Алег Аляксандравіч Ладкін

Алег Аляксандравіч Ладкін (нар. , с. Новашыпунова, Краснашчокаўскі раён, Алтайскі край, РСФСР) — беларускі архітэктар.

 Біяграфія 
Скончыў у 1966 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі у крыніцы В. Е. Ащепков, магчыма памылка друку, ).

З 1966 года працаваў асістэнтам у НІБІ, пасля землетрасення ў г. Ташкенце ў 1966—1968 гадах працаваў на аднаўленні горада, у 1968—1971 гадах у ДПІ «Алмаатадзіпрагар» у Алма-Аце, у 1971—1999 гадах галоўны архітэктар праектаў у ДПІ «Мінскпраект», у 1974—1976 гадах пераводам кіраваў майстэрняй «БелНДІПгорадабудаўніцтва». З 1991 года дырэктар «Творчай майстэрні архітэктара Ладкіна А. А.».

Член Саюза архітэктараў з 1971 года, членскі білет № 278.

 Творчасць 
За перыяд працоўнай дзейнасці ў якасці аўтара (галоўнага архітэктара праектаў) запраектаваў і рэалізаваў больш 50 аб’ектаў жыллёва грамадзянскага прызначэння праз дзяржустановы і больш за 50 аб’ектаў праз творчую майстэрню. Асноўныя працы: комплекс жылых дамоў у г. Намангане, псіханеўралагічны дыспансер у Алма-Аты, комплекс НДІ ЭВМ па вул. Багдановіча (1972—1975); будынкі Інстытута павышэння кваліфікацыі спецыялістаў грамадскіх навук пры Белдзяржуніверсітэце (1974); факультэта журналістыкі Белдзяржуніверсітэта па вул. Маскоўскай (1976); станцыя метро «Трактарны завод» у Мінску; жылы квартал у граніцах вул. Шафарнянскай-Ложынская; забудова жылых дамоў уздоўж р. Свіслач (1982-89); праект жылога дома па вул. Валгадонскай, 19; школа ў мікрараёне Зялёны Луг-6 (1976);  (у сааўтарстве з А. Кухарэнкам), Дом быту (1979), бібліятэка № 11 у цэнтры жылога раёна «Чыжоўка»; 9-павярховы па вул. Ташкенцкай (1979) і 12-павярховыя жылыя дамы па вул. Старавіленскай, навучальны корпус інстытута культуры (1986); жылая забудова ўздоўж праспекта Незалежнасці (рэалізавана ў 1987-91) — усе ў Мінску; аддзяленні «Беларусбанк» у Рэчыцы (2006-08), Кобрыне (2008—2009); жылы комплекс з убудаванымі адміністрацыйнымі і гандлёвымі памяшканнямі, гаражом-стаянкай па вул. Старажоўскай ў г. Мінску (2007—2009, будаўніцтва ў 2009—2011), сярод з апошніх аб’ектаў — жылы комплекс «Ля Траецкага».

 Узнагароды 
1-я прэмія (1967) за праект Дома быту на Усесаюзным конкурсе. Дыплом нацыянальнага фестывалю архітэктуры 2000 года ў Мінску і Дыплом Міжнароднай асацыяцыі саюзаў архітэктараў за жылы квартал у граніцах вул. Шафарнянскай-Ложынская, дыплом Рэспубліканскага фестывалю архітэктуры 2001 года ў Брэсце за забудову жылых дамоў уздоўж р. Свіслач, дыплом 10-га Рэспубліканскага агляду-конкурсу лепшых архітэктурных твораў года 2002 года ў Мінску за праект жылога дома па вул. Валгадонскай, 19. Ганараваны прэміяй Ленінскага Камсамола за бібліятэку № 11 у цэнтры жылога раёна «Чыжоўка».

 Погляды 
Параноўвае свой «Дом Чыжа» з Эйфелевай вежай, якую таксама спачатку ўспрынялі неадназначнаЖилой дом «У Троицкого»: слава Эйфелевой башни или архитектурный провал (мнения экспертов), Onliner.by, 6.07.2012 г.. Пры гэтым сцвярджае, што пры рэалізацыі ўсяго праекта (разам з рэканструкцыяй гасцініцы «Беларусь») «Мінск быў бы не горшым за Ашгабад або Грозны»«Это откровенный архитектурный ляп»: Я живу в «доме Чижа» , The Village, 17.07.2017 г..

Лічыць, што крытыкі «Дома Чыжа» кіруюцца нацыянальным пытаннем і належаць да «максімум 11 % людзей, якія лічаць сябе нацыяй, а астатніх быдлам»Шаршуков С. «Минские кухни». Архитектор дома у Троицкого: Большинству здание нравится, но несколько человек влезли в интернет и пишут , TUT.BY, 22.11.2014 г.. Сцвярджае, што ў час праектавання дома «людзі прапольскага складу з іншым поглядам на архітэктуру» запрашалі яго на круглы стол, на які ён нібы пагаджаўся, а той не адбыўся.

 Ацэнкі 
Ладкіна характарызуюць як чалавека, што «ўвойдзе ў гісторыю горада і падручнікі архітэктуры як цынічны вандал», які пры будаванні «Дом Чыжа» кіраваўся не прафесійнымі меркаваннямі, а грашыма забудоўшчыка.

 Літаратура 



Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска