Макс Біль

Макс Біль (; ,  — , ) — швейцарскі мастак, архітэктар і дызайнер, прадстаўнік цюрыхскай школы канкрэтнага мастацтва.

 Біяграфія 
У 1924—1927 гадах Макс Біль вучыўся ювелірнай справе і спецыялізаваўся на ўпрыгожваннях са срэбра. Ва ўзросце 17 гадоў, у 1925 годзе ён быў запрошаны на парыжскую Міжнародную выставу дэкаратыўнага мастацтва, дзе пазнаёміўся з творамі Ле Карбюзье, К. С. Мельнікава і Іозефа Гофмана. У 1924—1928 гадах Макс Біл працягнуў сваё навучанне ў Дэсаў, у школе Баўхаўса. У гэты час у школе выкладалі Джозеф Альберс, Васіль Кандзінскі, Оскар Шлемер, Ласла Мохай-Надзь і іншыя майстры.

З 1929 гады Макс Біл прафесійна заняты як архітэктар. На працягу ўсёй сваёй біяграфіі ён працуе як мастак і графік. Стварае асобныя скульптурныя праекты. З 1932 па 1937 год Біл з’яўляецца сябрам групы «Абстракцыя-Творчасць» (Abstraction-Création) у Парыжы. У 1936 годзе, у каталогу выстаўкі сваіх твораў ён вызначае сваё мастацтва як «канкрэтнае» і становіцца адным з самых вядомых прадстаўнікоў стылю канкрэтнага мастацтва. Макс Біл пазіцыянуе свае працы як злучэнне функцыяналізму і канцэптуальнага падыходу. З 1936 года ён пачынае публікуе тэарэтычныя працы і ў 1941 засноўвае выдавецтва «Альянс» (Allianz-Verlag). З 1938 года Макс Біл — член Міжнароднага кангрэса сучаснай архітэктуры.

У 1944—1945 гадах мастак пачынае выкладаць у цюрыхсткай Акадэміі прыкладнога мастацтва. У гэты перыяд ён завязвае сяброўскія адносіны з Жоржам Вантангерло і Францішкам Купкай. У 1951—1956 гадах Макс Біл — адзін з заснавальнікаў і кіраўнік Вышэйшай школы мастацтваў у нямецкім Ульме. Таксама, як архітэктар, ён становіцца стваральнікам будынку Ульмскай школы. Узначальваючы Ульмскую школу Макс Біл развівае канцэпцыю дызайну як ідэальнай формы. Фактычна, лічыцца стваральнікам і ідэолагам Ульмскай школы.

У 1957 годзе мастак вяртаецца ў Цюрых. У 1967—1974 гадах ён выкладае ў Вышэйшай школе мастацтваў у Гамбургу. У 1961—1964 гадах Макс Біл быў заняты як архітэктар швейцарскай выставы Expo64 у Лазане. Удзельнік выставак сучаснага мастацтва documenta I, II і III (у 1955, 1959 і 1964 гадах адпаведна) у Каселі.