Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі

Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі ў Кітаі, ці Нань Бэй Чао () — перыяд кітайскай гісторыі (4—6 стст.), калі Кітай быў падзелены на 2 асобныя дзяржавы.

Паўднёвым Кітаем у гэты час кіравалі дынастыі кітайскага паходжання:
 Сун (Лю Сун) (420—478),
 Цы (479—501),
 Лян (502—556),
 Чэнь (557—588).

На поўначы Кітая панавалі дынастыі выхадцаў з плямён , якія захапілі гэту частку краіны ў канцы 4 ст.:
 Паўночная Вэй (Тоба Вэй) (386—535),
 Усходняя Вэй (534—550),
 Заходняя Вэй (535—557),
 Паўночная Цы (550—557),
 Паўночная Чжоў (557—581).

Гэты час характарызаваўся палітычнай няўстойлівасцю, частай зменай дынастый, войнамі паміж Паўночным і Паўднёвым Кітаем.

У 581 г. палкаводзец Ян Цзянь скінуў апошняга імператара Паўночнай Чжоў, аб'яднаў да 588 г. увесь Кітай пад сваёй уладай і заснаваў адзіную дынастыю Суй.

 Літаратура 
 Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі ў Кітаі //  С. 199.

Катэгорыя:Гісторыя Кітая
Катэгорыя:Кітайскія дынастыі
Катэгорыя:Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі