Дактрына Брэжнева

Дактрына Брэжнева () або Дактрына абмежаванага суверэнітэту — сфармуляванае заходнімі палітыкамі і грамадскімі дзеячамі апісанне знешняй палітыкі СССР 60-х — 80-х гадоў. Дактрына заключалася ў тым, што СССР мог умешвацца ва ўнутраныя справы краін Цэнтральна-Усходняй Еўропы, якія ўваходзілі ў сацыялістычны блок, каб забяспечваць стабільнасць палітычнага курсу, які будаваўся на базе сацыялізму і быў накіраваны на цеснае супрацоўніцтва з СССР.

Паняцце з’явілася пасля выступу Леаніда Брэжнева на пятым з’ездзе Польскай аб’яднанай рабочай партыі ў 1968 годзе:

Добра вядома, што Савецкі Саюз нямала зрабіў для рэальнага ўмацавання суверэнітэту, самастойнасці сацыялістычных краін. КПСС заўсёды выступала за тое, каб кожная сацыялістычная краіна вызначала канкрэтныя формы свайго развіцця па шляху сацыялізму з улікам спецыфікі сваіх нацыянальных умоў. Але вядома, таварышы, што існуюць і агульныя заканамернасці сацыялістычнага будаўніцтва, адступленне ад якіх магло б павесці да адступлення ад сацыялізму як такога. І калі ўнутраныя і знешнія сілы, варожыя сацыялізму, спрабуюць павярнуць развіццё якой-небудзь сацыялістычнай краіны ў напрамку рэстаўрацыі капіталістычных парадкаў, калі ўзнікае пагроза справе сацыялізму ў гэтай краіне, пагроза бяспекі сацыялістычнай садружнасці ў цэлым — гэта ўжо становіцца не толькі праблемай народа дадзенай краіны, але і агульнай праблемай, клопатам усіх сацыялістычных краін.

Менавіта гэты падыход стаў ідэалагічным абгрунтаваннем ваеннага ўмяшання войскаў краін Варшаўскай дамовы на чале з СССР у Чэхаславакію ў жніўні 1968 годаДень в истории: «Пражская весна» и «Доктрина Брежнева».

 Літаратура 



Катэгорыя:Знешняя палітыка СССР
Катэгорыя:1968 год у СССР
Катэгорыя:Эпоха застою
Брэжнева