Бернард Клервоскі

Берна́рд Клерво́скі (, ; , Фантэн-ле-Дыжон, Бургундыя — 20 ці 21 жніўня 1153, Клерво) — французскі сярэднявечны багаслоў, містык, грамадскі дзеяч, цыстэрцыянскі манах, абат манастыра Клерво (з 1117 года).

 Біяграфія 

Паходзіў са знатнай сям'і, у дваццацігадовым узросце ўступіў у цыстэрцыянскі ордэн, дзе сваім падзвіжніцтвам набыў вядомасць. У 1115 годзе Бернард Клервоскі заснаваў манастыр Клерво, дзе стаў абатам. Дзякуючы яго дзейнасці малалікі цыстэрцыянскі ордэн стаў адным з найбуйнейшых.

Бернард Клервоскі прытрымліваўся містычнага кірунку ў тэалогіі, быў заўзятым прыхільнікам папскай тэакратыі. Актыўна абараняў правы Папы Інакенція II супраць Анаклета II. У барацьбы супраць Анаклета II асуджаў Ражэра II, які атрымаў карону ад антыпапы, але затым прымірыўся з каралём і перапісваўся з ім. Змагаўся з ерасямі і вальнадумствам, у прыватнасці быў ініцыятарам асуджэння П'ера Абеляра і Арнольда Брэшыянскага на царкоўным саборы 1140 года. Актыўна змагаўся з ерассю катараў.

Удзельнічаў у стварэнні духоўна-рыцарскага ордэна тампліераў, у прыватнасці пад яго ўплывам на саборы ў Труа 1128 года, (узначаленым Мацвеем Альбанскім) быў прыняты статут ордэна. Натхніцель другога Крыжовага паходу 1147 года. Садзейнічаў росту манаскага ордэна цыстэрцыянцаў, якія ў яго памяць атрымалі назву бернардзінцаў.

На фоне невыразных постацей Папаў таго часу (сярод якіх былі і яго вучні з Клерво) Бернард Клервоскі набыў каласальны аўтарытэт у царкоўных і свецкіх кругах. Ён дыктаваў сваю волю Папам, французскаму каралю Людовіку VII. Асноўнай дабрадзейнасцю лічыў пакору. Мэтай чалавечага існавання лічыў зліццё з Богам.

Кананізаваны ў 1174 годзе; у 1830 годзе ўнесены ў лік Настаўнікаў Царквы.

 Натхніцель крыжовых паходаў у Еўропу 


15 лютага 1145 года калегія кардыналаў абрала абата Бернарда Паганелі новым Рымскім Папам пад імем Яўгена III. Паганелі быў не толькі цёзкай, але і — з самага пачатку свайго манаства ў цыстэрцыянцаў — вучнем Бернарда Клервоскага, з якім ён падтрымліваў «унікальна цесныя адносіны». Рымскім Папам стаў член цыстэрцыянскага ордэна, які Бернард — уплывовы каталіцкі дзеяч эпохі — сам і стварыў. Адводзячы падазрэнні ў тым, што Паганелі яго пратэжэ, Бернард пакінуў для гісторыкаў наступны ліст да кардыналаў (нумар CCXXXVII):
Прабач вас Бог за тое, што Вы зрабілі!.. Вы ператварылі апошняга ў першага, і… яго новае становішча небяспечней ранейшага… Па якой прычыне ці па чыім савеце… паспяшаліся вы да прастака, адшукалі яго ў яго прытулку, вырвалі ў яго з рук сякеру, кірху ці матыку і ўзвялі яго на прастол?Норвич, Джон Расцвет и закат Сицилийского королевства. Нормандцы в Сицилии. 1130—1194. — Москва: Центрполиграф, 2005. — С. 121. — 399 с. — ISBN 5-9524-1752-3Абранне Паганелі Папам адбылося, умацаваўшы гэтым і палітычнае становішча самога Бернарда — настаўнікі Папы Рымскага. Вядомы выпадак, калі Бернард назваў Папу ў лісце да яго «жабраком з гнаявой кучы» (нумар CCXXXVIII), укладваецца ў гэты ж кантэкст: трымаючы ў руках аброці кіравання сваім былым вучнем, Бернард дыктаваў Яўгену III сваю палітыку. Найбольш буйным мерапрыемствам, на якім Бернарду ўдалося настаяць, стаў Крыжовы паход супраць славян, які развярнуўся на фоне Другога крыжовага паходу.
Напачатку красавіка 1147 года Рымскі Папа быў у свайго настаўніка ў Клерво. Там Бернард пераканаў Яўгена III разгарнуць вектар крыжовых паходаў з поўдня на ўсход, звярнуўшы іх супраць язычнікаў Еўропы, пачаўшы, у прыватнасці, з вендаў. Гэту ідэю Рымскі Папа ператварыў у жыццё ў буле , якую ён падпісаў у Труа 11 красавіка 1147 года. Ідэю гэтай булы, вобраз дзеянняў, які яна прапанавала крыжакам у дачыненні да еўрапейцаў-язычнікаў у сваёй місіі, часта выражаюць лозунгамі «хрышчэнне або смерць» (, ), «знішчыць або звярнуць у хрысціянства» (, )Louis Hansoul. Le Credo, un champ de ruines?.

 Літаратура 

 Штёкль А. История средневековой философии. — : Алетейя, 1996.

 Новейший философский словарь / Сост. А. А. Грицанов. — : Изд. В. М. Скакун, 1998. — 896 с.

 Спасылкі 

 Лісты Бернарда Клервоскага супраць Пятра Абеляра
 Opera omnia Sancti Bernardi Claraevallensis  (Поўны збор прац Св. Бернарда Клервоскага)


Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Містыкі Францыі
Катэгорыя:Лацінскія філосафы
Катэгорыя:Філосафы XII стагоддзя
Катэгорыя:Хрысціянскія святыя XII стагоддзя
Катэгорыя:Каталіцкія святыя
Катэгорыя:Англіканскія святыя
Катэгорыя:Святыя Францыі
Катэгорыя:Дактары Касцёла
Катэгорыя:Цыстэрцыянцы
Катэгорыя:Філосафы Францыі
Катэгорыя:Хрысціянскія містыкі
Катэгорыя:Персанажы «Боскай камедыі»
Катэгорыя:Постаці другога крыжовага пахода
Катэгорыя:Тампліеры
Катэгорыя:Постаці багаслоўя XII стагоддзя
Катэгорыя:Багасловы Францыі