Слуцкае духоўнае вучылішча

Слуцкае духоўнае вучылішча — навучальная ўстанова, якая існавала ў Слуцку з XVIII да пачатку XX стагоддзя. Належала да Мінскай духоўнай кансісторыі. Помнік архітэктуры XIX ст, які з’яўляецца прадстаўніком эпохі позняга класіцызму.
 Гісторыя 
Заняткі пачаліся 15 верасня 1785 года. Першымі вучнямі сталі гадаванцы школ калегіума пры Троіцкім манастыры і «дыяканскай» школы пры Ільінскім. Іх колькасць не была больш за 25 чалавек. Яны былі размеркаваны адпаведна раней здабытым ведам і склалі класы граматыкі і сінтаксімы. Рэктарам быў праасвяшчэнны Віктар, прэфектам быў прызначаны Панцеляймон Корбут-Іллякевіч, які непасрэдна і кіраваў семінарыяй. Навучальная ўстанова насіла імя «Набожная Слуцкая праасвяшчэннага Віктара Садкоўскага семінарыя» (В. Садкоўскі — архімандрыт Троіцкага манастыра). Навучанне адбывалася ў трапезнай манастыра. У 1885 годзе для яго заклалі новы цагляны будынак (арх. Леў Васільевіч Садоўскі).

Колькасць навучэнцаў семінарыі няўхільна расла і, напрыклад, у 1809 годзе дасягала 146 чалавек. У 1803 годзе адкрыліся вышэйшыя — Філасофскі і Багаслоўскі класы. Дагэтуль атэстаты выдаваліся тым, хто скончыў двухгадовы рытарычны клас.

У 1812 годзе вайна прывяла семінарыю да поўнага разарэння. У семінарыі падчас вайны жылі французы. Будынак быў пашкоджаны, бібліятэка разрабавана і часткова спалена, семінарскі архіў страчаны. Але ў 1813 годзе семінарыя была адноўлена.

Канчатковае аднаўленне супала з пераўтварэннем семінарыі, якое адбылося 20 верасня 1817 года, семінарыя распалася на тры духоўна-навучальныя ўстановы: семінарыя, павятовае вучылішча, парафіяльнае вучылішча. У семінарыі вывучалі слоўныя, філасофскія і багаслоўскія навукі, сусветную і царкоўную гісторыі, матэматыку, грэчаскую, французскую, нямецкую, яўрэйскую, польскую мовы. Экзамены праводзіліся два разы на год: першы ў першай палове снежня, другі — гадавы, пасля якога праводзіўся і агульны экзамен, на якім прысутнічалі госці і архірэі.

Навучальны працэс пачынаўся 1 верасня і скончыўся ў ліпені. Акрамя заняткаў вучні рэгулярна павінны былі наведваць набажэнствы, па нядзелях і святочных днях перад імі публічна тлумачыліся праваслаўны катэхізіс і дзённыя чытанні з евангелляў.

Лепшыя выпускнікі мелі магчымасць паступаць у сярэднія і вышэйшыя духоўныя навучальныя ўстановы, але падрыхтоўка (у першую чаргу семінарская) дазваляла здаць экзамены і ў свецкія.

14 верасня 1840 года семінарыя пераехала ў Мінск. У Слуцку засталося толькі мужчынскае духоўнае вучылішча, якое праіснавала да пачатку XX стагоддзя.

Пасля ўсталявання савецкай улады духоўнае вучылішча было закрыта. Будынак вучылішча падчас Другой сусветнай вайны застаўся цэлым, і пасля аднаўлення савецкай улады на тэрыторыі Беларусі ў ім месцілася педагагічнае вучылішча, даваенны корпус якога быў разбураны. У розны час тут месціліся навучальныя класы сярэдняй школы № 2, а таксама сельскагаспадарчае прафесійна-тэхнічнае вучылішча.

Будынак знаходзіцца пад аховай дзяржавы як помнік архітэктуры, у ім месціцца Слуцкі дзяржаўны медычны каледж.

 Вядомыя вучні 
 Веніямін (Навіцкі) — епіскап Рускай праваслаўнай царквы; з 1973 года архіепіскап Чэбаксарскі і Чувашскі.
 Даніл Сцяфанавіч Канапасевіч — праваслаўны святар, забіты паўстанцамі падчас паўстання 1863—1864 гадоў.
 Святы Уладзімір Гезгальскі — нябесны заступнік Гезгалаў.
 Янка Скрыган — беларускі пісьменнік.
 Уладзімір Васілевіч Тэраўскі — беларускі дырыжор, кампазітар, фалькларыст царкоўнаслужыцель.

 Крыніцы 

 Літаратура 
 Вруцевич М. Духовное училище старых времен (воспоминания о Слуцком духовном училище) // Русская старина. — СПб.: Общественная польза, 1905. — Т. 121. — С. 693—704
 Памяць: Гісторыка-дакументальная хроніка Слуцкага раёна і горада Слуцка. У 2 кн. Кн. 2. — Мн.: БЕЛТА, 2000. — С. 505.

 Спасылкі 


Катэгорыя:Гісторыя Слуцка
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Слуцка
Катэгорыя:Духоўныя навучальныя ўстановы Беларусі