткачэнка

Ната́лля Дані́лаўна Рамано́віч-Ткачэ́нка (; 26 чэрвеня 1884, Сквыра, Кіеўская губерня, Расійская імперыя — 1933, Кіеў, УССР, СССР) — украінская пісьменніца, перакладніца.

 Біяграфія 
Нарадзілася 26 чэрвеня 1884 года ў горадзе Сквыра на Кіеўшчыне. Дзяцінства прайшло на Чыгірыншчыне. Бацька, Даніла Краеўскі, паходзіў з збяднелай шляхты, працаваў настаўнікам геаграфіі і гісторыі ў сельскіх школах. Маці звалі Сафія (дзявочае прозвішча Андрэева). Вучобу пачала ў Златапольскай гімназіі. Затым яе накіравалі ў жаночую міністэрскую гімназію ў КіевеРоманович-Ткаченко Наталя // Енциклопедія українознавства: Словникова частина: [в 11 т.] / Наукове товариство імені Шевченка; гол. ред. проф., д-р Володимир Кубійович. — Париж — Нью-Йорк: Молоде життя, 1973. — Кн. 2, [т. 7]: Пряшівщина (продовження) — Сибір. — С. 2664—2565..

Жывучы ў Чыгірыне, удзельнічала ў дзейнасці ўкраінскіх рэвалюцыйных гурткоў.

У 1903—1906 разам з мужам Міхаілам Ткачэнкам жыла ў Львове, дзе пазнаёмілася з Іванам Франко, там пачала (1905) друкаваць апавяданні ў «ЛНВ», дзе друкаваліся і яе пазнейшыя творы, у прыватнасці трылогія «Мандрівниця» і дарожныя нататкі з Галіччыны (1917—1918). У Львове нарадзіліся двое дзяцей — дачка Наталля і сын ЛеўРоманович-Ткаченко Наталя // Українська мала енциклопедія: 16 кн.: у 8 т. / проф. Є. Онацький. — Накладом Адміністратури УАПЦ в Аргентині. — Буенос-Айрес, 1964. — Т. 7, кн. XIII: Літери Риз — Се. — С. 1628. .

Падчас Першай сусветнай вайны Наталля Рамановіч-Ткачэнка пабудавала сетку прытулкаў для сіротаў і згубленых дзяцей па ўсёй Украіне і разам з іншымі жанчынамі спрабавала злучыць разлучаныя сем’іВіра Агеєва, Ірина Борисюк, Оксана Пашко, Олена Пелешенко, Ольга Полюхович, Оксана Щур. Бунтарки: нові жінки і модерна нація. — Київ, 2020, с. 263—264..

Жыла і працавала ў Кіеве. Памерла восенню 1933 года, як мяркуецца, ад голаду (па іншай версіі, заразілася тыфам ад маленькай унучкі Іны, якую даглядала. Пахаваная на Байкавых могілкахРоманович-Ткаченко Наталя // Енциклопедія українознавства: Словникова частина: [в 11 т.] / Наукове товариство імені Шевченка; гол. ред. проф., д-р Володимир Кубійович. — Париж — Нью-Йорк: Молоде життя, 1973. — Кн. 2, [т. 7]: Пряшівщина (продовження) — Сибір. — С. 2664—2565..

 Творчасць 
З 1923 года Рамановіч-Ткачэнка друкавала свае творы ў часопісе «Червоний Шлях». Асобна выйшлі зборнікі прозы «Жыццё чалавечае» (1918), «Нечаканы землетрасенне» (1928), «Зелле чабора» (1928). «Зінькава Зорка» (1929) і «Нас клічуць гудкі. Запіскі рэвалюцыянеркі 900-х гг.» (1931)Український радянський енциклопедичний словник: [у 3 т.] / гол. ред. М. П. Бажан. — 1-ше вид. — К.: Голов. ред. УРЕ АН УРСР, 1968. — Т. 3 : Плюс — Ь. — 856 с..

Яе творы крытыкавалі за тое, што яны «замест паказу сапраўдных камуністаў выстаўлялі аднабакова ідэалізаваныя постаці інтэлігентаў-культурнікаў-народнікаў»Романович-Ткаченко Наталя // Українська мала енциклопедія: 16 кн.: у 8 т. / проф. Є. Онацький. — Накладом Адміністратури УАПЦ в Аргентині. — Буенос-Айрес, 1964. — Т. 7, кн. XIII: Літери Риз — Се. — С. 1628. .

Многія творы прысвечаныя тэме эмансіпацыі жанчыныВіра Агеєва, Ірина Борисюк, Оксана Пашко, Олена Пелешенко, Ольга Полюхович, Оксана Щур. Бунтарки: нові жінки і модерна нація. — Київ, 2020, с. 263—264..

Член літаратурнай арганізацыі «Плуг»Український радянський енциклопедичний словник : [у 3 т.] / гол. ред. М. П. Бажан. — 1-ше вид. — К.: Голов. ред. УРЕ АН УРСР, 1968. — Т. 3: Плюс — Ь. — 856 с..

Перакладала з французскай («Лурд» Эміля Заля (1930), «Дзённік пакаёўкі» Актава Мірбо (1928), «Дзеці капітана Гранта» Жуля Верна і з англійскай (творы Томаса Майна Рыда)Лада Коломієць. Український художній переклад та перекладачі 1920-30-х років: матеріали до курсу «Історія перекладу» : навчальний посібник. — Вінниця, 2015. — 360 с..

 Творы 
 «Життя людське» (1918),
 «Несподіваний землетрус» (1928),
 «Чебрець-зілля» (1928),
 «Зінькова Зірка» (1929),
 «Нас кличуть гудки. Записки революціонерки 900-их pp.» (1931).

Катэгорыя:перакладчыкі Украіны
Катэгорыя:Пісьменніцы Украіны