Гістарычная палітыка

Гістарычная палітыка, або палітыка памяці — кіраванне масавымі ўяўленнямі аб мінулым з боку ўладаў. У сучасных дзяржаў яна набыла сістэматызаваны і мэтанакіраваны характар, прадугледжваючы фарміраванне (канструяванне) і падтрыманне пэўных гістарычных уяўленняў у грамадстве і на знешнепалітычнай арэне. 

Тэрмін узнік у 80-я гг. ХХ стагоддзя ў ФРГ. Яго паходжанне было звязана з навуковымі і грамадскімі дыскусіямі пра ролю нацысцкай спадчыны ў сацыяльным абліччы Германіі.

Вылучаюцца тры падыходу да разумення гістарычнай палітыкі сучасных дзяржаў: 
 Інтэрпрэтацыйны. Разглядае як працэс пераацэнкі і рэінтэрпрэтацыі падзей мінулага, які ініцыюецца палітычным ці сацыяльным актарам (дзяржава, палітычная партыя, супольнасць навукоўцаў і інш.). 
 Інструментальна-кан’юнктурны. Разглядае яе як свядомае выкарыстанне гісторыі ў якасці інструмента ў палітычнай барацьбе. Прадугледжвае актыўнае прымяненне СМІ і тэхналогій палітычнага маніпулявання. 
 Сістэмны. Мяркуе факт «канкурэнцыі» двух розных версій гісторыі: масавай (цыркулявалай у грамадскай свядомасці) і дзяржаўнай (трансляванай палітычнымі элітамі).

 Гл. таксама 
 Гістарычная палітыка Беларусі

 Літаратура 


Катэгорыя:Гістарычная палітыка