Антыгона

Антыго́на () — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогііМифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.1. С.84; Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.1. С.114; Псеўда-Апаладор. Міфалагічная бібліятэка III 5, 8-9, старэйшая дачка фіванскага цара Эдыпа і ІакастыЕўрыпід. Фінікіянкі 58, была сястрой Этэокла, Палініка і Ісмены.

Антыгона суправаджала бацьку ў яго добраахвотным выгнанні ў Калон, горад АтыкіГігін. Міфы 67, а пасля яго смерці вярнулася ў Фівы. Нявеста Гемана Сафокл. Антыгона 568—572.

Тут яна пахавала цела Палініка, які загінуў у паходзе сямі супраць Фіваў, і застаўся не пахаваным з прычыны забароныСафокл. Антыгона 25-32 Крэонта, новага ўладара Фіваў. Антыгона тайна пахавала цела Палініка (або кінула яго ў той жа касцёр, дзе спальвалі цела яго брата). Паводле іншай версіі, яна прысыпала яго пяском і здзейсніла ўзліванніСафокл. Антыгона 256—259. Паводле аднаго апавядання, Антыгона дзейнічала не ў адзіночку, а разам з Аргіяй, удавой Палініка. Месца, дзе яна цягнула цела Палініка да кастра Этэокла, звалася Волак АнтыгоныПаўсаній. Апісанне Элады IX 25, 2.

За гэта парушэнне яго забароны Крэонт асудзіў Антыгону на пахаванне жывойПсеўда-Апаладор. Міфалагічная бібліятэка III 7, 1, яна павесіласяСафокл. Антыгона 1223. Прысуд гэты прывёў у роспач жаніха яе, Гемана, сына Крэонта, і ён забіў сябе.

Антыгона ўяўляе сабой ідэал кахання да бацькоў і высакароднай самаадданасці пры выкананні свайго абавязку ў адносінах да брата, самаадданасці, якая і прывяла яе да трагічнай смерці. Гэткай яна і з'яўляецца ў дзвюх трагедыях Сафокла: «Эдып у Калоне» і «Антыгона», якія абессмяроцілі яе імя і неаднаразова перакладаліся на мноства моў (пераклады Гёльдэрліна — 1804). Гераіня трагедыі Эсхіла «Сямёра супраць Фіваў», трагедый Еўрыпіда «Фінікіянкі» і «Антыгона», Астыдаманта Малодшага і Акцыя «Антыгона», Сенекі «Фінікіянкі».

У гонар Антыгоны быў названы буйны астэроід (129) Антыгона з групы галоўнага пояса, адкрыты ў 1873 годзе.

 Вобраз у новым і найноўшым мастацтве 
 1580: Антыгона, або Спачуванне, драма Рабера Гарнье
 1638: трагедыя Жана Ратру
 1664: Фіваіда, трагедыя Расіна
 1756: опера Глюка па лібрэта Метастазіа
 1772: опера Тамаза Траэты
 1774: опера Іозефа Мыслівечэка
 1783: трагедыя Альф’еры
 1922: драма Както (опера Анегера на яе аснове — 1927)
 1944: драма Ануя
 1948: опера Карла Орфа (паводле Сафокла ў перакладзе Гёльдэрліна)
 1948: Антыгона-мадэль, п'еса Брэхта
 1950: Антыгона Велес, драма Леапольда Марэчаля (опера на яе аснове — 1991)
 1960-1961: драма славенскага пісьменніка Дамініка Смоле
 1968: Страсці па Антыгоне Перэс, драма пуэртарыканскага пісьменніка Луіса Рафаэля Санчэса
 1973: Востраў, драма Атала Фугарда (ПАР)
 1992: Антыгона ў Нью-Ёрку, п'еса Януша Главацкага
 1995-1996: опера Мікіса Тэадаракіса
 1997: раман французскага пісьменніка Анры Башо (паралельна яму напісаны аўтабіяграфічны Дзённік Антыгоны, 1999)
 2004: Пахаванні ў Фівах, драма Шэймаса Хіні (опера Дамініка Лежандра па лібрэта Хіні і Дэрэка Уолката — 2008)
 2008: аратарыяльная опера Сяргея Слонімскага

 Гл. таксама 
 Антыгона, жонка Пелея
 Антыгона, дачка Лаамедонта

 Крыніцы 

 Спасылкі 

Катэгорыя:Гераіні старажытнагрэчаскіх міфаў
Катэгорыя:Фіванскі цыкл
Катэгорыя:Міфы Беотыі