Glaucus atlanticus

Glaucus atlanticus — від бруханогіх малюскаў з атраду . Пелагічныя арганізмы, якія жывуць пад плёнкай . Пашыраны ў морах усіх акіянаў трапічнага пояса.

 Апісанне 
злева|міні|250пкс|Раскрыты малюск. Ілюстрацыя з Atlas Zoologique du Voyage de la corvette La Bonite (1852)
Прадстаўнікі гэтага віду характарызуюцца стройным целам, моцна выцягнутым з задняга канца. Галава кароткая і злёгку аддзеленая ад цела. Шырокая, добра развітая нага спераду закругленая і працягваецца да задняга канца цела. Даўжыня цела 5-40 мм.

Па баках перпендыкулярна восі цела размешчаны тры групы цэратаў — пальцападобных вырастаў, у якія ўваходзяць галіны гепатапанкрэаса (стрававальнай залозы). Даўжыня цэратаў у кожнай групе істотна адрозніваецца, а самыя доўгія размешчаны на спінным баку. Наяўнасць доўгіх вырастаў разглядаецца як адзін з механізмаў павышэння плавучасціValdés Á., Campillo OA (2003). Systematics of pelagic Aeolid nudibranchs of the family Glaucidae (Mollusca, Gastropoda). Bulletin of Marine Science, vol. 75 (3), pp. 381—389. abstract і повний текст  .

Яшчэ адно прыстасаванне Glaucus atlanticus да ўтрымання на паверхні вады — перыядычнае заглынанне паветранай бурбалкі, якая пасля захоўваецца ў страўніку малюска. У сувязі з такім размяшчэннем бурбалкі газу ўраўнаважваецца становішча цела, пры якім спіна павернутая ўніз, а нага прылягае да паверхні вады. Такім чынам, малюск як бы поўзае па плёнцы паверхневага нацяжэння. У гэтым сэнсе прадстаўнікі гэтага віду — антыподы вадамерак, якія рухаюцца па плёнцы паверхневага нацяжэння з супрацьлеглага боку.

 Колер 
злева|міні|250пкс|У вадзе
Асноўны тон цела — срэбраны. Ротавыя шчупальцы, рынафоры і ніжняя паверхня цэратаў афарбаваны ў інтэнсіўна-сіні колер. Спінны бок у розных малюскаў вар’іруецца ад цёмна-сіняга да карычневага. Нага апраўлена сіняй палоскай.
справа|міні|250пкс|Малюскаў дасталі з вады, таму нарасты не раскрытыя. Калі ўзяць яго у рукі, можна атрымаць хімічны апёк, падобны на апёк ад .

 Харчаванне 
Іншыя арганізмы, звязаныя з паверхняй вады, выступаюць у якасці крыніцы ежы. Да іх адносяцца каланіяльныя гідроіды (, антамедузы з сямейства ) і бруханогія малюскі (прадстаўнікі роду , асобіны таго ж віду).

Glaucus atlanticus устойлівы да яду, які змяшчаецца ў  (стракальных клетках) гідроідных-ахвяр. Пры ежы кнідацыты трапляюць у цэраты праз галіны стрававальнай залозы, адкуль шляхам  трапляюць у клеткі спецыялізаваных органаў — . Стракальная клетка ў іх пераварваецца, і застаецца толькі страляльная капсула. Такія запазычаныя капсулы —  — працяглы час застаюцца актыўнымі і могуць дзейнічаць як ахоўны механізм Thompson TE, Bennett I. (1969). Physalia nematocysts: Utilised by mollusks for defense. Science, vol. 166, pp. 1532—1533. .

 Размнажэнне 
Glaucus atlanticus характарызуецца сінхронным гермафрадытызмам : кожная асобіна мае мужчынскія і жаночыя палавыя залозы і пасля .

 Філатэлія 

 Адлюстраваны на марках Новай Каледоніі (разам з паліхетай ) у 1959 годзе. (намінал: 10 F).
 Адлюстраваны на марках Фіджы (разам з ) у 1993 годзе (наміналам: 83 FJ$). Зображення марки  на сайті компанії «Conchology, Inc.»

 Спасылкі 

 Glaucus atlanticus 


Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1777 годзе
Катэгорыя:Сапраўдныя смаўжы