Палабскія славяне

Пала́бскія славя́не — група заходніх славян (племянныя саюзы бодрычаў, люцічаў, лужыцкіх сербаў), якія размаўлялі на палабскай мове.

У канцы 1 — пачатку 2-га тыс. насялялі землі паміж рэкамі Лаба (Эльба) і Одра (Одэр) ад Балтыйскага мора на поўначы да Рудных гор на поўдні (цяпер тэрыторыя Усходняй Германіі і часткова Заходняй Польшчы).

Найважнейшыя цэнтры — Торгаў, Прыворна, , Убаба, Бранібар (цяпер Брандэнбург) і інш.

У 6—8 ст. у палабскіх славян адбываўся распад першабытнаабшчыннага ладу, складваліся феадальныя адносіны.

Займаліся пераважна земляробствам, у 9—10 ст. значнае развіццё атрымалі рамёствы.

Гандлявалі з Саксоніяй, Даніяй, Швецыяй, Кіеўскай Руссю.

У 10 ст. пачалося заваяванне палабскіх славян германскімі феадаламі. 11—12 ст. — перыяд найбольшага росквіту палабскіх славян, паспяховага супраціўлення германскай агрэсіі, узнікнення раннефеадальных дзяржаўных утварэнняў, т.зв. Вендскай дзяржавы бодрычаў і люцічаў.
Палабскія славяне на чале з князем бодрычаў Ніклатам разграмілі крыжовы паход супраць славян 1147.
У 2-й палавіне 12 ст., скарыстаўшы тэрытарыяльную раздробленасць палабскіх славян, германскія феадалы захапілі іх землі. Нямецкая каланізацыя прывяла да частковага знішчэння і асіміляцыі палабскіх славян.

 Літаратура 
 Палабскія славяне //  С. 531.

Катэгорыя:Заходнеславянскія плямёны

Катэгорыя:Заходнія славяне