Стратастат

Стратаста́т, вышынны свабодны аэрастат — некіроўны аэрастат, прызначаны для пад’ёму ў стратасферу экіпажа і абсталявання для навуковых даследаванняў і спартыўных мэт (правядзення рэкордных уздымаў, скачкоў з парашутам).

Асноўныя элементы канструкцыі стратастата:
 балон (абалонка з тканіны, плёначнага пластыкавага матэрыялу), запоўненая лёгкім газам (звычайна геліем, раней выкарыстоўваўся вадарод, які лягчэйшы за гелій, але выбуханебяспечны ў сумесі з кіслародам паветра). Аб’ём цалкам напоўненай абалонкі залежнасці ад вышыні ўздыму і палётнай масы вагаецца ад 14 000 да 105 000 м³ і больш;
 гандола з сістэмамі забеспячэння жыццядзейнасці і тэрмарэгуляцыі, у якой знаходзіцца экіпаж, прыборы і абсталяванне;
 падвеска, што прымацоўвае гандолу да абалонкі;
 амартызатар, які памяншае штуршкі ў час прызямлення.

Ўздым стратастата ажыццяўляецца за кошт пад’ёмнай сілы, створанай напаўняюць абалонку газам, і дзякуючы скідвання баласту (пясок або металічны шрот). Спуск пачынаецца пасля выпуску часткі газу праз клапан ў абалонцы або ў выніку паступовага яго ахаладжэння да тэмпературы навакольнага асяроддзя.

 Гістарычныя звесткі 
Першым перавысіў вышыню ўздыму 12 км (12 944 мДружинин Ю. О., Соболев Д. А. Полёты в стратосферу в СССР в 1930-е гг. ) амерыканец Хаўртан Грэй у 1927 годзе ў адкрытай гандоле, але падчас другога палёту ў тым жа годзе ён загінуў з-за недахопу запасу кіслародуСергей Петухов Штурм стратосферы // Коммерсантъ .

Першы ў свеце стратастат са сферычнай герметычнай гандолай з алюмінію, якая абараняла экіпаж ад непрыдатных для жыцця умоў стратасферы, сканструяваў і пабудаваў швейцарскі вучоны-фізік Агюст Пікар у 1930 годзе пры падтрымцы бельгійскага нацыянальнага фонду для навуковых даследаванняў Fonds National de la Recherche Scientifique  (FNRS). Названы ў гонар гэтай установы стратастат FNRS-1 меў абалонку аб’ёмам 14 130 м³ і гандолу з алюмінію таўшчынёй 3,5 мм і дыяметрам 2,1 м. Першы палёт на гэтым стратастаце Агюст Пікар разам з Паўлем Кіпферам здзейснілі 27 мая 1931 года і дасягнулі вышыні 15 785 м.
18 жніўня 1932 года адбыўся другі палёт стратастата «FNRS» з аэрадрома Дзюбендорф каля Цюрыха. У гэтым палёце Агюст Пікар і бельгійскі фізік Макс Козінс дасягнулі вышыні 16 201 м (па барографу). Гэтая вышыня і была зарэгістраваная па правілах Міжнароднай аэранаўтычнай федэрацыі як сусветны рэкорд, хоць па дакладным геадэзічным вымярэнняч была вызначана вышыня ўздыму 16 940 м.

Паспяховыя палёты А. Пікара заахвоцілі вучоных і канструктараў многіх краін свету прыступіць да праектавання новых стратастатаў. Лідарам новых стратасферных гонак у той час з’яўляліся ЗША, якія не толькі скарысталі вопыт Агюста Пікара, але і запрасілі ў якасці кансультанта яго брата — Жана-Фелікса Пікара.

 У СССР 
19 студзеня 1932 года ў Маскве адбылося першае пасяджэнне па вывучэнні стратасферы пад кіраўніцтвам старшыні Гідраметэаралагічнага камітэта РСФСР М. М. Спяранскага, быў заслуханы даклад метэаролага В. І. Віткевіча аб задачах вывучэння стратасферы і ўтворана Камісія па вывучэнні стратасферы пад яго старшынствам. Працу па стварэнні стратастата ўзначаліў камандзір Асобнага паветраплавальнага дывізіёна Г. А. Пракоф’еў. У праектаванні і пабудове прымалі ўдзел Аддзел паветраплавання ГК НДІ ВПС, кафедра паветраплавання Ваенна-паветранай акадэміі імя М. Я. Жукоўскага, навукова-даследчы інстытут гумавай прамысловасці і шэраг іншых арганізацый.

30 верасня 1930 года здзейсніў палёт першы савецкі стратастат «СССР-1» (з аб’ёмам 25 тыс. м³) і дасягнуў вышыні 18 800 м. 30 студзеня 1934 адбыўся палёт на вышыню 21 946 м на стратастаце «Осаавіяхім-1» з экіпажам у складзе П. Ф. Федасеенка, А. Б. Васенка, І. Д. Усыскін. Палёт скончыўся катастрофай і экіпаж загінуў.

1 лістапада 1962 на стратастаце «Волга» аб’ёмам 72,9 тыс. м³ пілоты П. І. Даўгоў і Я. М. Андрэеў здзейснілі палёт на вышыню 25 500 м.

Сярод іншых савецкіх стратастатаў: «СССР-2», «СССР-3», ВР-60 «Камсамол», «Асавіяхім-2».

 Дасягнутыя вышыні ўздыму 
 1927 год — Хаўртан Грэй, 12 944 м.
 1931 год — Агюст Пікар і Паўль Кіпфер на старатастаце FNRS-1, 15 785 м.
 1932 год — Агюст Пікар і Макс Козінс, 16 940 м.
 1934 год — П. Ф. Федасеенка, А. Б. Васенка, І. Д. Усыскін на стратастаце «Асавіяхім-1», 21 946 м.
 1935 год — стратастат «Explorer-2» (ЗША), 22 066 м.
 1957 год — стратастат «Man High-2» (ЗША), 30 942 м.
 1966 год — стратастат «StratoJump-2» (ЗША), 37 643 м.
 1962 год — стратастат «Волга», 28 640 м.
 2012 год — стратастат «Red Bull Stratos» (Аўстрыя), 39 068 м.
 2014 год — Алан Юстас (віцэ-прэзідэнт кампаніі «Google») на стратастаце «Google Strato» (США), 41 419 м.

 Крыніцы 

 Літаратура 


 Авиация: Энциклопедия / Белов А. Ф., Центральный аэрогидродинамический институт имени проф. Н. Е. Жуковского. Главный редактор Г. П. Свищёв. — М.: Большая Российская Энциклопедия, 1994. — 735 с. — ISBN 585270086X, ISBN 9785852700865

 Спасылкі 

 Стратостаты СССР // Авиару.рф 
 Якубович Н. Прорыв в стратосферу  // Партал часопіса «Наука и жизнь»
 Дружинин Ю. О., Соболев Д. А. Полёты в стратосферу в СССР в 1930-е гг. 

Катэгорыя:Паветраныя судны