Міжнародны тэрарызм

Міжнародны тэрарызм — сацыяльна-палітычная з’ява, адна з крайніх формаў гвалтоўнай палітычнай барацьбы. Ажыццяўляецца ў рэгіянальным і глабальным маштабе. Носіць сістэмны, наступальны і масавы характар, выкарыстоўваючы тактыку непрадказальных нападаў з мэтай нагнятання страху і дэстабілізацыі грамадства, палітычных структур і сістэмы міжнародных адносін. Па сваёй небяспецы стаіць у адным шэрагу з такімі цяжкімі злачынствамі, як агрэсія, злачынствы супраць міру і чалавечнасці.

Праблема міжнароднага тэрарызму абвастрылася ў канцы XX — пачатку XXI стагоддзяў, калі ён набыў рысы інтэрнацыянальнага, добра спланаванага і арганізаванага руху. Развіццю з’явы спрыялі глабалізацыя і інтэграцыя. 

Міжнародны тэрарызм характарызуецца: імкненнем стварыць абстаноўку тэрору сярод шырокай грамадскасці; палітычным характарам; пагрозай для сяброўскіх адносін паміж рознымі народамі і дзяржавамі.

Першыя спробы выпрацаваць дагаворы па барацьбе з ім былі зроблены ў 1930-я гады. У 1937 годзе адкрыта для падпісання Канвенцыя аб папярэджанні і спыненні тэрарызму. Пазней прыняты 15 універсальных міжнародных дагавораў па гэтым пытанні, у тым ліку: Канвенцыя аб барацьбе з бомбавым тэрарызмам (1997), Канвенцыя аб барацьбе з фінансаваннем тэрарызму (1999), Канвенцыя аб барацьбе з актамі ядзернага тэрарызму (2005), Канвенцыя супраць транснацыянальнай арганізаванай злачыннасці (2000). Акрамя дадзеных дакументаў, дзейнічае вялікая колькасць пагадненняў рэгіянальнага характару, а таксама двухбаковыя дагаворы. Вялікі ўклад у прадухіленне міжнароднага тэрарызму ўносяць ААН, Міжнародная арганізацыя грамадзянскай авіяцыі, Міжнародная марская арганізацыя, Савет Еўропы, Шанхайская арганізацыя супрацоўніцтва і іншыя.

 Гл. таксама 
 Вайна супраць тэрарызму
 Беларусь і барацьба з міжнародным тэрарызмам

 Крыніцы 

 Літаратура 


Катэгорыя:Міжнародны тэрарызм