Другая французская імперыя

Другая імперыя (), афіцыйна Французская імперыя () —  палітычны рэжым у Францыі, якім кіраваў Луі-Напалеон Банапарт (як Напалеон ІІІ) з 14 студзеня 1852 па 27 кастрычніка 1870 года паміж Другой і Трэцяй рэспублікамі.

Гісторыкі звычайна давалі негатыўную ацэнку знешняй палітыцы Другой імперыі і некалькі больш пазітыўныя ацэнкі ўнутранай палітыцы, асабліва пасля таго, як Напалеон III лібералізаваў сваё кіраванне пасля 1858 года. Ён спрыяў французскаму бізнесу і экспарту. Найвялікшыя дасягненні Другой імперыі ўключалі пашырэнне чыгуначнай сеткі, якая спрыяла гандлю і звязвала рэгіёны краіны з Парыжам як сталіцай. Гэта стымулявала эканамічны рост і прынесла росквіт большасці рэгіёнаў краіны. У часы Другой імперыі адбывалася маштабная перабудова Парыжа з шырокімі бульварамі, прыгожымі грамадскімі будынкамі і элегантнымі жылымі кварталамі для заможных парыжан.

На міжнародным узроўні Напалеон III спрабаваў пераймаць свайму дзядзьку Напалеону І, удзельнічаючы ў шматлікіх імперскіх праектах па ўсім свеце, а таксама ў некалькіх войнах у Еўропе. Ён пачаў сваё праўленне з французскіх перамог у Крыме і Італіі, атрымаўшы Савойю і Ніцу, і вельмі ненадоўга Венецыю (якую пасля саступіў Італіі). Выкарыстоўваючы вельмі жорсткія метады, ён пабудаваў Французскую імперыю ў Паўночнай Афрыцы і ў Французскім Індакітаі. Напалеон III таксама распачаў інтэрвенцыю ў Мексіку, імкнучыся стварыць Другую Мексіканскую імперыю і ўключыць яе ў арбіту Францыі, але гэта скончылася фіяска. Ён няправільна справіўся з пагрозай Прусіі, і да канца свайго кіравання французскі імператар апынуўся без саюзнікаў перад абліччам пераважнай нямецкай сілы. Яго праўленне было спынена падчас Франка-прускай вайны, калі ён быў захоплены прускай арміяй у Седане ў 1870 годзе і скінуты рэспубліканцамі. Памёр у эміграцыі ў 1873 годзе ў Лондане.

Катэгорыя:Гісторыя Францыі