Радыеактыўныя элементы

Радыеактыўны элемент — хімічны элемент, усё ізатопы якога радыёактыўныя. На практыцы гэтым тэрмінам часта называюць ўсякі элемент, у прыроднай сумесі якога прысутнічае хоць бы адзін радыеактыўны ізатоп, то бок, калі элемент праяўляе радыеактыўнасць ў прыродзе . Акрамя таго, радыеактыўнымі з’яўляюцца ўсе сінтэзаваныя на сённяшні дзень штучныя элементы, бо ўсе іх ізатопы радыеактыўныяНекрасов Б. В. Основы общей химии, т. 1, 1973, с. 29..

 Асноўныя звесткі 
Радыеактыўнымі элементамі ў строгім сэнсе з’яўляюцца ўсе элементы, якія ідуць у табліцы Мендзялеева пасля свінцу (уключаючы вісмут). Наступныя элементы ўтрымліваюць у прыродных сумесях хоць бы адзін радыеактыўны ізатоп: калій, кальцый, ванадый, германій, селен, крыптон, рубідый, цырконій, малібдэн, кадмій, індый, тэлур, ксенон, барый, лантан, неадым, самарый, еўропій, гадаліній, лютэцый, гафній, вальфрам, рэній, осмій, плаціна, вісмут, торый, уран (у спіс не ўключаны даччыныя элементы з шэрагаў ўрану і торыю, такія як радый, радон і астат, а таксама ўтвараюцца ў атмасферы пад дзеяннем касмічных прамянёў, такія як вуглярод-14).

Усе элементы, якія ідуць за уранам, называюцца трансуранавых элементамі. Ёсць здагадкі, што некаторыя далёкія трансуранавых элементы могуць быць не радыеактыўнымі ці, ва ўсякім разе, мець дастаткова доўгажывучых ізатопы, каб прысутнічаць у прыродзе.

Многія радыеактыўныя элементы маюць важнае практычнае значэнне. Уран і плутоній выкарыстоўваюць як дзелячы матэрыял у атамных рэактарах і ў ядзерную зброю. Некаторыя радыеактыўныя элементы ўжываюць для вырабу атамных электрычных батарэек з тэрмінам бесперапыннай працы да некалькіх гадоў. Доўгажывучых ізатопы прыродных радыеактыўных элементаў выкарыстоўваюцца ў геахраналогііПериодический закон химических элементов // Энциклопедический словарь юного химика. 2-е изд. / Сост. В. А. Крицман, В. В. Станцо. — М.: Педагогика, 1990. — С. 185. — ISBN 5-7155-0292-6..

 Крыніцы 

Катэгорыя:Радыеактыўныя элементы
Катэгорыя:Радыеактыўнасць
Катэгорыя:Хімічныя элементы