Асабістая дапаможная гаспадарка

Асабістая дапаможная гаспадарка — гаспадарка  грамадзян  на  прысядзібных  участках.  У  СССР  пасля  калектывізацыі  лічылася  неперспектыўнай і  цярпела  істотныя  абмежаванні — вялікія падаткі,  забарона  на  набыццё  коней  і тэхнікі  на  уласныя  патрэбы,  абмежаванне  на  утрыманне  жыўнасці  і  г.д.  

З ажыццяўленнем  зямельнай  рэформы  ў час  пераходу  да  рыначных  адносін  ствараюцца  больш  спрыяльныя  ўмовы  для яе  развіцця:  участкі  зямлі  для  асабістых дапаможных гаспадарак  павялічаны  да  1  га  (з  правам  іх  прыватызацыі),  дазволена  трымаць  коней,  набываць сельскагаспадарчыя   машыны,  наймаць  сезонных  работнікаў,  наладжаны  выпуск  малагабарытнай  тэхнікі  і  г.д.

У міжнародных стандартах статыстыкі і аналізу прыняты больш шырокі тэрмін — дамашняя гаспадарка.

 Беларусь 
У 1994  на Беларусі  было  1 905,6  тыс.  асабістых дапаможных гаспадарак. Займаючы 15,1%  усіх  сельскагаспадарчых  угоддзяў, яны  далі  85,3%  бульбы,  22,1%  мяса  (у забойнай  вазе), 35,8% малака, 42,6% яек, 67,1% воўны ад  агульнарэспубліканскай  іх  вытворчасці. З  павелічэннем  зямельнага надзелу,  павышэннем  узроўню  тэхнічнай аснашчанасці і таварнасці асабістыя дапаможныя гаспадаркі  фактычна набліжаюцца да сялянскіх гаспадарак.

 Літаратура 


Катэгорыя:Сялянства
Катэгорыя:Сельская гаспадарка