Адольф Андэрсан

Карл Эрнст Адольф Андэрсан (; 6 ліпеня 1818, Брэслаў (цяпер Уроцлаў) — 13 сакавіка 1879, там жа) — нямецкі шахматыст, вядучы шахматыст Еўропы 1850-х і 1860-х гадоў, майстар камбінацыйных гульняў, настаўнік, прафесар матэматыкі, доктар навук.

Андэрсан не быў папулярны ў шахматных колах да 1851 года, калі ён нечакана заняў першае месца ў Лондане на Першым міжнародным турніры, які паклаў пачатак сучаснай шахматнай эры. Дзякуючы поспеху ён быў прызнаны наймацнейшым шахматыстам свайго часу, але ў 1858 годзе ён прайграў ключавы матч з Полам Морфі ў Парыжы, што значна пахіснула яго шахматны аўтарытэт. Але пасля таго, як Морфі сышоў са сцэны, Андэрсен вярнуў сабе рэпутацыю наймацнейшага шахматыста свету, выйграўшы турнір у Лондане (1862). У 1866 годзе ён прайграў няпросты матч Стэйніцу з лікам 6:8 (без уліку нічыёй), фактычна перадаўшы яму неафіцыйны тытул чэмпіёна свету.

Партыі Андэрсена з Кізерыцкім (Лондан, 1851) і Дзюфрэнем (Берлін, 1852) увайшлі ў гісторыю пад эпітэтамі «бесмяротны» і «вечназялёны» — столькі сучаснікаў былі ашаломлены камбінацыйнымі здольнасцямі Андэрсана.

Насуперак неаднаразовым выказванням у падручніках па шахматах і нават у «Курсе лекцый па шахматах» пятага чэмпіёна свету Макса Эйве аб адсутнасці ў Андэрсена пазіцыйнай гульні, шахматны гісторык Якаў Нойштадт адзначыў, што «пазіцыйныя грахі Андэрсена моцна перабольшаныя і прыпадаюць на ранні перыяд яго працы». Прыкладам пазіцыйнага разумення можа служыць партыя з Луі Паўлсэнам у Вене (1873).

 Біяграфія 

Адольф Андэрсан нарадзіўся ў беднай сям’і. Калі яму было 9 гадоў, бацька навучыў яго гуляць у шахматы . Андэрсэн згадаў, што лепш за ўсё вывучаў гульню па кнізе Ўільяма Льюіса «50 гульняў паміж Лабурдонам і Макдонэлам» (1835)Morphy’s Opponents: Adolf Anderssen. Retrieved 2008-06-17. . Ён чытаў кнігі Філідора, Альгаера і  . Падчас вучобы ў гімназіі Святой Лізаветы ў сваім родным горадзе Брэславе, Андэрсен маляваў у падручніках шахматныя дыяграмы і на ўроках гуляў па перапісцы са сваімі сябрамі, што не перашкаджала яму паспяхова скончыць сярэднюю школу. Потым ён вучыўся ў Уроцлаўскім універсітэце, дзе здаваў дзяржаўныя экзамены. Ступень атрымаў у Берліне, дзе сустрэўся з моцнымі шахматамі.

Андэрсан стаў настаўнікам нямецкай мовы і матэматыкі ў Фрыдрых-гімназіі ў родным горадзе, а пазней пераехаў у горад Слупск (Памеранія), дзе ён быў хатнім настаўнікам у сям’і. Часам ён ездзіў у сталіцу Прусіі, гуляў у шахматы ў кафэ Гойзлера з шахматыстамі . Ужо тады прадстаўнік сузор’я  прадказаў, што Андэрсан пераможа ўсіх вядомых майстроў.

За перыяд да 1848 г. захавалася больш звестак пра партыі, у якіх Андэрсан прайграў, чым пра партыі, у якіх ён перамог. Яго супернікі звычайна захоўвалі сваю перамогу, сам жа Андэрсан партыі не запісваў.

 Стыль і тэорыя 
Андерсан увайшоў у гісторыю шахмат як галоўны прадстаўнік камбінацыйнай школы. Яго называлі і называюць шахматным рамантыкам.

 Крыніцы 

 Літаратура 


Катэгорыя:Памерлі ад інфаркту міякарда
Катэгорыя:Шахматысты Германіі
Катэгорыя:Выпускнікі Уроцлаўскага ўніверсітэта