Мі Южэнь

Мі Южэнь (米友仁, 1074 —1153)  кітайскі палітык і мастак часоў дынастыі Паўднёвая Сун.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1074 годзе ў г. Таюань. Быў сынам вядомага мастака і каліграфа Мі Фу. Першыя веды па маляванні атрымаў ад бацькі. У 1104 годзе пачаў кар’еру жывапісца ў Кайфене. У 1123 годзе Мі быў прыняты ў Імператарскую світу Хуэй-цзуна. Пасля падзення дынастыі Сун у 1126 годзе ў Паўночным Кітаі Мі Юэнь пераехаў у Сян'ян. Некаторы час ён быў намеснікам ваеннага міністра Паўднёвай Сун. Затым знаходзіўся пры імператарскім двары, займаючыся большай часткай жывапісам. Памёр у 1153 годзе.

 Творчасць 
Мастак і каліграф Мі Южэнь пераняў стыль і тэхніку свайго бацькі. Сярод твораў, якія дайшлі да нас, ёсць карціна «Незвычайнае відовішча ў Сяасянь», якая захоўваецца ў музеі імператарскага палаца ў Пекіне. Ён выкарыстаў напоўненыя вадой пэндзлі для працы на паперы, якія добра ўбіраюць вільгаць, ствараючы унікальныя пейзажы. Гэтая тэхніка стала вядомая як «Хмарныя горы Мі».

Многія крытыкі, як у самім Кітаі, так і на Захадзе, лічаць Мі кітайскім імпрэсіяністам. Для такога параўнання ёсць дастаткова падстаў, паколькі, пры дбайным вывучэнні бачна, што Мі не рабіў папярэдняга накіда, а замест гэтага, выкладаючы сваю задуму, спадзяваўся на «кроплі з пэндзля». Працуючы пэндзлем з вялікай дзёрзкасцю і запалам, ён не асабліва клапаціўся пра дэталі. Аднак паміж Мі і заходнімі імпрэсіяністамі ёсць адрозненні. Працуючы ў стылі «хмарныя горы Мі», мастак пераходзіць ад густой тушы да моцна разведзенай, ад неразборлівасці да выразнасці, у залежнасці ад таго, якія прыродныя ўмовы (уключаючы надвор’е) ён хоча паказаць. Тут мэта складаецца ў тым, каб стварыць асаблівую «атмасферу» або «настрой», якое ён адчувае. Алейны жывапіс заходніх імпрэсіяністаў, з іншага боку, засяроджаны на пераходах святла і цені, багаты колерам. Гэта хутчэй гульня святла і эмоцый мастака.

Нягледзячы на тое што пейзажы Мі выглядаюць даволі ціхамірна, хоць і выклікаюць глыбокую павагу, яны з’яўляюцца вынікам глыбокага вывучэння і разумення прыроды, коратка выяўленых з дапамогай адважнай ліквідацыі ўсяго наноснага. Заходнія ж імпрэсіяністы не больш чым імітуюць прыроду, адлюстроўваючы ўражанні ад першай сваёй сустрэчы з ёй. Вядома, гэта не адмаўляе прысутнасці ў алейным жывапісе асабістага меркавання і эмоцый мастака.

 Літаратура 

 James Cahill, La peinture chinoise, Genève, Skira (Trésors de l’Asie), 1977, 194 p. Première édition Skira, 1960, 212 pages.
 Sullivan M. Symbols of Eternity: Landscape Painting in China. Stanford, 1979;

Катэгорыя:Мастакі Кітая