Джавані Антоніа Скаполі

Джавані-Антоніа Скаполі (, 3 чэрвеня 1723 — 8 мая 1788 года), італьянска-аўстрыйскі прыродазнавец.

Быў прафесарам у Павіі.

 Біяграфія 
Нарадзіўся 3 чэрвеня 1723 года ў вёсцы каля Кавалезэ, у гістарычнай вобласці Ціроль (цяпер на тэрыторыі Італіі, раней належала Аўстрыі), у сям'і адваката. Атрымаў медыцынскую адукацыю ў Інсбрукскім універсітэце.

Пасля заканчэння ўніверсітэта займаўся доктарскай практыкай у Кавалезэ і Венецыі. Шмат падарожнічаў па тэрыторыі Альпаў, дзе збіраў энтамалагічныя і гербарныя калекцыі. Пазней працаваў урачом у Ідрыі, на тэрыторыі сучаснай Славеніі.

У 1761 годзе апублікаваў сваю вядомую працу «Атручванне ртуццю» (). Даследаваўшы раслінны і жывёльны свет Крайны, выдаў кнігі па яе флоры (, 1760) і насякомых (, (1763).

У 1769 годзе атрымаў званне прафесара хіміі і металургіі ў Горнай акадэміі Шэмніца (цяпер Славакія).

Працаваў разам з Ладзара Спаланцані над доказам тэорыі, паводле якой жыццё не можа самазараджацца, а жывыя істоты паходзяць ад іншых жывых істот.

У 1786 годзе Скаполі апісаў тыпавы від маскіта Phlebotomus papatasi.

У гонар Скаполі Н. Жакен назваў род раслін сямейства Паслёнавыя — , ад якога паходзіць назва алкалоіда скапаламіну, які ўтрымліваецца ў ім.

У гонар Скаполі таксама названа некалькі відаў раслін, у тым ліку .

 Найважнейшыя працы 
 Methodus plantarum (1754)
 Flora carniolica (1760)
 Tentamina physico-chymico-medica (1761)
 De Hydroargyro Idriensi Tentamina (1761)
 Introductio ad usum fossuinm (1763)
 Entomologia Carniolica, Viienna: Trattner. (1763)
 Anni Historico-Naturales (1769—1772)
 Principia mineralogiae (1772)
 Flora Carniolica (1772) Tom.I , Tom.II 
 Fundamenta chemiae (1777)
 Fundamenta botanicae (1783)
 Deliciae Flora et Fauna Insubricae Ticini (1786—1788)
 Rudimenta metallurgiae (1789)

Катэгорыя:Батанікі Італіі
Катэгорыя:Міколагі Італіі
Катэгорыя:Заолагі Італіі
Катэгорыя:Энтамолагі Італіі