Сапралегніёз

Сапралегніёз. — С. 446 — інфекцыйнае грыбковае захворванне, якое характарызуецца пашкоджваннем скуры, жабраў і плавальных плаўнікоў розных відаў прэснаводных рыб. Яно вядома з часоў пачатку развядзення рыбы ў штучных вадаёмах і прамысловым метадам.

 Узбуджальнік 
Узбуджальнікам з’яўляюцца ўмоўна патагенныя мікраарганізмы, якія адносяцца да родаў  і . Найбольш распаўсюджаныя ўзбуджальнікі, выяўленыя ў целах і яйках рыб, — гэта , ,  і . Гэтыя грыбы шырока распаўсюджаныя ў водных асяроддзях.

 Эпідэміялогія 
Сапралегніёзам хварэюць рыбы ў любым узросце. Захворванне можа назірацца ў любую пару года. Заражэнню спрыяюць галаданне, дрэнны газавы рэжым і салявы састаў вады і траўмы рыб. Сапралегніёз часта пераклікаецца з іншымі інфекцыйнымі і інвазійнымі хваробамі.

 Цячэнне і сімптомы 
Хвароба праяўляецца белымі тонкімі ніцямі на скуры, плаўніках і жабрах. Праз некалькі сутак на скуры, плаўніках і плаўніках рыбы ўтвараецца ватападобны пылковы пласт, які складаецца з зблытаных нітак грыба. Пранікаючы праз скуру, валокны пранікаюць у мышцы і нават ва ўнутраныя органы. Моцна пашкоджаныя рыбы гінуць. Ніткі і зоаспарангіі грыба можна ўбачыць пад мікраскопам у ватападобным пласце пылка.

 Лячэнне 
У лячэнні прымяняюць ванны з раствораў хларыду натрыю, малахітавага зялёнага, метыленавага сіняга.

 Меры барацьбы 
У мэтах прафілактыкі сапралегніёзу ствараюць умовы, каб рыба не была аслаблена і параненая. Патрэбны беражлівы догляд, кантроль за мутнасцю вады і чысцінёй інкубацыйнага абсталяванняСемей мемлекеттік университеті, «Өсімдік, балық және ара шаруашылығы өнімдерін ветеринариялық санитариялық сараптау», оқу әдістемелік кешені, ПОӘК 042-14-03.01.20.9/032012ж. Прымяняюць дэзінфекцыю спушчаных і ачышчаных вадаёмаў.

 Крыніцы 

 Літаратура 

 Основные болезни прудовых рыб. — М., 1972. — М., 1976, с. 147—149.

Катэгорыя:Паразітарныя захворванні
Катэгорыя:Захворванні рыб