Інда-сарацынскі стыль

Інда-сарацынскі стыль () — адзін з рэтраспектыўных стыляў эпохі архітэктурнай эклектыкі, які распаўсюдзіўся ў Брытанскай Індыі ў эпоху кіравання каралевы Вікторыі. Фактычна адыграваў у Індыі тую ж ролю нацыянальнай альтэрнатывы ўніверсальнаму класіцызму і , што і неаготыка ў Еўропе і англійскіх калоніях або неарускі стыль у Расійскай імперыі.

На прыкладзе такіх бамбейскіх збудаванняў, як  і вароты ў Індыю, можна вылучыць асноўныя рысы інда-сарацынскага стылю. На будынкі, еўрапейскія па функцыянальным прызначэнні і агульным сілуэце, накладваўся мудрагелісты дэкор, запазычаны з рэпертуару мусульманскай архітэктуры Індыі — пераважна магольскай. Адраджаючы архітэктурную спадчыну Вялікіх Маголаў, брытанскі ўрад імкнуўся паказаць пераемнасць свайго праўлення.

Ледзь ці не з большым размахам, чым самі брытанцы, будавалі ў інда-сарацынскім стылі мясцовыя князі — фармальныя кіраўнікі , якія склалі Індыйскі Саюз. У перыяд паміж сусветнымі войнамі раскошныя княжацкія рэзідэнцыі ў інда-сарацынскім стылі з элементамі мадэрна і ар-дэко былі спраектаваны еўрапейскімі архітэктарамі ў Майсуры, Джодхпуры, Біканеры і іншых гарадах.

цэнтр|216x216пкс цэнтр|216x216пксПалац раджы МарвараПалац раджы МайсураПалац раджы Біканера

Катэгорыя:Архітэктура Індыі
Катэгорыя:Архітэктурныя стылі
Катэгорыя:Арыенталізм