Закон Лапласа

Зако́н Лапла́са — залежнасць капілярнага ціску ад міжфазнага паверхневага нацяжэння і сярэдняй крывізны паверхні ў дадзеным пункце; адзін з асноўных законаў капілярных з'яў.

Устаноўлены П. С. Лапласам у 1806.

Паводле закона Лапласа, перапад гідрастатычнага ціску  (капілярны ціск) на паверхні падзелу дзвюх фаз (вадкасць — вадкасць, вадкасць — пара ці газ)

дзе  — каэфіцыент паверхневага нацяжэння;  і  — радыусы крывізны двух узаемна перпендыкулярных нармальных сячэнняў паверхні ў дадзеным пункце (, калі меніск выпуклы, , калі меніск увагнуты).

 Літаратура 
  С. 134.

Катэгорыя:Гідрадынаміка
Катэгорыя:Малекулярная фізіка