Крывавы паклёп

Крывавы паклеп — неабгрунтаваныя сцвярджэнні аб тым, што якая-небудзь група людзей здзяйсняе чалавечыя ахвярапрынашэнні, есць людзей, выкарыстоўвае іх кроў у рытуальных мэтах і т. п. Меркаванымі часцяком ахвярамі з’яўляюцца дзеці.

 Крывавы паклеп на ранніх хрысціян 
Адкрытае абвінавачванне ранніх хрысціян ў прынясенні чалавечых ахвяр з мэтай выкарыстання іх крыві ў рытуальных мэтах ўпершыню ўзнікла ў Рымскай імперыі ў пачатку нашай эры. Ранні хрысціянскі тэолаг Тэртуліян ў 200 годзе ў сваім трактаце Апологетік пісаў пра «усе тое, у чым ілжыва абвінавачваюць нас, а менавіта: колькі кожны з нас зжэр забітых дзяцей»Тертуллиан. Апологетик. Перевод Н. Щеглова. У рускай мове гэта з’ява традыцыйна пазначаецца словазлучэннем «крывавы паклёп»В. В. Шульгин. Последний очевидец: Мемуары. Очерки. Сны. Olma Media Group, 2002. С. 203Лазарь Флейшман. Российское православие и «синдром Бренье». Лехаим выпуск 125, сентябрь 2002..

Гэтыя абвінавачванні ў адрас хрысціянаў праіснавалі прынамсі да сярэдзіны XIX стагоддзя, калі выйшла кніга Г. ДаумераДаумер Г. Тайны древнего христианства.—М., Атеист. 1927. С. 1., падтрыманая ў 1847 годзе Карлам Марксам: «Як вядома, найважнейшай рэччу ў хрысціянстве з'яўляецца ахвярапрынашэнне. Даумер у сваёй кнізе даказвае, што хрысціяне па-сапраўднаму закалывалі людзей і на святых трапезах прычашчаліся чалавечым мясам і пілі чалавечую кроў»К. Маркс. Речь, произнесённая в «Обществе просвещения немецких рабочих» в Лондоне 30 ноября 1847 года (англ..

 Крывавы паклеп на ерэтыкоў 
У сярэднія стагоддзі асабліва часта ва ўжыванні крыві абвінавачваліся катары і вальдэнсы. Пазней забойства і паглынанне немаўлятаў стала сустракацца сярод абвінавачванняў у працэсе пераследу людзей, якія падазраваліся ў вядзьмарстве. У 16 стагоддзі іспанскія марыскі падвяргаліся абвінавачваннях у тым, «што яны атручваюць ваду і ежу хрысціян, п'юць чалавечую кроў»История культуры стран Европы в эпоху Возрождения Л. М. Брагина, О. И. Варьяш, В. М. Володарский и др.. Апошні працэс у сярэднія стагоддзя супраць хрысціянскіх ерэтыкоў быў накіраваны супраць фратічеллі, якія жылі ў Анконской марцы. Абвінавачванні ў рытуальнай зьнішчэнні немаўлятаў вылучаліся ў XVIII стагоддзі супраць хлыстоў. Вядомы даследчык-этнограф В. Д. Бонч-Бруевіч назваў гэтыя абвінавачанні «крывавым паклепам на хрысціян»Леонид Кацис. Церковно-общественный контекст «ритуального» дела Бейлиса в Российской Империи 1900-х — 1910-х гг.. Падобныя абвінавачванні маглі накіроўвацца не толькі на рэлігійных, але і на палітычных апанентаў, пурытане абвінавачвалі ў выкраданні дзяцей з мэтай людаедства кавалераў Карла I. Падобныя абвінавачванні здараліся і ў адрас хрысціянскіх місіянераў ад жыхароў Кітая, Мадагаскара і г . д.ЕЭБЕ. Обвинение евреев в преступлениях с ритуальной целью

 Крывавы паклеп на яўрэяў 
Эліністычныя пісьменнікі, якія варожа адносіліся да яўрэяў і іх рэлігіі, часам абвінавачвалі іх у чалавечых ахвярапрынашэннях, як, напрыклад, у пісаннях Апіона (I ст. н. э.), жыхара Александрыі (гл. Іосіф Флавій, Апіон 2:89-102).

У сярэднявеччы абвінавачванні атрымалі шырокае распаўсюджванне з XII стагоддзя, спачатку ў Англіі. З тых часоў абвінавачванні яўрэяў у рытуальных забойствах хрысціян шматкроць паўтараліся, уключаючы таксама і сучаснасць.

У Расійскай імперыі крывавыя паклепы на яурэяў з’явіліся пасля падзелаў Польшчы ў канцы XVIII стагоддзя. Найбольш вядомыя справы: Гродзенскае справа (1816-1830), Веліжское справа (1823-1835), Справа Бейліса (1911-1913).

 Літаратура 
 .

 Панченко А. А. історія «кровавого навета». Хрістовщіна і скопчество: фольклор і традіціонная культура русскіх містіческіх сект.  — М.: ОГі, 2002. — С. 161—168.


*