Міхаіл Афанасьевіч Дружына

Міхаіл Афанасьевіч Дружы́на (, в. Курылаўка, Днепрапятроўская вобласць, УССР — 2013, Мінск) — беларускі спявак (бас). Заслужаны артыст Беларускай ССР (1982).

 Біяграфія 
Украінец. Нарадзіўся 7 мая 1922 года ў сяле Курылаўка Днепрапятроўскай вобласці. Бацька, Афанасій Пятровіч, яшчэ з дарэвалюцыйных часоў працаваў кавалём на металургічным заводзе ў Днепрадзяржынску, маці, Наталля Пракопаўна, з’яўлялася хатняй гаспадыняй. Толькі бабуля была гарачай аматаркай спеваў.

Міхаіл вучыўся ў суседнім Днепрадзяржынску, каб патрапіць туды з Курылаўкі трэба было пераправіцца цераз Дняпро на вялікай шырокай лодцы («дубе»). У дзяцінстве марыў, каб у іх сяле працавала свая школа, паступова ў яго ўзнікла жаданне самому вучыць дзяцей. Таму, атрымаўшы ў 1939 годзе сярэдняя адукацыя, ён паступіў у Днепрадзяржынскае педагагічнае вучылішча. Тут адбыўся дэбют будучага спевака, калі ўдзельнічаючы ў самадзейнасці, ён выканаў куплеты Трыке з «Яўгена Анегіна». Вучылішча Дружына скончыў у чэрвені 1941 года, але папрацаваць па спецыяльнасці не паспеў, бо пачалася вайна.

У жніўні 1941 года Дружыну прызвалі ў Савецкую Армію. Ваенкамат накіраваў будучага спевака ў флот, бо Міхаіл да вайны падзарабляў выратавальнікам на Дняпры, але сітуацыя рэзка змянілася, армія адчувала недахоп у лётчыках. Юнака накіравалі на вучобу ў авіяцыйнае вучылішча, якое неўзабаве перабазавалася ва ўзбекскі горад Катакурган. У 1943 годзе Міхаіла як аднаго з лепшых пілотаў перавялі ў Бугурусланскае авіяцыйнае вучылішча, дзе Дружына вучыў маладых пілотаў навыкам будучай прафесіі.

З вясны 1944 года Дружына ваяваў на Заходнім фронце, удзельнічаў у вызваленні Усходняй Еўропы. Пасля вызвалення Варшавы ў студзені 1945 года вярнуўся да педагагічных заняткаў, да 1948 года працаваў інструктарам лётчыкаў Войска Польскага ў афіцэрскім лётным вучылішчы, размешчаным у горадзе Дэмблін. У 1948 годзе Міхаіл вярнуўся з Польшчы ў Беларусь і працягнуў службу ў савецкай арміі. У ваенныя гады перыядычна выступаў у канцэртах для аднапалчан, пасля перамогі браў удзел у салдацкай самадзейнасці. У 1950 годзе старшага лейтэнанта Дружыну перавялі ў вайсковую часць, якая базавалася ў Сцяпянцы (прыгарадзе Мінска).

У 1951 годзе змог паступіць у Беларускую кансерваторыю. Вучоба ішла паралельна са службай у авіяцыі. Тут пазнаёміўся з Палінай Галачэвай, якая паступіла ў клас да прафесара Віцінга на год раней за Дружыну і да свайго апошняга курсу пагадзілася выйсці за яго замуж. У 1952 годзе Міхаіла Дружыну выклікалі з адпачынку, каб ён выступіў на канцэрце, які быў прадугледжаны пасля правядзення ў БССР вучэнняў войскаў краін Варшаўскага дагавора. У лесе пад Баранавічамі вялікую брызентавую палатку ператварылі ў глядзельную залу, побач размясцілася сцэна, на паляне сабраліся гледачы старэйшых і вышэйных званняў, у тым ліку маршал Георгій Жукаў.

Скончыў кансерваторыю ў 1956 годзе (клас Я. Віцінга). У выніку па хадайніцтве Міністэрства культуры БССР у кастрычніку 1956 года ён быў звольнены з Савецкай арміі ў запас.

З 1956 года саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі. Сышоў са сцэны па стане здароўя толькі ў чэрвені 2011 года.

З’яўляўся салістам народнага вакальнага ансамбля ветэранаў вайны і Узброеных Сіл Цэнтральнага Дому афіцэраў «Памяць сэрца».

Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1957 года.

 Творчасць 
Валодае голасам шырокага дыяпазону, добрымі сцэнічнымі данымі, свабодна адчувае сябе ў партыях лірыка-драматычных і камедыйнага плана. Сярод партый нацыянальнага рэпертуару: Гадлеўскі («Яснае світанне» А. Туранкова), Прафесар, Ракоўскі («Калючая ружа», «Новая зямля» Ю. Семянякі), Палкоўнік («Надзея Дурава» А. Багатырова), Найміт («Сівая легенда» Дз. Смольскага); найб. значныя партыі з класічных опер — Сусанін («Іван Сусанін» М. Глінкі), Грэмін («Яўген Анегін» П. Чайкоўскага), Млынар («Русалка» А. Даргамыжскага), Дасіфей, Пімен («», «Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага), Канчак («Князь Ігар» А. Барадзіна), цар Дадон («» М. Рымскага-Корсакава), Агамемнан («» С. Танеева), Мефістофель («Фаўст» Ш. Гуно), Дон Базіліо («Севільскі цырульнік» Дж. Расіні), Інквізітар («Дон Карлас» Дж. Вердзі), Стольнік («» С. Манюшкі).

У старэчым узросце ў спевака заставаліся партыі Шляхціча («Дзікае паляванне караля Стаха»), Сабакіна («Царская нявеста»), Анжэлоці («Тоска»).

 Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі «За баявыя заслугі» і «За перамогу над Германіяй», двума польскімі ордэнамі «Сярэбраны Крыж Заслугі», медалём «За перамогу і свабоду».

За вернасць беларускаму нацыянальнаму тэатру і шматгадовую творчасць узнагароджаны «Крыштальнай Паўлінкай» (2008)Крыштальнае прызнанне. 29 сакавіка 2008.

 Сям’я 
Быў у шлюбе са спявачкай Палінай Дружына, з якой меў сына Аляксандра, які працаваў на тэхнічных пасадах у Тэатры музычнай камедыі.

 Літаратура 


Катэгорыя:Оперныя спевакі і спявачкі XX стагоддзя
Катэгорыя:Оперныя спевакі і спявачкі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Оперныя спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Басы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Днепрапятроўскай вобласці