Арыянская спрэчка

Арыянская спрэчка — асноўны ўнутрыцаркоўны канфлікт IV стагоддзя, самы драматычны з усіх перанесеных хрысціянскай царквой да таго часу.

Прычынай рознагалоссяў стала розніца ў хрысталагічных гледжаннях александрыйскага прэсвітара Арыя і яго прыхільнікаў, якія стаялі на антытрынітарных пазіцыях, якія не прынялі рашэння Першага Нікейскага сабора з аднаго боку, і тых царкоўных дзеячаў, хто рашэнне гэтага сабора прыняў, з іншага. Кожны з бакоў канфлікту лічыў свой пункт гледжання адлюстраваннем «праваслаўнага» погляду царквы на разгляданае пытанне і асуджаў процілеглы на шматлікіх саборах. Больш таго, у гэты перыяд, калі шляхам спроб і памылак фармавалася само паняцце «праваслаўе», практычна кожны, уключаючы Пап і патрыярхаў, змяняў свой пункт гледжання. У XXI стагоддзі праваслаўная і каталіцкая цэрквы лічаць погляды Арыя і яго паслядоўнікаў ерэтычнымі, адпаведна, у гістарычнай літаратуры тэрмін «праваслаўныя», нягледзячы на некаторы анахранізм, ужываецца да яго праціўнікаў.

Спачатку Арый быў асуджаны епіскапам Александрыі Аляксандрам, а затым у 325 годзе на Першым Нікейскім саборы, на якім александрыйскі дыякан Апанас узначаліў праваслаўную партыю. Гэты сабор, праведзены пры падтрымцы імператара Канстанціна Вялікага, пастанавіў лічыць Ісуса Хрыста «адзінасутным» Богу Айцу, выкарыстоўваўшы для гэтага слова . Выкарыстанне гэтага тэрміна, які раней шырока не ўжываўся, выклікала апазіцыю сярод кансерватыўна настроеных тэолагаў усходняй часткі Рымскай імперыі. Хоць Арый быў адпраўлены ў ссылку, арыянства засталося ўплывовай сілай, паколькі ўжо ў 328 годзе імператар змяніў сваю пазіцыю і дазволіў Арыю вярнуцца. Затым на працягу некалькіх гадоў шматлікія епіскапы-прыхільнікі рашэнняў, прынятых Нікейскім саборам, пад рознымі падставамі былі асуджаны і адпраўлены ў выгнанне. Сам Канстанцін фармальна не адмовіўся ад Нікейскага сімвала веры, але перад сваёй смерцю ў 337 годзе прыняў хрышчэнне ад епіскапа-арыяніна.

У кіраванне сына Канстанціна Канстанцыя II (337—361) арыянства атрымала падтрымку дзяржавы. У яго кіраванне рэлігійная палітыка стала сродкам палітычнай барацьбы, з прычыны таго, што яго брат Канстант (337—350), які кіраваў Заходняй часткай імперыі, падтрымліваў «нікейскую» партыю. У адбыўся 343 годзе Сардыкійскі сабор, які не прывёў да вырашэння канфлікту і прадэманстраваў, наколькі складанай стала праблема. Кульмінацыяй супрацьстаяння стала прыняцце арыянскай II сірмійскай формулы, падпісанай у тым ліку Осіем Кардубскім і Папам Рымскім Ліберыем, якія раней займалі непрымірыма-праваслаўныя пазіцыі, што аказала дэмаралізуючы эфект на «нікейцаў».

Апошнім рымскім імператарам, якія падтрымліваў арыянства, быў Валент II (364—378). Пасля яго смерці люты прыхільнік Нікейскага сімвала Феадосій I падтрымаў у 381 годзе Першы Канстанцінопальскі сабор, які канчаткова асудзіў арыянства як ерась.

 Заўвагі 

 Крыніцы 

 Літаратура 

 Першасная літаратура 





 Даследаванні 
 на англійскай мове









 на рускай мове



Катэгорыя:Арыянства
Катэгорыя:Позняя Антычнасць