Башарат Талаганаўна Мірбабаева

Башарат Талаганаўна Мірбабаева (; 5 снежня 1916 — 20 сакавіка 2010) — машыніст паравоза ва Узбекскай ССР. Акрамя таго, што яна была першай жанчынай ва Узбекскай ССР, якая вадзіла цягнік, яна таксама была першай узбекскай жанчынай, якая скокнула з парашутам з самалёта.

 Ранні перыяд жыцця 
Нарадзілася ў Алматы 5 снежня 1916 года. Мала што вядома пра яе маладосць і нават пра тое, калі яна пераехала ва Узбекскую ССР да таго, як стала знакамітай. У сярэдзіне 1930-х гадоў яна наведвала мясцовы аэраклуб, працуючы радысткай на чыгунцы ў Ташкенце. У аэраклубе яе інструктарам быў , першы ўзбекскі лётчык. У жніўні 1935 года яна стала першай узбекскай жанчынай, якая скокнула з парашутам з самалётаhttps://books.google.co.uz/books?id=AsszAQAAIAAJ&redir_esc=y Комсомол-- моя судьба: рассказы, очерки, репортажи, стихи Сила стали в… хрупкости https://tbgazeta.by/sila-stali-v-hrupkosti/ День мира: … события вторника 27 сентября 1960 года https://books.google.co.uz/books?id=UQNxAAAAIAAJ&redir_esc=y.

 Чыгуначная кар’ера 
У 1937 годзе скончыла навучанне на памочніка машыніста паравоза. Перш чым вучыцца на вядучага машыніста лакаматыва, Лазар Кагановіч заклікаў жанчын навучацца кіраванню паравозамі, таму яна трэніравалася разам з 26 іншымі жанчынамі-чыгуначнікамі ў Цэнтральнай Азіі, якія прайшлі навучанне на машыністаў чыгункіНа паравоз https://smena-online.ru/sites/default/files/01_-_1939.pdfPolitizdat. 1961 https://books.google.com/books?id=HnU7AAAAMAAJ. У 1939 годзе яна ўпершыню кіравала паравозам у якасці вядучага машыністаVgudok (in Russian). 2020-09-23. Retrieved 2022-11-08. https://vgudok.com/light/vogue-s-ogonkom-shlyut-namyoki-rzhd-glyancevyy-zhurnal-pomestil-na-oblozhku-zhenshchinu. Неўзабаве пасля гэтага яна стварыла жаночую лакаматыўную брыгаду для падтрымкі ваенных дзеянняў падчас Другой сусветнай вайныKovalev, Yuri (1969).https://books.google.com/books?id=JYAzAQAAIAAJ.Падчас вайны яна вазіла пастаўкі грузаў з Узбекскай ССР на перадавую. Аднойчы, 21 снежня 1941 года, яна вяла паравоз з дэлегацыяй для наведвання ўзбекскіх воінаў на перадавой, у якую ўваходзіў старшыня Узбекскай ССР . 11 красавіка 1943 года яна прадстаўляла ўзбекскіх жанчын на злёце маці і жонак франтавікоў. Усяго за дзень да заканчэння вайны яе муж быў забітыVatanparvar. No. 18 (2873). 1 May 2020. p. 7. http://press.natlib.uz/ru/editions/39145 . Пасля вайны яна працягнула працаваць машыністам чыгункі і перайшла на кіраванне цеплавоза. У 1951 годзе яе фатаграфія, зробленая ў ташкенцкім чыгуначным дэпо, стала вокладкай папулярнага часопіса «Огонёк».

 Далейшае жыццё 
Першапачаткова пасля сыходу з машыніста лакаматываў яна займалася патрыятычным выхаваннем моладзі. Пасля распаду Савецкага Саюза засталася ў невядомасці і адзначалася ва Узбекістане толькі пасля эпохі Карымава. Яна памерла ў Ташкенце ў сакавіку 2010 годаTokhtakhodjaeva, Marfua (2000) https://books.google.com/books?id=ILWzAAAAIAAJ.

Катэгорыя:Жанчыны Узбекістана
Катэгорыя:Чыгуначнікі СССР
Катэгорыя:Парашутысты
Катэгорыя:Парашутысты СССР