Дэвід Джуліус

Дэвід Джуліус () — амерыканскі фізіёлаг, вядомы сваёй працай над малекулярнымі механізмамі адчування болю. Ён з’яўляецца прафесарам Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Францыска і стаў лаўрэатам прэміі Шаа 2010 года ў галіне навук пра жыццё і медыцыну і прэміі прарыву ў галіне навук пра жыццё 2020 года. Быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне ў 2021 годзе.

 Адукацыя 
Ураджэнец Брайтан-Біч, Джуліус атрымаў ступень бакалаўра ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце ў 1977 годзе. Атрымаў ступень доктара навук у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі ў 1984 годзе пад сумесным кіраўніцтвам Джэрэмі Торнера і Рэндзі Шэкмэна, дзе ён вызначыў Kex2 як аднаго з заснавальнікаў фурынападобных бялковых канвертатаў. У 1989 годзе ён завяршыў паслявузаўскую падрыхтоўку ў Рычарда Экселя ў Калумбійскім універсітэце, дзе кланаваў і характарызаваў рэцэптар сератаніна 1с.

 Даследчая кар’ера 
У 1997 годзе лабараторыя Джуліуса кланавала і апісала TRPV1, які з’яўляецца рэцэптарам, які вызначае капсаіцын, хімічнае рэчыва перцу чылі, якое робіць яго «гарачым». Што характэрна, было выяўлена, што TRPV1 таксама знаходзіць атрутнае цяпло. TRPV1 з’яўляецца часткай вялікага сямейства структурна звязаных катыённых каналаў TRP (каналы пераходнага рэцэптарнага патэнцыялу). Жывёлы, у якіх адсутнічае TRPV1 (з дапамогай генетычных вылучэнняў бялку), губляюць адчувальнасць да шкоднага цяпла і капсаіцыну.

Лабараторыя Джуліуса таксама кланавала і апісала TRPM8 (CMR1) і TRPA1, абодва члена надсямейства TRP. У лабараторыі прадэманстравалі, што TRPM8 вызначае ментол і больш нізкія тэмпературы а TRPA1 — гарчычны алей (алілізотыяцыянат). Гэтыя назіранні дазваляюць выказаць здагадку, што каналы ГТО выяўляюць дыяпазон тэмператур і хімічных рэчываў. Лабараторыя Дэвіда Джуліуса таксама ўнесла важны ўклад у вывучэнне нацыцэпцыі, выявіўшы таксіны, якія мадулююць гэтыя каналы, апісваючы ўнікальныя адаптацыі каналаў у розных відаў і вырашаючы структуры крыа-EM шматлікіх каналаў.

 Узнагароды 

 2000 — Нейранавуковая прэмія Перла−UNC
 2006 — 
 2010 — 
 2010 — Прэмія прынцэсы Астурыйскай
 2010 — Прэмія Шаа
 2013 — http://www.pauljanssenaward.com/winners Winners
 2016 — Pharmacology Krebs Lecture, Вашынгтонскі ўніверсітэт
 2017 — 
 2017 — Міжнародная прэмія ГайрднераAll Gairdner Awards Laureates | Gairdner Foundation
 2019 — Прэмія Розэнсціла
 2020 — Прэмія Каўлі
 2020 — Прэмія за прарыў у галіне медыцыны
 2020 — BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award
 2021 — Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне

У 2021 годзе ён сумесна з Ардэмам Патапуцянам быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне за адкрыццё рэцэптараў тэмпературы і дотыку.

 Спасылкі 
 Сайт UCSF

Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па медыцыне
Катэгорыя:Фізіёлагі ЗША