Кір Стармер

Кір Родні Стармер (, нар. 2 верасня 1962 года ў Лондане) — брытанскі юрыст і палітык, лідар Лейбарысцкай партыі з 4 красавіка 2020 года, Прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі з 5 ліпеня 2024 года.

 Біяграфія 
Сын Родні Стармера, які займаўся вытворчасцю слясарных інструментаў, і Джазефіны Стармер. У Кіра Стармера ёсць старэйшая сястра Ганна (1961 года нараджэння), а таксама малодшыя брат і сястра Нікалас і Кэтрын (1964 года нараджэння). Неўзабаве пасля нараджэння Кіра сям’я пераехала ў горад Оксдэт (графства Сурэй). У 1974 годзе Кір паступіў у школу. Займаўся музыкай, асвоіў флейту ў дастатковай ступені для паступлення ў музычную школу і па патрабаванні бацькоў ездзіў па суботах у Лондан на заняткі.

З адзнакай скончыў Лідскі ўніверсітэт са ступенню бакалаўра права, а затым вывучаў права ў Оксфардскім універсітэце, дзе атрымаў ступень бакалаўра цывільнага права. У 1987 годзе быў прыняты ў калегію адвакатаў і спецыялізаваўся на правах чалавека. Да 1990 года супрацоўнічаў з праваабарончай групай «Liberty», затым працаваў у бюро «Doughty Street Chambers», па-ранейшаму займаючыся абаронай правоў чалавека. Супрацоўнік цэнтра правоў чалавека пры Эсекскім універсітэце, кансультант па правах чалавека Асацыяцыі старэйшых паліцэйскіх афіцэраў, саветнік па правах чалавека Назіральнага савета Паўночнаірландскай паліцыі (з 2003 года).

У 2002 годзе быў прызначаны каралеўскім адвакатам. З 2008 па 2013 год узначальваў Каралеўскую пракурорскую службу.

У 2015 годзе абраны ў Палату абшчын ад лонданскай акругі Холбарн і Сэнт-Панкрас, атрымаўшы 52,9 % галасоў.

7 кастрычніка 2016 года лідар Лейбарысцкай партыі Джэрэмі Корбін зрабіў перастаноўкі ў сваім ценявым кабінеце, прызначыўшы Стармера ценявым міністрам па выхаду з Еўрасаюза.

23 верасня 2019 года на канферэнцыі лейбарыстаў у Брайтане Стармер беспаспяхова дамагаўся адназначнага пазіцыянавання партыі за захаванне сяброўства Вялікабрытаніі ў ЕС, што супярэчыла «нейтральнаму» у гэтых адносінах курсу Корбіна.

Парламенцкія выбары 12 снежня 2019 года адзначыліся цяжкай паразай лейбарыстаў, але ў сваёй акрузе Стармер з вынікам 64,52 % атрымаў трыўмфальную перамогу над кансерватарам Аляксандрай Хейвард (15,63 %).

4 студзеня 2020 года Стармер абвясціў пра намер змагацца за лідарства ў Лейбарысцкай партыі. Раней ён агітаваў за правядзенне другога рэферэндуму аб сяброўстве Вялікабрытаніі ў Еўрасаюзе, але ў новых умовах заявіў аб неабходнасці прызнаць рэальнасць. Заявіў пра неабходнасць працягнуць супрацьдзеянне жорсткай фінансавай і бюджэтнай палітыцы, а таксама выпусціў чатыроххвілінны рэкламны ролік, у якім нагадаў, што аказваў юрыдычную дапамогу ўдзельнікам пратэстаў супраць падушнага падатку і адстойваў інтарэсы рабочых і прафсаюзаў, выступаў супраць Іракскай вайны і падтрымліваў у судзе пазовы супраць кансерватыўных урадаў з-за дапушчаных імі парушэнняў у пытаннях сацыяльнай абароны шахцёраў і прызначэння дапамог прасіцелям палітычнага прытулку.

20 студзеня 2020 года Стармер стаў першым афіцыйным кандыдатам у перадвыбарчай кампаніі, атрымаўшы падтрымку неабходнай колькасці прафсаюзаў.

злева|міні|300x300пкс|Стармер на Савет ушэсця караля Карла III (10 верасня 2022 года).
4 красавіка 2020 года Стармер перамог у першым туры прамых выбараў лідара лейбарыстаў. Стармера падтрымалі 56,2 %.

5 красавіка Стармер сфармаваў свой ценявы кабінет, уключыўшы ў яго ўсіх сваіх сапернікаў па барацьбе за лідарства ў партыі, а таксама былога лідара лейбарыстаў Эда Мілібэнда.

6 мая 2021 года ў Вялікабрытаніі адбыліся мясцовыя выбары, прайграныя лейбарыстамі, а таксама дадатковыя выбары ў Палату абшчын ад выбарчай акругі ў горадзе Хартлпул — яго лейбарысты таксама саступілі кансерватарам, хоць раней нязменна там перамагалі з моманту стварэння акругі ў 1974 годзе.

5 мая 2022 года ў шэрагу рэгіёнаў Вялікабрытаніі адбыліся мясцовыя выбары, зыход якіх апынуўся паспяховым для лейбарыстаў — яны атрымалі большасць у 11 саветах і страцілі яе ў шасці, колькасць жа саветаў, кантраляваных кансерватарамі, знізілася на 12.

4 мая 2023 года чарговыя мясцовыя выбары ў Англіі адзначыліся пераканаўчай перамогай Лейбарысцкай партыі, якая ўпершыню з 2002 года атрымала большасць дэпутацкіх мандатаў у мясцовых саветах. У 230 мясцовых саветах лейбарысты атрымалі 2675 месцаў, павялічыўшы сваё прадстаўніцтва на 643 мандаты, а кансерватары змаглі ўтрымаць 2296 дэпутацкіх мандатаў, што азначала памяншэнне іх колькасці на 957. Лейбарысты дамагліся кантролю над 71 саветам (на 22 больш, чым кантралявалі да выбараў), а кансерватары пакінулі за сабой толькі 33 саветы, тым самым паменшыўшы іх колькасць на 48. 2 мая 2024 года лейбарысты атрымалі трыўмфальную перамогу на мясцовых выбарах у Англіі: з 107 мясцовых саветаў кансерватары забяспечылі большасць толькі ў 6, а лейбарысты — у 50.

16 мая 2024 года Стармер апублікаваў праграму першых шасці крокаў, якія распачне яго ўрад у выпадку перамогі на парламенцкіх выбарах (пры гэтым ён папярэдзіў, што спатрэбіцца дзесяцігоддзе для з’яўлення першых станоўчых вынікаў ажыццяўлення праграмы). Прапанаваныя былі наступныя крокі: забеспячэнне эканамічнай стабільнасці, скарачэнне тэрмінаў чакання прыёму ў дзяржаўнай сістэме аховы здароўя, прыём на працу 6500 новых настаўнікаў, абнаўленне сістэмы пагранічнага кантролю, заснаванне дзяржаўнай энергетычнай кампаніі Вялікабрытаніі.

22 мая 2024 года прэм’ер-міністр Рышы Сунак пасля кансультацыі з каралём Карлам III прызначыў парламенцкія выбары на 4 ліпеня 2024 года.

На думку выдання Politico, Стармер з 2020 года рабіў усё магчымае для змены рэпутацыі Лейбарысцкай партыі як непатрыятычнай і якая надае недастаткова ўвагі праблемам бяспекі, і дамогся на гэтым кірунку прыкметнага поспеху. Пазіцыя ценявога кабінета Стармера заключалася ў захаванні цвёрдай падтрымкі Украіны ў адбіціі расійскага ўварвання.

24 мая 2024 года Стармер заявіў пра гатоўнасць прызнаць дзяржаву Палесціна ў выпадку прыходу да ўлады. Раней у Лейбарысцкай партыі разгарнулася жорсткая ўнутраная барацьба адносна ваеннай аперацыі Ізраіля ў сектары Газа пасля нападу ХАМАС на Ізраіль 7 кастрычніка 2023 года. У прыватнасці, Стармер падвяргаўся крытыцы за частковы адыход ад партыйнай лініі з патрабаваннем неадкладнага спынення агню і быў абвінавачаны ў паразах лейбарыстаў на мясцовых выбарах у акругах з вялікай доляй выбаршчыкаў-мусульман.

Кір Стармер афіцыйна стаў новым прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі пасля сустрэчы з каралём Карлам ІІІ 5 ліпеня 2024 года.

 Асабістае жыццё 
У 2007 годзе ўзяў шлюб з Вікторыяй Александэр, з якой пазнаёміўся ў 2000-я гады. У іх ёсць сын Тобі і дачка, імя якой публіцы не раскрывалася. Бацька Вікторыі мае польска-яўрэйскае паходжанне, а яе маці таксама прыняла іўдаізм, іх сям’я жыла ў раёне Госпел-Оўк лонданскага бора Камдэн. Сям’я Стармераў жыве ў выбарчай акрузе кіраўніка сям’і на тэрыторыі таго ж бора ў таунхаусе коштам 1,75 млн фунтаў. Пакінуўшы юрыдычную практыку, Вікторыя працавала дырэктарам школы, дзе вучыліся яе дзеці, а затым занялася пытаннямі аховы працы ў дзяржаўнай сістэме аховы здароўя. Кір Стармер называе сябе атэістам, але з жонкай і дзецьмі наведвае сінагогу ліберальнага іўдаізму. Ён вегетарыянецHumus and HS2 with MP Sir Keir Starmer . On the Hill (13 July 2017).

 Дзяржаўныя ўзнагароды 
 Рыцар-камандор Ордэна Лазні (2014).

 Крыніцы 

 Спасылкі 


Катэгорыя:Лейбарысты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Адвакаты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі