Мастафа эль-Нахас

Мастафа эль-Нахас Паша або Мастафа Нахас ( ; 15 чэрвеня 1879 – 23 жніўня 1965  — егіпецкі палітык, прэм’ер-міністр на працягу пяці тэрмінаў.

 Маладосць, адукацыя і выгнанне 
Ён нарадзіўся ў Саманудзе (Гарбія), дзе яго бацька быў гандляром лесам. Ён скончыў пачатковую школу Эль-Насерэйя ў Каіры ў 1891 годзе. Ён таксама скончыў сярэднюю школу Хедывіяла ў 1896 годзе. Пасля атрымання ліцэнзіі юрыдычнай школы Хедывіял у 1900 годзе ён працаваў у адвакацкай канторы Махамада Фарыда, перш чым адкрыць уласную практыку ў Мансуры . У 1904 годзе стаў суддзёй у Нацыянальным судзе Танта. Ён быў адхілены ад лаўкі ў 1919 годзе, калі ўступіў у Вафд як прадстаўнік Егіпецкай нацыянальнай партыі. Сасланы разам з Саадам Заглулам на Сейшэльскія выспы ў 1921—1923 гадах, Нахас быў абраны пасля рэпатрыяцыі прадстаўляць Самануда ў першай Палаце дэпутатаў, абранай у адпаведнасці з Канстытуцыяй 1923 года.

 Палітычная гісторыя 
Ён стаў міністрам сувязі ў 1924 г. Пераабраны ў 1926 г. дэпутатам ад сэра Абу Нанны (Гарбія) і, якому брытанцы забаранілі заняць іншую пасаду ў кабінеце, ён быў абраны адным з двух віцэ-прэзідэнтаў Палаты, а ў 1927 г. — яе прэзідэнт. Пасля смерці Саада Заглула ў жніўні 1927 года ён перамог пляменніка Саада ў барацьбе за лідарства партыі Вафд.

Ён займаў пасаду прэм’ер-міністра Егіпта ў 1928, 1930, паміж 1936 і 1937 гадамі, з 1942 па 1944 год і, нарэшце, паміж 1950 і 1952 гадамі. абмежаваць каралеўскую ўладу. Нахас ажаніўся на значна маладзейшай жонцы з вельмі вядомай сям’і, Зайнаб Ханем Эльвакіль, якая была больш чым на 30 гадоў маладзейшая за яго. Кажуць, што яго жонка мела на яго вялікі ўплыў і, як сцвярджаецца, адыграла вялікую ролю ў сапсаванні сяброўства паміж Мастафай эль-Нахасам і Макрамам Эбейдам. Калі пачалося Вялікае палестынскае паўстанне 1936—1939 гадоў, эль-Нахас-паша дапамог заснаваць Арабскі вышэйшы камітэт для абароны правоў палестынскага народа. Падчас інцыдэнту ў Абдзінскім палацы ў 1942 годзе брытанскі амбасадар сэр Майлз Лэмпсан акружыў Абдзінскі палац брытанскімі танкамі і прымусіў караля Фарука прызначыць Нахаса прэм’ер-міністрам.

Нахас пасварыўся са сваім патронам Макрамам Эбеідам, які займаў пасаду міністра фінансаў, і выключыў яго з Вафда і кабінета міністраў па падбухторванні жонкі. Эбейд адпомсціў Чорнай кнізе, падрабязным выкрыццём, апублікаваным вясной 1943 г., у якім пералічаны 108 выпадкаў буйной карупцыі, у якіх удзельнічалі Нахас і яго жонка. Эбейд абвінаваціў Нахаса ў тым, што егіпецкая амбасада ў Лондане набыла для яго жонкі дарагія футры з чарнабуркі з урадам сродкаў аб канфіскацыі школы ў раёне Гардэн-Сіці ў Каіры, каб ператварыць яе ў яго асабісты кабінет; выкарыстання дзяржаўных грошай для арашэння зямлі ў пустыні, якая належыць яго стрыечнаму брату; і ў злоўжыванні сваім становішчам прэм’ер-міністра, каб прымусіць землеўладальнікаў у дэльце Ніла прадаць яму сельгасугоддзі. Супраць мадам Нахас Эбейд абвінаваціў яе ва ўдзеле ў інсайдэрскай гандлі на александрыйскай баваўнянай біржы і ў аказанні ціску на свайго мужа, каб ён прызначыў членаў сваёй сям’і на высокія дзяржаўныя пасады, на якія яны не мелі права. Нават Лэмпсан напісаў у сваім дзённіку, што «так званая кніга, падобна, утрымлівае даволі шкодныя доказы». Яго жонка памерла праз два гады пасля яго смерці ў 1967 годзе. Яго і яе могілкі знаходзяцца на двары Эльвакіль у Басаціне, Каір. Ён таксама дапамог заснаваць Лігу арабскіх краін у 1944 годзе.
У 1950 годзе Карым Табет з «кухоннага кабінета» караля Фарука заключыў саюз паміж каралём і Нахасам-пашай. Амбасадар ЗША Джэфэрсан Кэфэры далажыў Вашынгтону: