Рональд Фішэр

Сэр Рональд Эйлмер Фішэр ( — ) — брытанскі палімат, быў актыўны як матэматык, статыстык, біёлаг, генетык і прафесар. За яго працу ў галіне статыстыкі ён быў апісаны як «геній, які амаль у адзіночку стварыў асновы сучаснай статыстычнай навукі» і «самая важная асоба ў статыстыцы XX-га стагоддзя». Выкарыстоўваў матэматыку для спалучэння прынцыпаў  і натуральнага адбору, што спрыяла адраджэнню  ў пераглядзе тэорыі эвалюцыі пачатку XX-га стагоддзя, вядомым як . За яго ўнёсак у біялогію Фішэр быў названы «найвялікшым з пераемнікаў Дарвіна».

З 1919 года ён 14 гадоў працаваў на . Там ён прааналізаваў велізарную колькасць даных, атрыманых з эксперыментаў над сельскагаспадарчымі культурамі з 1840-х гадоў, і распрацаваў  (ANOVA). У наступныя гады ён набыў там рэпутацыю біястатыстыка.

Разам з  і Сьюалам Райтам Фішэр вядомы як адзін з трох заснавальнікаў папуляцыйнай генетыкі. Ён акрэсліў ,  і  для тэорыі . Яго ўнёсак у статыстыку ўключае распаўсюджанне метаду максімальнай праўдападобнасці і вывядзенне ўласцівасцей ацэнак максімальнай праўдападобнасці, , вывядзенне розных размеркаванняў выбаркі, стварэнне прынцыпаў  і многае іншае.

Фішэр прытрымліваўся строгіх поглядаў на расу і , настойваючы на расавых адрозненнях. Нягледзячы на тое, што ён відавочна быў еўгеністам, існуюць спрэчкі наконт таго, ці падтрымліваў Фішэр . Ён быў прафесарам еўгенікі  ва  і рэдактарам .

 Маленства і адукацыя 

Фішэр нарадзіўся ў  ў Лондане, Англія, у сям’і сярэдняга дастатку; яго бацька, Джордж, быў паспяховым партнёрам у Robinson & Fisher, аўкцыяністам і гандляваў творамі мастацтваHeritage: The Hampstead years of Sir Ronald Aylmer Fisher — most significant British statistician of the 20th century  hamhigh.co.uk. Ён быў адным з блізнят (другі блізнюк нарадзіўся мёртвымFisher biography history.mcs.st-andrews.ac.uk) і самым малодшым дзіцём, меў трох сясцёр і аднаго братаBox, R. A. Fisher, pp. 8-16. З 1896 па 1904 год, перш чым пераехаць у , яны жылі ў  у Лондане, дзе ў 2002 годзе  паставілі . Яго маці, Кейт, памерла ад вострага перытаніту, калі яму было 14 гадоў, а бацька страціў бізнес праз 18 месяцаў.

Дрэнны зрок на працягу ўсяго жыцця стаў прычынай адмовы ў службе ў  падчас Першай сусветнай вайны., але развіў яго здольнасць уяўляць матэматычныя задачы геаметрычна, а не пісьмова з дапамогай формул. Ён пайшоў у  ва ўзросце 14 гадоў і выйграў школьны медаль Нілда па матэматыцы. У 1909 годзе ён выйграў стыпендыю на вывучэнне матэматыкі ў . У 1912 годзе атрымаў першы дыплом па матэматыцыThe Historical Register of the University of Cambridge, Supplement, 1911—1920. У 1915 годзе ён апублікаваў артыкул «Эвалюцыя палавога выбару» аб  і .

 Кар’ера 
У 1913—1919 гадах Фішэр працаваў статыстыкам у лонданскім Сіці і выкладаў фізіку і матэматыку ў шэрагу ,  і ў . Там ён пасяліўся са сваёй новай нявестай Эйлін Гінэс, ад якой у яго было два сыны і шэсць дачокBox, R. A. Fisher, pp. 35-50.

У 1918 годзе ён апублікаваў работу «», у якой ён увёў тэрмін дысперсія і прапанаваў яго фармальны аналіз. Ён вылучыў  генетыкі, якая паказвае, што варыяцыі сярод , вымераных біястатыстыкамі, могуць узнікаць у выніку сумеснага дзеяння шматлікіх асобных генаў і, такім чынам, быць вынікам . Гэта быў першы крок да стварэння папуляцыйнай генетыкі і , які прадэманстраваў, што натуральны адбор можа змяняць  у папуляцыі, прыміраючы яго перарывісты характар з паступовай эвалюцыяйBox, R. A. Fisher, pp. 50-61. Джоан Бокс, біёграфка і дачка Фішэра, кажа, што Фішэр вырашыў гэтую праблему яшчэ ў 1911 годзеR A Fisher: the life of a scientist Preface www-history.mcs.st-and.ac.

 Эксперыментальная станцыя Ротамстэд, 1919—1933 
У 1919 годзе Фішэр пачаў працаваць на  у Хартфардшыры, дзе застаўся на 14 гадоў. Яму прапанавалі пасаду ў  ва  пад кіраўніцтвам Карла Пірсана, але замест гэтага ён пагадзіўся на часовую працу ў Ротамстэд, каб даследаваць магчымасць аналізу велізарнай колькасці даных аб сельскагаспадарчых культурах, назапашаных з 1842 года з «Класічных палявых эксперыментаў». Ён прааналізаваў даныя, запісаныя на працягу многіх гадоў, і ў 1921 годзе апублікаваў «Даследаванні зменлівасці ўраджаю», яго першае прымяненне  (ANOVA). У 1928 годзе  пачаў трохгадовую працу ў Ротамстэд і стаў адным з першых людзей, якія засвоілі інавацыі Фішэра. Паміж 1912 і 1922 гадамі Фішэр даследаваў (з дапамогай эўрыстычных доказаў) і значна папулярызаваў метад максімальнай праўдападобнасці.

У артыкуле Фішэра 1924 г. «Аб размеркаванні, якое ўтварае функцыі памылак некалькіх добра вядомых статыстык», прадстаўлены  і t-размеркаванне Ст'юдэнта  ў тым самым выглядзе, што і размеркаванне Гаўса, тут жа ён распрацаваў , новы статыстычны метад, які часта ўжываецца як F-размеркаванне. Ён быў піянерам прынцыпаў , статыстыкі малых выбарак і аналізу рэчаісназначных даных.

У 1925 годзе ён апублікаваў «», адну з самых уплывовых кніг XX-га стагоддзя па статыстычных метадах.  — гэта метад  або «» (аналіз аналізаў). Гэтая кніга таксама папулярызавала , якое адыгрывае цэнтральную ролю ў яго падыходзе. Фішэр прапанаваў узровень p=0,05 у якасці мяжы статыстычнай значнасці, і прымяніў яго для нармальнага размеркавання (як двухбаковы крытэрый), атрымаўшы правіла двух стандартных адхіленняў . Вартасць , прыблізнага значэння 97,5 перцэнтыля нармальнага размеркавання, якое выкарыстоўваецца ў тэорыі імавернасцей і статыстыцы, таксама ўзнікла ў гэтай кнізе.

«Значэнне для якога P = 0.05, або 1 к 20, роўна 1.96 ці амаль 2; зручна карыстацца гэтым значэннем як мяжой для вырашэння ці прызнаваць адхіленне значным».

У Табліцы 1 кнігі ён даў больш дакладнае значэнне 1.959964, Table 1.

У 1928 годзе Фішэр стаў першым, хто выкарыстаў , каб паспрабаваць вылічыць размеркаванне частот алеляў і ацэнку  ў папуляцыях метадам максімальнай праўдападобнасці.

У 1930 г. «» была ўпершыню апублікавана выдавецтвам Clarendon Press і прысвечана . Гэта асноўная работа неадарвінаўскай , якая дапамагла акрэсліць папуляцыйную генетыку, заснаваную Фішэрам разам з Сьюалам Райтам і , і аднавіла незаўважаную ідэю Дарвіна пра Sexual Selection and Summary of Population Genetics Accessed from uscs.edu 2 August 2015
.

Адзін з улюбёных афарызмаў Фішэра: «Натуральны адбор — гэта механізм стварэння надзвычай высокай ступені неімавернасці»The Genetical Theory of Natural Selection. It was first reported in 1936 by Julian Huxley and often repeated in Huxley’s work (e.g., 1942, 1954) until it finally passed into the language unattributed through the writings of C. H. Waddington, Gavin de Beer, Ernst Mayr, and Richard Dawkins..

Слава Фішэра расла, і ён пачаў шмат падарожнічаць і чытаць лекцыі. У 1931 годзе ён правёў шэсць тыдняў у статыстычнай лабараторыі ў каледжы штата Аява, дзе чытаў тры лекцыі на тыдзень і сустракаўся з многімі амерыканскімі статыстыкамі, у тым ліку з . Зноў вярнуўся туды ў 1936 годзе.

 Універсітэцкі каледж Лондана, 1933—1943 
У 1933 годзе Фішэр стаў кіраўніком кафедры  Department History, Department of Statistics, University College London.. У 1934 годзе стаў рэдактарам Annals of Eugenics (цяпер называецца ).

У 1935 годзе ён апублікаваў «», які быў «таксама фундаментальным, [і спрыяў] статыстычнаму метаду і яго ўжыванню… Матэматычнае абгрунтаванне метадаў не падкрэслівалася, а доказы часта толькі намячаліся або ўвогуле апускаліся… [Гэта] прымусіла  запоўніць прабелы строгай матэматычнай апрацоўкай» . У гэтай кнізе Фішэр таксама акрэсліў , цяпер вядомую  статыстычнага , які выкарыстоўвае  і з’яўляецца першым апісаннем паняцця Фішэра аб Fisher, R. A. (1971) The Design of Experiments. Chapter II. The Principles of Experimentation, Illustrated by a Psycho-physical Experiment, Section 8. The Null HypothesisOED quote: 1935 R. A. Fisher, The Design of Experiments ii. 19, «We may speak of this hypothesis as the 'null hypothesis'…the null hypothesis is never proved or established, but is possibly disproved, in the course of experimentation.».

У тым жа годзе ён апублікаваў артыкул пра  і прымяніў яго для , рашэннем якой, прапанаваным спачатку , а некалькімі гадамі пазней Фішэрам, было .

У 1936 ён прадставіў  як прыклад для дыскрымінантнага аналізу .

У сваёй працы 1937 г. «Хваля прасоўвання выгадных генаў» ён прапанаваў  ў кантэксце  для апісання прасторавага распаўсюджвання выгаднага алеля і даследаваў яго рашэнні. З гэтага таксама паўстала ўраўненне Фішэра-Калмагорава. У 1937 годзе ён наведаў  у Калькуце і аднаго яго супрацоўніка, які працаваў няпоўны працоўны дзень, , часта вяртаючыся, каб заахвоціць яго развіццё. Ён быў ганаровым госцем на 25-годдзі інстытута ў 1957 годзе, калі ў ім было 2000 супрацоўнікаўBox, R. A. Fisher, p. 337.

У 1938 годзе Фішэр і  апісалі  ў сваёй кнізе «Статыстычныя табліцы для біялагічных, сельскагаспадарчых і медыцынскіх даследаванняў» Note: the 6th edition, , is available on the web, but gives a different shuffling algorithm by C. R. Rao.. Для апісання алгарытму выкарыстоўваліся аловак і папера; табліца выпадковых лікаў забяспечвала выпадковасць.

 Кембрыджскі ўніверсітэт, 1943—1956 

У 1943 г. разам з  і  ён апублікаваў артыкул аб , у якім распрацаваў  каб адпавядаць двум розным наборам даных аб распаўсюджанасці. У тым жа годзе ён заняў пасаду , дзе ў 1948 годзе пачаў працаваць італьянскі даследчык , які заснаваў падраздзяленне генетыкі бактэрый.

У 1936 годзе Фішэр выкарыстаў  для аналізу даных Мендэля і прыйшоў да высновы, што вынікі Мендэля былі занадта дасканалымі, мяркуючы, што ў даныя былі ўнесены карэктывы (наўмысныя або несвядомыя), каб назіранні адпавядалі гіпотэзе. Пазнейшыя аўтары сцвярджалі, што аналіз Фішэра быў памылковым, прапаноўваючы розныя статыстычныя і батанічныя тлумачэнні лікаў Мендэля. У 1947 годзе Фішэр разам з  заснаваў часопіс , а ў 1949 годзе апублікаваў «Тэорыю інбрыдынгу».

У 1950 годзе Фішэр апублікаваў «Частоты генаў у кліне, якія вызначаюцца адборам і дыфузіяй». Ён распрацаваў вылічальныя алгарытмы для аналізу даных са сваіх збалансаваных эксперыментальных планаўBox, R. A. Fisher, pp. 93-166, што ў розных выданнях і перакладах стала стандартным даведнікам для навукоўцаў у многіх дысцыплінах. У  ён і  паказалі, што сіла натуральнага адбору значна мацнейшая, чым меркавалася, і многія экагенетычныя сітуацыі (напрыклад, ) падтрымліваюцца сілай адбору.

У гэты час ён таксама працаваў над супастаўленнем храмасом мышэй, разводзячы іх у лабараторыях у сваім доме.

Фішэр публічна выступіў супраць даследавання 1950 года, якое паказала, што курэнне тытуню выклікае рак лёгкіх, сцвярджаючы, што . Цытуючы яго біёграфаў Ейтса і Мазера, «была выказана здагадка, што той факт, што Фішэр быў наняты ў якасці кансультанта тытунёвымі фірмамі ў гэтай спрэчцы, ставіць пад сумнеў каштоўнасць яго аргументаў. Гэта няправільная ацэнка чалавека. Ён быў не супраць прыняць фінансавую ўзнагароду за сваю працу, але прычынай яго цікавасці, несумненна, была яго нелюбоў і недавер да пурытанскіх тэндэнцый усіх відаў; і, магчыма, асабістае суцяшэнне, якое ён заўсёды знаходзіў у тытуні». Іншыя выказалі здагадку, што яго аналіз быў прадузяты праз прафесійныя канфлікты і яго ўласную любоў да курэння, бо ён быў заўзятым курцом трубкі.

У 1953 г. ён прачытаў  па папуляцыйнай генетыцы.

Узімку 1954—1955 гадоў Фішэр сустрэўся з , індыйскім статыстыкам, які ў 1988 годзе напісаў: «Сваім доказам сэр Рональд спрабаваў знайсці кампраміс паміж двума полюсамі статыстыкі — Берклі і БаесамThe term „Berkeley“ has several meanings, here. Basu refers to the leadership of Jerzy Neyman's department of statistics at the University of California at Berkeley in the world of frequentist statistics. Secondly, Basu alludes to the British philosopher George Berkeley who criticized the use of infinitesimals in mathematical analysis; Berkeley’s criticisms were answered by Thomas Bayes in a pamphlet.. Мае намаганні зразумець гэты кампраміс Фішэра прывялі мяне да p. xvii in Ghosh (ed.)».

 Адэлаіда, 1957—1962 

У 1957 годзе Фішэр на пенсіі эміграваў у Аўстралію, дзе працаваў старэйшым навуковым супрацоўнікам у аўстралійскай  (CSIRO) ў Адэлаідзе, Паўднёвая Аўстралія. У гэты час ён працягваў адмаўляць шкоду тытуню і прыцягнуў да сваёй справы нямецкага еўгеніка .

Пасля аперацыі па выдаленні раку тоўстай кішкі ён памёр ад пасляаперацыйных ускладненняў у  ў Адэлаідзе ў 1962 годзе. Яго астанкі пахаваны ў  ў Адэлаідзе.

 Спадчына 

Сярод дактарантаў Фішэра , ,  , Мэры Фрэнсіс Лаян і . Нягледзячы на тое, што Фішэр быў вядомым праціўнікам , ён быў першым, хто выкарыстаў тэрмін «баесаўскі» ў 1950 годзе.  1930 года часта цытуецца ў кнігах па біялогіі, у ёй акрэсліваюцца многія важныя канцэпцыі, такія як:
  — любыя бацькоўскія выдаткі (час, энергія і г.д.), якія прыносяць карысць аднаму  за кошт здольнасці  інвеставаць у іншыя кампаненты прыстасаванасці.
 , каб патлумачыць, як імкненне да  ў аднаго полу ў спалучэнні з прыкметай у іншага полу (напрыклад, хвост паўліна) стварае эвалюцыйную гіпертрафію прыкметы.
 , які тлумачыць, чаму ў прыродзе  збольшага 1:1.
 , якая вымярае ўклад асобіны пэўнага ўзросту ў будучы рост папуляцыі.
 , якая сцвярджае, што «хуткасць павелічэння прыстасаванасці кожнага арганізма ў які-кольвек час роўная  яго прыстасаванасці ў гэты час»Рональд Фішэр (1930) , Clarendon Press, Oxford.
  — эвалюцыйная мадэль уплыву  на прыстасаванасць спантанных мутацый, прапанаваная Фішэрам для тлумачэння размеркавання эфектаў мутацый, якія могуць спрыяць адаптыўнай эвалюцыі.
 , якая мяркуе, што cамкі могуць выбіраць прывабных мужчын толькі таму, што яны прывабныя, такім чынам павялічваючы прывабнасць сваіх сыноў, якія прыцягваюць больш уласных партнёрак. Гэта супярэчыць тэорыям выбару партнёра самкай, заснаванымі на здагадцы, што самкі выбіраюць прывабных самцоў, бо прывабныя рысы карэлююць з жыццяздольнасцю самца.
 Мімікрыя — падабенства аднаго віду да другога, якое абараняе адзін ці абодва віды.
  — сувязь паміж алелямі аднаго гена, пры якой уплыў на  аднаго алеля маскіруе ўклад другога алеля ў тым самым локусе.
 , якая, як было пазней выяўлена, часта грае ролю ў генетычным палімарфізме.
 Дэманстрацыя таго, што імавернасць мутацыі, якая павялічвае прыстасаванасць арганізма, памяншаецца прапарцыянальна велічыні мутацыі і што большыя папуляцыі генетычна разнастайнейшыя, таму яны маюць большы шанец на выжыванне.

Фішэр таксама вядомы за:
 Лінейны дыскрымінантны аналіз — абагульненне лінейнага дыскрымінанта Фішэра .
 , гл. таксама , таксама вядомы як ацэнка Фішэра, і , — варыяцыйны прынцып, які пры ўжыванні з належнымі абмежаваннямі, неабходнымі для спраўджання эмпірычна вядомых чаканняў, вызначае найлепшае размеркаванне імавернасці, якое характарызуе сістэмуB. R. Frieden, Science from Fisher Information, Cambridge University Press, Cambridge, England, 2004..
 F-размеркаванне часта ўзнікае як нулявое размеркаванне статыстычнага крытэрыю, асабліва пры дысперсійным аналізе.




  — тэрмін, які Фішэр выкарыстаў у 1922 годзе, у кантэксце «фундаментальнага парадоксу зваротнай імавернасці» як крыніцы блытаніны паміж статыстычнымі тэрмінамі, якія азначаюць сапраўднае значэнне, якое падлягае ацэнцы, і фактычным значэннем, атрыманым шляхам ацэнкі, для якога магчымая хібнасць .

  — статыстыка дастатковая ў дачыненні да  і звязанага з ёй невядомага параметра, калі «ніякая іншая статыстыка, якую можна вылічыць з той жа выбаркі, не дае дадатковай інфармацыі адносна значэння параметра».
  — абагульненне гіпергеаметрычнага размеркавання, дзе верагоднасці выбаркі мадыфікуюцца вагавымі каэфіцыентамі.
 , якое шырока выкарыстоўваецца ў статыстыцы..
 Канцэпцыя  і паняцце (прынцып дапаможнасці), што трэба абумоўліваць дапаможную статыстыку.

 Асабістае жыццё і перакананні 

Фішэр ажаніўся з Эйлін Гінэс, ад якой у яго было два сыны і шэсць дачок. Яго шлюб распаўся падчас Другой сусветнай вайны, і яго старэйшы сын Джордж, , загінуў у баіBox, R. A. Fisher, p. 396. Яго дачка Джоан, якая напісала біяграфію свайго бацькі, выйшла замуж за статыстыка Box, Joan Fisher (1978) R. A. Fisher: The Life of a Scientist Preface, .

Па словах Ейтса і Мазера, «яго вялікая сям’я, у прыватнасці, якая выхоўвалася ва ўмовах вялікіх фінансавых цяжкасцяў, была асабістым выражэннем яго генетычных і эвалюцыйных перакананняў». Фішэр быў адзначаны сваёй лаяльнасцю і лічыўся патрыётам, сябрам Царквы Англіі, палітычным кансерватарам, а таксама навуковым рацыяналістам. Ён заслужыў рэпутацыю нядбайнага да вопраткі чалавека і быў правобразам рассеянага прафесара.  апісвае яго ў Boston Review як «глыбока набожнага англіканца, які, паміж заснаваннем сучаснай статыстыкі і папуляцыйнай генетыкі, пісаў артыкулы для царкоўных часопісаў»Gould on God: Can religion and science be happily reconciled? bostonreview.net. У 1955 годзе ў перадачы «Навука і хрысціянства» ён сказаў:

Фішэр быў задзейнічаны ў працы .

 Погляды на расу 
Паміж 1950 і 1951 гадамі Фішэра разам з іншымі вядучымі генетыкамі і антраполагамі яго часу папрасілі пракаментаваць заяву, якую рыхтавала ЮНЕСКА на тэму «Прырода расы і расавых адрозненняў». Заява разам з каментарамі і крытыкай вялікай колькасці навукоўцаў, у тым ліку Фішэра, апублікаваная ў кнізе «Канцэпцыя расы: вынікі расследавання».

Фішэр быў адным з чатырох навукоўцаў, якія выступілі супраць гэтай заявы. Паводле яго ўласных слоў, пазіцыя Фішэра грунтуецца на «адным фундаментальным пярэчанні супраць Заявы», якое «разбурае сам дух усяго дакумента». Ён лічыць, што чалавечыя групы моцна адрозніваюцца «паводле сваёй прыроджанай здольнасці да інтэлектуальнага і эмацыйнага развіцця» і робіць з гэтага выснову, што «практычная міжнародная праблема заключаецца ў тым, каб навучыцца дружна дзяліцца рэсурсамі гэтай планеты з асобамі матэрыяльна рознай прыроды, і што гэтая праблема загароджваецца цалкам добранамернымі намаганнямі звесці да мінімуму рэальныя адрозненні, якія існуюць».

Меркаванні Фішэра ўдакладняюцца яго больш падрабязнымі каментарамі да раздзела 5 заявы, якія датычацца псіхічных адрозненняў паміж расамі. Раздзел 5 заканчваецца наступным чынам:

З усёй заявы ў раздзеле 5 зафіксаваныя найбольш радыкальныя пункты гледжання. Было зафіксавана, што «стаўленне Фішэра… такое ж, як у Мёлера і Сцёртэванта». Крытыка Мёлера была запісаная больш падрабязна і было адзначана, што яна «прадстаўляе важны кірунак ідэй»:

Словы Фішэра былі працытаваныя наступным чынам:

Фішэр таксама скончыў ліст 1954 года да , генетыка канадскага паходжання, які сцвярджаў, што розныя расавыя групы гэта розныя віды, словамі:

Амаль ва ўсіх працах Фішэра абмяркоўваюцца чалавечыя папуляцыі або чалавецтва ў цэлым без спасылкі на расу ці пэўныя расавыя групы, і ніводная з яго прац відавочна не падтрымлівае ідэю расавай перавагі або перавагі белай расы. Фішэр меў блізкія стасункі з індыйскім статыстыкам  і зрабіў значны ўклад у развіццё ; а аспірантамі Фішэра былі , дзіця яўрэйска-нямецкіх бацькоў, які ў маладосці ўцёк з нацысцкай Германіі, і , афрыканскі генетык з Ганы. , амерыканскі гісторык навукі, ахарактарызаваў Фішэра як «антырасісцкага кансерватара». Тым не менш, брытанскі гісторык Роберт Дж. Эванс, пішучы ў , сцвярджаў, што погляды Фішэра на еўгеніку і яго апазіцыя да заявы ЮНЕСКА аб генетычных расавых адрозненнях сведчыць пра расізм.

 Еўгеніка 

У 1911 годзе Фішэр стаў старшынёй-заснавальнікам Таварыства еўгенікі Кембрыджскага ўніверсітэта, сярод іншых членаў-заснавальнікаў якога былі Джон Мейнард Кейнс,  і . Пасля таго, як улетку 1912 г. члены Кембрыджскага таварыства, у тым ліку Фішэр, кіравалі Першым міжнародным кангрэсам еўгенікі ў Лондане, усталявалася іх сувязь з . Фішэр разглядаў  як рашэнне надзённых сацыяльных і навуковых праблем, якія ахоплівалі і абумоўлівалі яго цікавасць як да генетыкі, так і да статыстыкі. Падчас Першай сусветнай вайны Фішэр пачаў пісаць рэцэнзіі на кнігі для  і падахвоціўся браць на сябе ўсе такія рэцэнзіі для часопіса, быў наняты на няпоўны працоўны дзень.

Апошняя трэць «» была засяроджана на еўгеніцы, прыпісваючы падзенне цывілізацый зніжэнню нараджальнасці іх вышэйшых класаў, і выкарыстоўвала даныя брытанскага перапісу 1911 года, каб паказаць адваротную залежнасць паміж нараджальнасцю і сацыяльным класам, што было часткова звязана, як сцвярджаў Фішэр, са зніжэннем фінансавых выдаткаў і, такім чынам, павышэннем сацыяльнага статусу маладзетных сем’яў. Ён прапанаваў скасаваць надбаўкі шматдзетным сем’ям з надбаўкамі прапарцыйнымі заробку бацькі. Ён служыў у некалькіх афіцыйных камітэтах па прасоўванні еўгенікі, у тым ліку ў Камітэце па легалізацыі еўгенічнай стэрылізацыі, які распрацаваў законапраект, накіраваны на абмежаванне нараджальнасці «ў высокай ступені разумова абмежаваных… якія складаюць дзесятую частку ўсяго насельніцтва». Было прапанавана, што гэтая палітыка дазволіць добраахвотную стэрылізацыю, і Фішэр быў супраць ідэі прымусовай стэрылізацыі.

Пачынаючы з 1934 года, Фішэр расчараваўся ў Таварыстве еўгенікі праз занепакоенасць тым, што яго дзейнасць усё больш нацэлена ў палітычным, а не ў навуковым кірунку; ён афіцыйна аддзяліўся ад Таварыства ў 1941 годзе.

Фішэр трымаўся прыхільнага стаўлення да еўгенікі нават пасля Другой сусветнай вайны, калі напісаў паказанні на карысць звязанага з нацыстамі еўгеніка , вучнем якога быў Ёзеф Менгеле, які праводзіў эксперыменты ў Асвенціме. Фішэр пісаў, што хаця нацысты выкарыстоўвалі працы Фершуэра для навуковай падтрымкі сваёй ідэалогіі, гэта было «хутчэй няшчасцем [Фершуэра], чым яго віной, што расавая тэорыя была часткай нацысцкай ідэалогіі», і што ён не сумняваўся, што нацыянал-сацыялістычная партыя, «нягледзячы на свае забабоны», таксама «шчыра жадала прынесці карысць нямецкаму расаваму фонду, асабліва шляхам ліквідацыі відавочна непаўнацэнных», і што ён акажа «сваю падтрымку такому руху», аднак гэта можа быць зроблена праз добраахвотную стэрылізацыю, а не пакаранне. Цягам дзесяцігоддзяў ён вёў вялікую перапіску з фон Фершуэрам, якая захоўваецца ва ўніверсітэце Адэлаіды.

 Прызнанне 

 Ацэнка навуковых заслуг 
Фішэр быў абраны ў Каралеўскае таварыства ў 1929 годзе. У 1952 годзе каралева Лізавета II прызначыла яму званне рыцара-бакалаўра, і ў 1958 годзе  ўзнагародзіла яго .

Ён атрымаў медаль Коплі і Каралеўскі медаль, быў запрошаным дакладчыкам  (ICM) у 1924 годзе ў Таронта і ў 1928 годзе ў Балонні.

У 1950 годзе Морыс Уілкс і  выкарысталі вылічальную машыну EDSAC для развязання дыферэнцыяльнага ўраўнення з частотамі генаў, выкладзенымі ў артыкуле Рональда ФішэраGene Frequencies in a Cline Determined by Selection and Diffusion, R. A. Fisher, Biometrics, Vol. 6, No. 4 (Dec. 1950), pp. 353—361. Гэта было першае выкарыстанне камп’ютара для задачы ў галіне біялогіі.  (таксама вядомае як размеркаванне Фішэра-Бінгема) было названа ў гонар яго і  ў 1982 годзе, а  было названа ў гонар Фішэра ў 1998 годзеTommi Jaakkola and David Haussler (1998), Exploiting Generative Models in Discriminative Classifiers. In Advances in Neural Information Processing Systems 11, pages 487—493. MIT Press.  PS, Citeseer.

 — штогадовая лекцыйная прэмія паўночнаамерыканскага  (COPSS), заснаваная ў 1963 годзе, пакуль у 2020 годзе назва не была зменена на прэмію COPSS Distinguished Achievement Award and Lectureship. 28 красавіка 1998 года малая планета 21451 Фішэр была названая ягоным імем
.

У 2010 годзе Кафедра статыстычнай генетыкі Р. А. Фішэра () была створана ва Універсітэцкім каледжы Лондана каб прызнаць надзвычайны ўклад Фішэра як у статыстыку, так і ў генетыку.

 назваў Фішэра «геніем, які практычна ў адзіночку стварыў асновы сучаснай статыстычнай навукі», у той час як Рычард Докінз назваў яго «найвялікшым біёлагам з часоў Дарвіна»:

 сказаў пра яго:

 Пераацэнка яго спрэчных поглядаў на расу і еўгеніку 
У чэрвені 2020 года  абвясціў, што , прысвечаны працы Фішэра, будзе выдалены праз яго сувязь з еўгенікай. У тым жа месяцы кампанія  выпусціла заяву, у якой асуджаецца ўдзел Фішэра ў еўгеніцы, і заявіла, што «Rothamsted Research і Lawes Agricultural Trust катэгарычна адмаўляюцца ад выкарыстання псеўданавуковых аргументаў для падтрымкі расісцкіх або дыскрымінацыйных поглядаў». Жылы корпус, пабудаваны ў 2018 годзе і раней названы яго імем, пазней быў перайменаваны.  таксама вырашыў выдаліць яго імя з Цэнтра вылічальнай біялогіі.

 Бібліяграфія 
Поўная бібліяграфія навукоўца знаходзіцца ў бібліятэцы універсітэта Адэлаіды (Аўстралія):

 Выбраныя артыкулы 
 «Frequency distribution of the values of the correlation coefficient in samples from an indefinitely large population»  Biometrika, 10: 507—521. (1915)
 «The Correlation Between Relatives on the Supposition of Mendelian Inheritance» Trans. Roy. Soc. Edinb., 52: 399—433. (1918).
 «On the mathematical foundations of theoretical statistics» Philosophical Transactions of the Royal Society, A, 222: 309—368. (1922)
 «On the dominance ratio» Proc. Roy. Soc. Edinb., 42: 321—341. (1922)
 «On a distribution yielding the error functions of several well known statistics» Proc. Int. Cong. Math., Toronto, 2: 805—813. (1924)
 «Theory of statistical estimation» Proceedings of the Cambridge Philosophical Society, 22: 700—725 (1925)
 «Applications of Student’s distribution» Metron, 5: 90-104 (1925)
 «The arrangement of field experiments» J. Min. Agric. G. Br., 33: 503—513. (1926)
 «The general sampling distribution of the multiple correlation coefficient» Proceedings of Royal Society, A, 121: 654—673 (1928)
 «Two new properties of mathematical likelihood» Proceedings of Royal Society, A, 144: 285—307 (1934)

 Кнігі 
 Statistical Methods for Research Workers (1925) ISBN 0-05-002170-2.
 The Genetical Theory of Natural Selection (1930) ISBN 0-19-850440-3.
 The design of experiments (1935) ISBN 0-02-844690-9
 Statistical tables for biological, agricultural and medical research (1938, сааўтар: Frank Yates)
 The theory of inbreeding (1949) ISBN 0-12-257550-4, ISBN 0-05-000873-0
 Contributions to mathematical statistics, John Wiley, (1950)
 Statistical methods and scientific inference (1956) ISBN 0-02-844740-9
 Collected Papers of R.A. Fisher (1971—1974). Five Volumes. University of Adelaide. ISBN 0-909688-00-1, 090968801X, 0909688028, 0909688036, 0909688044

Катэгорыя:Матэматыкі XX стагоддзя