Кіно маральнага неспакою

«Кіно маральнага неспакою» () — кірунак у польскім кінематографе ў 1976—1981 гадах. Тэрмін, уведзены кінарэжысёрам .

Кірунак узнік у выніку прамовы рэжысёраў Анджэя Вайды і Кшыштафа Занусі на Форуме кінематаграфістаў у Гданьску ў 1975 годзе. Рэжысёры абвінавацілі кіраўнікоў камуністычнага рэжыму ў падаўленні творчай свабоды кінематаграфістаў, што зрабіла немагчымым абмеркаванне бягучых грамадска-палітычных праблем. Да маніфесту далучыліся некалькі мастакоў з Лодзінскай кінашколы, якія былі вучнямі Вайды. Назва кірунку была афіцыйна прынята падчас Міжнароднага семінару крытыкі ў Гданьску ў верасні 1979 года.

Пачатак новаму кірунку паклаў поўнаметражны дэбют Кшыштафа Кеслёўскага «Персанал» (1975), а пасля прэм’еры фільма Анджэя Вайды «» (1977) «кіно маральнага неспакою» пачало набіраць папулярнасць — да кірунку далучыліся Агнешка Холанд і .

Дзеянне фільмаў гэтага кірунку адбываецца ў невялікіх правінцыйных дэкарацыях. Установы або асяродкі, да якіх належаць героі, характарызуюцца карупцыяй і кумаўством («»). У адным варыянце развіцця падзей галоўны герой — малады ідэаліст, прадстаўнік інтэлігенцыі, які спрабуе супрацьстаяць мясцовай алігархіі; ён церпіць паражэнне ў сваім супрацьстаянні з апаратам улады («», «»). Пры другім варыянце развіцця падзей сістэма прыводзіць галоўнага героя да дэмаралізацыі, ён адмаўляецца ад маральных каштоўнасцяў і пачынае аддаваць перавагу канфармізму і падпарадкаванню ўладзе («», «», «»). Незалежна ад зробленага выбару, галоўнага героя робяць няшчасным і выключаюць з палітычнага жыцця («»), а часам нават і з грамадскага жыцця («»).

Для фільмаў кірунку «кіно маральнага неспакою» характэрна актуальнасць падзей — дзеянне фільмаў адбываецца ў перыяд з канца 1960-х (як у «») да канца кіравання Эдварда Герэка ў 1980 годзе. У 1981 годзе кірунак рухнуў з увядзеннем ваеннага становішча ў Польшчы.

 Крыніцы 

Катэгорыя:Кірункі ў кіно
Катэгорыя:Кінематограф Польшчы
Катэгорыя:Культура Польшчы