Дз

дз — дыграф, які выкарыстоўваецца ў кірыліцы. Складаецца з двух асобных кірылічных літар д і з. Пазначае адзін гук — звонкі альвеольны афрыкат [d͡z]; перад /i, j/ пазначае палаталізаваны (памякчаны) [d͡zʲ]. Выкарыстоўваецца ў славянскіх (беларускай і ўкраінскай) і неславянскіх (абазінскай, адыгейскай, асецінскай, кабардзіна-чаркескай) мовах.

 Мовы 
МоваМФАЗаўвагібеларуская  /d͡z/  дзве асобныя літары, адна фанемаукраінская  /d͡z/  дзве асобныя літары, адна фанемаабазінская  /d͡z/  самастойная літара ДЗ, дзадыгейская  /d͡z/  самастойная літара ДЗ, дзасецінская  /d͡z/  самастойная літара ДЗ, дзкабардзіна-чаркеская  /d͡z/  самастойная літара ДЗ, дз

 У беларускай і ўкраінскай мовах на сутыку прэфіксу і кораню слова дз чытаецца як два асобныя гукі (напрыклад: ; ).

 Іншыя пазначэнні 
У кірылічных абецэдах гук [d͡z] таксама пазначаецца як:
 Ӡ — абхазская мова.
 Ѕ — македонская мова.
У некірылічных мовах:
 Ձ — армянская мова
 ძ — грузінская мова
 dz — мовы, якія карыстаюцца лацінкай.

 Літаратура 

 Півторак Г. П. Ч // Українська мова. Енциклопедія. — К.: Українська енциклопедія імя М. П. Бажана, 2000.





Катэгорыя:Дыграфы кірыліцы