Андрэа дэль Верок’я

Андрэа дэль Верок’я (, сапраўднае імя  — Андрэа ды Мікеле Чоні; 1435 ці 1436, Фларэнцыя — ) — італьянскі скульптар, жывапісец і ювелір ранняга Адраджэння.

 Біяграфія 
Вучыўся ў ювеліра Верок’я, імя якога ўзяў сабе. Зазнаў уплыў  і . Майстэрня Верок’я ў Фларэнцыі была цэнтрам мастацкага жыцця.

У эпоху Ранняга Адраджэння мастакі працавалі амаль выключна па заказах. Вось чаму ў гэты час і была гэтакай вялікай роля мецэнатаў. Гэтая практыка асабліва распаўсюдзілася ў Фларэнцыі XV стагоддзя, дзе мастацкія майстэрні ажыццяўлялі любыя пажаданні заступнікаў (вытворчасць посуду, архітэктурныя праекты і многае іншае). Вучань, які жадаў стаць мастаком, спачатку паступаў чаляднікам да майстра і толькі пасля шасці гадоў навучання мог заснаваць ўласную майстэрню. Андрэа дэль Верок’я спецыялізаваўся на скульптуры, але часам звяртаўся і да жывапісу. З яго майстэрні выйшлі Леанарда да Вінчы, П. Перуджына і Сандра Бацічэлі.

Верок’я славіўся непераўзыдзеным дэкаратарам і рэжысёрам прыдворных святкаванняў. Гэтыя практычныя навыкі, успрынятыя ад настаўніка, спатрэбіліся Леанарда ў будучыні.

У 1482 годзе Верок’я з’ехаў у Венецыю для працы над коннай статуяй кандацьера Барталамеа Калеоне. Мастак памёр там у 1488 годзе, не завяршыўшы .

 Творчасць 
Выканаў шэраг твораў на заказ сям’і Медычы (надмагілле Джавані і , 1472; статуя «», 1473—1475; «», бюст Джуліяна Медычы, абедзве каля 1475), якія вылучаюцца арыстакратычнай вытанчанасцю, крохкай гармоніяй ліній і аб’ёмаў. Аўтар кампазіцыі «Нявер’е Фамы» (1476—1483) на фасадзе будынка Арсанмікеле ў Фларэнцыі, помніка кандацьеру Барталамеа Калеоне (1479—1483) у Венецыі. Жывапіс Верок’я вызначаецца дакладнасцю малюнка, дасканалай мадэліроўкай формаў, панарамнасцю пейзнажных фонаў («Мадонна», каля 1470; «», пасля 1470, у сааўтарстве з Леанарда да Вінчы).

 Літаратура 


 Спасылкі 

Катэгорыя:Скульптары Італіі
Катэгорыя:Мастакі Італіі
Катэгорыя:Скульптары Адраджэння
Катэгорыя:Мастакі Адраджэння