Свянцянскі павет (Расійская імперыя)

Завіле́йскі павет (1795—1842), Свянця́нскі павет (1842—1920) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Віленскай, Літоўскай і Літоўска-Віленскай губерняў, якая існавала ў 1795—1920 гг. Цэнтр — горад Свянцяны.

 Адміністрацыйны падзел 
У 1913 г. ў склад павета ўваходзіла 21 воласць: 
 Аляксандраўская (цэнтр — в. Жукойні), 
 Вішнеўская, 
 Войстамская (цэнтр — м. Войстам), 
 Гадуцішская, 
 Даўгелішская (цэнтр — с. Новыя Даўгелішкі), 
 Дубатоўская, 
 Заблоцішская, 
 Занарацкая (цэнтр — в. Блізнікі), 
 Кямелішская, 
 Кабыльніцкая, 
 Камайская, 
 Кукуцішская, 
 Лынгмянская, 
 Лынтупская, 
 Мелеганская, 
 Міхайлаўская (цэнтр — застава Пяршукшта), 
 Свянцянская, 
 Свірская, 
 Цверацкая (цэнтр — с. Папоўка), 
 Шэметаўская (цэнтр — м. Шэметава), 
 Ясеўская (цэнтр — в. Загач).

 Гісторыя 
Завілейскі павет у складзе Віленскай губерні Расійскай імперыі быў утвораны ў 1795 годзе на тэрыторыі, якая адышла да Расіі ў выніку 3-га падзелу Рэчы Паспалітай. У 1797 годзе павет увайшоў у склад Літоўскай губерні, у 1801 — у склад Літоўска-Віленскай (з 1840 — Віленскай). У 1842 пераназваны ў Свянцянскі павет. У 1920 годзе павет адышоў да Польскай Рэспублікі.

 Насельніцтва 
 1880 год — 145,5 тыс. чал. (без горада Свянцяны).
Паводле даных перапісу 1897 года ў павеце пражывала 172,2 тыс. чал. У тым ліку беларусы — 47,5 %; літоўцы — 33,8 %; яўрэі — 7,1 %; палякі — 6,0 %; рускія — 5,4 %. У павятовым горадзе Свянцяны пражывала 6025 чал.Дэмаскоп Weekly — Дадатак. Даведнік статыстычных паказчыкаў
 Ураднікі павета 
 Свянцянскія павятовыя маршалкі

 Літаратура 


Катэгорыя:Паветы Віленскай губерні