Міхась Калінін

Міхаіл Сымонавіч (Міхась) Калінін (, г. Люцын, Віцебская губерня — ) — беларускі мастак, педагог, грамадскі і культурны дзеяч.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў г. Люцыне Віцебскай губерні (цяпер Лудза, Латвія) як пазашлюбны сын Яўгеніі Паньковай, сялянкі вёскі Нова-Пашына Рунданскай воласці. Праз тры месяцы пасля нараджэння дзіцяці, 8 студзеня 1906 года, Яўгенія выйшла замуж за Сымона Мікіціча Калініна, селяніна вёскі Чэнчава Міхайлаўскай воласці, які ўсынавіў МіхасяLVVA. 232.5.48, л. 251 адв.; Тамсама. 232.5.142, л. 29 адв.. Сваяк (стрыечны брат?) Міколы Панькова. 

Вучыўся ў 1922—1925 гадах у Люцынскай беларускай гімназіі, а пасля яе закрыцця — у Дзвінскай дзяржаўнай беларускай гімназіі, якую скончыў у 1926 г. У гэтых навучальных установах па-сапраўднаму раскрыўся яго мастацкі талент. Уваходзіў у склад рэдкалегіі вучнёўскага часопіса «Ластаўка» (1923—1924), а потым быў мастаком-ілюстратарам «Школьнай працы» (1926).

У 1926 годзе стаў студэнтам Латвійскай акадэміі мастацтваў, але з-за адсутнасці матэрыяльных сродкаў правучыўся ў гэтай навучальнай установе толькі два гады. Працаваў мастаком-дэкаратарам, памочнікам рэжысёра, акцёрам у Беларускім народным тэатры, у 1931—1934 гадах настаўнікам Рыжскай беларускай асноўнай школы. У 1931 г. скончыў Беларускія настаўніцкія курсы ў Рызе. З’яўляўся актывістам беларускага культурна-асветніцкага руху, займаўся прапагандай культурнай спадчыны беларускага народа, уваходзіў у склад таварыства «Бацькаўшчына», Таварыства беларускага тэатра, Таварыства беларускіх вучыцялёў, Таварыства па культурных сувязях з народамі Усходу, заснаванага латышскім паэтам Янам Райнісам.

 Творчасць 
Творчая спадчына Міхася Калініна — малюнкі, акварэлі, карціны алеем, сярод якіх найбольш дасканалыя краявіды роднага прыдзвіскага краю, партрэт Уладзіміра Пігулеўскага (захоўваюцца ў Рызе ў дачкі Святланы, у прыватных зборах Беларусі і Латвіі). У 1944—1945 гг. напісаў «Дзённік салдата», які ўяўляе сабой разгорнутае мастацкае палатно штодзённага жыцця савецкіх штабістаў. Напісаны сакавіта, вобразна, з добрым веданнем рэалій ваеннага быт. Адчуваецца самацэнзура, страх, на ягоных старонках зусім не згадваюцца сябры па беларускай культурнай працы, і ўвогуле, амаль цалкам замоўчваецца міжваенны перыяд.

 Літаратура