Магон I Вялікі

Магон Вялікі — карфагенскі палкаводзец і дзяржаўны дзеяч  VI ст. да н. э.

 Біяграфія 

Быў прызначаны галоўнакамандуючым («рабімаханатам», фінік. 12px|רְ12px|ב12px|מ12px|חַ12px|נ12px|תְּ) пасля звяржэння Малха. Правёў ваенную рэформу, якая была накіравана на ўзмацненне дысцыпліны, але фактычна легалізавала выкарыстанне атрадаў наймітаў, якія слухаліся толькі таго, хто ім плаціў. Дзякуючы гэтаму сканцэнтаваў у сваіх руках уладу, якую параўноўвалі з манархічнай.

Вёў актыўную знешнюю палітыку. Жанаты на  сіракузянцы, спрабаваў пашырыць прысутнасць карфагенян на  Сіцыліі. Заключыў саюз з  этрускім горадам Цэрэ, накіраваны супраць  факейцаў. У  бітве пры Алаліі (535 г. да н. э.) саюзнікі знішчылі амаль увесь флот суперніка. Факейцы вымушаны былі прызнаць  Сардзінію карфагенскім уладаннем і эвакуіраваць з вострава ўсіх  грэчаскіх каланістаў.

Карыстаючыся безумоўным аўтарытэтам сярод суграмадзян фактычна перадаў уладу ў спадчыну сваім сынам і ўнукам, сфармаваўшы сямейны клан або «дынастыю»  Маганідаў.

 Літаратура 
 Hazel, John; «Who’s who in the Greek World», «Mago», Routledge (2000)

Катэгорыя:Цары карфагенскія
Катэгорыя:Маганіды