Дарога (фільм, 1954)

«Дарога» — артыкул Федэрыка Феліні () — фільм Федэрыка Феліні ў стылістыцы неарэалізму, зняты ў 1954 годзе.

 Сюжэт 
Дзампано — вандроўны цыркач-асілак з каронным нумарам — раздзіраннем ланцуга на грудзях. У якасці асістэнткі ён купляе дзяўчыну-падлетка Джэльсаміну ў яе маці і вучыць Джэльсаміну аб’яўляць нумар і суправаджаць яго гульнёй на барабане і трубе. Дзампано ўсё вырашае сілай. Ён б’е Джэльсаміну, прымушае яе жыць з сабой, на яе вачах фліртуе з іншымі жанчынамі. Джэльсаміна баіцца Дзампано, але пры гэтым і любіць яго.

Аднойчы яны сустрэлі вандроўны цырк і ўладкаваліся туды на працу. Канатаходзец Мата ўвесь час пакеплівае над Дзампано і гэтым злуе яго. Пасля чарговай насмешкі асілак кінуўся на Мата з нажом. Дзампано трапляе ў турму, пасля чаго іх абодвух выганяюць з цырка.

Мата размаўляе з Джэльсамінай і прапануе ёй выбраць паміж ім, цыркам і Дзампано. Яна застаецца з Дзампано. Аднойчы яны сустракаюць Маці на глухой дарозе. Дзампано збівае суперніка, і гэта сканчаецца смерцю канатаходца. Асілак замятае сляды злачынства.

Джэльсаміна цяжка перажывае смерць Мата. У яе з’яўляюцца прыкметы псіхічнага разладу. Праз некаторы час Дзампано кідае яе.

Праз некалькі гадоў асілак вяртаецца ў гэтую мясцовасць і даведаецца, што Джэльсаміна памерла неўзабаве пасля яго сыходу. Дзампано да гэтага моманту спустошаны: ён здзейсніў мноства дрэнных учынкаў у сваім жыцці, але менавіта здрада адзінай душы, якая па-сапраўднаму кахала яго, становіцца апошняй кропляй…

 У ролях 
 Джульета Мазіна — Джэльсаміна
 Энтані Куін — Дзампано
 Рычард Бейсхарт — Мата
 Альда Сільвані — сіньёр Джырафа
 Марчэла Равена — удава Ла Ведава
 Лівія Вентурыні — манашка Ла Суарына.

 Узнагароды і намінацыі 
Карціна заваявала Сярэбранага Льва Венецыянскага кінафестывалю (1954), прэмію «Оскар» (1957), прэмію «Бодыль» (1956) і шэраг іншых узнагарод.

 Узнагароды 
 1957 — Прэмія «Оскар» — Найлепшы фільм на замежнай мове — Дзіна Дэ Лаўрэнтыс, Карла Понці.
 1954 — Прэмія Венецыянскага кінафестывалю — Сярэбраны леў — Федэрыка Феліні

 Намінацыі 
 1957 — Прэмія «Оскар» — найлепшы сцэнарый — Федэрыка Феліні, Туліо Пінэлі.
 1956 — Прэмія BAFTA — Найлепшы фільм — Найлепшая замежная актрыса — Джульета Мазіна.
 1954 — Прэмія Венецыянскага кінафестывалю — Залаты леў — Федэрыка Феліні
Фільм таксама атрымаў прэмію Нью-Ёркскіх крытыкаў як лепшы фільм года, дзве прэміі «Сярэбраная стужка» італьянскага Сіндыката журналістаў як найлепшы фільм і за найлепшую рэжысуру, прэмію «Бодыль» як найлепшы неамерыканскі фільм года. Агулам фільм сабраў больш за пяцьдзесят узнагарод.

 Зноскі 

Катэгорыя:Фільмы Італіі 1954 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1954 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Італіі
Катэгорыя:Фільмы на італьянскай мове
Катэгорыя:Фільмы Федэрыка Феліні
Катэгорыя:Фільмы па сцэнарыях Федэрыка Феліні
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Ніна Рота
Катэгорыя:Ватыканскі спіс фільмаў