Гулан’юй

Востраў Гулан’юй, або Востраў Кулансу () — прыбярэжны востраў у Тайванскім праліве, які знаходзіцца на тэрыторыі горада Сямынь у кітайскай правінцыі Фуцзянь. З 1845 года тут існавала еўрапейскае паселішча, пазней аформленае ў Амойскі міжнародны сэтльмент. Архітэктура вострава прадстаўляе сабой унікальную сумесь розных еўрапейскіх і азіяцкіх архітэктурных стыляў. Востраў з’яўляецца аб’ектам Сусветнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА і вядомай турыстычнай славутасцю.

 Гісторыя 
міні|250пкс|Панарама вострава Гулан’юй
Сваю назву востраў атрымаў у часы дынастыі Мін. Пірат  выкарыстоўваў востраў як ваенную базу падчас барацьбы з цынскімі заваёўнікамі.

Першае англійскае гандлёвае судна з’явілася тут у 1670 годзе, а праз нейкі час англічанам удалося развіць бурную камерцыйную дзейнасць: Брытанская Ост-Індская кампанія адкрыла на суседнім востраве Сямынь фабрыкі і стварыла буйную факторыю. Але ў 1730 годзе пекінскі ўрад, незадаволены націскам і свавольствам англічан, выпусціў дэкрэт, згодна з якім усім караблям, акрамя іспанскіх, забаранялася гандляваць у порце Сямыня.
міні|250пкс|Амойскі міжнародны сэтльмент, 1909
Гандаль з Еўропай аднавіўся адразу пасля няўдалай для  Першай Опіумнай вайны. Горад быў захоплены брытанскай эскадрай пад камандаваннем сэра  і адмірала Паркера 27 жніўня 1841 года. У 1843 годзе порт быў адкрыты для гандлю ўсіх нацый.
міні|250пкс|Будынак вілы часоў сэтльмента
Першапачаткова ўсе камерцыйныя прадпрыемствы ўзводзіліся на беразе вострава Сямынь. Тым не менш, многія камерсанты аддавалі перавагу размяшчэнню сваіх прыватных рэзідэнцый на востраве Гулан’юй з прычыны яго прыроднай абароненасці ад тайфунаў. Намаганнямі пратэстанцкіх місіянераў на востраве былі заснаваны бальніцы, створаны школы для кітайскіх дзяцей. Акрамя інстытута Тунг-Вэн і англа-кітайскага каледжа, спансаванага як кітайскімі, так і замежнымі камерсантамі, тут размясціліся Універсітэты трох найбуйнейшых пратэстанцкіх місій і аб’яднаная сярэдняя школа. У 1863 годзе была ўзведзена англійская капліца.

Пасля Япона-Кітайскай вайны 1894—1895 гадоў Японія . Каб не дапусціць захопу японцамі горада Сямынь, урад Цын вырашыў даць еўрапейскім дзяржавам  на востраве Гулан’юй. 10 студзеня 1902 консулы Вялікабрытаніі, Злучаных Штатаў Амерыкі, Германіі, Францыі, Іспаніі, Даніі, Нідэрландаў, Аб’яднанага Каралеўства Швецыі і Нарвегіі, Японіі і яшчэ дзевяці краін падпісалі ў Сямыні дагавор аб прадастаўленні такой канцэсіі.

З утварэннем Амойскага міжнароднага сэтльмента 13 краін, уключаючы Вялікабрытанію, ЗША, Францыю, Германію і Японію, паслядоўна адкрылі на востраве свае консульствы. Было пабудавана некалькі паштовых аддзяленняў, два буйныя клубы з бібліятэкай і чытальнымі заламі, дзве гасцініцы, аптэка. На востраве таксама размяшчаліся палі для гульні ў тэніс, крыкет, хакей і іншае. Усходнюю ўскраіну вострава давяршала сігнальная станцыя, якая апавяшчала аб прыбыцці караблёў у порт і набліжэнні тайфунаў або шторму.

З 1942 па 1945 год востраў быў акупаваны Японіяй, што таксама наклала адбітак на архітэктуру вострава.

 Турызм 
У цяперашні час востраў Гулан’юй з’яўляецца буйным турыстычным цэнтрам. Непаўторная архітэктура, у якой змяшаныя еўрапейскія каланіяльныя стылі некалькіх дзяржаў з кітайскімі і нават японскімі будынкамі, і мноства музеяў прыцягваюць сюды вялікую колькасць турыстаў. На тэрыторыі вострава забаронена выкарыстанне аўтамабіляў і нават ровараў, што стварае своеасаблівую спакойную атмасферу вострава-помніка.

 Крыніцы 

Катэгорыя:Гісторыя Кітая
Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Кітаі
Катэгорыя:Астравы Кітая