Томас Эрфурцкі

Томас Эрфурцкі — найболей уплывовы чалец групы пазнейшых сярэднявечных філосафаў, вядомых як абстрактныя граматыкі або , пасля цэнтральнага месца, якое яны адводзілі моды значным (спосабам значэння) слова ў іх аналізе чалавечага дыскурсу. Ідэя аб тым, што слова, як толькі яно было ўведзена для абазначэння, нясе ў сабе ўсе яго сінтаксічныя формы або магчымыя камбінацыі з іншымі словамі, існавала з дванаццатага стагоддзя. Тое, што зрабілі мадысты, — гэта ўсталяванне паходжання моды значнага ў тэрмінах паралельных тэорый моды інтэлігенды (спосабы разумення) і модзі эсэндзі (спосабы існавання). Вынікам стала цікавая сумесь філасофіі, граматыкі і лінгвістыкі. «De modisificandi» Томаса з Эрфурта стаў стандартным падручнікам мадызму ў чатырнаццатым стагоддзі, хоць з тых часоў ён набыў яшчэ большую вядомасць дзякуючы сваёй памылковай ідэнтыфікацыі як працы Дунса Скота. Тэкст з’явіўся ў ранніх друкаваных выданнях працы Скота «Опера омніа», дзе яго чыталі і каментавалі пазнейшыя дзеячы, такія як Чарлз Сандэрс Пірс і Марцін Хайдэгер, чыя доктарская дысертацыя 1916 года называлася «Die Kategorien- und Bedeutungslehre des Duns Scotus» ().

 Біяграфія 
Амаль нічога не вядома пра жыццё Томаса Эрфурцкага, за выключэннем таго, што ён быў актыўным настаўнікам і філосафам у першай чвэрці XIV стагоддзя. Меркавана, ён прыехаў з горада Эрфурт у сучаснай Германіі. Яго праца паказвае ўплыў парыжскіх майстроў мастацтваў  (каля 1270—1320) і  (каля 1280—1341), што гаворыць аб тым, што ён атрымаў адукацыю і, магчыма, таксама выкладаў у Парыжскім універсітэце. Пазнейшыя дакументы звязваюць яго са школай  і  пры  ў Эрфурце. Яго самы вядомы граматычны тэкст, «De modisificandi» («Пра спосабы абазначэння»), быў вядомы да 1310 года і ўжо каментаваўся да 1324 года. Магчыма, што ён некалькі разоў вяртаўся ў Парыж на працягу сваёй акадэмічнай кар’еры, хаця няма запісаў, якія пацвярджаюць гэта.

 Працы 

Шэсць работ былі прыпісаны Томасу з Эрфурта. У дадатак да вышэйзгаданага граматычнага трактата, поўная назва якога — «Трактат дэ мадыс значны» і «Граматыка спекулятыўная» (выд. Бурсіл-Хол, 1972),Ёсць чатыры кароткіх выкладу, або літаральныя каментары: аб Ізагозе Парфірыя, Катэгорыях Арыстоцеля, Дэінтэрпрэтацыі Арыстоцеля і ананімным свабодзе палавога прынцыпора (Кніга Шасці Прынцыпаў). Нарэшце, ёсць вельмі кароткая праца мнеманічных вершаў для выкладання граматыкі школьнікам, Commentarius in carmen «Fundamentum puerorum» (ed. Gansiniec 1960). У любым выпадку, уся рэпутацыя Томаса паходзіць ад De modis значна, які застаецца яго адзінай працай, якая была дэталёва вывучана.

 Мадызм: 
Томас Эрфурцкі належаў да цікавай, хоць і крыху невыразнай групы філосафаў канца трынаццатага і пачатку чатырнаццатага стагоддзяў, вядомых як абстрактныя граматыкі або мадысты. Тэрмін «абстрактны граматык» неадназначны, паколькі ён таксама выкарыстоўваецца гісторыкамі сярэднявечнай філасофіі для абазначэння парыжскіх майстроў граматыкі дванаццатага стагоддзя, такіх як Вільгельм Конч, Пітэр Геліяс і Ральф Бове, якія сістэматычна пераглядалі старажытныя граматыкі Доната і Прысціні — падручнікі. для стварэння ўніверсальнай семантыкі.

Да таго часу, калі першыя Мадзісты, Марцін з Дакіі і Баэцый з Дакіі, з’явіліся ў Парыжы дзесьці да 1270 года, ужо існавала граматычная канцэпцыя «Модзі значнага». Першапачаткова ідэя ставілася да розных спосабаў, якімі слова ці выраз (dictio) можа нешта абазначаць. Самі словы з’яўляюцца прадуктам першаснага акта накладання, з дапамогай якога канкрэтнае выказванне звязана з якой-небудзь рэччу або ўласцівасцю рэчы, а выказванне забяспечвае прадмет, які, як кажуць, «інфармуецца» актам накладання. Слова набывае сваё сучаснае значэнне з дапамогай другога акта накладання, які кадуе ўсе агульныя сінтаксічныя ролі, якія яно можа гуляць у сувязі з іншымі словамі і выразамі, такімі як розныя часціны мовы, якія яно можа выконваць (напрыклад, назоўнік, дзеяслоў, прыслоўе) і граматычныя формы гэтых частак (напрыклад, род, лік і склон назоўнікаў; час і настрой дзеясловаў). Кажуць, што гэтыя спосабы выклікаюць розныя лексічныя формы, прадстаўленыя словам у вуснай і пісьмовай гаворцы.

Лёгка зразумець, як такое тлумачэнне значэння можа прывесці да сапраўднай тэорыі граматыкі, якую Ян Пінбарг назваў «першым сістэматычным сінтаксісам, распрацаваным у заходняй лінгвістыцы». Сапраўды, абстрактныя граматыкі абодвух перыядаў прыцягнулі ўвагу як лінгвістаў, так і філосафаў. Але стаўкі для Мадыстаў былі вышэй, таму што наплыў работ Арыстоцеля аб метафізіцы і натуральнай філасофіі ў канцы дванаццатага і пачатку трынаццатага стагоддзяў прымусіў усіх думаць у тэрмінах новай парадыгмы веды. Ці можа граматыка быць успрынята як навука аб мове (scientia sermocinalis)? Пытанне тут складалася ў тым, ці можа граматыка лічыцца арыстоцелеўскай спекулятыўнай навукай, т. Е. Ці з’яўляецца яна дэманстратыўнай у сэнсе таго, каб быць якая вырабляе веды дзейнасцю, прадпісанай адным суб’ектам, прынцыпы якога ўніверсальныя і неабходныя.

Падобныя асцярогі відавочна ляжаць у аснове Баэцыя Дакіі ў адзнацы традыцыйнай граматыкі:

прадметы, у якіх магчымы дэманстратыўны спосаб пазнання, рэдка выкладаюцца дэманстратыўна, але апісальна [sed modo narrativo]… Вось чаму Прысціан прыводзіць мноства высноў, для якіх ён не прапануе ніякіх прычын, а толькі аўтарытэт старажытных граматыкаў. Адпаведна, ён не вучыць, таму што толькі тыя, хто прапануе прычыны таго, што яны гавораць, з’яўляюцца настаўнікамі.

 Уплыў 
«De modis coendandi» Томаса Эрфурцкага карыстаўся большай увагай, чым мог бы, у адваротным выпадку, дзякуючы ранняму памылковаму вызначэнню яго як творы Дунса Скотуса. У выніку ён быў надрукаваны разам з аўтэнтычнымі працамі па логіцы ў томе 1 выдання Люка Вадзінга «Омнія Дунса Скотуса» (Ліён 1639), выдадзенага ў семнаццатым стагоддзі, і зноў у перавыданні Вадзінга Хуана ў XIX стагоддзі. Луіс Вівес (Парыж, 1891). Да нядаўняга часу выданне Wadding-Vivès было канчатковай крыніцай для работ Скотуса, таму любы, хто параіўся з ім, звязваў бы з ім De modis значна. Некалькі ўскладняе гісторыю той факт, што Скотус знаходзіўся пад уплывам Мадызму на пачатку сваёй кар’еры, хоць, верагодна, гэта было звязана з яго кантактам з такімі мадысцкімі аўтарамі, як Сайман з Фавершама і Эндру з Карнуола. Малаверагодна, што ён знаходзіўся пад уплывам Томаса з Эрфурта, таму што De modis valuesandi не атрымаў шырокага распаўсюджвання да смерці Скотуса.

Катэгорыя:Граматыкі
Катэгорыя:Філосафы мовы
Катэгорыя:Постаці XIV стагоддзя