Хрысціянская дэмакратыя (Італія)

Хрысціянская дэмакратыя (, DC) — хрысціянска-дэмакратычнаяMaurizio Cotta; Luca Vercichelli (2007) Political Institutions in Italy. Oxford University Press. p. 38. ISBN 978-0-19-928470-2.Gary Marks; Carole Wilson (1999). «National Parties and the Contestation of Europe». In T. Banchoff; Mitchell P. Smith (eds.). Legitimacy and the European Union. Taylor & Francis. p. 126. ISBN 978-0-415-18188-4. Праверана 16 красавіка 2012. палітычная партыя Італіі. DC была заснавана 15 снежня 1943 года ў Італьянскай Сацыяльнай Рэспубліцы (акупаваная нацыстамі Італія) як ідэальны пераемнік Італьянскай народнай партыі, якая мела такі ж самы сімвал, шчыт крыжакоў (scudo crociato). Быўшы каталіцкай, цэнтрысцкай,J. Denis Derbyshire; Ian Derbyshire (1989). Political Systems Of The World. Allied Publishers. p. 117. ISBN 978-81-7023-307-7. усеагульнай партыяйMark Donovan (1998). «Democrazia Cristiana: party of government». In David Hanley (выд.). Christian Democracy in Europe. Continuum International Publishing Group. стр. 72. ISBN 978-1-85567-382-3. Праверана 17 жніўня 2012.James L. Newell (2010). The Politics of Italy: Governance in a Normal Country. Cambridge University Press. стр. 27. ISBN 978-0-521-84070-5. Праверана 24 ліпеня 2013., якая ўключала як правацэнтрысцкія, так і левацэнтрысцкія палітычныя фракцыі, DC адыгрываў дамінуючую ролю ў палітыцы Італіі на працягу пяцідзесяці гадоў і з’яўляўся часткай урада з моманту неўзабаве пасля яго стварэння і да яго канчатковага роспуску 16 студзеня 1994 года на фоне скандалаў у Тангентапалі. Хрысціянскія дэмакраты бесперапынна ўзначальвалі італьянскі ўрад з 1946 па 1981 год. Партыя атрымала мянушку «Белы кіт» () з-за сваёй велізарнай арганізацыі і афіцыйнага колеру.John A. Agnew (2002). Place and Politics in Modern Italy. University of Chicago Press. p. 144. ISBN 978-0-226-01051-9. Падчас як DC была ва ўрадзе, Італьянская камуністычная партыя была найбуйнейшай апазіцыйнай партыяй.

З 1946 па 1994 год DC была найбуйнейшай партыяй у парламенце Італіі, якая кіравала ў паслядоўных кааліцыях, у т.л. у сістэме Pentapartito. Першапачаткова яна падтрымлівала ліберальна-кансерватыўныя ўрады разам з умеранай Італьянскай дэмакратычнай сацыялістычнай партыяй, Італьянскай ліберальнай партыяй і Італьянскай рэспубліканскай партыяй, перш чым перайсці да арганічнага левацэнтрысцкага руху з удзелам Італьянскай сацыялістычнай партыі. Партыю падтрымліваў шэраг меншых партый, у тым ліку Італьянская народная партыя, Хрысціянска-дэмакратычны цэнтр, Аб'яднаныя хрысціянскія дэмакраты і ўсё яшчэ актыўны Саюз цэнтра. Былыя члены DC таксама распаўсюджаны сярод іншых партый, у тым ліку правацэнтрысцкай Forza Italia і левацэнтрысцкай Дэмакратычнай партыі. Яна была адным з заснавальнікаў Еўрапейскай народнай партыі ў 1976 годзе.

 Сімвалы 

 Дадатковае чытанне 




 Літаратура 
 Massimo L. Salvadori, Enciclopedia storica, Zanichelli, Balogna 2000
 Igino Giordani, De Gasperi, il ricostruttore, Cinque Lune, Рым 1955
 Джуліа Андрэоці, De Gasperi e il suo tempo, Mondadori, Мілан 1956
 Gianni Baget Bozzo, Il partito Cristiano al potere: la DC di De Gasperi e di Dossetti 1945—1954, Валекі, Фларэнцыя 1974
 Gianni Baget Bozzo, Il partito Cristiano e l’apertura a sinistra: la DC di Fanfani e di Moro 1954—1962, Vallecchi, Фларэнцыя 1977
 П’етра Скопала, La proposta politica di De Gasperi, Il Mulino, Балоння 1977
 Ніка Перонэ, Il segno della DC, Dedalo, Бары 2002
 Luciano Radi, La DC da De Gasperi a Fanfani, Rubbettino, Soveria Mannelli 2005

 Спасылкі 
 Архіў плакатаў DC — частка 1
 Архіў плакатаў DC — частка 2

Італія
Катэгорыя:Палітычныя партыі Італіі
Катэгорыя:Палітычныя партыі, заснаваныя ў 1943 годзе