Леанід Аляксандравіч Стукачоў

Леанід Аляксандравіч Стукачоў (, Пецярбург — , Гомель) — беларускі архітэктар.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў Пецярбургу ў сям’і інжынера. Бацькі паходзілі з сем’яў вядомых маскоўскіх купцоў. Атрымаў добрую адукацыю і выхаванне, выдатна іграў на фартэпіяна, быў заўзятым шахматыстам. Пасля заканчэння школы ён паступіў у Маскоўскі архітэктурны інстытут. Разам са сваімі сябрамі па вечарах арганізоўваў урокі танцаў, хатнія спектаклі. У лютым 1935 года, калі ён вучыўся на 3-м курсе інстытута, у час такога хатняга спектакля па п’есе М. А. Булгакава «» яго з сябрамі па даносе арыштавалі супрацоўнікі НКУС. Па сфабрыкаваных абвінавачваннях рашэннем Спецыяльнай нарады пры НКУС усе яны былі асуджаны па арт. 58 п.п.10 і 11 КК РСФСР да пяці гадоў выпраўленча-працоўных лагераў. Пакаранне адбываў у  і  у Свабодным.

Скончыў інстытут у 1938 годзе. У 1938—1940 гадах працаваў архітэктарам ва Упраўленні Амурлага, потым быў адкамандзіраваны ва Упраўленне чыгуначнага будаўніцтва СССР і працаваў да 1944 года архітэктарам праектнага аддзела . У 1944 годзе накіраваны на будаўніцтва № 108 (Азербайджан), старшым інжынерам тэхнічнага аддзела. У 1946 годзе вызвалены з сістэмы ГУЛАГа і накіроўваецца ў распараджэнне Ленінградскага ўпраўлення па справах архітэктуры, дзе працуе да канца 1950-х гадоў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў. У канцы 1950-х пераехаў у Казахстан, дзе працаваў некалькі гадоў у горадзе Кустанаі, потым — у Кемераве. У 1966—1983 гадах працаваў галоўным архітэктарам праектаў у Гомельграмадзянпраекце.

Рэабілітаваны ў 1989 годзе.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года. Жыў у Гомелі.

Памёр у 2000 годзе, пахаваны ў Гомелі.

 Творчасць 
У час працы ў БАМЛагу былі спраектаваны і пабудаваны некаторыя будынкі і збудаванні горада Свабоднага — помнік чырвоным партызанам, жылыя дамы, сталовая-рэстаран «Амур» і іншыяСвободный в судьбе знаменитого архитектора Леонида Стукачёва.

Асноўныя працы — жылыя і грамадзянскія збудаванні на Далёкім Усходзе, Дамы Саветаў у Арле і Керчы, гасцініцы ў Валгаградзе і Севастопалі, праектныя інстытуты ў Кемераве і Ленінградзе (1938—1966), мікрараёны № 6 (1967—1973), Заходні (1971—1973), Цэнтраліт (1969—1973), № 5А (1976—1979), 51, 63а, 64, 70, 71 (1977—1983) у Гомелі, № 3, 4 у Светлагорску (1969—1973, 1980), № 2, 5, 7 у Мазыры (1973), манумент «Дружбы» на мяжы РСФСР, УССР і БССР (1970—1973).

 Узнагароды 
Узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1974).

 Сям’я 
Жонка — Лідзія Васілеўна Карніец, дачка — Наталля Шылава (Стукачова).

 Літаратура 


Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Кемерава
Катэгорыя:Архітэктары Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Катэгорыя:Архітэктары Светлагорска
Катэгорыя:Архітэктары Мазыра
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР