Міхал Касакоўскі

Міхал Касакоўскі (, г. Каралявец — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, пісар скарбовы літоўскі, падстолі ковенскі, кашталян віцебскі (1781—1787), ваявода віцебскі (1787—1794) і браслаўскі (1794—1795). Кавалер ордэнаў Белага Арла і Святога Станіслава.

 Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Касакоўскіх герба «Слепаўрон». Старэйшы з чатырох сыноў стольніка жамойцкага і стражніка ковенскага Дамініка Касакоўскага (1711—1743) і Марыяны з Забелаў. Малодшыя браты — кашталян інфлянцкі Антоній, біскуп інфлянцкі Юзаф Казімір і апошні гетман вялікі літоўскі Шыман Марцін Касакоўскі.

Служыў у войску. У 1764 годзе Міхал Касакоўскі быў абраны паслом ад Ковенскага павета на элекцыйны сойм, дзе падтрымаў выбранне на польскі каралеўскі прастол Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Ковенскі падстолі з 1761, пісар скарбовы літоўскі ў 1765—1781, кашталян віцебскі ў 1781—1787 і ваявода ў 1787—1794, ваявода браслаўскі з 1794. У 1766—1775 гадах член Скарбовай камісіі ВКЛ.

У 1781 атрымаў ад аўстрыйскай імператрыцы Марыі Тэрэзіі графскі тытул.

У 1788 годзе быў выбраны паслом на Чатырохгадовы сойм.

Праціўнік канстытуцыі 3 мая 1791 года. Быў уключаны ў спіс польска-літоўскіх паслоў і сенатараў, складзены ў 1792 годзе расійскім паслом Якавам Булгакавым, якія выступалі супраць рэфармавання ладу Рэчы Паспалітай.

У 1792 годзе ваявода віцебскі Міхал Касакоўскі быў прызначаны саветнікам генеральнай канфедэрацыі Вялікага Княства Літоўскага ў складзе Таргавіцкай канфедэрацыі. У 1794 годзе быў прызначаны першым ваяводай браслаўскім. У тым жа 1794 годзе Міхал Касакоўскі стаў маршалкам Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага, але праз пачатак паўстання пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі не заняў гэтую пасаду.

У студзені 1798 года 64-гадовы Міхал Касакоўскі памёр, быў пахаваны ў радавым маёнтку Касакоўскіх — Вайткушках.

 Сям’я 
міні|злева|Партрэт жонкі Барбары з Зыбергаў
Быў у шлюбе з Барбарай з Зібергаў (пам. 1811), ад якой меў сына — Юзафа Дамініка (1771—1840), лоўчага вялікага літоўскага і зяця Станіслава Шчэнснага Патоцкага.

 Крыніцы 

 Літаратура 

 Polski Słownik Biograficzny, tom XIV, 1968—1969 (artykuł Edmunda Rabowicza)