Воўк і сямёра казлянят

«Воўк і сямёра казлянят» () — казка братоў Грым, апублікаваная ў складзе цыкла казак у 1812—1815 годзе. Паводле  мае нумар 123D. L. Ashliman, The Grimm Brothers' Children’s and Household Tales " («Воўк і казляняты») і наступнае кароткае апісанне сюжэту: «у адсутнасць маці воўк з’ядае казлянят; малодшая казляня ратуецца і ўсё распавядае; каза распорвае ваўку жывот, адкуль выходзяць казляняты».

Атрымала распаўсюджанне ў Расійскай імперыі ў XIX стагоддзі, увайшла ў вусную народную творчасць і з некаторым змяненнем у сюжэце атрымала статус «»Межова М. В. Интерпретация художественного текста: переводческий и лингвокультурологический аспекты  // Журнал «Символ науки», 2015. У такой якасці выдавалася ў Волк и семеро козлят: Сказка для детей младшего возраста. С шестью раскрашенными картинками. — М.: Изд. т-ва , 1918.. Вядома  варыянтаў — 20,  — 4, беларускіх — 3Бараг Л. Г., Новиков Н. В. Примечания // Народные русские сказки А. Н. Афанасьева : В 3 т. Т. 1. — М.: Наука, 1984. — (Лит. памятники). — С. 449.

 Сюжэт 
міні|250px|Воўк нападае на семярых казлянят
Маці-каза, адлучаючыся з дому, папярэджвае сваіх казлянят сцерагчыся ваўка, блукаючага непадалёк. Воўк, скарыстаўшыся зручным момантам, стукаецца да казлянят і спрабуе выдаць сябе за іх маці. Тыя ў адказ кажуць, што ў іх маці голас мяккі, а ў яго — грубы. Воўк з’ядае кавалак крэйды, каб змякчыць свой голас. Па іншай версіі, каваль выкоўвае ваўку новае — пявучае — горла. Аднак казляняты ўсё роўна не пускаюць яго: запатрабаваўшы прасунуць у шчыліну кончык пярэдняй лапы, яны заяўляюць, што ў іх маці поўсць белая, а не чорная, як у яго на лапах. Той ідзе на млын і пэцкае лапы ў муцэ. Цяпер казляняты ўпускаюць ваўка, які тут жа з’ядае іх усіх, акрамя самага маленькага, які схаваўся ў печы (у англійскай версіі казкі — у футляры гадзінніка).

Вярнуўшыся дадому, маці-каза бачыць разгром, учынены ваўком, і выратаванага самага маленькага казляня, якое распавядае ёй пра тое, што адбылося. Яна адпраўляецца за ваўком і знаходзіць яго, спячага з набітым страўнікам, у якім нешта корпаецца. Маці-каза распорвае ваўку жывот, адкуль з’яўляюцца жывымі і цэлымі шэсць казлянят, пасля чаго запаўняе жывот камянямі. На наступную раніцу каза, сустрэўшы ваўка, прапануе яму паспаборнічаць у скачках праз вогнішча. Той згаджаецца. Каза пераскоквае праз полымя, а воўк, абцяжараны камянямі, не можа— ён валіцца проста ў агонь і згарае. Яшчэ адзін варыянт фіналу: воўк, прачнуўшыся з камянямі ў страўніку, адчуў смагу, адправіўся да ракі напіцца, на беразе паслізнуўся, упаў у ваду, пад цяжарам камянёў адразу пайшоў на дно і патануў.

 Экранізацыі 

  (1957) — савецкі маляваны мультфільм .
  (1975) — савецкі лялечны музычны мультфільм .
  (1976) — савецка-румынска-французскі музычны фільм .
  (1982) — албанскі маляваны мультфільм Нацыянальнага цэнтра кінематаграфіі Артура Даўці.

 Літаратура 



 Спасылкі 

 Читать сказку «Волк и семеро козлят»
 Текст сказки «Волк и семеро козлят» на русском языке братьев Гримм в Викитеке
 Текст сказки «Волк и семеро козлят» братьев Гримм на немецком языке в Викитеке

Катэгорыя:Казкі братоў Грым
Катэгорыя:Рускія казкі
Катэгорыя:Беларускія казкі
Катэгорыя:Украінскія казкі