Клінічная біяхімія

Клінічная біяхімія — раздзел біялагічнай хіміі, які разглядае асаблівасці абмену рэчываў у хворым арганізме; частка лабараторна-клінічнай дыягностыкі. Вывучае парушэнні біяхімічных працэсаў, уплыў лячэбных мерапрыемстваў на іх працяканне, распрацоўвае метады выяўлення біяхімічных змен у мэтах дыягностыкі і прагназіравання захворванняў; выкарыстоўвае дасягненні агульнай і медыцынская біяхіміі, генетыкі, фізіялогіі, фармакалогіі і інш.

 Класіфікацыя 
У адпаведнасці з раздзеламі клінічнай медыцыны вылучаюць тэрапеўтычную, хірургічную, акушэрска-гінекалагічную, псіхіятрычную і іншыя галіны клінічнай біяхіміі (асобная клінічная біяхімія).

 Метады 
Метады біяхімічных даследаванняў:
 абсарбцыйная фотаметрыя
 іонаметрыя
 флюараметрыя
 імунаферментны аналіз і інш.

 Гісторыя 
Асновы клінічнай біяхімііі закладзены ў 17 стагоддзі працамі Р. Бойля, у 18-19 стагоддзях — А. Л. Лавуазье, М. В. Ламаносава і інш. У 1875 годзе А. П. Барадзін прапанаваў спосаб вызначэння азоту ў мачы, у канцы 19 стагоддзя А. Я. Данілеўскі выкарыстаў метад выбіральнай адсорбцыі (раздзялення) трыпсіну.

 На Беларусі 
На Беларусі клінічная біяхімія развіваецца з 1920-х гадоў пры клініках медыцынскага факультэта БДУ, з 1930 года на кафедрах агульнай і шпітальнай тэрапіі, шпітальнай хірургіі, скурна-венерычных, дзіцячых хвароб Мінскага медыцынскага інстытута. У 1956 годзе выдадзена манаграфія «Клінічная біяхімія» М. Ф. Меражынскага, у 1957 годзе — «Біяхімія траўмы» Л. С. Чаркасавай, у 1970 годзе створана кафедра клінічнай лабараторнай дыягностыкі Інстытута ўдасканалення ўрачоў, ў 1993 года працуе Рэспубліканскі цэнтр клінічнай лабараторнай дыягностыкі.

 Крыніцы 

 Літаратура 


Катэгорыя:Біяхімія
Катэгорыя:Медыцынская дыягностыка