Сярэдняе каралеўства

Сярэдняе каралеўства — умоўная назва дзяржавы, утворанай у выніку падзелу Франкскай імперыі па Вердэнскаму дагавору ў 843 годзе, куды ўвайшла Італія і паласа земляў ад Нідэрландаў да Праванса. Да гэтага «Сярэдняга каралеўства», на чале якога стаў імператар Лотар I, адышла таксама большая частка былога франкскага каралеўства Бургундыя, за выключэннем невялікай паўночна-заходняй часткі на захад ад Соны, якая была замацавана за Заходнефранкскім каралеўствам і на тэрыторыі якой у далейшым утварылася герцагства Бургундыя.
Тэрыторыя Сярэдняга каралеўства ахоплівала землі, населеныя рознымі народамі — германскімі (франкамі ў Аўстразіі, фрызамі ў Фрысландыі, алеманамі ў Эльзасе) і раманскімі (у Бургундыі, Правансе і Італіі). Фактычнай сталіцай каралеўства быў не Рым, а Ахен. У 844 годзе Лотар I прызначыў свайго старэйшага сына Людовіка каралём Італіі, а ў 850 годзе папрасіў Рымскага Папу каранаваць Людовіка як імператара, хоць і сам працягваў быць імператарам.

У 855 годзе Лотар I, адчуўшы набліжэнне смерці, завяшчаў падзяліць яго «Сярэдняе каралеўства» паміж сваімі сынамі, пасля чаго пастрыгся ў манахі ў Прумскім абацтве і праз некалькі дзён памёр. Пасля Прумскага падзелу Італія і тытул імператара адышлі да старэйшага сына Людовіка II Італьянскага, а каралеўства Праванс (уключаючы большую частку Бургундыі) — да малодшага сына Карла Праванскага. Сярэдняму сыну Лотару II дасталася тэрыторыя, якая ахоплівала галоўным чынам заходнюю Аўстразію і Фрызію, названая затым Латарынгіяй.

 Гл. таксама 
 Герцагства Латарынгія
 Заходне-франкскае каралеўства
 Усходне-франкскае каралеўства
 Сярэднявечнае каралеўства Італія
 Каралеўства Бургундыя
 Каралеўства Верхняя Бургундыя
 Каралеўства Ніжняя Бургундыя

 Бібліяграфія 
 Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона (1890—1907).


Катэгорыя:Гісторыя Германіі
Катэгорыя:Бургундыя
Катэгорыя:Латарынгія
Катэгорыя:Перыяд Каралінгаў
Катэгорыя:Італьянскія дзяржавы
Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Еўропы
Катэгорыя:Каралеўствы