Ісландская літаратура

Ісландская літаратура, або літаратура Ісландыі — літаратура на ісландскай мове, або напісаная ісландскімі аўтарамі на іншых мовах. Першыя помнікі ісландскай літаратуры адносяцца да пачатку засялення Ісландыі вікінгамі.

 Сярэдневяковая ісландская літаратура 
Фальклор Ісландыі збярогся ў запісах XIII ст., як зборнік міфалагічных і гераічных песень «Старэйшая Эда». Былі пашыраны , сагі, створаныя невядомымі аўтарамі, у т. л. , у якіх апавядалася пра жыццё першых ісландскіх пасяленцаў і іх нашчадкаў — «», «», «», «», «»;  — «», якая з'яўляецца пераказам «Старэйшай Эды», «», «» і інш.; у  — жыццяпісы нарвежскіх каралёў — «» Сноры Стурлусана, аўтара празаічнай «Малодшай Эды» — трактата аб язычніцкай міфалогіі.

У XII ст. створана кароткая гісторыя Ісландыі «» , пазней — «». Пасля  ў XIII стагоддзі яе літаратура доўгі час была ў заняпадзе і прадстаўлена пераважна , зробленым пратэстантамі, і кнігай лютэранскага пастара Хадльгрымюр П’етурсана «» (1666). Асноўным літаратурным жанрам амаль да XIX ст. былі т. зв.  — вершаваныя пераказы розных сюжэтаў.

 Сучасная ісландская літаратура 
У канцы XIX — пачатку XX ст. вяліся спрэчкі вакол праблем рамантызму і рэалізму. Значнае месца ў літаратуры гэтага часу належыць творчасці  — песняра сялянскага жыцця (цыкл «Ферма ў гарах», т. 1—4, 1908—1911). Рэалістычныя тэндэнцыі выявіліся ў апавяданнях , у іранічнай паэзіі . Найбольш вядомыя празаікі XX ст. Гунар Гунарсан, Тоўрбергюр Тоўрдарсан (майстар гумарыстычнага стылю), Хальдаўр Кільян Лакснес. Сярод сучасных раманістаў  («Гульня фарбаў зямлі», 1947, «Ліст пастара Бёдвара», 1965), С. Бергвейсан, , . Укладам у паэзію Ісландыі XX ст. стала творчасць неарамантыка , які браў натхненне ў фальклоры і баладах  — песняра Рэйк’явіка. Новыя мадэрнісцкія тэндэнцыі выявіліся ў творчасці Стэйна Стэйнара («Час і вада», 1948), паэтаў Сігурдсана, , , . Прызнанне атрымалі празаік , драматургі А. Богасан, Стэфаўнсан, , публіцыст .

 Літаратура 
 Ісландыя. 
 Спасылкі 

Катэгорыя:Літаратура Ісландыі