Эндру Фішэр

Эндру Фішэр (, Кросхаўз, Шатландыя — , Лондан, Вялікабрытанія) — аўстралійскі палітык, лейбарыст, пяты прэм’ер-міністр краіны, займаў пасаду тры разы. Пад яго кіраўніцтвам у 1910—1913 гадах была завершана велізарная заканадаўчая праграма, якая зрабіла яго, разам з прэм’ерам-пратэкцыяністам Альфрэдам Дыкінам, адным з заснавальнікаў заканадаўчай структуры новай нацыі. Спадчына рэформаў урада Фішэра і развіццё дзяржавы працягнуліся і пасля рознагалоссяў, якія ўзніклі ў Першую сусветную вайну і падчас аб’явы Уільямам Х’юзам поўнай вайсковай павіннасці.

 Біяграфія 
Эндру Фішэр нарадзіўся ў сям’і Роберта Фішэра і Джэйн Гарвін і быў адным з сямі дзяцей у сям’і. Яго бацька працаваў на шахце, а ў 1863 годзе быў адным з заснавальнікаў кааператыўнай крамы. Эндру Фішэр у асноўным займаўся саманавучаннем у бібліятэцы, якую дапамагла заснаваць крама бацькі. Ён наведваў вячэрнюю школу і ў 10 гадоў пачаў працаваць на шахце. У 17 гадоў яго выбралі сакратаром мясцовай прафсаюзнай арганізацыі.

У 1885 г. ён іміграваў у Квінсленд, дзе доўгі час працаваў на шахтах па здабычы вугалю і золата. У 1891 годзе ён стаў прэзідэнтам шахцёрскай асацыяцыі і палітычнай арганізацыі працоўных, якая была мясцовым аддзяленнем лейбарысцкай партыі.

У 1901 Фішэр ажаніўся з Маргарэт Ірвін, у іх нарадзілася шэсць дзяцей. У 1911 годзе ў Вялікабрытаніі ён наведаў родныя мясціны, дзе яго сустракалі як героя.

Пасля завяршэння палітычнай кар’еры стаў у 1916 году камісарам, які прадстаўляў Аўстралію ў Лондане. Ён змяніў на гэтай пасадзе Джорджа Рэйда і прабыў на пасадзе 5 гадоў. Пасля гэтага Фішэр вяртаўся ў Аўстралію, дзе быў сустрэты сваімі прыхільнікамі, якія хацелі працягу яго палітычнай кар’еры. Аднак Фішэр пераехаў у Лондан.

 Прэм’ер-міністр 
Фішэр тройчы станавіўся прэм’ер-міністрам і ўсе тры разы ён таксама быў казначэем краіны. Першы раз ён стаў міністрам пасля сыходу ў адстаўку пратэкцыянісцкага ўрада Альфрэда Дыкіна, і сышоў з пасады пасля ўзмацнення кааліцыі Дыкіна і Джозефа Кука нягледзячы на тое, што генерал-губернатар не падпісаў адстаўку.

Другі раз Фішэр стаў прэм’ер-міністрам пасля перамогі лейбарысцкай партыі на чацвёртых усеагульных выбарах (43 месцы з 75 у палаце прадстаўнікоў і 23 з 36 — у Сенаце). Фішэру ўдалося застацца ў офісе на ўвесь тэрмін. Актыўная заканатворчая праграма ў гэты час уключала стварэнне Commonwealth Bank, пашырэнне Вярхоўнага суда, вызначэнне сталіцы ў Канберы. У сацыяльным плане былі ўведзеныя кампенсацыі рабочым і дэкрэтны адпачынак для жанчын, праведзена лібералізацыя пенсій па ўзросце і інваліднасці.

У 1913 годзе з перавагай у адно месца, выбары выйгралі лібералы. Прэм’ер-міністрам стаў Джозеф Кук, а Эндру Фішэр узначаліў афіцыйную апазіцыю. На наступных выбарах, у верасні 1914 года, ён зноў стаў прэм’ер-міністрам. У гэты час ужо ішла вайна і Фішэр абяцаў, што Аўстралія будзе падтрымліваць Аб’яднанае Каралеўства «да апошняга чалавека і да апошняга шылінга». 27 кастрычніка 1915 года ён быў вымушаны пакінуць пасаду з-за праблем са здароўем. Яго месца заняў яго намеснік Уільям Морыс Х’юз.

 Спасылкі 

 Эндру Фішэр на сайце Аўстралійскага біяграфічнага слоўніка
 Прэм’ер-міністры Аўстраліі: Эндру Фішэр на сайце Нацыянальнага архіва Аўстраліі 
 Эндру Фішэр на сайце Нацыянальнага музея Аўстраліі 

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Аўстраліі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Шатландыі
Катэгорыя:Прафсаюзныя дзеячы Аўстраліі