Шаш (вобласць)

Шаш, або Чач — старажытная гістарычная вобласць у Сярэдняй Азіі, на тэрыторыі сучаснага Паўднёвага Казахстана і паўночна-ўсходняй часткі Узбекістана, даліны рэк Чырчык і Ангрэн, а таксама правабярэжжа Сырдар'і, у раёне цяперашняга Ташкента.

 Гісторыя 
Шаш з'яўляецца раёнам старажытнай земляробчай культуры. Яшчэ ў надпісе сасанідскага цара Шапура I ад 262 г. н.э. згадваецца вобласць Чач. У арабамоўных гістарычных дакументах назва «Шаш» сустракаецца пасля заваявання арабамі Сярэдняй Азіі. У 712—713 гадах Шаш, а таксама яго саюзнікі Согд, Уструшана і Фергана былі разгромлены арабамі. Са з'яўленнем дзяржавы Саманідаў Шаш становіцца адной з найбуйнейшых яго абласцей. Праз Шаш праходзіў Шаўковы шлях з краін Блізкага Усходу ў Кітай.

Падчас мангола-татарскага заваявання Сярэдняй Азіі дынастыі кіраўнікоў Шаша ўдалося ўцалець, захавалася і сталіца Шаша — Бінкент, які з XI стагоддзя стаў называцца Ташкентам. Гэты горад пэўны час належаў ханам Чагатайскага ўлуса. Пасля распаду апошняга адышоў да Цімурыдаў. Розныя феадальныя дзяржавы, што ўзнікалі ў раёне Ташкента, у шэрагу сярэдневяковых дакументаў працягвалі і пазней называцца Шаш.

 Літаратура 
 «Древний Ташкент», Ташкент 1973
 Бартольд В. В. «Ташкент», Сочинения, т.3, Москва 1965.

 Гл. таксама 
 Мінгурук
 Шаштэпа

Катэгорыя:Гістарычныя вобласці Узбекістана