Алег Алегавіч Паўлаў

Алег Алегавіч Паўлаў (; , Масква — , Масква) — рускі пісьменнік і нарысіст.

 Біяграфія 
Нарадзіўся 16 сакавіка 1970 года ў Маскве.

Пасля заканчэння школы працаваў, быў прызваны ў армію і праходзіў службу ў канвойных войсках Туркестанскай ваеннай акругі, быў камісаваны па стане здароўя. Быў прыняты ў Літаратурны інстытут і скончыў яго завочнае аддзяленне (семінар прозы М. С. Еўдакімава).

Выкладаў на кафедры літаратурнага майстэрства Літаратурнага інстытута імя А. М. Горкага.

Быў членам ПЭН-клуба.

Памёр 7 кастрычніка 2018 года ў Маскве ад інфаркта. Развітанне з Паўлавым прайшло 9 кастрычніка ў бальнічным храме святога дабравернага царэвіча Дзімітрыя ў Маскве.

 Творчасць 
Літаратурны дэбют — шмат у чым аўтабіяграфічны цыкл апавяданняў «Каравульныя элегіі», які быў апублікаваны ў 1990 годзе часопісам «Литературное обозрение», распавядае гісторыю пра жыццё зоны і погляд на яго з боку ахоўніка.

У 1994 годзе ў часопісе «Новый мир» апублікаваны першы раман Паўлава «Казённая казка», які прынёс маладому аўтару гучны літаратурны поспех і прызнанне старэйшых братоў па пяру, «жывых класікаў» Віктара Астаф’ева і Георгія Уладзімава. Раман «Справа Мацюшына», які выйшаў трыма гадамі пазней, падвергся крытыцы.

Пісьменнік звяртаўся да аўтабіяграфічных тэм. Былі апублікаваны яго апавяданні «Сны аб сабе», «Яблычкі ад Талстога», аповесць «Школьнікі», раман «У безбожных завулках». Новай падставай для спрэчак пра яго творчасць стала аповесць «Карагандзінскія девяціны», апублікаваная ў 2001 годзе, — заключная частка трылогіі «Аповесці апошніх дзён» (у перакладах на замежныя мовы «Руская трылогія»). За гэты твор Алегу Паўлаву аднагалосным рашэннем журы пад старшынствам Уладзіміра Маканіна прысуджана літаратурная прэмія «Рускі Букер».

Але з 2004 года пісьменнік адхіліўся ад удзелу ў літаратурным жыцці, амаль не публікаваўся ў перыядычным друку, а яго імя было акружана маўчаннем.

Толькі праз некалькі гадоў яго кнігі пачалі выходзіць у выдавецтве «Время», у якім з 2007 года выдаецца аўтарская серыя «Проза Алега Паўлава». Пасля доўгага перапынку ў ёй жа ў 2010 годзе ўбачыў свет новы раман Алега Паўлава «Асістолія». Працягнула гэтую серыю выдадзеная амаль праз 16 гадоў пасля напісання кніга «Дзённік бальнічнага ахоўніка».

Творы пісьменніка перакладаліся на англійскую, французскую, кітайскую, італьянскую, галандскую, польскую, венгерскую, харвацкую мовы.

 Бібліяграфія 
 Степная книга. — СПб.: Лимбус Пресс, 1998. — ISBN 978-5-8370-0213-7.
 Казённая сказка. — М.: Вагриус, 1999. — ISBN 5-264-00039-5.
 Повести последних дней. — М.: Центрполиграф, 2001. — ISBN 5-227-01543-0.
 Русский человек в XX веке. — М.: Русский путь, 2003. — ISBN 5-85887-166-6.
 Антикритика. — Пермь: Книжный мир, 2005. — ISBN 5-93824-006-2.
 В безбожных переулках. — М.: Время, 2007. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0094-7.
 Степная книга. — М.: Время, 2008. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0316-X.
 Асистолия. — М.: Время, 2010. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0553-9.
 Гефсиманское время. — М.: Время, 2011. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0651-2.
 Дневник больничного охранника. — М.: Время, 2012. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0714-4.
 Казённая сказка. — М.: Время, 2012. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0773-1.
 Дело Матюшина. — М.: Время, 2013. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0798-4.
 Карагандинские девятины, или Повесть последних дней. — М.: Время, 2013. — (Проза Олега Павлова). — ISBN 978-5-9691-0838-7.

 Узнагароды 
 прэмія часопіса «Новый мир» (1995),
 прэміі часопіса «Октябрь» (1997, 2002)
 прэмія «Рускі Букер» (2002) за раман «Карагандзінскія дзевяціны, альбо Аповесць апошніх дзён»,
 прэмія часопіса «Знамя» (2009),
 прэмія Аляксандра Салжаніцына (2012)Не отворачиваться от боли. Премия Александра Солженицына вручена Олегу Павлову,
 прэмія «Angelus» (2017).

Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Рускамоўныя пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Члены ПЭН-клуба