Галіцкая епархія (праваслаўная)

Галіцкая дыяцэзія (таксама Галіцка-Львоўская дыяцэзія, Львоўская дыяцэзія) — праваслаўная епархія, утвораная ў XII ст., як адміністрацыйная адзінка Кіеўскай мітраполіі. З 1302 па 1332, з 1337 па 1347 і з 1371 па 1401 гг . — цэнтральная епархія асобнай Галіцкай мітраполіі. У 1414 г. пераўтвораны ў намесніцтва, у 1539 г. адноўлены. У 1700 годзе, пасля стварэння Заходнерускай мітраполіі пад кіраўніцтвам Маскоўскага патрыярхату, Галіцкая епархія прыняла унію.

 Гісторыя 
Першая епіскапская кафедра ў Галічыне была заснавана ў Пярэмышлі, паводле розных звестак, або ў 1026, або ў 1087, або паміж 1117 і 1128. Найбольш верагодная дата — 1120 год, калі ў Пярэмышлі княжыў Валадар Расціславіч. Пазней, пасля ўстанаўлення Галіча сталіцай княства, кафедра была перанесена ў гэты горад. Аднак пазней, паміж 1205 і 1211 гадамі, самастойная Пярэмышльская епархія была адноўлена.

Галіцкая епархія ўпершыню згадваецца ў летапісных крыніцах у 1156 годзе, калі архіепіскапам быў Казьма (Кузьма). Аднак ён не быў першым галіцкім епіскапам, бо летапіс называе яго наступнікам епіскапа Аляксея. Верагодна, ён быў прызначаны на Галіцкую кафедру неўзабаве пасля таго, як Уладзімір Валадаравіч заснаваў у Галічы сталіцу аб'яднанага Галіцкага княства.

У 1157 годзе пры князю Яраславе Асмамысле ў Галічы быў пабудаваны Успенскі сабор.

13 лютага 1257 г. Папа Аляксандр IV накіраваў Данілу ліст, у якім папракаў яго за непрызнанне каталіцтва, нагадваючы князю пра «дабрачыннасці духоўныя і свецкія» (у т. ч і каранацыя) Рымскай царквы. Для кіраўніка заходняй царквы выяўленыя князем абуральныя «няўдзячнасць да ласкі» і «парушэнне прысягі» пацвярджаюць яго непрыманне і без таго нерэальнага на той час намеру стварыць еўрапейскі саюз дзяржаў для барацьбы з мангола-татарамі.

У канцы XIII стагоддзя кіеўскія мітрапаліты фактычна перайшлі ва Уладзіміра-Суздальскае княства, таму галіцка-валынскія князі Леў Данілавіч і яго пераемнік Юрый Львовіч хадайнічалі перад Канстанцінопальскім патрыярхам аб утварэнні для іх дзяржавы новай мітраполіі. У 1302 г. такая мітраполія была ўтворана на аснове Галіцкай епархіі. Першым мітрапалітам Галічыны быў грэк Ніфонт. Памёр у 1305 годзе.

Князь Юрый Львовіч накіраваў у Канстанцінопаль кандыдатуру Пятра Раценскага, аднак патрыярх, скарыстаўшыся смерцю мітрапаліта Кіеўскага Максіма, вырашыў аб'яднаць дзве мітраполіі на чале з мітрапалітам Кіеўскім і ўсяе Русі, на якога прызначыў Пятра. Сваёй рэзідэнцыяй ён спачатку абраў Уладзімір-на-Клязьмі, а потым — Маскву, Галіцкая епархія перастала быць цэнтральнай.

У 1331 г. намаганнямі галіцка-валынскага князя Юрыя II Баляслава Трайдзеневіча і яго цесця, літоўскага князя Гедыміна, канстанцінопальскі патрыярх Ісая аднавіў незалежную Галіцкую мітраполію, прызначыўшы мітрапалітам Гаўрыіла. У 1332 г. па прашэнні кіеўскага мітрапаліта Феагноста патрыярх зноў ліквідаваў яе.

Каля 1337-1338 гадоў галіцкі епіскап Фёдар (Феадор) знаходзіўся ў Канстанцінопалі, дзе дамогся ад патрыярха аднаўлення Галіцкай мітраполіі. Пасля смерці Фёдара ў 1347 годзе зноў была адменена.

У 1340-я гады Галічына была перададзена Польскаму каралеўству на чале з Казімірам III Вялікім. Кароль, не жадаючы, каб яго падданыя падпарадкоўваліся залежным ад Вялікага княства Маскоўскага мітрапалітам, накіраваў ліст канстантынопальскаму патрыярху Філатэю з просьбай аднавіць Галіцкую мітраполію, у адваротным выпадку абяцаў перавесці ўсіх праваслаўных галічан у каталіцтва. Таму ў 1371 г. патрыярх пасвяціў кандыдата, пасланага ў мітрапаліты Галіцка-Валынскі і Літоўскі — Антонія.

У 1390-х гадах пасля смерці мітрапаліта Антонія польскі кароль Уладзіслаў II Ягайла перадаў епіскапу Луцкаму і Астрожскаму Івану (Іаану) Галіцкую і Перамыскую епархіі, за што заплаціў каралю 200 грыўняў. Цар накіраваў Івана ў Канстанцінопаль як кандыдата на галіцкі мітрапалічы прастол, але патрыярх не зацвердзіў яго з-за скаргі кіеўскага мітрапаліта Кіпрыяна. Іван вярнуўся дадому і пачаў кіраваць мітраполіяй. Некаторы час Канстанцінопальскі патрыярх не перашкаджаў яму, але пазней прызначыў мітрапалітам Галіцкім Віфлеемскага біскупа Міхаіла, які, прыбыўшы ў Галічыну, спрабаваў пазбавіць Івана права кіраваць мітраполіяй . У 1401 г. Кіеўскі мітрапаліт Кіпрыян здолеў канчаткова ліквідаваць Галіцкую мітраполію. Пераемнік непрызнанага мітрапаліта Івана — Сава быў скінуты ў той жа год на саборы ў Маскве.

З 1414 года Галіцкая епархія была ператворана ў намесніцтва, прадстаўніком якога быў не епіскап, а вікарый Кіеўскага мітрапаліта. У 1509 годзе польскі кароль Жыгімонт I Стары забараніў кіеўскім мітрапалітам прызначаць намеснікаў у Галіцыі, перадаўшы гэта права рыма-каталіцкім мітрапалітам Львова. У прыватнасці, 21 сакавіка 1522 г. Бернард Вільчэк прызначыў галіцкага шляхціца Якава (у манастве Ісакія) Гдашчыцкага праваслаўным намеснікам у Львоўскую, Галіцкую, Каламыйскую, Камянецкую, Снятынскую, а потым і Жыдачэўскую акругиІгор Мицько. КОСТЯНТИН ІВАНОВИЧ ОСТРОЗЬКИЙ ТА ЦЕРКВА ГАЛИЧИНИ .— Випуск 18.— С. 64.

У 1540 г. мітрапаліт Кіеўскі Макарый пасвяціў вікарыя архімандрыта Макарыя Тучапскага ў сан епіскапа з тытулам «епіскап Галіцкай мітраполіі, епіскап Львоўскі і Камянец-Падольскі».

У 1686 годзе, пасля незаконнага далучэння Кіеўскай мітраполіі да Маскоўскага патрыярхату, львоўскі біскуп. Іосіф (Шумлянскі) ад імя праваслаўных епіскапаў Луцкага, Перамышльскага і Белгарадскага звярнуўся да Маскоўскага Патрыярха Іаакіма з просьбай аб заснаванні пры Маскоўскім Патрыярхаце Галіцкай мітраполіі на тэрыторыі Рэчы Паспалітай. Аднак гэта было немагчыма з-за супрацьдзеяння польскіх улад. У 1691 г. перамышльскі біскуп адкрыта далучыўся да уніі. Інакенцій (Вінніцкі), які раней зрабіў гэта таемна ў 1681 г. У 1700 г. львоўскі біскуп абвясціў аб далучэнні да уніі. Ёсіп (Шумлянскі), які з 1677 г. быў таемным уніятам, у 1701 г. прыняў унію Луцкага еп. Дыянісій (Жабокрыцкі) .

У канцы 19 ст а ў міжваенны час у Галічыне было 40 тысяч праваслаўных. Гэта напісаў кардынал Юзаф Сляпы Сліпий Й. Обрядова однообразність. // Богословія. XVII-XX, 1939-1942 гг., кн. 2-4. ст. 106

Падчас польскай акупацыі пасля заключэння Рыжскай дамовы епархія ўваходзіла ў склад Варшаўска-Холмскай епархіі Польскай праваслаўнай царквы .

 Правячыя архіэреі 
 Біскупы Галіцыі:
 Козьма (1156 — 1167 гг.)
 Аляксей
 Арцемій (1239 — 1240 гг.)
 Язэп (1292)
 Рыгор (1301)
 Мітрапаліты Галіцкія:
 Ніфонт (1302 — 1305 гг.)
 Пётр Раценскі (1308 — 1331 гг.), адначасова мітрапаліт кіеўскі
 Габрыэль (1331 — 1332 гг.)
 Біскупы Галіцыі:
 Габрыэль (1332 г — ? )
 Фёдар (? — 1337)
 Мітрапаліты Галіцкія:
 Фёдар (1337  — 1347 гг)
 Мітрапаліты Галіцка-Валынскі і Літоўскі:
 Антоній (1371 — 1391 гг.)
 Іван, епіскап Луцкі і Белжскі (часова кіраваў у 1391  — 1401 гг.)
 Біскуп Галіцкі, Львоўскі і Камянец-Падольскі:
 Макарый Тучапскі (1540 г — 6 сакавіка 1547 г.)
 Арсень Балабан (1549  — 1565 гг.)
 Іван Лапатка Асталоўскі — кандыдатура, прадстаўленая на зацвярджэнне каралю Львоўскім арцыбіскупам РКЦ Станіславам Сламоўскім.Kazimierz Chodynicki. Bałaban Gedeon (im. chrzest. Hryhory) (†1607) / Polski Słownik Biograficzny: Kraków, 1935.— t. І, zeszyt 1.— S. 249 
 Гедэон Балабан (1565 — 1607 гг.)
 Ерамія Тысароўскі (1607 — 1641 гг.)
 Арсеній Жэліборскі (1641 — 1651 гг.)
 Афанасій (Жэліборскі) (1651 — 1667 гг.)
 Ёсіп Шумлянскі (01.02.1668 — 1700 гг.)

 Заўвагі 

 Спасылка 

 Скочылас І. Паліпціх епіскап Уладзімірскай і Галіцкай епархій княжацкай эпохі. Спроба рэканструкцыі паводле «Кішкаўскага рукапісу» і сфрагістычных помнікаў / Ігар Скочыляс // Княжацкая эпоха: гісторыя і культура. - 2014. - С. 209 - 223. 
 Грушэўскі Міхайла Гісторыя Украіны-Русі. — Т. В.
 З гісторыі заснавання Галіцкай і Львоўскай епіскапскіх кафедраў 
 о. Юрій Федорів. Гісторыя Царквы ва Украіне. — Свічадо, 2007.
 Гайковський М. І. Галіцкая мітраполія (14 ст.) . - Кіеў: Навуковая думка, 2005. — Т. 2. - З. 29.
  - С. 530-531. 

Катэгорыя:Епархіі Украіны
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі