Мушмула германская

Мушмула германская (Mespilus germanica)  — лістападнае пладовае дрэва сямейства Ружавыя. Мушмулу вырошчваюць з часоў Рымскай імперыі, яна незвычайная тым, што яе плады робяцца ядомымі зімой пасля блетынгу, іх спажываюць сырымі, яны ўваходзяць у рэцэпты многіх страў.

 Батанічнае апісанне 

Пладовае дрэва ці куст, пры ідэальных (безмарозных) умовах расліна вырастае да 8 метраў. Звычайна яна ніжэй, каля 6 метраў, і больш падобная да куста, чым да дрэва. Кара шаравата-карычневага колеру з глыбокімі вертыкальнымі расколінамі, што фарміруюць прамавугольныя пласціны, якія маюць тэндэнцыю адрывацца.

Парасткі карычневыя ці зеленаватыя, у дзікіх формаў галіны з шыпулькамі.

Лісце дрэва цёмна-зялёнае, цэльнае, эліптычнае, цэльнакрайняе ці зубчастае па краі, з ніжняга боку густа пакрытае белымі валаскамі, 8-15 см даўжынёй і 3-4 см шырынёй, але восенню, перад падзеннем, змяняе афарбоўку на чырвоную. Чаранкі апушаныя.

Кветкі маюць пяць шырокаяйкападобных белых пялёсткаў кожная. З'яўляюцца ў канцы вясны, здольныя да самаапылення і апылення пчоламі. Кветка дасягае 6 см у дыяметры.

Плод — чырванавата-карычневы яблык дыяметрам 2-3 см у дзікіх формаў і да 5-7 см у культурных, з разгорнутымі пастаяннымі чашалісткамі вакол цэнтральнай ямкі, яны надаюць яму выгляд пустога яблыка. Плады цвёрдыя і кіслыя, прыдатныя для прыгатавання ў ежу толькі пасля падмаражэння або працяглага захоўвання (у тым выпадку, калі плады здымаюцца з дрэва да наступлення замаразкаў). Пры гэтым яны становяцца салодкімі і мяккімі, але набываюць маршчыністую структуру і памяншаюцца ў аб'еме.

 Паходжанне і роднасныя віды 

Нягледзячы на сваю лацінскую назву, што ў перакладзе азначае нямецкая або германская мушмула, від з’яўляецца карэнным для Паўднёва-Заходняй Азіі і Паўднёва-Усходняй Еўропы, асабліва для Чарнаморскага ўзбярэжжа Балгарыі і Турцыі.

Да нядаўняга часу від лічыўся адзіным у родзе. Аднак у 1990 годзе новы від быў знойдзены ў Паўночнай Амерыцы — . Від  таксама часам адносяць да роду .

З шырокага вывучэння літаратуры і асобнікаў раслін,  прыйшоў да высновы, што «сапраўдная Радзіма» [мушмулы германскай знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы Балканскага паўвострава, Малой Азіі, на Каўказе, у Крыму, Паўночным Іране і, магчыма, у Туркменістане.

 Распаўсюджанне і экалогія 

Нягледзячы на відавы эпітэт, гэта дрэва паходзіць з Паўднёва-Заходняй Азіі і Паўднёва-Усходняй Еўропы і было завезена ў Германію рымлянамі. Віду неабходна цёплае лета і мяккая зіма. У дзікай прыродзе расце на паўднёвым беразе Крыма, у Грузіі, Арменіі, Азербайджане, Паўднёвай Асеціі і на Паўночным Каўказе. Расце ў лясах, на прагалінах, у зарасніках хмызнякоў. У Азербайджане мушмула расце ў зарасніках разам з  і . Расце на камяністых, вапняковых, падзолістых і чырваназёмных глебах. Яна аддае перавагу сонечным сухім месцам і слабакіслай глебе.

Адзінкавыя расліны сустракаюцца ў садаахоўных насаджэннях цэнтральных раёнаў Украіны (напрыклад, у горадзе Умані, куды расліна была завезена ў савецкія часы як слабарослая прышчэпа для грушы).

У Алжыры вельмі часта сустракаецца ў садках дамоў каланіяльнага часу ў прыгарадах буйных гарадоў. Паведамляецца пра мушмулу, натуралізаваную ў некаторых лясах на паўднёвым усходзе Англіі, дзе яна таксама сустракаецца ў нешматлікіх садках.

Працягласць жыцця невялікая і дасягае 30-50 гадоў.

 Культываванне 

Магчыма, што від культывуецца каля 3000 гадоўBaird, J.R.; Thieret, J.W. (1989). The Medlar (Mespilus germanica, Rosaceae) from antiquity to obscurity. Economic Botany. 43(3): 328—372. preview у прыкаспійскіх абласцях Азербайджана. Старажытнагрэчаскі географ Страбон спасылаецца на μέσπιλον (mespilon) у працы Geographica, кніга 16, глава 4http://www.perseus.tufts.edu/hopper/searchresults?q=me/spilon&target=greek&doc=Perseus:text:1999.01.0197&expand=lemma&sort=docorder.

Мушмулу германскую пачалі вырошчваць старажытныя грэкі каля  і старажытныя рымляне каля 200 года да н. э. У старажытнарымскую і сярэдневяковую эпохі гэта расліна была найважнейшай пладовай культурай. Аднак у 17-18 стагоддзях цікавасць да яе паступова згасала, і яна замянялася іншымі культурамі, у цяперашні час культывуецца даволі рэдка.

Мушмула германская можа быць прышчэплена на падвой іншага віду, напрыклад, грушу, айву або глог, каб палепшыць свае паказчыкі на розных глебах.

У садах Каўказа мушмулу прышчэпліваюць на глог.

Сарты мушмулы германскай, што вырошчваюцца для збору садавіны уключаюць такія, як 'Hollandia', 'Nottingham', і 'Russian'Phipps, J.B.; O'Kennon, R.J.; Lance, R.W. 2003., буйнаплодныя сарты 'Dutch' (таксама вядомы як 'Giant' або 'Monstrous'), 'Royal', 'Breda giant', і 'Large Russian'Glowinski, L. 1991. The complete book of fruit growing in Australia. Thomas C. Lothian Pty Ltd, Port Melbourne, Victoria..

 Хімічны склад 

Плады мушмулы ўтрымліваюць да 12% цукроў (глюкоза, фруктоза і цукроза), арганічныя кіслоты (яблычная), пекцінавыя, дубільныя, фарбавальныя і араматычныя рэчывы.

 Прымяненне 

Плады мушмулы шырока выкарыстоўваюцца як лячэбна-дыетычны сродак. На працягу 1,5-2 месяцаў пасля збору яны могуць быць выкарыстаны ў якасці сродка, які замацоўвае кішачнік і страўнік.

 У кулінарыі 
Плады мушмулы германскай — адзін з нешматлікіх відаў садавіны, які становіцца ядомым зімой, што робіць яе важным дрэвам для садаводаў, якія хочуць мець свежую садавіну круглы год. Яны цвёрдыя, кіслыя і горкія з-за дубільных рэчываў. Плады робяцца ядомымі пасля размягчэння, падвяргаючыся блетынгу, падмарожванню, і пры працяглым захоўванні. З пачаткам размякчэння лупінка хутка становіцца зморшчанай і цёмна-карычневай, а мякаць мяняе кансістэнцыю і смак і нагадвае яблычнае пюрэ. Гэты працэс можа заблытаць тых, хто ўпершыню частуецца мушмулай, бо мяккі плод выглядае, як сапсаваны.

Пасля блетынгу плады можна есці сырымі, іх часта падаюць у якасці дэсерту або выкарыстоўваць для падрыхтоўкі мушмулавага жэле, пасцілы і віна. Таксама мушмулу можна саліць. Яшчэ адна страва «мушмулавы сыр» — падобная да лімоннага крэму, робіцца з мякаці садавіны, яек і масла.

 У медыцыне 

У Іране плады, лісце, кару і драўніну Мушмулы германскай выкарыстоўвалі ў якасці лекавых сродкаў пры дыярэі, уздуцці жывата, гарлавых нарывах і ліхаманцы.

У народнай медыцыне Каўказа няспелыя плады і насенне мушмулы выкарыстоўваюць пры лячэнні разладаў кішачніка і страўніка. Настоі з лісця лічацца добрым паласканнем пры хваробах горла.

 Культурныя аспекты 

 У літаратуры 

 Чосер 
Як плод, які хутчэй згніе, чым паспее, мушмула выкарыстоўваецца ў літаратуры ў пераносным сэнсе, як сімвал прастытуцыі або заўчаснай абяздоленасці. Напрыклад, у Пралогу да , герой Джэфры Чосера гаруе аб старасці гадоў, параўноўваючы сябе з мушмулой, якую ён называе, выкарыстоўваючы слэнгавы выраз «open-arse» — «голы азадак»:

 Не да спадобы келіхі віна,
 Калі прагляне плеш ці сівізна.
 Вы ведаеце, можа, мушмулу:
 Ледзь пераспее — і на корм аслу
 Ды на падсцілку толькі і падыйдзе.
 Што ганарыцца ўзростам, які прыйдзе?

 Шэкспір 

У шэкспіраўскім «»,  дае плод Цімону: «Ты ў жыцці ніколі не ведаў залатой сярэдзіны, табе вядомыя толькі крайнасці. Калі ты хадзіў у надушанай, вышыванай золатам вопратцы, людзі смяяліся над тваёй празмернай вытанчанасцю, у лахманах ты страціў яе — і цяпер цябе пагарджаюць за яе адсутнасць. Вось вазьмі мушмулу, з'еш яе.» Магчыма, тут аўтар намякае на гульню слоў «medlar-meddler» («мушмула-праныра»), маючы на ўвазе таго, хто ўмешваецца ў справы, а таксама на гніласць. (IV.iii.300-305).

У «», Лусіа апраўдвае сваё адрачэнне ад былога блуду тым, што «яны б яшчэ выдалі мяне замуж за гнілую мушмулу.» (IV.iii.171).

У творы «»  робіць складаны каламбур, кажучы пра свайго суразмоўцу: «Я прышчаплю да яго цябе, а потым мушмулу: тады гэта дрэва прынясе самыя раннія плады ў краіне, таму што ты згніеш перш, чым напалову паспееш, — бо гэта і ёсць галоўныя ўласцівасці мушмулы.» (III.ii.116-119).

Самае вядомае згадванне мушмулы, якое часта , пакуль сучасныя выданні не прынялі яго, знаходзіцца ў шэкспіраўскай п'есе «Рамэа і Джульета», калі  смяецца над непадзеленым каханнем Рамэа да яго палюбоўніцы  (II, 1, 34-38):

 Рамэа наш будзе сядзець пад кустом мушмуловым,
 Шукаць палюбоўніцы імя сярод садавіны.
 Як мушмулу дзевы сам-насам празвалі нявінна?
 Рамэа, нагадвай, якое там слова?
 А! «голы азадак»«open-arse» — адна са слэнгавых назваў мушмулы — падыйдзе нядрэнна!
 А ты будзеш грушай, што формы расце адпаведнай«pop'rin pear» — гэта скарочаная назва груш з мясцовасці  у Бельгіі, якія формай былі падобныя на мужчынскія геніталіі, таму назву «Poperinghe pear» — грушы з Паперынге абыгрывалі, як «Pop her in» — заклік да сексу.Константин ВАСИЛЬЕВ. Падение фиг и сбивание груш с кизиловой мушмулы .

 Іншыя аўтары 16 і 17 стагоддзяў 

У 16-м і 17-м стагоддзях мушмулу звалі «адкрыты азадак» з-за формы пладоў, што натхняла шумныя і гумарыстычна непрыстойныя каламбуры ў многіх п'есах .

У «Дон Кіхоце» Мігеля Сервантэса галоўны герой і Санча Панса «месціліся сярод поля і нашпігоўваліся жалудамі ці мушмуламі».

У рамане «Гарганцюа і Пантагруэль» Франсуа Рабле мушмулы адыгрываюць ролю ў паходжанні гігантаў, у тым ліку і загалоўных герояў. Пасля таго, як Каін забіў Авеля, кроў напаіла Зямлю і стала прычынай росту велізарных мушмулаў. Людзі, якія елі гэтыя мушмулы, таксама пачыналі вырастаць вельмі вялікімі. Тыя, гіганты што атрымалі вялікія целы, сталі продкамі Гарганцюа і Пантагруэля.

 таксама выкарыстоўвае падобнае параўнанне ў сваёй п'есе «»: «Я мала яе ведаю, прыгажосць яе шчок, падобна месяцу, пацярпела дзіўныя зацьменні, с таго часу, як я бачыў яе: жанчыны, як мушмулы, гніюць хутчэй, чым паспяваюць.»

Іншая адсылка можа быць знойдзена ў п'есе «Як абыграць старога»  ў характары удавы МедлерГульня слоў Medler-medlar, якая ўвасабляе куртызанку, наступным каламбурам: «Хто? Удава Медлер? Яна ляжыць, адкрытая да любых чутак.» (II, 2, 59).

У мемуарах  Глюкель успамінае ў час цяжарнасці яе сынам Джозэфам моцную цягу да мушмулы, якую яна ігнаравала. Калі дзіця нарадзілася, яно было кволым і занадта слабым, каб быць на грудным выкормліванні. Успамінаючы забабоны аб небяспецы, якая ўзнікае, калі цяжарныя жанчыны не выконваюць свае прыхільнасці, Глюкель папрасіла кагосьці прынесці ёй некалькі мушмул для дзіцяці. Як толькі плод закрануў вусны дзіцяці, сын пачаў яго есці і калі з'еў усю мякаць, дадзеную яму, стаў здольным смактаць грудзі. (Кніга 4, раздзел 14).

 Сучасная літаратура 
У сучаснай літаратуры было зроблена некалькі згадванняў гэтага фрукта:

Сакі выкарыстоўваў мушмулы ў сваіх апавяданнях, якія часта прадстаўлялі заняпад Эдвардзіянскага грамадства. У творы «Мір у Маўслі Бартане» на знешне спакойным падворку расце мушмулавае дрэва і цвіце нянавісць. У «Бораве» загалоўная жывёла, Тарквін Супербус, пункт сувязі паміж свецкімі жанчынамі, якія пракрадваліся на  сезону, і не зусім сумленнай дзяўчынкай-школьніцай, якая стратэгічна падзывае яго, кідаючы саспелыя мушмулы: «Ну, Тарквін, дарагі хлапчына; ты ведаеш, што не можаш супраціўляцца мушмуле, калі яна падгніла і памягчэла.»

 пісаў пра яе: «Бурдзюкі карычневай хваравітасці, восеньскія экскрыменты… вытанчаны пах развітання»Medlars And Sorb-Apples Дэвид Герберт Лоуренс. Мушмула и рябина .

Уладзімір Набокаў у рамане «» коратка згадвае паэта з іменем Макс Міспел, «яшчэ адно батанічнае імя», маючы на ўвазе лацінскую родавую назву мушмулы Mespilus.

 у сваім «» піша «… мушмуловы сад. Белыя кветкі без паху ад дзіўных пладоў, якія трэба пакідаць на дрэве, пакуль яны не згніюць…».

Італьянскі раманіст Джавані Верга у творы «» дае апісанні Натураліста пад назвай «Дом пад мушмуловым дрэвам».

 У мастацтве 

Мушмулу германскую можна бачыць на палотнах такіх мастакоў, як Жак Ле Муан, , П’ер Агюст Рэнуар,  і іншых.

 Зноскі 

 Літаратура 



 Спасылкі 

 Мушмула германская и мушмула японская — две большие разницы или «близкие родственники»? 

Катэгорыя:Пладовыя дрэвы
Катэгорыя:Садавіна
Катэгорыя:Яблыневыя