Прытча аб няправедным суддзі

Прытча аб няправедным суддзі (таксама вядомая як прытча пра навязлівай або неадступнай удаве) — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. З'яўляецца ў новазапаветным апавяданні толькі ў Евангеллі ад Лукі 18:1-8. У ёй апавядаецца, як суддзя, які з'яўляецца адначасова і атэістам (таму што не баіцца Бога) і неспагадлівым чалавекам, ў рэшце рэшт згаджаецца аддаць належнае беднай удаве толькі таму, што яна так настойліва патрабавала гэтага ў суддзі.

Гэтая прытча дэманструе важнасць настойлівасці ў малітве, заклікае ніколі не здавацца. Прытча запісана непасрэдна перад прытчай пра мытніка і фарысея (якая таксама закранае тэму малітвы) і падобная да прытчы пра чалавека, які просіць хлеба ў поўнач.

Біблейскае апавяданне

Прытча мае наступны змест:

Сказаў ім таксама прытчу пра тое, што трэба заўсёды маліцца і не падаць духам. кажучы: у адным горадзе быў суддзя, які Бога не баяўся і людзей не саромеўся. У тым самым горадзе была адна ўдава, і яна, прыходзячы да яго, казала: абарані мяне ад супраціўніка майго. Але ён доўгі час не хацеў. А потым сказаў сам сабе: хоць і Бога не баюся і людзей не саромеюся, але як што гэтая ўдава не дае мне спакою, абараню яе, каб яна не прыходзіла больш дакучаць мне. І сказаў Гасподзь: чуеце, што кажа суддзя неправедны? Ці ж Бог не абароніць выбраных Сваіх, што галосяць да Яго дзень і ноч, хоць і марудзіць абараніць іх? Кажу вам, што падасць ім абарону неўзабаве. А Сын Чалавечы, прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?

Ключавы сэнс прытчы ў тым, што неабходна заўсёды маліцца, як тая ўпартая ўдава, бо калі нават неправедны суддзя ў канчатковым рахунку выслухаў і абараніў жанчыну, то Бог значна хутчэй гэта зрабіць. Прытча аб начным сябры мае аналагічны сэнс.

 Спасылкі 

Катэгорыя:Прытчы Ісуса Хрыста