Шыйкавая гніль цыбулі

міні|250px|Цыбуліна з гніллю
міні|250px|Пашкоджаная цыбуліна
міні|250px|Заражэнне спорамі  і  на мёртвым пяры цыбулі
Шыйкавая гніль цыбулі. — С. 401—402 — грыбковае захворванне, якое пашкоджвае рэпчатую цыбулю, часнок і цыбулю-парэйSelim Kryczyński, Zbigniew Weber (red.), Fitopatologia, t. 2. Choroby roślin uprawnych, Poznań: Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2011, s. 377, 378, ISBN 978-83-09-01077-7. Выклікаецца 7 відамі аскаміцэтаў. Найбольш значныя: , ,  і Gerard Meudec, Jean-Yves Prat, Denis Retournard: Choroby i szkodniki warzyw. Warszawa: Oficyna Wydawnicza «Delta W-Z». ISBN 83-7175-543-0.

 Узнікненне і шкоднасць 
Шыйкавая гніль — адна з самых распаўсюджаных і шкодных хвароб цыбулі. Сустракаецца ва ўсіх раёнах вырошчвання рэпчатай цыбулі, часнаку і цыбулі-парэй, але найбольшы эканамічны ўрон наносіць у рэгіёнах з умераным кліматам. Доўгатэрміновае дажджлівае надвор’е, спрыяльнае для хваробатворных мікраарганізмаў, можа выклікаць страты ўраджаю на некалькі дзясяткаў працэнтаў. Гэта таксама выклікае вялікія страты на насенных плантацыях цыбулі.

 Сімптомы 
Заражэнне раслін звычайна адбываецца на сельскагаспадарчых палях. На рэпчатай цыбулі з’яўляюцца светлыя расплывістыя плямы, а адміраючыя пёры накрывае шэры споравы налёт. Аднак часта сімптомы захворвання выяўляюцца толькі ў перыяд захоўвання цыбулін. Яны пачынаюць гніць, іх лускавінкі становяцца карычневымі і мяккімі, а на паверхні з’яўляецца шэры, пылісты налёт спор і чорныя склероцыі. На насенных плантацыях моцнае заражэнне прыводзіць да гібелі ўсіх суквеццяў. Часам заражэнне частковае, насенне ўтвараецца, але яно заражанае і непрыдатнае для пасева. У сховішчах хвароба хутка развіваецца і распаўсюджваецца, прыводзячы да поўнага загнівання цыбулін.

 Эпідэміялогія 
Узбуджальнікі хваробы зімуюць у выглядзе міцэлія і склероцыяў на раслінных рэштках, што засталіся ў глебе пасля ўборкі ўраджаю. Яны могуць выжываць у глебе некалькі гадоў. У гэты час яны вырабляюць канідыяльныя споры, якія заражаюць маладыя высаджаныя цыбуліны або праросткі з пасяўнога насення. Яны пранікаюць у асноўным праз механічныя пашкоджанні або праз праколы і ранкі, нанесеныя насякомымі, што харчуюцца цыбулінамі і расадай. Усходы, прарослыя з заражанага насення, заражаюцца з самага пачатку росту.

Развіццю ўзбуджальнікаў спрыяе працяглае дажджлівае надвор’е. Для  і''  аптымальная тэмпература — 20 °C, для  — 15 °C.

 Меры прафілактыкі і барацьбы 
Важнейшым спосабам абароны з’яўляецца абмежаванне крыніц інфекцыі шляхам чаргавання раслін кожныя 3-4 гады, пасеву здаровага насення, пасадцы незаражаных цыбулін і выдаленні раслінных рэшткаў. Сабраныя цыбуліны трэба сушыць па-за апрацоўванага поля. Усе цыбуліны з сімптомамі заражэння неабходна выдаліць, паколькі яны стануць крыніцай інфекцыі для здаровых цыбулін у сховішчы. Насаджэнні хімічна абараняюць апырскваннем фунгіцыдамі.

Даказана, што асноўнай крыніцай ўзбуджальніка з’яўляецца заражанае насенне. У 1973 годзе было выяўлена, што 71 % наяўнага ў продажы насеннага матэрыялу было заражана, і інфекцыя захоўвалася больш за тры гады ў захоўваным насенніMaude, R. B.; Presly, A. H. (1977). «Neck rot (Botrytis allii) of bulb onions». Annals of Applied Biology. 86 (2): 163—180.. Камерцыйна даступнае ў цяперашні час насенне апрацоўваецца пратручваннем. За 3 дні да ўборкі плантацыю апырскваюць прэпаратам Амістар 250 SC, які значна зніжае загніванне лука ў сховішчы.

 Крыніцы 

Катэгорыя:Грыбковыя захворванні раслін
Катэгорыя:Захворванні цыбулі