Злучнік

Злу́чнік — службовая часціна мовы, з дапамогай якой звязваюць паміж сабой часткі складанага сказа ці аднародныя члены сказа.

Не скланяюцца і не спрагаюцца, і не з'яўляюцца членамі сказа. Выражаюць сэнсавыя адносіны паміж сінтаксічнымі адзінкамі.

 Класіфікацыя па будове 
 простыя
 невытворныя («і», «а», «ды», «бо», «ці»)
 вытворныя («таксама», «затое», «каб», «аж», «паколькі»)
 састаўныя («таму што», «для таго каб»)
 камбінаваныя («а іменна», «калі нават», «з-за таго, што»)
 парныя і паўторныя («як … так і», «ці … ці»)

 Па колькасці пазіцый 
 аднамесныя («і», «але», «а»)
 мнагамесныя (найчасцей гэта паўторныя злучнікі віду: «і … і», «ні … ні», «ці … ці», «то … то»)
 двухмесныя, двайныя, парныя («калі … то», «як … так і»)

 Класіфікацыя па значэнні 
 злучальныя:
 спалучальныя («і», «ды» (= «і»), «не толькі … але і», «таксама», «і … і», «ні … ні», «як … так і», «колькі … столькі і»)
 раздзяляльныя («ці», «ці … ці», «або», «альбо … альбо», «то … то», «ці то … ці то», «не то … не то»)
 супрацiўныя («а», «ды» (= «але»), «але», «аднак»)
 градацыйныя («не толькі … але і», «не столькі … колькі», «не тое каб … а»)
 далучальныя («таксама», «ды і», «і», «прытым», «прычым»)

 падпарадкавальныя:
 паясняльныя («што», «каб», «як бы», «быццам бы», «гэта значыць», «а іменна»)
 часавыя («калі», «пакуль», «толькі», «ледзь»)
 умоўныя («калі», «калі б», «каб», «раз»)
 прычынныя («бо», «таму што», «з-за таго, што», «ад таго, што»)
 мэтавыя («каб», «абы», «з тым каб»)
 уступальныя («хаця», «хоць», «няхай», «нягледзячы на тое, што»)
 выніковыя («так што»)
 параўнальныя («як», «быццам», «нібы», «як бы»)
 месца («дзе», «куды», «адкуль»)
 спосабу дзеяння, меры, ступені («столькі», «настолькі», «так», «да такой ступені», «да таго»)

 Літаратура 
 Злучнік //  С. 93.
 Н. В. Васильева. Союз // Лингвистический энциклопедический словарь. — : «Советская энциклопедия», 1990.

Катэгорыя:Часціны мовы