Уладзімірская і Берасцейская епархія (праваслаўная)

Уладзімірска-Берасцейская епархія, або Уладзімірская і Берасцейская епархія — праваслаўная царкоўная адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай мітраполіі, створаная ў канцы X — XI стст. У 1596 годзе перададзена Уніяцкай Царкве як Уладзімірска-Берасцейская епархія.

 Гісторыя 
Праваслаўная епархія ва Уладзіміры, напэўна, узнікла ў 2-й палове XI ст., хаця некаторыя аўтары адносяць гэта да канца X ст. За стварэнне епархіі ў 2-й палове XI ст. можа сведчыць тое, што толькі тым часам ва Уладзіміры пабудаваны мураваны кафедральны сабор, які імітаваў архітэктуру галоўнага храма Кіева-Пячэрскага манастыра. Стварэнне адміністрацыі звязана з палітычным падзелам Русі і актыўнай палітыкай кіеўскага мітрапаліта Іаана ІІ, які імкнуўся да стварэння на Русі новых епархій. Яго намерам спрыялі ўдзельныя князі, якія ствараючы епархіі ў сваіх сталіцах, падкрэслівалі сваю значнасць і незалежнасць ад Кіева. Першым уладзімірскім епіскапам, вядомым па імі, быў Стэфан, рукапакладзены ў 1086 годзе. Уладзімірскія епіскапы мелі права ўжываць ганаровы тытул пратапопа — другога пасля кіеўскага мітрапаліта.

Да сярэдзіны XII ст. епархіі падпарадкоўваліся Валынь, Палессе, Надбужжа з Мельнікам, басейн вярхоўяў Днястра, а таксама Чэрвеньскія і Перамышльскія гарады. У XIII ст. разам са стварэннем паслядоўна епархій Галіцкай (1147 г.), Перамышльскай (1219), Тураўскай, Уграўскай, затым Холмскай (1223) і Луцкай (1235) яе тэрыторыя скарачалася. У канцы XIII ст. у склад Уладзімірска-Берасцейскай епархіі ўваходзілі толькі Уладзімірскі і Крамянецкі паветы на Валыні, а таксама землі Бельска, Бярэсця і Драгічына.

Праваслаўная Уладзімірская епархія дзейнічала да 1596 года, калі епіскап Уладзімірскі і Берасцейскі Іпацій Пацей прыняў унію, такім чынам епархія перайшла да ўніяцкай царквы. У 1621 г. Іерусалімскі патрыярх Феафан III пасвяціў Іосіфа Курцэвіча ў епіскапы Уладзімірскія. Гэтую хіратонію не прызнаваў кароль Жыгімонт Ваза. У 1625 годзе епіскап Іосіф уцёк у Маскву, дыскрэдытаваны ў вачах вернікаў амаральнымі паводзінаміПатриарх Иоасаф I и Русская Церковь в период его патриаршества. У прывілей Уладзіслава Вазы, які легалізоўваў праваслаўную іерархію ў Рэчы Паспаслітай, Уладзімірска-Берасцейская епархія не была ўключана.

 Манаскае жыццё ў епархіі 
Найстаражытнейшым цэнтрам манаскага жыцця Уладзімірска-Берасцейскай епархіі быў мужчынскі манастыр Нараджэння Божай Маці ва Уладзіміры, заснаваны ў сярэдзіне XI стагоддзя або ў XII стагоддзіD. Małaszewski, Niektóre aspekty życia monastycznego na terenie diecezji włodzimiersko-brzeskiej do końca XVI wieku [w:] . У XIII стагоддзі быў заснаваны манастыр св. Міхала Арханёла ва Уладзіміры. Пазней ва Уладзіміры былі створаны яшчэ тры праваслаўныя манастыры, усе яны былі найважнейшымі цэнтрамі манаскага жыцця на Валыні. З 1227 года існаваў манастыр св. Мікалая ў Жыдычыне. Найважнейшым быў найстарэйшы з вышэйназваных манастыроў, з 1320 года яго настаяцель меў права ўжываць тытул архімандрыта.

 Епіскапы 
 Стэфан, 1090—1094
 Амфілохій, 1105—1122
 Сімяон, 1122—1136
 Феадор, 1137—1147
 Палікарп, 1196—1213
 Фама, 1213—1229
 Мікалай, 1230—1235
 Мітрафан, 1235—1239
 Юстын, 1239—1249
 Стэфан, 1249—1260
 Серапіён, 1260—1282
 Мікіта, 1282—1286
 Энсегеній, 1286—1289
 Пімен, 1306—1326
 Арсеній, 1326—1330
 Афанасій I, 1331—1353
 Аляксей I, 1353—1354
 Герасім I, з 1354
 Іона, 1386—1388
 Феагност, 1388—1405
 Пётр, 1405—1413
 Герасім II, 1413—1416
 Харытон, 1416—1425
 Данііл, 1425—1455
 Акацюш, 1455—1487
 Васіян I, 1487—1497
 Васіян II, 1509—1513
 Пафнуцій, 1511—1522
 Іона II, 1523—1533
 Іосіф, 1533—1540
 Генадзій, 1540—1546
 Іосіф Борзабагаты, 1550—1565
 Феадосій Лазоўскі, 1565—1588
 Мялецій Храптовіч, 1588—1593
 Іпацій Пацей, 1593—1596, да 1599 уніяцкі епіскап уладзімірскі і берасцейскі.
 Іосіф (Курцэвіч), 1620—1625, без згоды караля.

 Літаратура 



Катэгорыя:Праваслаўе ў Вялікім Княстве Літоўскім

Катэгорыя:Гістарычныя епархіі Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Рэлігія ў Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Праваслаўе ва Украіне