Эміліа Дэ Бона

Эміліа Дэ Бона (; , Касана-д’Ада, каля Мілана, Італія — , Верона, Італія) — італьянскі ваенны дзеяч, маршал Італіі (1936).

 Біяграфія 
Удзельнік ваенных дзеянняў у Эрытрэі (1887) і ў Лівіі (1911).

У Першую сусветную вайну з 1915 камандаваў 15-м палком берсальераў, затым узначальваў штаб П корпуса, камандаваў брыгадамі «Трапані» і «Савана», 38-й дывізіяй (1916), IX корпусам (1918).

У 1919 годзе далучыўся да сфарміраванага Беніта Мусаліні «Саюзу ветэранаў» і хутка заняў у ім кіруючыя пазіцыі. У кастрычніку 1922 года выбраны квадрумвірам, членам «камітэта чатырох», якому даручана ваеннае кіраўніцтва фашысцкімі сквадрыстамі. Адзін з галоўных ініцыятараў і кіраўнікоў «Паходу на Рым».

З 11 лістапада 1922 па 11 лістапада 1923 года займаў пасаду Генеральнага дырэктара грамадскай бяспекі. З 1 сакавіка 1923 — сенатар. З 11 лістапада 1923 па 20 снежня 1923 года займаў пасаду Генерал-інтэндант паліцыі, а з 20 снежня 1923 па 18 чэрвеня 1924 — Глава Паліцыі. У 1923 залічаны ў фашысцкую міліцыю, 1-ы камандуючы.

З 3 ліпеня 1925 па 18 снежня 1928 — генерал-губернатар Трыпалітаніі. Камандуючы каланіяльнымі войскамі ў Трыпалітаніі з 3 ліпеня 1925 па 18 снежня 1928 года. 18 снежня 1928 — 12 верасня 1929 — намеснік Міністра калоній.

З 22 ліпеня 1928 года — дзяржаўны міністр. 12 верасня 1929 — 17 студзеня 1935 — Міністр калоній. З 18 студзеня 1935 па 27 лістапада 1935 — Вярхоўны камісар Італьянскай Усходняй Афрыкі

З 3 красавіка 1935 па 27 лістапада 1935 — Камандуючы войскамі ва Усходняй Афрыцы. Кіраваў ваеннымі аперацыямі італьянскай арміі ў Эфіопіі, у яго падпарадкаванні знаходзіліся галоўныя сілы італьянскай арміі — 4 армейскіх карпусы. Нягледзячы на поўную перавагу ў жывой сіле і тэхніцы, пацярпеў паражэнне і быў заменены П. Бадолья.

1939—1940 — Інспектар Заморскіх войскаў. У 1940—1941 камандаваў групай армій «Поўдзень», у склад якой увайшлі 3-я армія генерала К. Джэлоза, 2 армейскія карпусы і Албанская група. Пасля гэтага застаўся толькі членам Вялікага фашысцкага савета (ВФС).

З 1943 года — інспектар замежных фарміраванняў. На пасяджэнні Вялікага фашысцкага савета 25 ліпеня 1943 года прагаласаваў за адстаўку Мусаліні. Быў арыштаваны немцамі і на працэсе ў Вероне прысуджаны да смяротнага пакарання. Расстраляны з кулямёта, апошнімі словамі былі: «Жыве Італія!» ().

 Узнагароды 
 3 кастрычніка 1937 — Кавалер Вышэйшага ордэна Дабравешчання
 19 чэрвеня 1936 — Кавалер Вялікага крыжа Савойскага ваеннага ордэнаCavaliere di Gran Croce dell’Ordine Militare d’Italia Emilio De Bono, Maresciallo d’Italia .
 14 верасня 1920 — Кавалер Вялікага крыжа ордэны Кароны Італіі.
 Кавалер Вялікага крыжа Каланіяльнага ордэна Зоркі Італіі.
 10 жніўня 1928 — Вялікі афіцэр Савойскага ваеннага ордэнаGrande Ufficiale dell’Ordine Militare d’Italia Emilio De Bono, Maresciallo d’Italia
 8 красавіка 1923 — Вялікі афіцэр ордэна Святых Маўрыкія і Лазара.
 1 чэрвеня 1919 — Вялікі афіцэр ордэна Кароны Італіі.
 19 верасня 1918 — Камандор Савойскага ваеннага ордэна.Commendatore dell’Ordine Militare d’Italia
 30 снежня 1919 — Камандор ордэна Святых Маўрыкія і Лазара.
 13 верасня 1918 — Камандор ордэна Кароны Італіі.
 12 студзеня 1919 — Афіцэр ордэна Святых Маўрыкія і Лазара.
 13 верасня 1917 — Афіцэр ордэна Кароны Італіі.
 28 снежня 1913 — Кавалер Савойскага ваеннага ордэна.Cavaliere Ordine Militare d’Italia
 3 красавіка 1913 — Кавалер ордэна Святых Маўрыкія і Лазара.
 7 лістапада 1907 — Кавалер ордэна Кароны Італіі.

 Літаратура 
 Чиано Галеаццо, Дневник фашиста. 1939—1943. М.: Издательство «Плацъ», Серия «Первоисточники новейшей истории», 2010, 676 с. ISBN 978-5-903514-02-1

 Спасылкі 

 Біяграфія на сайце hrono.ru
 Біяграфія на сайце Сената Італьянскай Рэспублікі  

Катэгорыя:Маршалы Італіі
Катэгорыя:Члены Нацыянальнай фашысцкай партыі
Катэгорыя:Сенатары Каралеўствы Італія
Катэгорыя:Члены Вялікага фашысцкага савета
Катэгорыя:Военачальнікі Першай сусветнай вайны (Італія)