Грамадскае аб’яднанне

Грамадскае аб’яднанне (ГА) —  на аснове агульнасці зацікаўленасцей, заснаванае ў выніку свабоднага волевыяўлення. Ствараецца шляхам склікання самачыннымі грамадзянамі ўстаноўчага з’езда, на якім ухваляюць статут і выбіраць кіроўную ўстанову. З дня дзяржаўнага ўліку статуту, за які збіраецца грашовая плата, прызнаецца юрыдычнай асобай. Дзейнічае на аснове раўнапраўя ўдзельнікаў, самакіравання і галоснасці. Змест статуту адлюстроўвае мэту і задачы, вызначае парадак кіравання ўласнасцю і ажыццяўлення міжнародных сувязяў. Укараняецца ў грамадскім жыцці, дасягае шматлікасці і ўплывае на грамадскую свядомасць, калі спрыяе сумеснаму пераадоленню перашкод і пагрозВіктар Боўш. Грамадскія арганізацыі, грамадскія аб’яднанні // С. 399-400..

 Віды 
 Паводле ўдзельнікаў: ветэранскае аб’яднанне, навуковае таварыства, прафесійны саюз, палітычная партыя і творчы саюз. 
 Паводле ахопу: мясцовае, агульнакраёвае і міжнароднае.

 Гісторыя 
Грамадскія аб’яднанні існавалі са Старажытнасці:  Платона ў Старажытнай Грэцыі (Афіны, 387—83 гады да н. э.), пахавальныя  ў Старажытным Рыме, раннія хрысціянскія брацтвы. У Новы час адбыўся іх колькасны рост. Іх дзейнасць зазнала найбольшае ажыўленне падчас грамадскіх пераваротаў у Заходняй Еўропе. Прастору для ўзнікнення яшчэ большай колькасці грамадскіх аб’яднанняў стварыла замацаванне ў заканадаўстве . На падставе ўтварэння ў заходнім грамадстве трох грамадзянскіх плыняў (лібералізм, кансерватызм, сацыялізм) пачалі ўзнікаць гаспадарчыя аб’яднанні і палітычныя партыі. У 2-ой палове 20-га стагоддзя прафесійныя саюзы сталі аказваць пастаянны ўплыў на заканадаўства. Пры канцы XX стагоддзя вырас уплыў мясцовых і прыродаахоўных аб’яднанняў. Пашырэнню міжнароднай супрацы грамадскіх аб’яднанняў паспрыяла зацвярджэнне ў рамках ААН большасцю дзяржаў свету, у тым ліку Беларуссю, Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека 1948 года (Артыкул 20) і  1966 года (Артыкул 22). Адпаведную ўмову замацавалі ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 года (Артыкул 36).

 Беларусь 
З постсавецкага часу ў Беларусі засталіся Беларускі саюз архітэктараў (1935), Беларускі саюз кампазітараў (1938), Беларускі саюз мастакоў (1938) і Саюз беларускіх пісьменнікаў (1934). У даваеннай Заходняй Беларусі дзейнічалі Беларускае навуковае таварыства (Вільня, 1918—1939), Таварыства беларускай школы (Радашковічы, 1921—1937) і Беларуская сялянска-работніцкая грамада (Вільня, 1925—1938). Яшчэ да аднаўлення незалежнасці Беларусі 25 жніўня 1991 года ўтварыўся Беларускі народны фронт «Адраджэнне» (1989) і Беларускі фонд культуры (1987). Адразу пасля ўзнікла Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына». Замест распушчанай Камуністычнай партыі Беларусі, што была адзінай у краіне, у 1-й палове 1990-х гадоў утварылася звыш 20 новых партый. Пашырылася дзейнасць рэлігійных аб’яднанняў. Патрэба ў пераадоленні наступстваў Чарнобыльскай катастрофы 1986 года прывяла да ўзнікнення адпаведных аб’яднанняў «Ахвяры Чарнобыля» і «Дзецям Чарнобыля». На 1 кастрычніка 1997 года ў Беларусі на дзяржаўным уліку стаялі 2002 грамадскія аб’яднанні (1 на 5041 жыхара): 952 (48%) мясцовыя, 855 (44%) агульнакраёвых і 119 (6%) міжнародных.

На лістапад 1998 г. на ўліку стаялі каля 2000 грамадскіх аб’яднанняў, з іх звыш 500 (25%) уваходзілі ў Асамблею няўрадавых дэмакратычных арганізацый. З агульнага ліку 15% займаліся справамі культуры; 9% — правоў чалавека; па 8% — адукацыі, спорту і турызму і сям’і; па 7% — моладзі, аховы здароўя і навукі і тэхнікі; па 5% — інвалідаў і экалогіі; 4% — Чарнобыльскай катастрофы; па 3% — вайскоўцаў, самакіравання і хобі.

На люты 2011 года налічвалася 2274 грамадскія аб’яднанні.

Пагром грамадскіх арганізацый у Беларусі (2021) здзяйсняўся ўладамі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і наступных масавых пратэстаў.

 Спасылкі 
 ГА «Аб’яднаны шлях» — партал грамадскіх аб’яднанняў Беларусі

Катэгорыя:Тыпы арганізацый
Катэгорыя:Сацыяльныя рухі
Катэгорыя:Недзяржаўныя арганізацыі
Катэгорыя:Некамерцыйныя арганізацыі
Катэгорыя:Палітычная тэрміналогія
Катэгорыя:Адміністрацыйнае права