Сяргей Іванавіч Ціхаміраў

Сяргей Іванавіч Ціхаміраў ( — ) — расійскі інжынер і архітэктарhttps://xn--90ax2c.xn--p1ai/catalog/005289_000028_4D34F934-46BA-4F3C-BF29-1201DEBDA0F9/viewer/?page=354 Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892 с. 345] . Аўтар шэрагу прыкметных будынкаў СаратаваАрхитектор Тихомиров С. И. .

Меў прынамсі двух братоў: Канстанцін таксама быў інжынерам-архітэктарам, а  — урачом-афтальмолагам, лейб-акулістам Найвысокага двараЕ. Л. Александрова. Дачная местность местность Шувалово — Озерки  ЦГИА СПб. Ф. 224. Оп. 3. Д. 4671. Доклады СПб. губернской земской управы. 1885..

 Біяграфія 

 Дзяцінства і адукацыя 

Нарадзіўся ў 1850 годзе. Пачатковую адукацыю атрымаў у Віцебскай мужчынскай гімназіі, спецыяльную — у Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы з 1872 па 1879 год. Скончыў курс па першым разрадзе.

 Прафесійная дзейнасць 
250px|міні|злева|Сяргей Іванавіч Ціхаміраў
Па выхадзе з вучылішча складаўся пры  Міністэрства ўнутраных спраў, а праз два гады прызначаны прыдворным архітэктарам маёнтка «Лівадыя» ў Крыму. У 1882 годзе звольнены ад службы ў выніку скасавання пасады архітэктара «Лівадыі», а пасля гэтага прызначаны архітэктарам  і адкамандзіраваны ў каранацыйную камісію для ўладкавання ілюмінацыі Крамля і наогул палацавых будынкаў і тэатраў да дня .
250px|міні|Ілюмінацыя ў Крамлі з нагоды каранацыйных урачыстасцяў
У той самы час С. Ціхаміраў складаўся архітэктарам  і прымаў удзел у працах камісіі па пабудове будынка  ў г. Маскве, пры чым назіраў за працамі і выконваў пасаду сакратара той жа камісіі. У 1887 годзе выйшаў па хваробе ў адстаўку і заняўся прыватнай практыкай у г. Маскве, а ў 1890 годзе ўступіў зноў на службу ў Міністэрства ўнутраных спраў, з прызначэннем на пасаду саратаўскага губернскага архітэктара. Архітэктар таксама ўваходзіў у гарадскія будаўнічыя камісіі і распрацаваў праекты пашырэння гарадскога тэатра і Аляксандра-Неўскага сабора, пакінутыя не рэалізаванымі. У 1900 году Ціхаміраў вярнуўся ў Маскву ў  Міністэрства ўнутраных спраў, дзе і працаваў да самай смерці 19 ліпеня 1913 годаБольшая Саратовская Энциклопедия, 2010–2019. .

 Творчасць 

 Асобныя творы 
250px|thumb|К. І. Ціхаміраў саўмесна з С. І. Ціхаміравым. Дача іх агульнага брата, лейб-акуліста  ў Азярках

 У Санкт-Пецярбургу і яго ваколіцах 

 Дача сп.  ў , паблізу ад Санкт-Пецярбурга

 У Маскве і Падмаскоўі 
250px|міні|Прытулак па вул. Астожанка, 39
 Дом для інтэрната студэнтаў пры  па вул. 
 Казармы для рабочых і іншыя пабудовы ў  каля Масквы
 Дачы спадароў Баранава, Трындзіна і Казакова ў Пятроўска-Разумоўскім каля Масквы
 Дом савета маскоўскіх дзіцячых прытулкаў у г. Маскве (паводле іншых крыніц, архітэктарам быў Я. І. Антонаў)Дом Совета детских приютов 
 Будынак  ў Маскве
 Два даходных дома графа  ў г. Маскве
 Уладкаванне вадаснабжэння і электрычнага асвятлення ў  і аддзелка яго нанава
 Даходны дом Грыгорыя-Багаслоўскай царквы па вул. Вялікая Дзмітраўка, 30 (1888—1894, саўмесна з , надбудаваны)Тихомиров, Сергей Иванович Москва: Архитектурный путеводитель / И. Л. Бусева-Давыдова, М. В. Нащокина, М. И. Астафьева-Длугач. — М.: Стройиздат, 1997. — 512 с. — ISBN 5-274-01624-3
 Прытулак па вуліцы Астожанка, 39 (1902)
 перабудова даходнага дома  па вул. Вялікая Дзмітраўка, 2/3 (саўмесна з , 1889. У 1902 годзе быў зноў перабудаваны архітэктарам )

 У Саратаве 
250px|міні|Будынак былой шакаладнай фабрыкі
 Млын М. В. Скварцова на , дзе пазней змяшчалася абутковая фабрыкаЛенин у мельницы Скворцова 
 Шакаладная фабрыка на  (пазней будынак займала тыпаграфія, а потым швейная фабрыка)
 Асабняк спадара Цімафеева на рагу  і Шаўчэнкі, дзе пазней размясцілася дзіцячая паліклініка
 дамы купца М. І. Хватава
 Багадзельня таварыства мяшчан
 Дом спадарыні Яфімавай на вуліцы 
 Дом купца Я. Ц. Вараб’ёва на вуліцы ЧапаеваДом Воробьева Надстроенный дом Воробьёва ДОМ ВОРОБЬЕВА  
 Верагодна, ён аўтар праекта малога млына Шміта
 Перабудова будынка новага гасцінага двара на  (згарэў 5 лістапада 1918 года)
 Распрацаваў праекты пашырэння гарадскога тэатра і , якія засталіся нерэалізаванымі

 У іншых месцах 

 Бальніца і багадзельня ў сяле Высокім Вяземскага павета Смаленскай губерні графа 
 Казарменыя і многія іншыя пабудовы ў маёнтку «Лівадыя» ў Крыму
 Перабудова некалькіх прыватных дамоў
 Будынак Марыінскай жаночай гімназіі ў Вольску (1904)

 Крыніцы 

 Літаратура 

 Центральный исторический архив г. Москвы, ф. 228, оп. 2, д. 299.
 Зодчий. — СПб., 1913, 36.

Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Саратаўскія губернскія архітэктары