Сафійскі манастыр (Полацк)

Полацкі Сафійскі манастыр базыльянаў — колішні помнік архітэктуры XVIII стагоддзя ў Полацку. Знаходзіўся на правым беразе Дзвіны, на Верхнім Замку. Будаваўся як манастыр для манахаў-базыльянаў Уніяцкай Царквы. Твор архітэктуры віленскага барока.

Утвараў адзіны архітэктурны ансамбль з саборнай царквой Святой Соф’і. У пачатку XX стагоддзя ўлады Расійскай імперыі зруйнавалі манастырскія карпусы.

 Гісторыя 
Уніяцкі Сафійскі манастыр С. 456. у Полацку існаваў пры царкве Святой Соф’і з XVII стагоддзя. У сярэдзіне XVIII стагоддзя побач з адноўленай царквой архітэктар Ян Глаўбіц збудаваў манументальны манастырскі корпус.

Па трэцім падзеле Рэчы Паспалітай (1795 год) манастыр працягваў дзейнічаць. Аднак па скасаванні Берасцейскай уніі ў 1839 годзе ўлады Расійскай імперыі гвалтоўна адабралі манастыр у Святога Прастола і перадалі ў валоданне Маскоўскаму патрыярхату.

Пазней будынкі манастыра прыйшлі ў заняпад і ў пачатку XX стагоддзя (да 1912 года) расійскія ўлады знішчылі помнік.

 Галерэя 

 Гістарычная графіка 

 Гістарычныя здымкі 

 Літаратура 


Катэгорыя:Збудаванні Полацка ў стылі барока
Катэгорыя:Манастыры Полацка
Катэгорыя:Зніклі ў XX стагоддзі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Беларусі, знішчаныя расійскімі ўладамі
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Полацку
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Базыльянскія манастыры Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Іагана Глаўбіца