Берлінскі заапарк

Берлінскі заапарк ( — Заалагічны сад Берліна) займае плошчу ў 35 гектараў у берлінскім раёне Тыргартэн і з'яўляецца адным з самых вялікіх заапаркаў Германіі. Ні ў адным заапарку свету не прадстаўлена такая колькасць відаў жывел (прыблізна , ). Разам з акварыумам, які прымыкае да заапарку, на трох паверхах якога прадстаўлены не толькі рыбы, але і рэптыліі, амфібіі, насякомыя і бесхрыбетныя, Берлінскі заапарк ставіцца да асноўных славутасцей Берліна.

Кожны год заапарк наведваюць каля 2,6 мільенаў чалавек.

 Гісторыя 
злева|thumb|<center>Уваход на Будапестэрштрасэ, «Элефантэнтор»
Берлінскі заапарк, першы заапарк у Германіі і дзевяты ў свеце, адкрыўся 1 жніўня 1844 года.

У 1869 г. дырэктарам стаў доктар . Пры ім быў пабудаваны вальер антылоп, які, перш за ўсе з-за свайго экзатычнага стылю, хутка стаў славутасцю. У далейшым былі збудаваныя вальеры для сланоў, страўсаў, фламінга і вядомыя вароты «Элефантэнтар» (). Таксама на тэрыторыі заапарка з'явіліся розныя павільены і рэстараны.

У 1888 г. доктар  пераняў кіраўніцтва заапаркам і павялічыў фонд жывел, які неўзабаве зраўняўся з фондам лонданскага заапарка.

У 1913 г. быў пабудаваны акварыум па плане даследчыка паводзін жывел доктара . Пасля Першай сусветнай вайны збудаванні былі дэмантаваныя па прыкладу заапарка «Хагенбек» () у Гамбургу.

Падчас Другой сусветнай вайны вялікая частка заапарка была разбурана. З 3715 жывел выжылі ўсяго толькі 91, сярод якіх два льва, дзве гіены, адзін азіяцкі слон-самец, адзін бегемот-самец, дзесяць гамадрыл, адзін шымпанзэ, адзін  і адзін .

З 1945 па 1956 гг. заапаркам кіравала доктар , жонка Оскара Хайнрота і ў той час адзіная жанчына-дырэктар заапарка. Яна здолела нанова адбудаваць заапарк, былі адрамантаваны вальеры для антылоп і для сланоў, таксама пабудаваны вальер для бегемотаў.

У 1956 г. кіраўніцтва перайшло да доктара , які праводзіў далейшыя абнаўленчыя работы. Былі пабудаваныя памяшканні для малпаў, птушак, вальер для мядзведзяў, памяшканні для драпежнікаў з асобным будынкам для звяроў, якія вядуць начны лад жыцця; дэмантаваны акварыум. Пачалося развядзенне рэдкіх або выміраючых відаў жывел. Пад кіраўніцтвам Клеса на тэрыторыі заапарка былі выстаўлены скульптуры жывел, заснаваная заашкола. Клёс надаваў увагу рэканструкцыі і ўзвядзенні зноўку многіх старых будынкаў.

Пасля аб'яднання Германіі пачалося аб'яднанне з заапаркам «Tierpark» ва ўсходнім Берліне, лічыцца самым вялікім ландшафтным заапаркам Еўропы.

 У літаратуры 
Берлінскі заапарк, а таксама раён Тыргартэн, у якім сяліліся рускія эмігранты, апісаны ў рамане Віктара Шклоўскага «Zoo. Лісты не пра каханне, або Трэцяя Элаіза».

 Гл. таксама 
 Спіс заалагічных паркаў
 Славутасці Берліна
 Заапарк Фрыдрыхсфельдэ

 Спасылкі 
 Официальный сайт Берлинского зоопарка
 О зоопарке 
 В берлинском зоопарке умер медведь Кнут 

Катэгорыя:Заапаркі Германіі
Катэгорыя:Сады і паркі Берліна
Катэгорыя:Тыргартэн
Катэгорыя:З’явіліся ў 1844 годзе
Катэгорыя:1844 год у Берліне