Каракулевая воўна

Каракулевая воўна — тэкстыльная сыравіна з поўсці Potts/Simmonis: Karakul sheep, U.S.Dept. of Agricultur 1938, str. 5.

 Гісторыя 
 лічыцца самым старажытным прыручаных відам авечак, паводле археалагічных знаходак яе пачалі разводзіць раней за 1400 год да н.э. Абазначэнне паходзіць ад назвы горада  у сучасным Узбекістане. У пачатку XX стагоддзя некалькі авечак былі завезены ў Паўднёвую Афрыку, а таксама ў ЗША, у асноўным з мэтай атрымання руна з вельмі маладых ягнят у якасці сыравіны для «персідскіх футраў»Kozlowski: Handbook of natural fibres, Woodhaed Publishing 2012, , str. 281—282.

У канцы XX стагоддзя вытворчасць сырой каракулевай воўны ў Туркменістане была зафіксавана на ўзроўні каля 11 500 тон (супраць 17 000 тон дзесяцігоддзем раней)Russel/Laker: Potential for Increasing Producers' Income from Wool, Fibre and Pelts in Central Asia, ILRI 2002, ISBN 9789291461196, str. 9 , а таксама ў Намібіі продаж знізіўся з 7 000 да 250 тон за апошнія 20 гадоў XX стагоддзя.

 Уласцівасці 
 вырабляецца два разы на год з выхадам на авечку 1—3 кг воўны з каля 65 % прадзільных валокнаў. Аснова валакна змяшчае найтанчэйшыя валокны таўшчынёй 20 мкм, песцік мае дыяметр каля 70 мкм, валокны маюць даўжыню 15—30 см, амаль без звілін каля 80 % цёмнага колеру.

У 2017 годзе цана мытай воўны ў рознічным гандлі, напрыклад, валаконнага руна (танката 34 мкм) для  складае 28 еўра за кілаграм.

 Выкарыстанне 
У прафесійнай літаратуры згадваецца магчымасць (машыннай) перапрацоўкі каракулевай воўны ў  і , аднак з практычных прыкладаў вядомая толькі ручная вытворчасць пражы і тканін.

Воўна ў асноўным выкарыстоўваецца для вырабу дывановай пражы, коўдраў, падкладачных матэрыялаў для шытых вырабаў, пражы для ручнога вязання і інш.

Катэгорыя:Воўна
Катэгорыя:Авечкагадоўля