Суна (іслам)

Су́на ( — звычай, лад дзеянняў, прыклад) — свяшчэннае пісанне ў ісламе, выкладзенае ў апавяданнях (хадысах) пра ўчынкі і выказванні прарока Магамета, як узор для ўсёй мусульманскай абшчыны і кіраўніцтва для кожнага мусульманіна.

У ісламе суне надаецца значэнне крыніцы, якая дадае і тлумачыць Каран і служыць другой (пасля Карана) асновай мусульманскага права. Навучанне суне — важная складовая частка адукацыі ў медрэсэ. Пры жыцці Магамета суна і хадысы (у адрозненне ад Карана), як правіла, не запісваліся.

У суне 6 кананічных зборнікаў. Галоўныя з іх складзены аль-Бухары і Муслімам. Разам з пераважна легендарнымі матэрыяламі ў суне маюцца гістарычныя звесткі аб працэсах развіцця ісламу і становішча розных сацыяльных слаёў у першыя 2 стагоддзі Халіфата. У шыіцкім ісламе, акрамя выказванняў Прарока, суна ўтрымлівае і выказванні імамаў.

 Літаратура 



 Спасылкі 
 Ахмедов С. А. Cунна как один из священных источников ислама // Исламоведение, 2009, № 1.
 Сунна // Духовное Управление мусульман Ставропольского края
 Сунна // Академия Корана

Катэгорыя:Шарыят
Катэгорыя:Ісламскія тэрміны
Катэгорыя:Ісламскія паводзіны і вопыт
Катэгорыя:Рэлігійныя сачыненні