Хары Моара

Ха́ры Альбертавіч Мо́ара (; , Эхаверэ, Тартускага павета, Эстонія — ) - эстонскі археолаг і гісторык. Акадэмік Акадэміі навук Эстонскай ССР (1957).

 Біяграфія 
У 1925 годзе скончыў Тартускі ўніверсітэт па спецыяльнасці «археалогія», з 1927 года выкладаў там жа. У 1930 годзе ён стаў дырэктарам Археалагічнага музея ў Тарту, у тым жа годзе стаў прафесарам старажытнай гісторыі і археалогіі ў Тартускім універсітэце, у 1938 годзе атрымаўшы доктарскую ступень. Прафесарскую пасаду ён захоўваў да 1942 года, калі падчас нацысцкай акупацыі Эстоніі быў пераведзены на працу ў Талін у якасці намесніка дырэктара Гістарычнага музея, а ў 1944 годзе быў арыштаваны нацыстамі.

Быў вызвалены са зняволення пасля вызвалення Эстоніі савецкімі войскамі, вярнуўся да працы ў Тартускім універсітэце, дзе займаў пасаду прафесара да 1950 года. З 1936 па 1950 год быў старшынёй Эстонскага навуковага таварыства, з 1958 года — членам Міжнароднага саюза гісторыі навукі. З 1947 па 1957 год узначальваў Эстонскую акадэмію археалогіі. У 1957 годзе быў прызначаны які кіруе сектарам археалогіі і этнаграфіі інстытута гісторыі АН Эстонскай ССР, займаючы гэту пасаду да апошніх дзён жыцця. У 1957 годзе стаў акадэмікам Акадэміі навук Эстонскай ССР.

 Навуковая дзейнасць 
Асноўныя яго навуковыя працы прысвечаны ўзнікненню класавага грамадства на тэрыторыі сучаснай Прыбалтыкі, гарадзішчам Эстоніі, гісторыка-культурным абласцям і раёнам Прыбалтыкі, этнагенезу прыбалтыйскіх народаў, археалогіі жалезнага веку Прыбалтыкі.

 Узнагароды 
У перыяд існавання незалежнай Эстоніі быў узнагароджаны Крыжам Свабоды, пры савецкай уладзе — ордэнам «Знак Пашаны».

 Літаратура 


 Спасылкі 

Катэгорыя:Гісторыкі Эстоніі