Алкі Зеі

Ангелікі (Алкі) Зеі (;  15 снежня 1923, Афіны, Каралеўства Грэцыя — 27 лютага 2020, Афіны, Грэцыя) — грэчаская пісьменніца і драматург, аўтар аповесцяў і апавяданняў для дзяцей і дарослых. Камандор ордэна Мастацтваў і літаратуры.

 Біяграфія 
Нарадзілася 15 снежня 1923 года ў Афінах.

Яе бацька Зінон Зеіс працаваў банкаўскім служачым. Ён вырас на Крыце, але свой радавод вёў з вострава Андрас, яе маці Элі паходзіла з вострава Самас, але свае дзіцячыя гады правяла ў Смірне. Сваё дзяцінства Алкі Зеі правяла на Самасе са сваёй старэйшай сястрой, у той час як іх маці лячылася ад туберкулёзу ў санаторыі, размешчаным на гары Парніс на поўнач ад Афін. Вярнуўшыся ў Афіны з сям’ёй у 1937 годзе, Алкі пачала вучыцца ў прыватнай Іанічнай школе, у якой пазнаёмілася са сваёй сяброўкай Георгіяй Сарываксевані Каракоста, пазней якая стала пісьменніцай Жорж Сары. Тры старэйшых класы сярэдняй школы Алкі Зеі скончыла ў прыватнай школе Міны Аіданапулу. Першыя крокі на літаратурнай ніве Алкі Зеі дапамагла зрабіць пісьменніца Дзіда Сатырыў — жонка яе дзядзькі Платона Сатырыў. Яшчэ будучы вучаніцай школы Аіданапулу, Алкі прымала ўдзел у дзейнасці лялечнай трупы тэатральнай студыі пад кіраўніцтвам Элен Тэахары-Перакі. Тады яна пачала пісаць п’есы для лялечнага тэатра. Адзін з яе персанажаў, створаных у той час, — «Тухлы» (), стаў пасля галоўным героем лялечнага тэатра Афін «Барба-Мітусіс».

Скончыла філасофскі факультэт Афінскага ўніверсітэта і драматычны факультэт Афінскай кансерваторыі. Выйшла замуж за тэатральнага пісьменніка і рэжысёра Георгіяса Севасцікаглу. Муж, удзельнік Грэчаскага супраціву, а затым грамадзянскай вайны ў Грэцыі 1946—1949 гадоў пакінуў краіну ў 1949 годзе разам з часткамі Дэмакратычнай арміі і знайшоў палітычны прытулак у Савецкім Саюзе. Алкі Зеі таксама пакінула краіну, каб далучыцца да мужа. Першапачаткова пражыла некаторы час у Італіі, дзе вучылася ў Эдуарда дэ Філіпа. Пра гэты перыяд свайго жыцця яна напісала пазней у Маскве нарыс «Мой настаўнік Эдуарда дэ Філіпа». У 1954 годзе праз Францыю у яе атрымалася з’ехаць у СССР. Пражыўшы нядоўга ў Ташкенце, Зеі разам з мужам пераехала ў Маскву, дзе скончыла Усерасійскі дзяржаўны інстытут кінематаграфіі імя С. А. Герасімава, рэжысёрскі факультэт.

У 1964 годзе вярнулася з сям’ёй у Грэцыю.

Пазней працягнула пісаць, апублікаваўшы шэраг апавяданняў у часопісе «Моладзевы голас», у рэдакцыі якога складаліся Марыас Плорыціс, Тасас Лігнадзіс, Косціс Скаліярас.

У грэчаскай літаратуры ўпершыню з’явілася ў 1963 годзе, яшчэ да вяртання ў краіну, з раманам «Леапард за шклом», які стаў этапам у грэчаскай дзіцячай літаратуры, паколькі ўпершыню прысвячаў непаўналетняга чытача ў палітычную праблематыку. Гэта быў гістарычны раман, дзеянне якога адбывалася ў гады дыктатуры генерала Метаксаса.

З усталяваннем ваеннай дыктатуры ў 1967 годзе зноў пакінула краіну, застаўшыся жыць у Парыжы.

У 1971 годзе Зеі напісала кнігу «Вялікі шпацыр Петраса», на гэты раз дзеянне адбывалася ў гады акупацыі і вызвалення.

Істотным у яе гістарычных раманах з’яўляецца тое што яны не з’яўляюцца простым апісаннем гістарычных падзей, але замяшаныя на аўтабіяграфічных элементах яе герояў.

Як п’еса кніга «Вялікі шпацыр Петраса» была перакладзеная на некалькі моў і ішла пад назвай «Вайна Петраса»Греческий театр в поисках идентичности.

Яе «Леапард за шклом» быў таксама ў праграме вучняў французскіх школbookboom .

Дзеянне рамана «Тупат ног дракона» гістарычна адбываецца ў дарэвалюцыйнай Расіі, але ў ім ёсць спасылкі на падзеі дыктатуры Метаксаса ў Грэцыі, а таксама паўстанне ў Афінскім Політэхнічным універсітэце у 1973 годзе. У гэтым рамане пісьменніца паказвае ўніверсальнасць пэўных гістарычных сітуацый і ідэй, якія тычацца свабоды, дэмакратыі, супраціву. Яна стварае гэта шляхам адмены межаў часу і месца, зрабіўшы тэкст даступным для любой гісторыка-культурнага асяроддзя. Тое ж самае адносицца і да іншых яе гістарычных раманаў («Леапард за шклом» і «Вялікая прагулка Петраса»). Усе гэтыя тры кнігі былі ганараваны прэміі «Мілдрэд Батчэлдэр» (1970, 1974, 1980), якія былі ўручаны Асацыяцыяй бібліятэчнага абслугоўвання дзяцей у ЗША як лепшыя перакладзеныя на англійскую мову замежныя кнігі.

Разам з пісьменніцай Жорж Сары, з якой яна была знаёмая са школьных гадоў, Зеі ўвяла новы прынцып у дзіцячым і юнацкім рамане як з пункту гледжання аўтабіяграфічнага стылю, так і ўвядзення палітычнага, грамадскага і гістарычнага элементаў у жанр.

У 2010 годзе Алкі Зеі ўзнагароджана Афінская Акадэміяй.

У верасні 2015 года была ўзнагароджана французскім ордэнам мастацтваў і літаратуры (Камандор).

 Працы 
 Дзядзька Платон ()
 Каля рэек ()
 Чаравікі і туфлі ()
 Адно красавіцкае ўваскрасенне ()
 Абутак Ганібала ()
 Нявеста Ахілеса (для дарослых) ()
 Фіялетавы парасон ()
 Аліса ў краіне мармуру ())
 Канстанціна і яе павукі ()
 Хлус дзядуля ()
 Леапард за шклом ()
 Вялікая прагулка Петраса ()
 Іспанскія туфлі ()
 Каціныя размовы ()
 Дванаццатая бабуля і іншае… ()
 Малады голас ()
 Іншыя часы, іншыя дзеці… (, у суаўтарстве з Жорж Сары)