Ветраапыленне

Ветраапыленне, ці анемафілія (ад грэчаскага ανεμος — вецер, φιλια — любоў, сяброўства) — перанос пылку з адной расліны на іншую з дапамогай ветру, выгляд перакрыжаванага апыленняСамигуллина Н. С. Практикум по селекции и сортоведению плодовых и ягодных культур: Учебное издание. — Мичуринск: Мичуринский государственный аграрный университет, 2006. — 197 с..

Да ветроопыляемых належыць каля 15-20 % відаў покрытанасенных раслін (амаль усе збожжавыя, асака, бяроза, бук, крапіва, трыпутнік). Яны часта растуць на адкрытых месцах, утвараючы зараснікі аднаго віду (чарот, кавыль). Ляшчына, вольха, бяроза квітнеюць вясной, да распускання лісця. У ветраапыляльных раслін кветкі дробныя, малапрыкметныя, з спрошчаным несамастойным калякветнікам. Вялікія пыльнікі на доўгіх тычынкавых нітках далёка высунуты з калякветніка, песцікі адкрытыя, з вялікімі лычыкамі. Пылку ўтвараецца шмат, ён дробны, лёгкі, з гладкай паверхняй. Такі пылок цягам паветра часам падымаецца на кіламетр і больш уверх і на адлегласць у 50-60 км.

Самаапыленне папярэджвае: дыхагамія, раздзельнаполасц.

Прыстасаванне кветак да ветраапылення: пылок сухі, ліпкі, лычыкі песцікаў вылучаны з кветкі, пылавікі звісаюць разгойдваючыся.

 Літаратура 
 Л. К. Полищук, П. М. Береговой. Ботаника. — Киев: Издательство «Советская школа», 1974.

Катэгорыя:Апыленне