Тэорыя зруху балансу

Тэорыя зруху балансу — гэта эвалюцыйная тэорыя, прапанаваная ў 1932 годзе Сьюалам Райтам, згодна з якой адаптыўная эвалюцыя можа працякаць найбольш хутка, калі папуляцыя дзеліцца на субпапуляцыі з абмежаваным патокам генаў. Назва тэорыі запазычана з метафары Райта аб адаптыўных ландшафтах (эвалюцыйных ландшафтах), якая спрабуе растлумачыць, як папуляцыя можа рухацца праз адаптыўную даліну да больш высокага адаптыўнага піку. Згодна з тэорыяй, гэты рух адбываецца ў тры этапы:

 Генетычны дрэйф дазваляе лакальна адаптаванай субпапуляцыі рухацца ўніз па адаптыўнай даліне да падножжа больш высокага адаптыўнага піка.
 Натуральны адбор перанясе субпапуляцыю ўверх на больш высокі пік.
 Гэтая новая звышпрыстасаваная субпапуляцыя можа затым пашырыць свой арэал і выцесніць або скрыжавацца з іншымі субпапуляцыямі, выклікаючы распаўсюджванне новых адаптацый і рух глабальнай папуляцыі да новага піка прыстасаванасці.

Нягледзячы на тое, што тэорыя зруху балансу аказала ўплыў на эвалюцыйную біялогію, натхняючы тэорыі квантавай эвалюцыі і перарывістай раўнавагі, існуе мала эмпірычных доказаў, якія пацвярджаюць працэс зруху балансу як важны фактар эвалюцыі.

 Зноскі 

 Дадатковая літаратура 



 Wright, S. 1932. The roles of mutation, inbreeding, crossbreeding and selection in evolution. Proceedings of the 6th International Congress of Genetics: 356–366.



Катэгорыя:Папуляцыйная генетыка
Катэгорыя:Эвалюцыйная біялогія