Каралеўства вестготаў

Каралеўства вестготаў — раннефеадальнае дзяржаўнае ўтварэнне, гістарычна першае з так званых варварскіх каралеўстваў, якія склаліся на тэрыторыі Заходняй Рымскай імперыі ва ўмовах яе распаду ў V стагоддзі.

Узнікла ў 418 годзе на тэрыторыі рымскай правінцыі Аквітанія (вакол  Тулузы — адсюль назва «Тулузскае каралеўства», якая выкарыстоўвалася ў якасці назвы дзяржавы ў 418—507 гадах) па дагаворы караля вестготаў Валіі з рымскім імператарам Ганорыем. Першым каралём вестгоцкай дзяржавы часам завуць Тэадорыха I.

Пасля паражэння  Аларыха II ў бітве пры Пуацье ў 507 годзе і страты большасці тэрыторый у Галіі, сталіца каралеўства была перанесена спачаткуў Нарбону, затым у  Барселону, і ў рэшце рэшт у Таледа — адсюль назва «Таледскае каралеўства», якая выкарыстоўвалася ў якасці назвы дзяржавы ў 580—712 гадах.

У 711—721 гадах з прычыны заваявання Іспаніі  арабамі каралеўства было знішчана, а большая частка яго тэрыторыі далучана да Халіфата.

 Гл. таксама 
 Вестготы
 Спіс каралёў вестготаў
 Гоцкая мова
 Вестгоцкая праўда

 Спасылкі 

Катэгорыя:Вестготы
Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Сярэдневякоўя
Катэгорыя:Гісторыя Іспаніі
Катэгорыя:Дзяржавы ў гісторыі Францыі