Дравідыйскія мовы

Дравідыйскія мовы — сям'я моў на тэрыторыі Паўднёва-Азіяцкага (Індыйскага) субкантынента.

Пашыраны пераважна ў Індыі. Падзяляюцца на групы: 
 паўднёвую (тамільская, малаялам, кота, тода, кодагу, канара і канада);
 паўднёва-заходнюю (тулу);
 паўднёва-ўсходнюю (тэлугу);
 цэнтральную (коламі, найкі, парджы, гадаба);
 гандванскую (гондзі, конда, куі, куві, пенга, манда);
 паўночна-ўсходнюю (курух, малто);
 паўночна-заходнюю (брагуі). 
Аднак генетычная класіфікацыя дравідыйскіх моў канчаткова не распрацавана. Чатыры з іх (тамільская, малаялам, канада і тэлугу) маюць старажытную літаратуру і лічацца афіцыйнымі мовамі індыйскіх штатаў Тамілнад, Керала, Майсур і Андхра-Прадэш. На тулу пісьменства з'явілася ў канцы ХІХ ст. Астатнія дравідыйскія мовы беспісьменныя.

У фаналогіі адрозніваюцца кароткія і доўгія галосныя, фанематычны націск адсутнічае. У марфалогіі пераважае суфіксальная аглюцінацыя. Назоўнік і іншыя імёны маюць 2 лікі і да 11 склонаў; род мае лексіка-граматычны характар; прыметнікі нязменныя, ступень прыкметы перадаецца сінтаксічна. Колькасць формаў часу дзеяслова вагаецца ад 2 да 6. Сінтаксіс мае шмат агульных рыс з сінтаксісам цюркскіх, мангольскіх моў.

 Літаратура