Таўкачыкі (танец)

«Таўка́чыкі» — старадаўні беларускі народны танец (танец-гульня).

Танец імітуе працэс абівання і таўчэння зерня ў ступе. Музычны памер 2/4. Тэмп ад умеранага да жвавага. Вядомы ў двух харэаграфічных варыянтах: гульня-карагод, ілюстравана-выяўленчы гульнявы танец.

Найбольш старажытны варыянт уяўляў сабой сольны імправізаваны танец, у якім выканаўца з двума таўкачамі ці кіямі ў руках імітаваў працоўны працэс: пастукваў кіямі, прытупваў і прыпяваў. Часам выканаўца падскокваў як мага вышэй, станавіўся на рукі.

Шырокае распаўсюджанне атрымаў варыянт танца гульня-карагод, што выконваўся на крыжы, які ўтваралі дзве пакладзеныя на падлогу доўгія лучыны, вілы і чапяла або простыя кіі. Адзін, пapa ці група танцораў пад песню ці прыпеўку пераскоквалі ў рытме музыкі з квадрата ў квадрат рознымі спосабамі: па-дэ-баскам, на адной ці дзвюх нагах, з адной нагі на другую і іншымі, стараючыся не закрануць рэчаў, якія ўтвараюць крыж на падлозе. Танцавальны варыянт таўкачыкаў мае тую ж сэнсавую нагрузку, але можа выконвацца сола ці парамі ў суправаджэнні песні, прыпевак або пад акампанемент дудкі са скрыпкай.

Танец «Таўкачыкі» найбольш распаўсюджаны на тэрыторыі сучасных Брэсцкай, Віцебскай і Гродзенскай абласцей Беларусі. Танцы на крыжы, падобныя на «Таўкачыкі», бытавалі ў розных рэгіёнах Беларусі: «Лучыніца», «Заёнец», «Магера», а часам і «Мікіта». Падобныя танцы вядомы ў некаторых народаў Прыбалтыкі.

У 1913 годзе танец «Таўкачыкі» быў выкарыстаны ў спектаклі па п’есе Янкі Купалы «Прымакі», у 1920-я гады ў спектаклі БДТ па п’есе «Машэка» Е. Мірановіча (у пастаноўцы К. Алексютовіча) і ў 1984 годзе ў аднайменнай пастаноўцы на Беларускім тэлебачанні.

 Крыніцы 

 Літаратура 



 Спасылкі 
 Танцы, отображающие трудовые процессы и бытовые явления // Портал Dancesport.by

Катэгорыя:Беларускія народныя танцы