Сандамірскае ваяводства (да 1795 года)

Сандамірскае ваяводства () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Кароны Польскай у складзе Малапольскай правінцыі, утвораная ў XIV стагоддзі. Цэнтр — горад Сандамір. Сандамірскае ваяводства падзялялася на 7 паветаў. Рэзідэнцыяй ваяводы быў горад Сандамір, а земскі сеймік збіраўся ў Апатаве.

Ваяводства было заснавана на тэрыторыі былога Сандамірскага княства, знаходзілася ў паўднёва-заходняй часціне Рэчы Паспалітай, на захадзе Малапольшчы. Сандамірскае ваяводства мела 2-х сенатараў у Сенаце. У 1790 годзе колькасць насельніцтва ваяводства складала 381 623 чалавек, плошча ваяводства — 23 860 км². У 1795 годзе пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Сандамірскае ваяводства было ліквідавана і далучана да Заходняй Галіцыі Аўстрыйскай манархіі.

 Адміністрацыйны падзел 
 Вісліцкі павет — Вісліца
 Апачынскі павет — Апочна
 Радамскі павет — Радам
 Пільзнэнскі павет — Пільзна
 Сандамірскі павет — Сандамір
 Стэнжыцкі павет — Стэнжыца
 Хэнцінскі павет — Хэнціны

 Літаратура 
 Gloger, Zygmunt. Województwo Sandomierskie // Geografia historyczna ziem dawnej Polski. — Kraków, 1903.

Катэгорыя:Ваяводствы Каралеўства Польскага