Аграмант

АграмантЛазука, Барыс Андрэевіч. Слуцкія паясы і еўрапейскі тэкстыль XVIII стагоддзя. Малы лексікон / Б. А. Лазука; [фота: Б. А. Лазука, М. П. Мельнікаў]. ― Мінск : Беларусь, 2015. — 170, [2] с. : каляр. іл., партр. ; 30 см. Фактычная дата выхаду ў свет ― 2014. ― Бібліяграфія: с. 170―171. (ад  — упрыгажэнне)Словарь иностранных слов. — М.: «Русский язык», 1989. — 624 с. ISBN 5-200-00408-8 — басонны выраб, плеценая сеткавая тасьма са шнуркоў, абвітых шаўковай ніткай.

 Апісанне 
Прадстаўляе ўзорыстае пляценне з каляровага або аднакаляровага шнура ў выглядзе доўгай стужкі для ашалёўкі краёў адзення, аздаблення драпіровак, мэблі і Аграманты — узорчатые плетёжки из снурков, для обшивки женских уборов, занавесок… (Даль, т. 1, стр. 11)

У якасці матэрыялу для вырабу шнура аграманта выкарыстоўваліся шоўк, металізаваныя ніткі або поўсць. Назва ад  (у дадзеным выпадку — упрыгажэнне).

 Выкарыстанне 
У другой палове XVIII стагоддзя адамантамі называлі махры ў слуцкіх паясах.

Аграмант у якасці аздаблення сукенак у XIX стагоддзі ўваходзіў у моду толькі час ад часу. Нязменную вернасць аграманту захоўвала рускае купецтва. У жаночых уборах аграмант ужываўся ў якасці зашпілек, накладных узораў на крыссе або спінку вопраткі. Нароўні з пераважным распаўсюджваннем аграмантаў у выглядзе плеценай стужкі рознай шырыні і даўжыні вядомыя таксама плеценыя разеткі і накладкі ў выглядзе банта на галаўныя ўборы і прычоскі. У літаратуры яны набылі назву «тарсада», ад  — віты шнурок.

У касцюмах XX стагоддзя выкарыстоўваліся ў так званых касцюмах у стылі Шанэль, паліто і плашчах у «нацыянальным стылі». Звычайна аграмант прышывалі на тканіну зверху — у адрозненне ад махроў.

 Літаратура 

 Лазука, Барыс Андрэевіч. Слуцкія паясы і еўрапейскі тэкстыль XVIII стагоддзя. Малы лексікон / Б. А. Лазука; [фота: Б. А. Лазука, М. П. Мельнікаў]. ― Мінск : Беларусь, 2015. — 170, [2] с. : каляр. іл., партр. ; 30 см. Фактычная дата выхаду ў свет ― 2014. ― Бібліяграфія: с. 170―171.


Катэгорыя:Дэталі адзення