Вялікая Слепня

Вялі́кая Сле́пня — колішняя вёска на рацэ Слепня, з 1959 года ў складзе Мінска.

 Гісторыя 
У 1582 годзе Слепня — сяло ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць Мікалая Радзівіла Рудага. У 1586 годзе сяло Смалявіцкай воласці, шляхецкая ўласнасць, панскі двор, карчма, гаць, 8 валок зямлі. У 1599 годзе згадваецца як сяло. У 1791 годзе Слепня — карчма маёнтка Слабодка Каралішчавіцкай парафіі, уласнасць каталіцкай царквы.

У 1897 годзе Вялікая Слепня — вёска Сеніцкай воласці Мінскага павета, 9 двароў, 76 жыхароў; Слепня — урочышча, 4 двары 19 жыхароў, карчма, у фальварку двор, 7 жыхароў.

У 1917 годзе ў вёсцы Вялікая Слепня 19 двароў, 109 жыхароў, у вёсцы Слепня 200 двароў, 370 жыхароў, у маёнтку Слепня 148 жыхароў, пазней зліліся ў адну вёску Вялікая Слепня. Цэнтр Сляпянскага сельсавета Мінскага раёна. У 1935 годзе Маскоўская шаша падзяліла вёску на дзве няроўныя часткі: паўночная была ў некалькі разоў большая за паўднёвую. У 1959 годзе ўключаная ў межы горада Мінска, Першамайскі раён (цэнтр сельсавета быў перанесены ў вёску Зялёны Луг). Гарадскія вуліцы атрымалі назвы вуліца Вялікая Слепня, 1-ы, 2-гі, 3-і, 4-ы, 5-ы, 6-ы Сляпянскія завулкі.

У сувязі з інтэнсіўнай забудовай жылога раёна Усход, якая пачалася ў 1966 годзе, забудова асноўнай паўночнай часткі вёскі была знесеная. Пара дзясяткаў дамоў паўднёвай часткі была знесеная ў 2003 годзе перад пачаткам будаўніцтва новага будынка Нацыянальнай бібліятэкі Рэспублікі Беларусь.

 Зноскі 

 Літаратура 



 Спасылкі 


Катэгорыя:Населеныя пункты, якія ўвайшлі ў склад Мінска