Ніна Мікалаеўна Усатава

Ні́на Мікалаеўна Усатава (; нар. , Міхайлаўскі пассавет, Алтайскі край, СССР) — савецкая і расійская актрыса; народная артыстка РФ (1994), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расіі (2001), дзвюх прэмій «Ніка» (1995, 1999) і «Залаты арол» (2009, 2013), «Залатая маска» (2023). З 1989 года — артыстка РДАБДТ імя Г. А. Таўстаногава.

 Біяграфія 
З 1969 па 1973 год спрабавала паступіць у Шчукінскае вучылішча пры Вахтангаўскім тэатры. Працавала снавальшчыцай на суконнай фабрыцы «Чырвоны Кастрычнік» у горадзе Бораўску Калужскай вобласці, дырэктарам Дома культуры і рыхтавалася да ўступных іспытаў.

У 1974 годзе паступіла на рэжысёрскі факультэт тэатральнага вучылішча імя Б. В. Шчукіна (курс Б. Я. Захавы і М. Р. Тэр-Захаравай) і ў 1979 годзе яго скончыла.

Скончыўшы вучобу ў 1979 годзе, Ніна Мікалаеўна паехала праходзіць практыку ў горад Котлас Архангельскай вобласці. Сыграла ў мясцовым тэатры дванаццаць роляў. У гэты час у Ленінградзе адкрыўся Маладзёжны тэатр, і ў 1980 годзе актрыса-пачаткоўца з’ехала туды. Іграла ў спектаклях Уладзіміра Малышчыцкага і Яфіма Падвэ.

У 1989 годзе Ніна Усатава прыйшла ў трупу Ленінградскага акадэмічнага Вялікага драматычнага тэатра імя М. Горкага, цяпер Расійскі дзяржаўны акадэмічны Вялікі драматычны тэатр імя Г. А. Таўстаногава.

У кіно акторка дэбютавала ў 1981 годзе, першай яе роляй стала краўчыха ў тэлевізійным фільме «Куды знік Фаменка?». Вядомасць прыйшла пасля ролі нямой у фільме «Халоднае лета пяцьдзесят трэцяга…».

У 1995 годзе прымала ўдзел у серыі тэлевізійных ролікаў сацыяльнай тэматыкі пад агульнай назвай «Рускі праект». Актрыса сыграла правінцыйную жанчыну, якая прыбыла ў Маскву і ўбачыла свайго сына ў ганаровай варце на Краснай плошчы. Фраза «Дзіма, памахай рукой маме» стала папулярнай.

 Фільмаграфія 
 «Не трэба засмучацца» (2010)