Аўтабіяграфія Бенджаміна Франкліна

Аўтабіяграфія Бенджаміна Франкліна — традыцыйная назва няскончанага запісу ўласнага жыцця, напісанага Бенджамінам Франклінам з 1771 па 1790 год; аднак Франклін, здаецца, назваў працу сваімі «Мемуарамі». Нягледзячы на тое, што пасля смерці Франкліна ў кнігі была няпростая гісторыя публікацый, гэты твор стаў адным з самых вядомых і ўплывовых прыкладаў аўтабіяграфій, калі-небудзь напісаных.

Аповед Франкліна аб сваім жыцці падзелены на чатыры часткі, якія адлюстроўваюць розныя перыяды, у якія ён іх пісаў. Ёсць фактычныя перапынкі паміж першымі трыма часткамі апавядання, але апавед трэцяй часткі працягваецца ў чацвёртай без аўтарскага перапынку. Праца заканчваецца падзеямі з яго жыцця з 1758 года, калі яму было 52 гады (Франклін памрэ ў 1790 годзе ва ўзросце 84 гадоў).

Ва «Уводзінах» публікацыі «Аўтабіяграфіі» 1916 года рэдактар Ф. У. Пайн пісаў, што біяграфія Франкліна змяшчае «самую выдатную з усіх выдатных гісторый нашых самадзейных людзей» з Франклінам як найвялікшым прыкладам.

 Рэзюмэ 

 Частка першая 
Частка першая «Аўтабіяграфіі» адрасавана сыну Франкліна Уільям, у той час (1771) каралеўскі губернатар штата Нью-Джэрсі. Знаходзячыся ў Англіі ў маёнтку Біскуп Святога Асафа у Твіфард, Франклін, якому цяпер 65 гадоў, пачынае з таго, што кажа, што яго сыну можа быць прыемна ведаць некаторыя з выпадкі з жыцця бацькі; так што з тыднёвым бесперапынным адпачынкам, ён пачынае запісваць іх для Уільяма. Пачынае з анекдотаў пра дзеда, дзядзькоў, бацьку, маці. Ён мае справу са сваім дзяцінствам, прыхільнасцю да чытання і службай у якасці вучня свайго брата Джэймса Франкліна, Бостанскага друкара і выдаўца Курант з Новай Англіі. Палепшыўшы свае навыкі пісьма праз вывучэнне Spectator Джозэфа Адысана і сэра Рычарда Стыла, ён піша ананімную працу і падкладвае яе пад дзверы друкарні ноччу. Не ведаючы аўтара, Джэймс і яго сябры хваляць артыкул, і ён публікуецца ў Courant, што заахвочвае Бэна пісаць больш эсэ (эсэ «Silence Dogood»), якія таксама публікуюцца. Калі Бэн раскрывае сваё аўтарства, Джэймс раззлаваны, думаючы, што прызнанне яго дакументаў зробіць Бэна занадта марным. Джэймс і Бэн часта спрачаюцца, і Бэн шукае спосаб выратавацца ад працы пад кіраўніцтвам Джэймса.

У рэшце рэшт, Джэймс трапляе ў непрыемнасці з каланіяльнай асамблеяй, якая заключае яго ў турму на кароткі час, а затым забараняе яму далей публікаваць сваю газету. Джэймс і яго сябры прыдумляюць хітрасць, што «Куранта» павінен быць апублікаваны ў далейшым пад імем Бенджаміна Франкліна, хоць Джэймс усё яшчэ будзе кантраляваць. Джэймс падпісвае звальненне з дакументаў Бэна аб навучанні, але піша новыя прыватныя дагаворы для падпісання Бэнам, якія забяспечваюць службу Бэна на астатні ўзгоднены час. Але калі паміж братамі ўзнікаюць новыя рознагалоссі, Бэн пакідае Джэймса, правільна палічыўшы, што Джэймс не адважыцца прад’явіць сакрэтныя дакументы аб дагаворы. («З майго боку было несправядліва скарыстацца гэтай перавагай», — каментуе Франклін, «і таму я лічу, што гэта адна з першых памылак у маім жыцці».) Аднак Джэймс робіць немагчымым для Бэна ўладкаванне працы дзе-небудзь яшчэ ў Бостане. Прабраўшыся на карабель без ведама бацькі ці брата, Бэн накіроўваецца ў Нью-Ёрк, але друкар Уільям Брэдфард не можа яго наняць; аднак ён кажа Бэну, што яго сын Эндру, друкар з Філадэльфіі, можа скарыстацца ім, бо адзін з галоўных супрацоўнікаў яго сына толькі што памёр.

Да таго часу, калі Бэн дасягае Філадэльфіі, Эндру Брэдфард ужо замяніў свайго супрацоўніка, але накіроўвае Бэна да Сэмюэля Кеймера, іншага друкара ў горадзе, які можа даць яму працу. Губернатар, сэр Уільям Кейт, звяртае ўвагу на Франкліна і прапануе наладзіць яму справу самастойна. Па рэкамендацыі Кіта Франклін едзе ў Лондан за матэрыяламі для друку, але калі ён прыбывае, ён выяўляе, што Кіт не напісаў абяцанага рэкамендацыйны ліст для яго, і што «ніхто, хто ведаў яго, не меў ад яго найменшай залежнасці». Франклін знаходзіць працу ў Лондане, пакуль не з’яўляецца магчымасць вярнуцца ў Філадэльфію ў якасці памочніка Томаса Дэнэма, гандляра квакераў; але калі Дэнхэм захворвае і памірае, ён вяртаецца, каб кіраваць крамай Кеймера. Неўзабаве Кеймер лічыць, што заробак Франкліна занадта высокі, і правакуе сварку, якая прымушае апошняга звольніцца. У гэты момант калега па працы, Х’ю Мерэдыт, прапануе, каб Франклін і ён заснавалі партнёрства, каб адкрыць уласную друкарню; гэта субсідуецца за кошт сродкаў бацькі Мэрэдыт, хаця большую частку працы выконвае Франклін, паколькі Мэрэдыт не вельмі супрацоўніца прэсы і адданая алкаголю.

Яны адкрываюць свой бізнес і плануюць заснаваць газету, але калі Кеймер даведваецца аб гэтым плане, ён кідаецца ўласную газету «Pennsylvania Gazette». Гэта выданне кульгае тры чвэрці года, перш чым Франклін купляе газету ў Кеймера і робіць яе «надзвычай прыбытковай». («Saturday Evening Post» вядзе свой радавод ад «Pennsylvania Gazette» Франкліна.) Партнёрства таксама атрымлівае прызначэнне ў якасці друкара для зборкі Пенсільванія. Калі бацька Х’ю Мэрэдыт адчувае фінансавыя няўдачы і не можа працягваць падтрымліваць партнёрства, два сябры паасобку прапануюць пазычыць Франкліну грошы, неабходныя яму, каб застацца ў бізнэсе; партнёрства дружна скасоўваецца, калі Мэрэдыт з’язджае ў Паўночную Караліну, а Франклін бярэ ад кожнага сябра палову неабходнай сумы, працягваючы сваю справу ад свайго імя. У 1730 годзе ён ажэніцца з Дэборай Рыд і пасля гэтага з дапамогай Junto складае прапановы для Бібліятэчнай кампаніі Філадэльфіі. На гэтым першая частка абрываецца запіскай Франкліна, у якой адзначаецца, што «справы рэвалюцыі выклікалі перапыненне».

 Частка другая 
Другая частка пачынаецца з двух лістоў, якія Франклін атрымаў у пачатку 1780-х гадоў, знаходзячыся ў Парыжы, і заклікалі яго працягнуць «Аўтабіяграфію», першую частку якой прачыталі абодва карэспандэнты. (Хоць Франклін гэтага не гаворыць, пасля напісання першай часткі адбыўся разрыў з яго сынам Уільямам, паколькі бацька перайшоў на бок рэвалюцыянераў, а сын заставаўся верным брытанскай кароне.)
У Пасі, прыгарадзе Парыжа, Франклін пачынае другую частку ў 1784 годзе, даючы больш падрабязны апісанне свайго плана публічнай бібліятэкі. Затым ён абмяркоўвае свой «смелы і цяжкі праект дасягнення маральнай дасканаласці», пералічваючы трынаццаць цнотаў, якія ён жадае ўдасканаліць у сабе. Ён стварае кнігу са слупкамі для кожнага дня тыдня, пазначаючы свае злачынствы супраць кожнай цноты чорнымі плямамі.Даследаванне «Праект маральнай дасканаласці» Кіраўніцтва  у Што Мы з гонарам вітаем навучальны план З гэтых вартасцей ён заўважае, што парадак яму цяжэй за ўсё падтрымліваць. У рэшце рэшт ён разумее, што дасканаласці немагчыма дасягнуць, але яго спроба прымушае яго адчуваць сябе лепш і шчаслівей.

 Частка трэцяя 
Пачынаючы са жніўня 1788 г., калі Франклін вярнуўся ў Філадэльфію, аўтар кажа, што ён не зможа выкарыстоўваць свае дакументы ў такой ступені, як ён чакаў, паколькі многія з іх былі страчаны ў нядаўняй вайне за незалежнасць. Ён, аднак, цытуе некалькі сваіх твораў 1730-х гадоў, якія захаваліся. Адным з іх з’яўляецца «сутнасць меркаванага сімвала веры», якая складаецца з таго, што ён тады лічыў «асноўнымі» ўсіх рэлігій. Ён задумваў гэта ў якасці асновы для праектаванай секты, але, кажа Франклін, не працягваў гэты праект.

У 1732 годзе Франклін упершыню публікуе свой «Альманах беднага Рычарда», які становіцца вельмі паспяховым. Ён таксама працягвае сваю прыбытковую газету. У 1734 г. прапаведнік Сэмюэл Хэмфіл прыбыў з графства Тайран Ірландыі; Франклін падтрымлівае яго і піша памфлет ад яго імя. Аднак нехта высвятляе, што Хэмфілл плагіятаваў часткі сваіх пропаведзяў у іншых. Аднак Франклін рацыяналізуе гэта, кажучы, што ён хацеў бы пачуць добрыя пропаведзі, узятыя ад іншых, чым дрэнныя пропаведзі мужчынскага складу.

Франклін вывучае мовы, мірыцца са сваім братам Джэймсам і губляе чатырохгадовага сына ад воспы. Клуб Франкліна, Junto, расце і распадаецца на падпарадкаваныя клубы. У 1736 годзе Франклін становіцца клеркам Генеральнай асамблеі, такім чынам упершыню ўвайшоўшы ў палітыку, а ў наступным годзе становіцца кантралёрам Генеральнага паштмайстра, што палягчае атрыманне справаздач і афармленне падпіскі на яго газету . Ён прапануе ўдасканаліць правілы гарадской вахты і пажарнай бяспекі.

Знакаміты прапаведнік Джордж Уайтфілд прыбывае ў 1739 годзе, і, нягледзячы на значныя адрозненні ў іх рэлігійных перакананнях, Франклін дапамагае Уайтфілду, друкуючы яго пропаведзі і часопісы і размяшчаючы яго ў сваім доме. Калі Франклін працягвае дасягаць поспеху, ён забяспечвае капітал для некалькіх сваіх рабочых, каб адкрыць уласныя друкарні ў іншых калоніях. Ён робіць далейшыя прапановы для грамадскага дабра, у тым ліку некаторыя па абароне Пенсільваніі, якія прымушаюць яго змагацца з пацыфісцкім становішчам квакераў.

У 1740 годзе ён вынаходзіць печку Франкліна, адмаўляючыся ад патэнту на прыладу, таму што гэта было «для дабра людзей». Ён прапануе акадэмію, якая адкрываецца пасля збору грошай за падпіску на яе і пашыраецца настолькі, што для яе трэба пабудаваць новы будынак. Франклін атрымлівае іншыя дзяржаўныя пасады (гарадской радычалавек, алдэрмэн, бюргерс, міравы суддзя) і дапамагае заключаць дагавор з індзейцамі. Пасля дапамогі Томасу Бонду заснаваць бальніцу, ён дапамагае асфальтаваць вуліцы Філадэльфіі і складае прапанову для Джона Фотэргіл аб тым, каб зрабіць тое ж самае ў Лондане. У 1753 г. Франклін становіцца намеснікам генеральнага паштмайстра.

У наступным годзе, калі чакаецца вайна з французамі, прадстаўнікі некалькіх калоній, уключаючы Франкліна, сустракаюцца з індзейцамі, каб абмеркаваць абарону; Франклін у гэты час складае прапанову аб аб’яднанні калоній, але яно не прымаецца. Генерал Брэдак прыбывае з двума палкамі, і Франклін дапамагае яму замацаваць фурманкі і коней, але генерал адмаўляецца прыняць папярэджанне Бэна аб небяспецы з боку варожых індзейцаў падчас запланаванага маршу Брэдака на Франтэнак (цяпер Кінгстан , Антарыё). Пасля нападу на войскі Брэдака генерал быў смяротна паранены, а яго сілы кінулі запасы і ўцяклі.

Войска фарміруецца на аснове прапановы Бенджаміна Франкліна, і губернатар просіць яго ўзяць на сябе камандаванне паўночна-заходняй граніцай. Са сваім сынам у якасці памагатага Франклін накіроўваецца ў Гнадэнхут, збіраючы людзей для войска і будуючы форты. Вярнуўшыся ў Філадэльфію, ён абраны палкоўнікам палка; яго афіцэры ўшаноўваюць яго, асабіста суправаджаючы яго з горада. Такая ўвага абражае уладальніка калоніі (Томас Пэн, сын Уільяма Пэна), калі нехта піша пра гэта ў лісце да яго, пасля чаго ўладальнік скардзіцца на урад у Англіі пра Франкліна.

Цяпер «Аўтабіяграфія» абмяркоўвае «ўздым і развіццё філасофскай рэпутацыі [Франкліна]». Ён пачынае эксперыменты з электрычнасцю і піша пра іх лісты, якія выдаюцца ў Англіі ў выглядзе кнігі. Апісанне Франкліна яго эксперыментаў перакладаецца на французскую мову, і Абат Ноле, які пакрыўджаны тым, што гэтая праца ставіць пад сумнеў яго ўласную тэорыю электрычнасці, публікуе ўласную кнігу лістоў з нападкамі на Франкліна. Адмаўляючыся адказаць на той падставе, што кожны можа паўтарыць і такім чынам праверыць яго эксперыменты, Франклін бачыць, як іншы французскі аўтар абвяргае Ноле, і калі кніга Франкліна перакладаецца на іншыя мовы, яе погляды паступова прымаюцца, а погляды Ноле адкідаюцца. Франклін таксама прызнаны ганаровым членам Каралеўскага таварыства.

Прыходзіць новы губернатар, але спрэчкі паміж сходам і губернатарам працягваюцца. (Паколькі губернатары калоніі абавязаны выконваць інструкцыі, выдадзеныя ўладальнікам калоніі, працягваецца барацьба за ўладу паміж заканадаўчым органам, губернатарам і ўладальнікам.) Асамблея знаходзіцца на мяжы адпраўкі Франкліна ў Англію, каб падаць петыцыю Кароль супраць губернатара і ўладальніка, але тым часам лорд Лудаўн прыбывае ад імя англійскага ўрада, каб пасярэднічаць у рознагалоссях. Франклін, тым не менш, адпраўляецца ў Англію ў суправаджэнні свайго сына пасля прыпынку ў Нью-Ёрку і няўдалай спробы атрымаць кампенсацыю ад Лудана за выдаткі сродкаў падчас службы ў апалчэнні. Яны прыбываюць у Англію 27 ліпеня 1757 года.

 Частка чацвёртая 
Гэты раздзел, напісаны паміж лістападам 1789 г. і смерцю Франкліна 17 красавіка 1790 г., вельмі кароткі. Пасля таго, як Франклін і яго сын прыбылі ў Лондан, Фотэргіл параіў Франкліну, як лепш адстойваць сваю справу ад імя калоній. Франклін наведвае лорда Грэнвіля, прэзідэнта Таемнага савета караля, які сцвярджае, што кароль з’яўляецца заканадаўцам калоній. Потым Франклін сустракае праваўладальнікаў (пераход на множны лік належыць Франкліну, так што, відаць, акрамя Томаса Пэна, удзельнічаюць і іншыя). Але бакі далёкія ад нейкай згоды. Уласнікі просяць Франкліна напісаць кароткі змест скаргаў каланістаў; калі ён робіць гэта, іх адвакат з меркаванняў асабістай варожасці затрымлівае адказ. Больш чым праз год праваўладальнікі нарэшце адказалі сходу, палічыўшы рэзюмэ «хісткім абгрунтаваннем іх паводзін». Падчас гэтай затрымкі асамблея пераканала губернатара прыняць акт аб падаткаабкладанні, і Франклін абараняе гэты акт у англійскім судзе, каб ён мог атрымаць каралеўскую згоду. У той час як асамблея дзякуе Франкліну, уласнікі, раз’юшаныя на губернатара, выганяюць яго і пагражаюць судом супраць яго; у апошнім сказе Франклін кажа нам, што губернатар «пагарджаў пагрозамі, і яны ніколі не былі прыведзены ў выкананне».

 Аўтарства і гісторыя публікацыі 

Нягледзячы на тое, што складовыя часткі сваёй аўтабіяграфіі Франклін пісаў паасобку і на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў, Франклін хацеў, каб яго кампазіцыя была адзіным творам. Па словах рэдактараў Дж. А. Леа Лемая і П. М. Зала, Франклін пачаў пісаць першую частку аўтабіяграфіі ў ліпені або жніўні 1771 г., калі ён, хутчэй за ўсё, напісаў нарыс для ўсёй працы. Больш за дзесяць гадоў праз, у 1782 годзе, вядучы філадэльфійскі гандляр Абель Джэймс падштурхнуў Франкліна працягваць напісанне аўтабіяграфіі. У лісце да Франкліна, які ў канчатковым выніку быў уключаны ў аўтабіяграфію, Джэймс напісаў пра твор:  «Калі яно яшчэ не працягнута, я спадзяюся, што ты не будзеш адкладаць гэта, жыццё нявызначанае, як кажа нам прапаведнік, і што будзе свет кажа, калі добры, чалавечны і добразычлівы Бэн Франклін павінен пакінуць сваіх сяброў і свет пазбаўленымі такой прыемнай і прыбытковай Працы, Працы, якая была б карыснай і забаўляльнай не толькі для некалькіх, але і для мільёнаў.» Франклін пасля скончыў другую частку, жывучы ў Францыі ў 1784 годзе. Трэцяя частка была напісана ў 1788—1789 гадах пасля вяртання Франкліна у Злучаныя Штаты, а частка чацвёртая была напісана хворым Франклінам на апошнім этапе яго жыцця.

«Аўтабіяграфія» засталася неапублікаванай пры жыцці Франкліна. У 1791 годзе з’явілася першае выданне на французскай, а не на англійскай мове, як Mémoires de la vie privée de Benjamin Franklin, апублікаванае ў Парыжы. Гэты пераклад толькі першай часткі быў заснаваны на памылковай стэнаграме рукапісу Франкліна да таго, як ён яе перагледзеў. Затым гэты французскі пераклад быў паўторна перакладзены на англійскую мову ў дзвюх лонданскіх публікацыях 1793 года, а адно з лонданскіх выданняў паслужыла асновай для паўторнага перакладу на французскую мову ў 1798 годзе ў выданні, якое таксама ўключала фрагмент другой часткі.

Першыя тры часткі «Аўтабіяграфіі» былі ўпершыню апублікаваны разам (на англійскай мове) унукам Франкліна Уільямам Тэмплам Франклінам у Лондане ў 1818 годзе ў томе 1 «Успамінаў пра жыццё і творы Бенджаміна». Франклін". У. Т. Франклін не ўключыў чацвёртую частку, таму што раней ён абмяняў арыгінал рукапіснай галаграфіі «Аўтабіяграфіі» на копію, якая ўтрымлівала толькі першыя тры часткі. Больш за тое, ён адчуваў сябе свабодным рабіць неаўтарытэтныя стылістычныя праўкі ў аўтабіяграфіі свайго дзеда і часам прытрымліваўся перакладзеных і паўторна перакладзеных версій, згаданых вышэй, а не арыгінальнага тэксту Бэна Франкліна.

Тэкст У. Т. Франкліна быў стандартнай версіяй «Аўтабіяграфіі» на працягу паўстагоддзя, пакуль Джон Бігелоў не набыў арыгінальны рукапіс у Францыі і ў 1868 годзе не апублікаваў самы надзейны тэкст, які яшчэ з’яўляўся, у тым ліку першую публікацыю на англійскай мове часткі чацвёртай. У 20-м стагоддзі важныя выданні Макса Ферана і супрацоўнікаў Хантынгтанскай бібліятэкі у Сан-Марына, Каліфорнія (Мемуары Бенджаміна Франкліна: паралельнае тэкставае выданне, 1949) і Леанард У. Лабары (1964, як частка выдання «Дакументы Бенджаміна Франкліна») у прэсе Ельскага універсітэта палепшыў дакладнасць Бігелоў. У 1981 годзе Дж. A. Leo Lemay і П. М. Зал падрыхтаваў «Аўтабіяграфію Бенджаміна Франкліна: генетычны тэкст», спрабуючы паказаць усе змены і адмены ў галаграфічным рукапісе. Гэта самае дакладнае выданне з усіх дагэтуль апублікаваных паслужыла асновай для «Аўтабіяграфіі Бенджаміна Франкліна: Крытычнае выданне Нортана» і для тэксту гэтай аўтабіяграфіі, надрукаванага ў Бібліятэцы Амерыкі выданне «Пісання» Франкліна.

Аўтабіяграфія Бенджаміна Франкліна таксама стала першай поўнаметражнай аўдыёкнігай у гісторыі, якая была агучана акцёрам Майклам Рай і выпушчана ў 1969 годзе.

 Рэакцыі на твор 

Ва ўступе Фрэнка Вудворта Пайна да выдання 1916 года, выдадзенага Генры Холтам і кампаніяй, Пайн пісаў, што «Аўтабіяграфія» Франкліна змяшчае «самую выдатную з усіх выдатных гісторый нашых самадзейных людзей», а Франклін як найвялікшы ўзор «self-made man».

«Аўтабіяграфія» Франкліна атрымала шырокую хвалу як за яе гістарычную каштоўнасць як запіс важнага ранняга амерыканца, так і за яе літаратурны стыль. Яе часта лічаць першай амерыканскай кнігай, якую еўрапейцы ўспрынялі ўсур’ёз як літаратуру. Уільям Дын Хаўэлс у 1905 годзе сцвярджаў, што «Франкліна — адна з найвялікшых аўтабіяграфій у літаратуры, і ўзвышаецца над іншымі аўтабіяграфіямі, як Франклін узвышаўся над іншымі людзьмі.» Да 1860-х гадоў выкарыстанне «Аўтабіяграфіі» і адлюстравання ў ёй працавітасці і нястомнага самаўдасканалення Франкліна стала шырока распаўсюджаным як павучальны ўзор для моладзі. Настолькі, што Марк Твэн напісаў эсэ, у якім з гумарам крытыкуе Франкліна за тое, што ён «прынёс пакуты мільёнам хлопчыкаў з тых часоў, бацькі якіх чыталі згубную біяграфію Франкліна».Твен, Марк (1995). Эсэ і замалёўкі Марка Твэна, с. 58. Barnes & Noble, Inc. D. H. Лоўрэнс напісаў у 1923 году выдатную абразу супраць «сярэдняга росту, моцнага, смуглага доктара Франкліна», знайшоўшы віну ў спробе Франкліна выпрацаваць прынцыпы дабрадзейнасці і ўдасканаліць сябе.

Многія іншыя чытачы палічылі тон твора пагардлівым з частымі спасылкамі на ўсеагульную пашану, якой Франклін сцвярджаў, што карыстаўся практычна ва ўсе часы і ва ўсіх месцах свайго жыцця. Неаднаразовыя, вельмі канкрэтныя спасылкі Франкліна на яго ўласную пагоню за грашыма адпудзілі многіх чытачоў.Birch, Dinah, ed. (7-е выд. 2009 г.). The Oxford Companion to English Literature, p. 391. Oxford University Press.

 Літаратурная крытыка 




 Saunders, Judith P. (2018). «The Autobiography of Benjamin Franklin: The Story of a Successful Social Animal.» American Classics: Evolutionary Perspectives, pp. 1-22. JSTOR.

 13 цнотаў ад Бенджаміна Франкліна, раздзел 9 
«Умеранасць. Ешце не да тупасці, не піце да ўзвышэння».

«Маўчы. Кажы толькі тое, што можа прынесці карысць іншым або табе самому; пазбягай дробязных размоў».

«Парадак. Няхай усе вашы рэчы будуць на сваіх месцах; хай кожная частка вашага бізнесу мае свой час».

«Рашэнне. Вырашы выканаць тое, што ты павінен; выканай абавязкова тое, што вырашыў».

«Ашчаднасць. Не рабі ніякіх выдаткаў, акрамя таго, каб рабіць дабро іншым або сабе; гэта значыць, нічога не марнаваць».

«Прамысловасць. Не губляйце часу; заўсёды займайцеся чымсьці карысным; адрэжце ўсе непатрэбныя дзеянні».

«Шчырасць. Не выкарыстоўвайце крыўднага падману; думайце нявінна і справядліва, і, калі вы кажаце, гаварыце адпаведна».

«Справядлівасць. Нічога не памыляйся, наносячы траўмы або не карыстаючыся перавагамі, што з’яўляецца вашым абавязкам».

«Умеранасць. Пазбягайце крайнасці; устрымайцеся абурацца на траўмы настолькі, наколькі вы думаеце, што яны заслугоўваюць».

«Чысціня. Не церпіце нячыстасці ў целе, вопратцы або жыллі».

«Спакой. Не турбуйцеся па дробязях, а таксама з-за звычайных або непазбежных аварый».

«Цнатлівасць. Рэдка выкарыстоўвайце венерыю, але для здароўя або нашчадкаў, ніколі не да тупасці, слабасці або шкоды вашаму ці чужому міру або рэпутацыі».

«Пакора. Пераймайце Езуса і Сакрата».

 Крыніцы 

 Літаратура 
 J. A. Leo Lemay & P. M. Zall, eds., Benjamin Franklin’s Autobiography: A Norton Critical Edition (NY: Norton, 1986). . (Выкарыстоўваецца для большай часткі інфармацыі ў артыкуле, уключаючы цытаты з тэксту «Аўтабіяграфіі», гісторыю публікацыі і крытычныя меркаванні).
 Benjamin Franklin: Writings, ed. J. A. Leo Lemay (NY: Бібліятэка Амерыкі, 1987). . (Заўвагі на стар. 1559 з’яўляюцца крыніцай для датавання часткі чацвёртай.)

 Спасылкі 
 Аўтабіяграфія Бенджаміна Франкліна на Standard Ebooks
 Description from EarlyAmerica.com
 Spark Notes
 Text of the Autobiography from EarlyAmerica.com
 Аўтабіяграфія Бенджаміна Франкліна на LibriVox
 Benjamin Franklin’s Autobiography, Library of Congress
 , [EBook #148], Editor: Eliot Charles William, Release Date: May 22, 2008, [Last updated: November 10, 2011]
 , [EBook #20203], Editor: Frank Woodworth Pine, Illustrator: E. Boyd Smith, Note: Bharles. W. Eliot, Release Date:
 , [EBook #18455]
 , [EBook #22016]

Катэгорыя:Мемуары і аўтабіяграфіі
Катэгорыя:Няскончаныя творы