Хібі дэ Банафіні

Хібі Марыя Пастар дэ Банафіні (4 снежня 1928 — 20 лістапада 2022) — аргенцінская актывістка, адна з заснавальніц Асацыяцыі маці Пласа-дэ-МаяMadres de Plaza de Mayo , арганізацыі аргенцінскіх маці, сыны якіх  падчас  ваеннай дыктатурыFestivaletteratura, Authors' Archive. Hebe de Bonafini .New Internationalist, May 2003. Interview with David Ransom .Punto Final. Entre la lucha y los recuerdos ..

 Дзейнасць 

 Маці Пласа-дэ-Мая (1979—1986) 
Будучы прэзідэнтам Асацыяцыі Маці Пласа-дэ-Мая, пачынаючы з 1979 года, Банафіні выступала ў абарону правоў чалавека як у Аргенціне, так і за мяжой, атрымаўшы міжнароднае прызнанне; яна атрымала  ў 1999 годзе. У 1980 годзе Банафіні запатрабавала неадкладнага ўліку ўсіх , у тым ліку яе сыноў. На фоне паступовага паслаблення абмежаванняў яна арганізавала Марш Супраціву ўздоўж  10 снежня 1982 года. Гэтая падзея адзначыла першы раз, калі група прайшла каля аднайменнай плошчы >, і ўпершыню да яе далучыліся вялікія натоўпы прыхільнікаўBennett, Adam, Ludlow, Marcee, and Reed, Christopher. Madres de Plaza de Mayo. University of Texas .

Пасля вяртання да грамадзянскага кіравання ў 1983 годзе ў арганізацыі пачалі ўзнікаць рознагалоссі ў сувязі з занадта асцярожным прагрэсам прэзідэнта Рауля Альфансіна ў пераследзе вінаватых у Бруднай вайне. Альфансін заснаваў у 1985 годзе ; але рашэнне абмежаваць разбіральніцтва дзевяццю вядучымі членамі , а таксама апраўдальныя прысуды, вынесеныя пяці з іх, выклікалі яшчэ большую антаганізацыю Банафіні, якая лічыла, што прэзідэнт адмовіцца ад далейшага судовага пераследу па палітычных меркаваннях. Асацыяцыя маці раскалолася ў 1986 годзе, стварыўшы дзве групы прыкладна з 2000 членаў кожная: асацыяцыю Маці Банафіні з Пласа-дэ-Мая і Маці з Пласа-дэ-Мая — Лінія заснавальнікаў. Банафіні, як правіла, атаясамлівалі з больш радыкальнай фракцыяй, якая вырашыла апраўдаць метады, што ўжывалі партызаны падчас дыктатуры.

 Пасляваенная дыктатура 
Пасля тэрактаў 11 верасня 2001 года Банафіні выклікала міжнародную палеміку, калі яна абараніла дзеянні тэрарыстаў-захопнікаў авіялайнераў, сказаўшы: «Я адчувала, што ў той момант было шмат людзей, якія былі шчаслівыя, і адчувала, што кроў многіх у той момант была адпомшчаная … таму што бамбардзіроўкі НАТА, блакады і мільёны дзяцей, якія паміраюць ад голаду ў гэтым свеце, гэта адбылося дзякуючы гэтай уладзе, на якую гэтыя людзі напалі сваімі целамі. І ўсе гэта ведалі». Банафіні падтрымала арганізацыі, якія абвінавачваюцца ў тэрарызме, такія як FARC. , лідар арганізацыі ЭТА , быў запрошаны ў якасці запрошанага выкладчыка ва Універсітэт Маці Пласа-дэ-Мая.

Журналіст  раскрытыкаваў яе падтрымку тэрактаў, а Банафіні адказала: «Вярбіцкі — слуга Злучаных Штатаў. Ён атрымлівае заробак ад  і, акрамя таго, што ён яўрэй, ён і цалкам амерыкафіл». Яе абвінавацілі ў антысемітызме, але яна адмовілася ад гэтага, заявіўшы, што проста мела намер назваць Вярбіцкага амерыканскім агентам. Вярбіцкі запытаў запісы інтэрв’ю ў часопіса, які іх апублікаваў, і пацвердзіў, што Банафіні сапраўды сказала тое, пра што паведаміла часопіс. У 2005 годзе яна выклікала яшчэ больш спрэчак, заявіўшы, што, паколькі Папа Ян Павел II «зрабіў шмат грахоў, ён [пойдзе] ў пекла». Яна дадала, што «не сказала больш таго, чаму мяне вучыў Рымска-каталіцкі касцёл»Clarín, 13 April 2005. «Bonafini cargó duro contra las Abuelas, Juan Pablo II y Blumberg» ..

Адносіны адміністрацыі  і  з Банафіні былі вельмі блізкімі. Прэзідэнт Нестар Кіршнер прыняў Банафіні ў Каса-Расада на працягу некалькіх дзён пасля сваёй інаўгурацыі 25 мая 2003 года і рэгулярна кансультаваўся з ёй падчас свайго знаходжання на пасадзеLa Nación: Kirchner recibió a Hebe de Bonafini en la Casa Rosada  Clarín, 26 December 2006. «Kirchner recibió a Hebe de Bonafini en Casa de Gobierno »..

Банафіні абвясціла ў студзені 2006 года, што яе арганізацыя спыніць свой штогадовы Марш Супраціву ў знак прызнання поспеху прэзідэнта Нестара Кіршнера ў прызнанні  і  (дзве меры эпохі Альфансіна, якія фактычна спынілі большасць судовых пераследаў за Брудную вайну) неканстытуцыйныміClarín: Bonafini anunció que las Madres harán la última Marcha de la Resistencia  . Асацыяцыя Маці Пласа-дэ-Мая, якую ўзначальвала Банафіні, атрымала выгаду ад павелічэння дзяржаўнага фінансавання падчас адміністрацыі Кіршнера і пашырыла свой уплыў праз газету («La Voz de las Madres»), радыёстанцыю і ўніверсітэт (). 

Асацыяцыя таксама кіруе жыллёвай праграмай Sueños Compartidos («Агульныя мары»), якая фінансуецца з федэральнага бюджэту, і да 2008 года было пабудавана больш за 2600 адзінак жылля, прызначаных для жыхароў Página/12: «Las Madres y su construcción de sueños» . Да 2011 года кампанія Sueños Compartidos завяршыла будаўніцтва 5600 адзінак жылля і мноства іншых аб’ектаў у шасці правінцыях і горадзе Буэнас-Айрэс. Яе растучы бюджэт, які склаў каля 300 мільёнаў долараў ЗША, выдзеленых паміж 2008 і 2011 гадамі (з якіх 190 мільёнаў долараў было выдаткавана), стаў прадметам пільнай увагі і выклікаў агульнанацыянальныя спрэчкі, калі выявіўся падазраваны выпадак  сродкаў фінансавым дырэктарам Sueños Compartidos  і яго братам Пабла (павераны фірмы). Браты Шоклендэры, якія ў 1981 годзе былі асуджаныя за  і правялі пятнаццаць гадоў у турме, заваявалі давер Банафіні і кіравалі фінансамі праекта без асаблівага кантролю ні з боку Маці Пласа-дэ-Мая, ні з боку ліцэнзіяра праграмы, . Іх супрацоўніцтва скончылася ў чэрвені 2011 года, пасля таго, як Банафіні стала вядома аб парушэннях у іх абыходжанні з фінансамі групы. Пасля расследавання, якое ініцыяваў федэральны суддзя {{нп3|Нарберта Марыа Аярбідэ|||Norberto Mario Oyarbide}}, Сакратарыят грамадскіх работ скасаваў кантракт Sueños Compartidos у жніўні і перадаў незавершаныя праекты Намесніку міністра жыллёвага будаўніцтва і гарадскога развіцця.

Банафіні выказала падтрымку такім дзеячам, як Чэ Гевара, Фідэль Кастра, Аўгуста Сандзіна, Ясір Арафат, Уга Чавес, Эва Маралес і маці вязняў ЭТА. Яна абвясціла сябе супраць сацыял-дэмакратыі, капіталізму, , глабалізацыі і Міжнароднага валютнага фонду. Яна таксама напала на балівійскіх пратэстоўцаў за тое, што яны занялі , назваўшы іх «дзярмовымі»; і прапанавала гвалтоўна звярнуцца ў Вярхоўны суд за затрымкі прымянення Закона аб .

 Асабістае жыццё 
Нарадзілася ў  4 снежня 1928 года. Памерла ў Ла-Плаце 20 лістапада 2022 года ва ўзросце 93 гадоў.

 Узнагароды 
міні|250пкс| Хібі дэ Банафіні (трэцяя злева) і іншыя лаўрэаты Надзвычайнай прэміі ў галіне правоў чалавека Майскай рэвалюцыі з прэзідэнтам Крысцінай Фернандэс дэ Кіршнер

 Ганаровая ступень Каліфарнійскага ўніверсітэта (1996), Балонскага ўніверсітэта (2007) і Эксперыментальнага нацыянальнага ўніверсітэта Яракуй (2010) Diversas personalidades celebraron el Doctorado Honoris Causa otorgado por la UNEY a Hebe de Bonafini 
 Ганаровы медаль 70-годдзя рэформы ўніверсітэта, 1988, Нацыянальны ўніверсітэт Кордовы Hebe de Bonafini recibirá el Doctorado Honoris Causa 
 Нацыянальны ордэн Эквадора «За заслугі» (2006) Condecoración a mujeres 
 Удзячнасць Liberarte/2006, Фонд Liberarte Reconocimientos Liberarte/2006
 Ордэн Гераіні Венесуэлы (2007)
 Прэмія Дона Іларыа Куадраса і званне Сацыяльны і культурны амбасадар моладзі, Моладзевае кіраўніцтва правінцыі Мендоса, 2008 Hebe de Bonafini fue declarada Embajadora Cultural y Social de los Jóvenes 
 Спецыяльны прыз Veintitrés, 2009 Distinción y emoción en los premios de Veintitrés 
 Надзвычайная прэмія ў галіне правоў чалавека да двухсотгоддзя Майскай рэвалюцыі, 2010 г., Аргенцінская Рэспубліка La Presidenta anunció la creación del Ministerio de Seguridad, que estará a cargo de la Dra. Nilda Garré
 Прэмія Радольфа Уолша ў галіне камунікацыі і правоў чалавека, Нацыянальны ўніверсітэт Ла-Платы, 2011 Hebe de Bonafini recibió el Premio Rodolfo Walsh 
 Ганаровая прэмія Radio Nacional, 2013 
 Grifo d’Argento, вышэйшая ўзнагарода Генуі, 2013 

 Спасылкі 

 Madres de Plaza de Mayo  

Катэгорыя:Постаці Ла-Платы
Катэгорыя:Палітыкі Аргенціны