Растральныя калоны (Санкт-Пецярбург)

Растральныя калоны — архітэктурныя збудаванні ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, на Стрэлцы Васільеўскага вострава. У XIX стагоддзі выконвалі функцыю маякоў порта паўночнай сталіцы.

 Гісторыя 
Растральныя калоны былі ўзведзены ў 1810 годзе па праекце французскага архітэктара Тама дэ Тамона, які ўпрыгожыў іх  караблёў. Гэта увасабленне паказвае моц і веліч марскога флоту дзяржавы, а таксама адсылае да Старажытнарымскага звычаю упрыгожваць калоны рострамі (, множны лік ад , нос карабля) зрынутых (трафейных) варожых караблёў.

Над праектам таксама працаваў знакаміты каменячос Самсон Суханаў, выхадзец з бедных сялян Валагодскай губерні. Статуі ля падножжа калон выкананы скульптарамі Ж. Камберленам і Ж. Цібо. Адкрыццё адбылося ў 1815.

Маякі запальваліся ўначы і ў туман, і служылі да 1885 года.

 Будова 
Паўднёвы маяк паказвае шлях у Вялікую Няву (), а паўночны ў Малую (). У падножжа калон размешчаныя дзве мужчынскія і дзве жаночыя фігуры, якія згодна з распаўсюджанай гіпотэзай алегарычна ўяўляюць вялікія рэкі Расіі: ля паўночнай калоны — Волга і Дняпро, ля паўднёвай — Нява і Волхаў. Аднак гэтая гіпотэза не мае абгрунтавання, сам Тама дэ Тамон пісаў: «база кожнай калоны ўпрыгожана вялізнымі фігурамі, якія сімвалізуюць бажаствы мора і камерцыі»Журнал «Наука и жизнь» № 2 2000 год. Статуі былі выкананы па мадэлях французскіх скульптараў Ж. Камберлена і Ж. Цібо, да якіх меў ласку архітэктар. У якасці матэрыялу для скульптур спачатку была абраная бронза, але з-за складанасці яе апрацоўкі выбар упаў на , здабываць у пасёлку  Гатчынскага раёна. Мяккі і эластычны ў зямлі, вапняк хутка цвярдзее пасля здабывання на паверхню, ствараючы трывалую і велічную аснову. Камберленам была выкананая мужчынская фігура ля паўночнай калоны, астатнія створаны Ж. Цібо.

Унутры кожнай калоны знаходзіцца вінтавая лесвіца, якая вядзе на верхнюю назіральную пляцоўку з велізарнай чарай — свяцільнікам і металічным трыножкам, які ўтрымлівае яе. У чару залівалі канаплянае масла, якое дае велізарны агністы слуп, што паказвае шлях караблям ў змроку ночы або заслоне туману. Так было да 1896, у якім да калон падвялі электрычнасць. У 1957 годзе маякі сталі асвятляць з дапамогай газу з меркаванняў эканоміі.

У нашы дні маякі запальваюць толькі па асаблівых урачыстых выпадках.

 Узлом 
Ноччу 7 чэрвеня 2011 паўднёвая растральная калона была адкрыта невядомымі з мэтай руфінга, помнік архітэктуры не пацярпеўРостральные колонны были доступны для посещения из-за сломанной двери  .

Ноччу 23 жніўня 2011 г. невядомы мужчына, пракраўшыся ўнутр адной з Растральных калон, адкрыў вентыль газавага трубаправода і запаліў на ёй агонь. Як паведамілі ў праваахоўных органах, пажарны разлік перакрыў трубаправод і патушыў факел. У выніку інцыдэнту ніхто не пацярпеўВ Петербурге снова «зажгли»  .

 Літаратура 
 Журнал «Наука и Жизнь» № 2 2000 год

 Спасылкі 
 Ростральные колонны Санкт-Петербурга 
 Ростральные колонны — символ морских побед. Журнал «Наука и жизнь» № 2, 2000 год 
 Панорамный вид с южной колонны 

Катэгорыя:Помнікі архітэктуры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Калоны Расіі
Катэгорыя:Манументы
Катэгорыя:1810 год у Расіі
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Санкт-Пецярбургу