Закон выпраменьвання Планка

Закон выпраменьвання Пла́нка, або формула Пла́нка — закон размеркавання энергіі ў спектры раўнаважнага выпраменьвання пры пэўнай тэмпературы; адзін з асноўных законаў цеплавога выпраменьвання.

Тэарэтычна выведзены М. Планкам (1900) на аснове гіпотэзы квантавання энергіі выпраменьвання. Паводле гэтага закону выпраменьвальная здольнасць  абсалютна чорнага цела ў залежнасці ад частаты  і абсалютнай тэмпературы  вызначаецца формулай

дзе  — пастаянная Планка,  — пастаянная Больцмана,  — скорасць святла ў вакууме.

Пры высокіх частотах () з закону выпраменьвання Планка вынікае закон выпраменьвання Віна, пры нізкіх частотах () — закон выпраменьвання Рэлея—Джынса, пасля інтэгравання па частотах ад  да  атрымліваецца закон выпраменьвання Стэфана—Больцмана.

На аснове закону выпраменьвання Планка вызначаны фізічныя пастаянныя Планка  і Больцмана , распрацаваны метады вызначэння тэмпературы нагрэтых цел (напрыклад, паверхняў Сонца і зорак), ім карыстаюцца пры разліках энергетычных характарыстык крыніц святла.

Закон выпраменьвання Планка — асобны выпадак размеркавання Бозе—Эйнштэйна часціц з нулявой масай спакою (фатонаў), ён стаў адной з перадумоў стварэння квантавай механікі.

 Гл. таксама 
 Закон выпрамянення Кірхгофа
 Ураўненне Планка

 Літаратура 
 Планка закон выпрамянення //  С. 408.

Катэгорыя:Фізічныя законы і ўраўненні
Катэгорыя:Статыстычная фізіка
Катэгорыя:Квантавая механіка