Рыкарда Рада

Рыкарда дэ Рада-і-Пераль (; ) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант, удзельнік Рыфскай вайны і грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Прыхільнік карлісцкага руху.

 Біяграфія 
Бацькі — Наталлі дэль Пераль Абіспа і Рыкарда дэ Рада. Па лініі таты быў нашчадкам генерала Тэадора Рада, героя Трэцяй карлісцкай вайны, які загінуў пры аблозе БільбааJosé Sanz y Díaz, Generales carlistas, Vol. I, Madrid, Publicaciones Españolas, 1954, págs. 3 y 24.. 

У 1911 годзе ажаніўся з Марыяй дэ ла Прэзэнтасьён Марцінэс-і-Марцінэс. У пары было пяцёра дзяцей. Сярод іх — Рыкарда, доктар лесаводства; Франсіска, ваенны доктар, служыў у Блакітнай дывізіі; Хуан, юрыст і кінапрадзюсар; Марыя дэ ла Прэзентасьён-і-Мануэль Віктар, чыноўнік.

Прайшоў навучанне ў Таледскай пяхотнай акадэміі. Камандаваў падраздзяленнем Іспанскага легіёна. Вызначыўся ў Рыфскай вайне як камандзір першага атрада, які высадзіўся ў Альхусемасе.

У 1935 годзе быў прызначаны генеральным інспектарам рэкетэCuando el general Mola inicia su conspiración, el carlismo ya tenía dos tenientes coroneles instruyendo militarmente a los requetés, preparando una conspiración: Rafael de Rada y Alejandro Utrilla. Ver Antonio Lizarza Iribarren, Memorias de la conspiración. Cómo se preparó en Navarra la Cruzada. 1931-1936, Pamplona, Editorial Gómez, 1953, páginas 66 y 83; Joaquín Arrarás, Historia de la Segunda República Española, Madrid, Editorial Nacional, 1965, página 494.. У тым жа годзе далучыўся да Цэнтральнага савета падпольнага Іспанскага ваеннага саюзаGonzález Calleja, Eduardo (2011). Contrarrevolucionarios: Radicalización violenta de las derechas durante la Segunda República, 1931-1936. Alianza Editorial. p. 291. ISBN 978-84-206-6455-2.. 

На ўсеагульных выбарах у лютым 1936 года Рыкарда Рада вылучыў сябе кандыдатам у выбарчую акругу Альмерыя, але саступіў леваму палітыкуLópez Castillo, Antonio (2006). El republicanismo Almeriense durante la segunda república (1931-1936). Universidad de Almería. p. 700.. 

У ходзе дзяржаўнага перавароту ў ліпені 1936 года камандаваў фалангісцкім апалчэннем і атрадамі рэкетэ.

У далейшым ваяваў на Мадрыдскім фронце, у Самасьеры і Навафрыі, а таксама на Хараме, камандуючы 1-й брыгадай Мадрыдскай узмоцненай дывізііJosé Caballero, Corazón de España. Historia del Monumento del Cerro de los Ángeles (1900-1976), Madrid, Fe Católica, 1977, páginas 39-44. Пазней перанакірваны пад Касерэс. У 1938 годзе ў якасці камандуючага 152-м палком Мараканскай дывізіі ўдзельнічаў у бітве пры Эбра.

21 кастрычніка 1941 года быў прызначаны запасным членам Спецыяльнага суда па рэпрэсіях масонства і камунізму. 

Падчас дыктатуры Франка займаў пасады генерал-капітана Мелільі, камандуючага 1-й бранятанкавай дывізіяй, генерал-капітана II ваеннай акругі і дырэктара Музея арміі.

 Крыніцы 

 Спасылкі 
 Teniente General Ricardo de Rada y Peral. Primer General Jefe de la Acorazada Brunete. Biografía escrita por José Martín Brocos Fernández, profesor de la Universidad de San Pablo-CEU

Катэгорыя:Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Грамадзянскіх заслуг (Іспанія)
Катэгорыя:Вялікія афіцэры ордэна Кароны Італіі
Катэгорыя:Кавалеры Вялікага крыжа партугальскага ордэна Бенедыкта Авіскага
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Ганаровага легіёна
Катэгорыя:Артыкулы са сцвярджэннямі без крыніц
Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (франкісты)
Катэгорыя:Генералы Іспаніі
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Манархісты