Арэпа

Арэпа (Arepa) — тып стравы, гатаваны з цеста з молатай кукурузы  з начыннем, які спажывалі ў паўночных частках Паўднёвай Амерыкі з дакалумбавых часоў і ён ёсць характэрным пераважна ў кухнях Калумбіі і Венесуэлы, але таксама сустракаецца ў кухнях Балівіі, Эквадоры і Цэнтральнай Амерыка.

Першапачаткова муку для арэпы малолі ў хаце. У 1950-я гады венесуэльскі інжынер Луіс Кабальера Мехіяс вынайшаў спосаб папярэдне прыгатаванай мукі для арэпы і яна вокамгненна атрымала поспех.

Арэпа -- звычайная страва ў вышэйзгаданых краінах і можа быць пададзена з такімі дадаткамі як сыр, куахада (свежы сыр), з рознымі гатункамі мяса, з авакада або з  (спрэд з вяндліны). Яна таксама можа быць падзелена на дзве часткі для бутэрбродаў. Памеры, гатункі кукурузы і дадатковыя інгрэдыенты адрозніваюцца ў залежнасці ад падрыхтоўкі. Яна падобная да мексіканскай гардыты , сальвадорскай пупусы, эквадорскай тарціллі дэ маіз (), і Панамскай тарціллі () або чангі ().

 Паходжанне 
міні|Венесуэльскія арэпы
Арэпа ёсць стравай дакалумбавай эпохі з тэрыторыі сучасных Калумбіі, Панамы і Венесуэлы. Струмэнты, якія выкарыстоўваюцца для падрыхтоўкі мукі для арэпы і гліняныя пліты, на якіх іх гатавалі, часта знаходзілі на археалагічных помніках у гэтым раёне. Хаця і не было вылучана , у якой краіне арэпа была згатавана ўпершыню, атрымалася вызначыць самыя старажытныя даты прысутнасці кукурузы ў Калумбіі і Венесуэле.

Напрыклад, у Калумбіі першыя звесткі пра наяўнасць вырошчвання кукурузы датуюцца прыкладна 6000 гадоў таму. Аднак прысутнасць арэпы датуецца 3000 гадоў таму (дакладна, ў Альтыплана Кундзібойацэнсе каля Муіскі ), у той час як у Венесуэле, арэпа з'явілася прыблізна каля 2800 гадоў таму.

На працягу ўсёй сваёй гісторыі арэпа засталася збольшага нязменнай у параўнанні з арэпрай якую спажывалі тубыльцы дакалумбавай эпохі, робячы арэпу адной з нешматлікіх традыцый захаванай з часоў перад першымі кантактамі, якія заставаліся папулярнымі пасля каланізацыі. Назва арэпы мае адносіны да , слова «кукурузны хлеб» на мове куманагота .

 Характарыстыкі 
міні|Прыгатаванне арэпы.
Арэпа выглядае як пляскатая, круглая, праснуха з пазамочаных змолатых зерняў кукурузы, або - цяпер часцей  - кукурузнай мукі буйнага ці файнага размолу. Яе можна пячы на грылі, запякаць, смажыць, гатаваць або рыхтаваць на пару. Характарыстыкі вар'ююцца колерам, смакам, памерам і чым яна можа быць начынена, у залежнасці ад рэгіёна. Простыя арэпы начынены маслам або сырам і запечаны. У залежнасці ад часу чпажывання стравы могуць быць даданы больш сытныя начынні, з такімі інгрэдыентамі, як бабы, мяса, авакада, яйкі, памідоры, салата, крэвэткі або рыба. Смажаныя арэпы часта спажываюць у паўночнай частцы Паўднёвай Амерыкі, яны начынены зверху белым сырам і падаюцца на стол з смажанымі яйкамі. Салодкія смажаныя арэпы - яшчэ адзін гатунак арэпы, які часцяком рыхтуюць з цукровай галавы і анісу. Венесуэльскі белы сыр - яшчэ адное начынне для смажаных арэпаў, яго можна спалучаць з сырам фета.

 Вытворчасць 
Першапачаткова муку для арэпы малолі ў хаце. У 1950-я г. ужо змолатая мука для арэпы была вынайдзена доктарам Луісам Кабайэра Мехяз, венесуэльскім інжынерам, і вокамгненна стала пасьпяховай. Муку змешваюць з вадой і соллю, а часам з алеем, маслам, яйкамі і/або малаком. Паколькі мука ўжо згатаваная, сумесь лёгка фармуецца ў перапечкі. Пасля замешвання і фармавання перапечкі смажацца, запякаюцца або пякуцца на грылі. Некаторыя гатункі арэпы вырабляюцца з «лушчанай» кукурузы з дапамогай працэсу нікстамалізацыі; яны вядомыя як арэпа пелада.

Мука для арэпы спецыяльна рыхтуецца (гатуецца ў вадзе, потым высушваецца) для вырабу арэпы і іншых страў з кукурузнага цеста, такіх як халакас, болос, тамалес, эмпанадас, атоле і чыча . Муку можа мець назоў , , , або . Найбольш папулярныя гандлёвыя маркі кукурузнай мукі Harina PAN і Harina Juana у Венесуэле, Areparina ў Калумбіі і Goya ў іншых месцах.

 Рэгіянальныя гатункі 

 Балівія 
Балівійскія арэпы вырабляюцца з кукурузы. Існуюць розныя спосабы гатавання арэпаў, але адным з самых традыцыйных ёсць рэцэпт Cotoca . У краіне можна знайсці некалькі гатункаў арэпы, напрыклад, гатункі Крусенья і Андзіна.

 Калумбія 
міні| Вулічны гандляр, які прадае смажаныя на грылі арэпы на лісце біжао ў Баранкіллі .
міні| Калумбійская арэпа кон кеса (arepa con queso - арэпа з сырам)
На тэрыторыі цяперашняй Калумбіі першыя запісы аб існаванні арэпаў датуюцца каля 3000 гадоў таму.

Арэпа ёсць слыннай ежай у Калумбіі, дзе існуе каля 75 розных відаў падрыхтоўкі. Згодна з даследаваннем, праведзеным Калумбійскай акадэміяй гастраноміі, арэпа ёсць часткай калумбійскай культурнай спадчыны і можа лічыцца сымболем нацыянальнага гастранамічнага адзінства. "

У 2006 г. арэпа была названа культурным сымболем Калумбіі ў конкурсе, зладжаным часопісам Semana з падтрымкай Caracol Televisión, Міністэрства культуры і «Colombia is Passion».

У рэгіёне Пайза арэпа ёсць асабліва важкай для мясцовых жыхароў і часам дадаецца да ўсіх страў дня. Акрамя таго, х арэпаў робяць каралі і надзяюць на шыі ганаровых асобаў як пазнаку хвальбы. Шмат гатункаў арэпы паходзяць з гэтага рэгіёну.

У Калумбіі арэпа прадаецца ў мясцовых крамах, сеткавых супермаркетах і на кірмашах і пакуецца з кансервантамі ў выглядзе папярэдне фармаванага белага або жоўтага кукурузнага цеста, падрыхтаванага да грылю або смажання дома. Яна таксама прадаецца ў выглядзе ўпрамыслованай кукурузнай мукі, якая патрабуе ўвільгатнення перад падрыхтоўкай. Акрамя таго, арэпы прадаюцца вулічнымі гандлярамі, у кавярнях і ў мясцовых крамах.

У рэстаранах рэгіёну Пайза падаецца вялікі выбар гатункаў арэпы, улучая унікальны стыль начыненай арэпы якія могуць быць начынены яйкамі, мясам або сырам. Калумбійцы ў Карыбскім рэгіёне звычайна ядуць варыянт сняданку пад назвай арэпа кон хуэва (, які складаецца з гатаванай арэпы якая была праразрэзана, начынена сырым яйкам і абсмажана.

Калумбійскі фестываль Арэпы святкуецца ў Баранкільі, Багаце, Букараманга, Калі і Медэліне . Кожны горад па чарзе ладзяць фестываль са жніўня па снежань. Ёсць таксама шмат іншых гатункаў арэпы, у тым ліку арэпа дэ Чокла, арэпа дэ Кеса, арэпа фрыта, арэпа кастэнья, арэпа дэ Юка і арэпа пайса.
міні| Арэпа дэ Чокла

 Розніца ў залежнасці ад рэгіёгну 
Па дадзеных газеты горада Санта-Марта El Informador, існуе каля 75 гатункаў арэпы ў наваколлі Калумбіі; сярод іх arepa ocañera, якая ўжываецца ў дэпартаменце Нортэ-дэ-Сантандэр, адзначаецца дадаткам  (літ. "сыр з узбярэжжа") і мяса. Некаторыя рэцэпты гэтага гатунку арэпы могуць улучаць сыр з вельмі тлустай смятаны і мяса курыцы. Адной з яе адметнасцяў ёсць тое, што ён адносна тонкі, у адрозненне ад іншых гатункаў, а таксама мае падсмажаную скарынку залацістага колеру.

Яшчэ адзін гатунак - арэпа баяцэнзэ (boyacense), з муніцыпалітэтам Вентаквемада, які з'яўляецца адным з самых выбітных з пункту гледжання вытворчасці гэтага гатунку. Гэты тып арэпы можа ўтрымліваць алей, яйкі і сыр. Яны троху салодкія і ў некаторых рэцэптах гэтая арэпа мае вясковы сыр (cuajada) .

Ёсць таксама арэпа паіза (arepa paisa), якая спажываецца ў дэпартаменце Антыокія . Яе гатуюць з  ( літ. "малочная кукуруза"). Гэтая гатунак больш за ўсё нагадвае кухню тубыльцаў.

Акрамя таго, яшчэ адзін гатунак арэпы, які спажываецца ў Андскім рэгіёне краіны, ёсць арэпа сантандэрыяна (santandereana), якая змяшчае гатаваную юку і чычаррон.

 Коста-Рыка 
У правінцыі Гуанакасте арэпу рыхтуюць ў выглядзе вялікіх падсмажаных бісквітаў, запраўленых сырам кшталту Bagaces . У Картаго, у каланіяльныя часы, арэпы былі начынены свінінай .

 Пуэрта-Рыка 
У Пуэрта-Рыка, збольшага ў раёне Сан-Хуан і на пляжах, арэпы карыстаюцца папулярнасцю. Іх таксама можна знайсці ў некаторых рэстарацыях, амаль заўсёды як  арэпа дэ кока (). Пуэрта-рыканская арэпа вырабляецца з кукурузнай мукі, какосавага малака, какосавага алею, разпушавача і цукру. Іх можна смажыць, запякаць або рабіць на грылі. Пасля выпякання арэпа разразаецца і начыняецца. Існуе незлічоная колькасць начынняў. Сярод іншых інгрэдыентаў, крабы, крэветкі, васьміногі, тушаныя ў сафрыта, лімоне, какосавым малацэ і імбір,  з'яўляюцца найбольш папулярнымі.

 Іспанія 
міні|Арэпа Гэмэра ў Ла-Лагуна, Тэнэрыфэ, Канарскія выспы .
Арэпа ёсць на Канарскіх выспах праз плынь насельніцтва паміж выспамі і Венесуэлай. Яны сустракаюцца ў Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ і вельмі зрэдку на ўсходніх выспах архіпелагу. Шмат смажаных арэпаў спажываецца у барах і рэстарацыях на выспах. Некаторыя ўлучаюць інгрэдыенты мясцовай гастраноміі як мяккі сыр ці Канарскія плантаны (Canary plantain).

 Венесуэла 
Арэпа ёсць сымболем венесуэльскай гастраноміі і адной з самых распаўсюджаных даіспанскіх страў, якія і да нашага часу папулярныя ў Венесуэле. Першыя звесткі аб гэтай страве датуюцца каля 2800 гадоў таму.

Згодна з апытаннем венесуэльскага народа ў 2015 годзе, амаль 70 адсоткаў нацыі елі арэпы стала. Венесуэльцы звычайна ядуць арэпу цягам усяго дня, каб перахапіць, а таксама як гарнір да ежы, ствараючы культуру, дзе гэтыя прадукты з кукурузы (Харына ПАН) можна знайсці амаль усюды і, таксама, ў спецыяльных рэстарацыях пад назвай арэперас ().

Арэпа ўважаецца падмуракам венесуэльскай дыеты ; да дэфіцыту прадуктаў харчавання ў 2015 годзе было падлічана, што кожны год сярэдні венесуэлец спажываў каля 30 кілаграмаў кукурузнай мукі, якая выкарыстоўвалася для падрыхтоўкі арэпы. Венесуэльскія арэпы звычайна начынены вялікай колькасцю розных начынняў, ад ялавічыны і авакада да сыру, ды вар'ююцца ў залежнасці ад месца, дзе яны прадаюцца, і інгрэдыентаў, якія можна атрымаць.

У рэгіёне Анд Венесуэлы, арэпы дэ трыга () вырабляюцца з пшанічнай мукі, а не з кукурузнай. Гэтыя больш лёгкія арэпы звычайна ядуць як перахоп або як дадатак да больш наедных страў.

Катэгорыя:Вулічная ежа
Катэгорыя:Стравы з кукурузы
Катэгорыя:Калумбійская ежа
Катэгорыя:Ежа Балівіі
Катэгорыя:Ежа Венесуэллы
Катэгорыя:Перапечкі