Zora nemoralis

Zora nemoralis — від аранеаморфных павукоў з сямейства . жыве ў Палеарктычнай Еўразіі ад Пірэнейскага паўвострава да Камчаткі і Японскіх астравоў .

 Сістэматыка 
Упершыню гэты від быў апісаны ў 1861 годзе Джонам Блэквалам пад назвай Hecaerge nemoralis. Бінамінальная назва, якая выкарыстоўваецца ў цяперашні час, упершыню было дадзена Антонам Менгэ ў 1875 годзе. Да нядаўняга часу  лічыўся падвідам .

Род  некаторыя крыніцы вылучаюць у асобнае сямейства .

 Апісанне 
Даўжыня цела самцоў дасягае ад 3 да 4 мм пры даўжыні карапакса ад 1,7 да 1,9 мм і шырыні ад 1,3 да 1,5 мм, у той час як самкі дасягаюць даўжыні цела ад 3,5 да 1,5 мм 5,8 мм пры даўжыні панцыра 1,7 да 2,2 мм у даўжыню і ад 1,3 да 1,6 мм у шырыню.

Колер карапакса светла-жаўтлявы з цёмнымі лініямі, якія ідуць ад ямкі, і парай заднебакавых пар чырванавата-карычневых падоўжных палос, якія пачынаюцца за вачыма, відавочна шырэйшых светлых фонавых палос па баках. Вочы ў чорнай аправе ляжаць блізка адзін да аднаго і амаль аднолькавага памеру. Вышыня кліпеуса не адрозніваецца ад дыяметра вачэй пярэдняй медыяльнай пары. Светла-жаўтлявыя хеліцэры маюць дзве доўгія шаравата-карычневыя лініі на пярэдняй частцы. Стэрніт жаўтлявы з чырванавата-карычневымі крапінкамі і чырванавата-карычневым краем. Ногі светла-жаўтлява-карычневыя з цёмна-карычневымі галёнкамі і плюснамі. Парадак пар ног ад самай доўгай да самай кароткай: IV, I, II, III. На сцёгнах трэцяй пары са спіннога боку пяць шчацінак. Чацвёртая пара ў самца характарызуецца раскіданымі, доўгімі і тонкімі валасінкамі на сцёгнах. Апістасома (брушка) мае верхнюю частку ад светла-жаўтлява-карычневага да карычневага са шчыльнымі крапінкамі ад чырванавата-карычневага да цёмна-карычневага, слабы ланцэтны знак спераду і слабыя шаўроны на спіне , а таксама чырванавата-карычневы ніжні бок з шэрагам светлых кропак па баках.

Жаночая палавая пласцінка мае амаль сэрцападобнае пераддзьвер’е, больш чым у тры разы больш вузкае ззаду, чым спераду, з загнутымі спераду бакавымі краямі і невыразным заднім краем, капулятыўныя пратокі часткова бачныя праз кутыкулу і утвараючы адзіную пятлю, і круглявыя семяпрыёмнікі, выразна меншыя за баразну.

Мужчынскія педыпальпы характарызуюцца выразна пашыранымі каленнымі чашачкамі, каротка-трохкутнай вяршыняй рэтралатэральнага апофіза, вяршыняй цымбія без макраскапічных шчацінак, заднелатэральна размешчаным медыяльным апофізам з доўгай і шырока выгнутай вяршыняй і доўгім і тонкім эмбалам з прамой верхавінай.

 Арэал 
Палеарктычны від з еўра-сібірскім распаўсюджаннем. У Еўропе вядомы з Партугаліі, Андоры, Іспаніі, Ірландыі, Вялікабрытаніі, Францыі, Бельгіі, Нідэрландаў, Люксембурга, Германіі, Швейцарыі, Ліхтэнштэйна, Аўстрыі, Італіі, Даніі, Швецыі, Нарвегіі, Фінляндыі, Эстоніі, Латвіі, Літвы, Польшчы, Чэхіі, Славакіі, Венгрыі, Беларусі, Украіны, Румыніі, Балгарыі, Славеніі, Харватыі, Чарнагорыі, Сербіі, Албаніі , Паўночнай Македоніі, Грэцыі і еўрапейскай часткі Расіі і Турцыі. У Азію вядомы з Сібіры і Далёкаўсходняй часткі Расіі (уключаючы Камчатку), Грузіі, Азербайджана, Казахстана, Туркменістана, Ірана, Манголіі, Кітая, Карэі і Японіі.

 Экалогія 
Гэты павук жыве, сярод іншага, у лясах, верасоўніках і высечках. Жыве на глебе, у ліставым ападзе, сярод імхоў і друзу. Аддае перавагу адносна сухім і зацененым месцам, але сустракаецца і ў вільготных месцах. Дарослыя самкі актыўныя на працягу ўсяго года, а дарослыя самцы назіраюцца з мая па жнівень. Гэты від актыўна палюе на дробных бесхрыбтовых.

 Крыніцы 

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1861 годзе
Катэгорыя:Павукападобныя Азіі
Катэгорыя:Аранеаморфныя павукі