Анемона пяшчотная

Анемона пяшчотная (Anemone blanda) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

 Этымалогія назвы 
Відавы эпітэт  азначае «пяшчотны» або «чароўны».

 Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна з карэнішчам, 7-25 см вышынёй. Ніжняя паверхня ліста голая або амаль голая. Лісце цёмна-зялёнае, ападае летам. Кветканос больш-менш апушаны па ўсёй даўжыні. 12—15 прыкветкаў неапушаныя, сінія, ружавата-ліловыя, ружовыя ці белыя. Плады зборныя.

 Распаўсюджанне і месцапражыванне 
Арэал віду ўключае Балканы, Кіпр, Захад Сірыі, Турцыі і Каўказа. Расце ў іглічных лясах, гушчарах, на камяністых сцежках на вышыні 150—1700 м.

 Ахова 
Від занесены ў Чырвоную кнігу Расійскай Федэрацыі, а таксама рэгіёнаў: Рэспублікі Адыгея, Рэспублікі Дагестан, Краснадарскага і Стаўрапольскага краёў.

 Сінаніміка 





 Гаспадарчае значэнне і прымяненне 
злева|міні|250px|Анемона пяшчотная 'Blue Shades'
Анемона пяшчотная выкарыстоўваецца як дэкаратыўная садовая расліна для афармлення раскіданых пасадак дрэў, у камяністых садках. У культуры з 1898 года. Вядома некалькі сартоў гэтай расліны:

 'Blue Shades': сінія кветкі;
 'Bridesmaid': белыя кветкі;
 'Charmer': цёмна-ружовыя кветкі;
 'Ingramii' ('Atrocoerulea'): кветкі цёмнага фіялетава-сіняга колеру;
 'Pink Star': кветкі бледна-ружовыя;
 'Radar': кветкі цёмна-чырвоныя з белым цэнтрам;
 'Rosea': кветкі ружовыя;
 'Purple Star': кветкі бледна-фіялетавыя, з яркім цэнтрам.

Сам від і яго сорт A. blanda var. rosea 'Radar' удастоены прэміі AGM Каралеўскага садаводчага таварыства.

Аддае перавагу добра дрэнаваным глебам, якія высыхаюць летам, таму анемону далікатную часта падсаджваюць да лістападных дрэў, дзе забяспечваюцца неабходныя ўмовы.

 Літаратура 

 Eckehart J. Jäger, Friedrich Ebel, Peter Hanelt, Gerd K. Müller (Hrsg.): Rothmaler Exkursionsflora von Deutschland. Band 5: Krautige Zier- und Nutzpflanzen. Spektrum Akademischer Verlag, Berlin Heidelberg 2008, ISBN 978-3-8274-0918-8.

Катэгорыя:Дэкаратыўныя садовыя расліны
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Кураслеп
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1854 годзе