Зянон Якуць

Зянон Якуць ( — ) — каталіцкі святар заходняга абраду, рэлігійны і культурна-грамадскі дзеяч, удзельнік беларускага хрысціянскага руху XX стагоддзя, душпастыр.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў засценку Скурцішкі Новааляксандраўскага павета Ковенскай губерні. Паходзіў з сялянскай сям’і: бацькі — Ян і Юзэфа (з дому Гасянцоў) Якуці.

У 1909—1912 ггадах вучыўся ў Відзаўскім гарадскім 4-класным вучылішчы, дзе скончыў поўны курс навучання. Паспяхова здаў экзамен на званне аптэкарскага вучня ў снежні 1912 года і атрымаў пасведчанне з Пецярбургскай навучальнай акругі. Вучыўся ў Віленскай духоўнай каталіцкай семінарыі. Прымаў удзел у дзейнасці беларускага культурна-асветнага гуртка студэнтаў-семінарыстаў. Пасвячоны ў святары ў 1919 годзе.

З беларускім нацыянальна-рэлігійным рухам звязаны з часоў вучобы ў Вільні. У 1920—1924 гадах выконваў святарскія абавязкі ў парафіі Шаркаўшчына Дзісенскага дэканата. Ад пачатку душпастырскай дзейнасці свядома і паслядоўна праводзіў беларусізацыю рымска-каталіцкай царквы ў парафіях з беларускім насельніцтвам. Звяртаўся да вернікаў з казаннямі і праводзіў катэхізацыю дзяцей на беларускай мове. Пахаваны на парафіяльных могілках у Шаркаўшчыне.

У канцы 1920-х гадоў, акрэсліваючы месца і ролю Зянона Якуця ў беларускім хрысціянскім руху XX стагоддзя, адзін з яго лідараў, Адам Станкевіч, напісаў:

 Успамін 
На смерць Зянона Якуця Казімір Сваяк напісаў верш:
 О, Браце мой у долі і нядолі!
 Паверыў я, што лёг ты ў магілу,
 Бо-ж сумна так стагнаў твой дух ад болі,
 Што твой народ згубіў айчыну мілу…
 Так верыў ты, што час свабодны прыйдзе,
 Дух божы ўвыш народ з працьмы падойме,
 Нячыстага аддасьць навек агідзе,
 Нас зорам дабраты адвечнае абойме —
 Любіў народ ты, Браце, сэрцам цэлым
 І зразумеў яго бяду духову;
 Вучыў яго, ад горачы збалелы,
 Каб уміраць і жыць заўсёды быў гатовы.

 Ты адышоў, згарэўшы як афяра,
 За наш народ, — за вечную ідэю
 Яго душы: пражыці не як мара
 На сьвеце бед, а мець надзею
 Здабыць той зьніч з грудзей самога Бога,
 Што шчасьце дасьць жывому чалавеку…
 Ах, цяжкая туды, Браток, дарога, —
 Хоць значана нам Божанькай спрадвеку.

 Агонь ты нёс і сьветачам быў зорным,
 Гарэў пламенна цэлаю істотай, —
 Прад Богам быў і кволы і пакорны,
 Людзям служыў з анельскаю ахвотай.
 О, будзь шчасьліў!.. бо ты жывеш — я веру,
 Хоць пад дзярном галоўка супачыла…
 І я сабе магілу ўжо адмеру,
 Ах, бо мяне зьнямога асіліла.

 Спасылкі 




Катэгорыя:Нарадзіліся ў Браслаўскім раёне
Катэгорыя:Постаці беларускага каталіцтва
Катэгорыя:Выпускнікі Віленскай каталіцкай духоўнай семінарыі