Лінкруст

250px|міні|Лінкруст ў якасці пакрыцця ўнутранай сценкі вагона метро ў Маскве. Усталяваны ў 2010-х у , стылізаваным пад .
Лінкруст (ад англійскага брэнда ; назва якога была ўтворана ад  (лён) і  (рэльеф), таксама лінкруста) —  (пакрыццё для сцен) з мыйнай гладкай або рэльефнай паверхняй. Пры вырабе лінкруста на шчыльную тканевую або папяровую аснову наносіцца тонкі пласт пластмасы з прыродных матэрыялаў (гель на аснове ільнянога алею) або  з напаўняльнікамі (драўняная або коркавая мука). Матэрыял лёгка афарбоўваецца як алейнымі, так і  фарбамі.

 Гісторыя 
злева|міні|250px|
Матэрыял быў вынайдзены ў 1877 годзе ангельскай вынаходнікам і прадпрымальнікам  (1834—1928), які таксама вынайшаў лінолеум. Першапачаткова прадукт называўся , але пазней быў перайменаваны ў . Кампанія працягвае вырабляць матэрыял на заводзе ў Ланкашыры.

 Прымяненне 
міні|250px|Лінкруст на сцяне лесвіцы камерцыйнага будынка XIX стагоддзя ў Вашынгтоне
Спалучэнне лёгкасці пры фарбаванні, магчымасці глыбокага ціснення і зносаўстойлівасці адразу ж прыцягнула дэкаратараў Віктарыянскай эпохі. Матэрыял хутка атрымаў распаўсюджванне як недарагі заменнік ляпніны.

У другой палове XX стагоддзя лінкруст звычайна ўжываўся для аздаблення грамадскіх будынкаў, а таксама салонаў цягнікоў метро і карабельных кают. У другім выпадку лінкруст выкарыстоўваўся з самых першых савецкіх, серыйных вагонаў  і заканчваючы вагонамі  у 1971 годзе. Выкарыстанне лінкруста ў аздабленні рэзка скарацілася пасля распаўсюджання слаістых пластыкаў і мыйных шпалер. Лінкруст у цяперашні час ужываецца толькі пры рэстаўрацыі віктарыянскіх дамоў.

 Блізкія матэрыялы 
У лінкруста ёсць роднасны матэрыял, які носіць назву «анагліпта» (Anaglypta, ад греч. ana — ляпны, рэльефны і греч. glypta — камея). Яго вынайшаў Томас Палмер, што працаваў на Фрэдэрыка Уолтана ў якасці мэнэджэра яго салона продажаў. Першапачатковы склад анагліпты грунтаваўся на бавоўне і драўнянай масе, затым ён вырабляўся на папяровай аснове. Матэрыял атрымаўся больш лёгкім і гнуткім, чым лінкруст.

 Літаратура 


 Линкруст // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1958. — Т. V. — Стб. 66—68. — 588 с.
 Линкруст — статья из Большой советской энциклопедии.

Катэгорыя:Аздобныя матэрыялы
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі