Луканія

Лука́нія, (, ) — гістарычная вобласць старажытнай Італіі паміж Кампаніяй, Самніем і Апуліяй з поўначы і Бруціем з поўдня. Была населена луканцамі, якія прыйшлі ў гэты край у пачатку V ст. да н.э.

Каб замацавацца тут, луканцы мусілі працяглы час змагацца с грэкамі з Паўднёвай Італіі, якія мелі свае калоніі на ўзбярэжжы. Канчатковай у гэтай барацьбе была бітва пры Лаусе ў 390 г. да н.э., перамога ў якой здабылі луканцы.

Назва луканцаў паходзіць ад вапнянай пароды бела-серага колеру (грэч.: λευκός - светлы), якой шмат у Апенінскіх адрогах, што пакрываюць усю тэрыторыю Луканіі.

Вобласць багата выдатнымі лугамі і шматлікімі рэкамі, што абумовіла тут шырокае развіццё жавёлагадоўлі.

У 272 г. Луканія была заваявана рымлянамі. Войны III ст. да н.э. ператварылі рэгіён з заможнага і буйнанаселенага ў збяднелы і абязлюджаны. 

Гарады на ўсходнім узбярэжжы: 
 Гераклея (на вусці Ацырыса)
 Метапонт
 Сірыс (на вусці Сірыса).

Гарады на заходнім узбярэжжы:
 Буксент (у мінулым - Пікс ці Піксас)
 Лаус
 Пестум (у мінулым - Пасідонія)
 Элея або Велія (радзіма Парменіда і Зянона, месца ўзнікнення элейскай філасофскай школы)


Гарады ўнутры края:
 Анксія
 Бланда
 Грумент
 Нерулус
 Нумістра
 Фарэнтум

У наш час тэрыторыя Луканіі адносіцца да адмінстратыўнага рэгіёну Базіліката.
Дарэчы, з 1799 па 1820 гг. і з 1932 па 1947 гг. Базіліката насіла назву Луканія.

 Спасылкі 
 Лукания // Энцыклапедычны Слоўнік Ф. А. Бракгаўза і І. А. Ефрона — У 86 тамах з ілюстрацыямі і дадатковымі матэрыяламі, С.-Пецярбург, 1890—1907.

Катэгорыя:Гістарычныя вобласці Італіі