Прыхільнасць

Прыхільнасць — пачуццё блізкасці, заснаванае на глыбокай сімпатыі, закаханасці, адданасці каму-небудзь ці чаму-небудзь.

 Фармаванне прыхільнасці 
Першасная прыхільнасць узнікае ў дзіцяці да яго бацькоў і, пазней, да іншых выхавальнікаў. Сярод псіхааналітыкаў пашырана думка, што калі фармаванне такіх першасных прыхільнасцей па якіх-небудзь прычынах абцяжарана ці немагчыма, то сталы чалавек не зможа паўнавартасна фармаваць прыхільнасці і да іншых людзей, што сур'ёзна парушае працэс яго сацыялізацыі і можа быць прычынай антысацыяльнага засмучэння асобыНенси Мак-Вильямс, «Психоаналитическая диагностика: Понимание структуры личности в клиническом процессе», глава «Объектные отношения при психопатии» , изд. «Класс», 1998..

 Віды прыхільнасці 

Бяспечная прыхільнасць — здаровая сувязь паміж маці і дзіцём, што стварае эмацыйную базу ўпэўненай у сабе асобе. Бацька зычліва і ўвесь час арыентаваны на дзіцё. Дзіцё спакойнае, радасны, яго лёгка можна супакоіць, стаўшы сталым, лёгка эмацыйна адаптуецца.

Уніклівая прыхільнасць — узнікае з прычыны сталага эмацыйнага грэбавання бацькі ці бацькоў. Даступнасць бацькі непрадказальная. Дзіцё назойлівае, стаўшы сталым, моцна залежыць ад думкі атачальных, схільнае недаацэньваць блізкія адносіны.

Дэзарганізаваная прыхільнасць — з'яўляецца як вынік сталага запалохвання і прыгнечання дзіцяці бацькам ці бацькамі. Дзіцё дрэнна кіравана, агрэсіўнае ці прыгнечанае, стаўшы сталым, з вялікімі высілкамі выбудоўвае адносіны з атачальнымі.

 Літаратура 


 Искольдский Н. В. Исследование привязанности ребенка к матери (в зарубежной психологии) // Вопросы психологии. — 1985. — № 6.


Катэгорыя:Пачуцці