Чэмпіянат свету па снукеры

Чэмпіянат свету па снукеры () — галоўны прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры.

Пачынаючы з сезону 1973/74 ён уключаны ў спіс рэйтынгавых спаборніцтваў. У цяперашні час чэмпіянат праводзіцца ў Тэатры Крусібл () ў Шэфілдзе, Англія. Гэты турнір з’яўляецца самым важным па прэстыжнасці, рэйтынгавых ачках і прызавых грошах, і праходзіць штогод у канцы сезону. Арганізатарам турніру з’яўляецца Сусветная асацыяцыя прафесійнага більярду і снукеры (WPBSA). Рэкардсменам па колькасці тытулаў з’яўляецца Джо Дэвіс, які выйграў 15 чэмпіянатаў свету да 1946 года. Рэкардсмен сучаснай эры — шатландзец Стывен Хендры з сямю тытуламі.

 Гісторыя 
220|thumb|right|Першы чэмпіён па снукеры — Джо Дэвіс

 Раннія гады 
Хоць у снукер пачалі гуляць прыблізна ў 1870-х гадах, афіцыйна яго правілы былі зацверджаны арганізацыяй більярда Billiard Association & Control Club (пазней — Billiard Association & Control Council (BA & CC)) у 1919 годзе. Англійскі більярд у той час быў дамінуючай разнавіднасцю більярдных гульняў, і таму ідэі аб арганізацыі рэгіянальных снукерных турніраў з’явіліся толькі ў пачатку 1920-х гадоў. Многія прафесійныя гульцы разумелі патэнцыял гульні і настойвалі на правядзенні чэмпіянату свету. У рэшце рэшт, гэтым непасрэдна заняўся Біл Камкін, уладальнік сеткі більярдных клубаў у Бірмінгеме. Разам Біл і яго сябар Джо Дэвіс распрацавалі і прапанавалі план правядзення спаборніцтва BA & CC. Іх прапанова была прынята.

Першы чэмпіянат свету быў праведзены з лістапада 1926 па май 1927 года ў Бірмінгеме, Англія. У ім прынялі ўдзел 10 гульцоў. Першы матч быў згуляны паміж Мельбурнам Інменам і Томам Ньюменам, а пераможцам усяго першынства стаў англічанін Джо Дэвіс. Ён жа быў адным з арганізатараў турніру. За перамогу Дэвіс атрымаў £6.10 (каля трохсот фунтаў стэрлінгаў па сённяшніх расцэнках), а кубак чэмпіёна ён купіў за свае грошы. Вышэйшы брэйк турніру зрабіў Альберт Коўп, 60 ачкоў.

У наступныя некалькі гадоў чэмпіянат пераносіўся ў розныя гарады, аднак краіна правядзення заставалася адной і той жа. Усе розыгрышы, аж да 1940 выйграваў Дэвіс, акрамя таго, у 1936 годзе ён зрабіў першы афіцыйна зарэгістраваны сэнчуры-брэйк. Адзіным сур’ёзным супернікам быў яго ж малодшы брат Фрэд, у якога Джо выйграў у 1940 годзе ў вырашальным фрэйме.

У большасці выпадкаў фармат турніру ў той час быў аднолькавым: ён праводзіўся па сістэме «чэлендж», гэта значыць чэмпіён аднаго года аўтаматычна выходзіў у фінал наступнага, а праціўнік вызначаўся ў серыі матчаў на выбыванне.

250 px|thumb|left|Рукапацісканне Джо Дэвіса і Хорэса Ліндрума перад чэмпіянатам свету па снукеры 1946
З 1941 па 1945 чэмпіянат не праводзіўся з-за Другой сусветнай вайны. Аднавіўся ён толькі ў 1946 годзе, і зноў пераможцам стаў Джо Дэвіс. Яму ж належаў і вышэйшы брэйк чэмпіянату ў 136 ачкоў, які ён зрабіў у фінальным матчы супраць Хорэса Ліндрума. За гэту перамогу англічанін атрымаў 1000 фунтаў стэрлінгаў. Да таго моманту Дэвіс стаў ужо 15-кратным чэмпіёнам свету (усе тытулы былі выйграныя запар), але пасля чэмпіянату 1946 гады ён спыніў удзел у турніры. Пасля сыходу старэйшага брата Фрэд Дэвіс быў гатовы працягнуць сямейную традыцыю, аднак, яго першая спроба заваяваць тытул апынулася няўдалай. У фінальным матчы яго спыніў шатландзец Уолтар Дональдсан. Тым не менш, наступныя 10 гадоў на чэмпіянаце дамінаваў менавіта Дэвіс-малодшы: з 1948 па 1957 гады ён выйграў восем тытулаў, у той час як яго галоўны супернік Дональдсан — усяго адзін.

 Заняпад 
У 1952 годзе ў правядзенні сусветных чэмпіянатаў па снукеры пачаўся крызіс. Пачатак яму паклалі вялікія рознагалоссі паміж гульцамі і кіраўніцкай арганізацыяй, BA & CC. У выніку было праведзена два чэмпіянату: арганізаваны ВА & CC і арганізаваны самімі гульцамі-прафесіяналамі. У першым прынялі ўдзел усяго два снукерысты, і пераможцам стаў аўстраліец Хорэс Ліндрум; у другім згулялі ўсе астатнія прафесіяналы, і там чэмпіёнам быў Фрэд Дэвіс. World Matchplay (так афіцыйна называўся той турнір) і сталі лічыць «сапраўдным» першынством свету. Аднак доўга ён не пратрымаўся і ў 1958 годзе перастаў праводзіцца з-за непапулярнасці і катастрафічнага недахопу грошай. Апошнім чэмпіёнам World Matchplay стаў англічанін Джон Палмен, які выйграў свой тытул у 1957.

 1960-я і 1970-я гады 
У 1964 турнір усё ж адрадзіўся ў фармаце «чэлендж», шмат у чым дзякуючы намаганням Рэкса Уільямса, які дасягнуў пагаднення з BA & CС годам раней. Але чэмпіянаты праводзіліся нерэгулярна, часам — некалькі разоў на год, дзякуючы чаму Палмен выйграў за чатыры гады сем чэленджаў.

У 1969 фармат чэмпіянату свету змяніўся, і была прынята сістэма гульні на выбыванне. Першым пераможцам стаў Джон Спэнсар, аднак наступнае дзесяцігоддзе на чэмпіянаце правіл іншы гулец, валіец Рэй Рыярдан, які выйграў з 1970 па 1978 шэсць тытулаў.

У 1974 годзе чэмпіянат быў уключаны ў спіс рэйтынгавых спаборніцтваў, з-за чаго павялічыўся яго прэстыж. А ў 1976 на першынство прыйшоў першы буйны спонсар, цыгарэтны брэнд Embassy, які застаўся з турнірам амаль на трыццаць гадоў. Праз год чэмпіянат знайшоў і новы дом, Тэатр Крусібл у Шэфілдзе, а канал BBC пачаў трансляцыі гульняў. Менавіта 1977 і можна лічыць годам нараджэння сучаснага снукеры.

 Сучасная снукерная эра 
З пачатку 1980-х гадоў было вырашана дапускаць да ўдзелу ў турніры 32 гульца. Прыкладна тады ж, у 1980 была зацверджана і канчатковая колькасць фрэймаў фіналу: 35, гульня да 18 перамог.

З 1997 года таксама была ўведзена невялікая змена ў фармат: паўфіналы сталі гуляць не да 16, а да 17 выйграных партый.

У 1980 годзе першынство свету ўпершыню выйграў нееўрапеец (канадзец Кліф Торбурн). А праз год тытул атрымаў новы гулец — Стыў Дэвіс (не сваяк Джо і Фрэду Дэвісам). Ён стаў абсалютным лідарам, выйграўшы ў 1980 х шэсць вышэйшых тытулаў з васьмі згуляных ім фіналаў. Не без удзелу Сціва прайшоў і фінал ЧС-1985, самы знакаміты з усіх, калі-небудзь згуляных у гісторыі Крусібла. Тады Дэніс Тэйлар выйграў у англічаніна 18:17, вырваўшы перамогу на апошнім шары. Гэты 35-фрэймавы паядынак, які скончыўся ў 00-19 ў панядзелак, доўгі час трымаў рэкорд працягласці снукерных матчаў (890 хвілін чыстага часу).


Аднак, у самым пачатку XXI стагоддзя цалкам раскрыўся патэнцыял новага пакалення снукеры, да якога ставіліся перш за ўсё Роні О’Саліван (Англія), Джон Хігінс (Шатландыя) і Марк Уільямс (Уэльс). Менавіта гэтыя тры снукерысты заваёўвалі галоўны трафей чэмпіянату адзінаццаць разоў на траіх : у 1998, 2000—2001, 2003—2004, 2007—2009 і 2011—2013 гадах. З іх 5 тытулаў заваяваў О’Саліван, 4 Хігінс і 2 Уільямс. Менавіта О’Саліван і Хігінс сталі паўнапраўнымі пераемнікамі Стывена Хендры і Сціва Дэвіса, выйграўшы ўдваіх 9 сусветных тытулаў, а таксама згуляўшы адзін з фіналаў паміж сабой (у 2001-м годзе перамог Роні 18:14). І калі Хендры заставаўся найвялікшым гульцом свайго часу, а таксама нябачаным для мінулых гадоў майстрам, Хігінс і О’Саліван адкрылі новую эру снукеры, у якой канкурэнцыя была ўжо ў разы вышэй чым у 90-я гады. З нейкага моманту пытанне аб магчымасці абароны сусветнага тытула хоць нейкім гульцом ужо перастала стаяць на парадку дня, а ў перыяд з 2007 па 2011 чэмпіёны свету нават не маглі дайсці да чвэрцьфіналу наступнага ЧС. Толькі ў 2013-м годзе, атрымаўшы не самую цяжкую сетку турніру (у процівагу папярэдняй) і паказаўшы вельмі моцную гульню, Роні О’Саліван здолеў абараніць свой сусветны тытул.


Падчас правядзення турніру 2005 старшынёй WPBSA было абвешчана, што чэмпіянат будзе праводзіцца ў Тэатры Крусібл як мінімум яшчэ пяць гадоў, а яго новым спонсарам неўзабаве стала найбуйнейшая сетка анлайнавых казіно — 888.com — з ёй у студзені 2006 быў падпісаны 5-гадовы кантракт. З прыходам 888.com былі звязаны многія змены ў стылі афармлення першынства, напрыклад, традыцыйна чырвоны колер арэны Крусібла змянілі на зялёны, а гульцам, як ужо было напісана вышэй, было забаронена курыць і піць алкаголь у зале.

Першым пераможцам турніру пры новым фундатару стаў 2 -гадовы шатландзец Грэм Дотт, які абыграў у драматычным фінале англічаніна Пітэра Эбдана, 18:14. Цікава, што сам Дотт, хоць і ўваходзіў у лік 16 наймацнейшых снукерыстаў, на думку букмекераў з’яўляўся найменш верагодным чэмпіёнам. Але яго перамозе відавочна паспрыяла як эмацыйнае знясіленне суперніка ў паўфінале, так і яго ўласны, «ахоўны» стыль гульні. У выніку Грэм Дотт атрымаў £200000 і трафей чэмпіянату ў абноўленым дызайне.


У турнірах апошніх гадоў таксама неабходна адзначыць Ніла Робертсана, які здолеў уклініцца паміж 3 тытуламі О’Салівана і 3 тытуламі Хігінса ў 2010 годзе, а таксама гуляў да гэтага ў паўфінале. Адзначыўся на Чэмпіянаце свету 2007 года Марк Селбі дайшоўшы аж да фіналу, не будучы пры гэтым яшчэ членам топ-16. У 2011 годзе ў фінал выйшаў 21-гадовы і вельмі таленавіты гулец Джад Трамп. Аднак ні цярпення Селбі, ні таленту Трампа не хапіла для таго каб выйграць чэмпіянат, абодва разы чэмпіёнам станавіўся Джон Хігінс.

У 2012 годзе Алі Картэру ўдалося выйсці ў другі фінал у кар’еры, дзе ён зноў быў пераможаны О’Саліванам. Год праз у 2013-ым у фінал выйшаў адораны, хоць ужо і не вельмі малады Бары Хокінс. На сваім шляху ён перамог маладога Джэка Лісоўскі, Марка Селбі, Дзіна Цзюньхуэй і вельмі моцнага Рыкі Уолдэна. У фінале ж не змог нічога супрацьпаставіць О’Салівану і прайграў 12:18. Зрэшты, Хокінс стаў другім гульцом у гісторыі снукеры, які здолеў выйграць у фінале ў Роні 12 фрэймаў (пасля Хігінса), а таксама адзіным гульцом на Чэмпіянаце 2013 года, які здолеў хаця б на некаторы час у матчы з Роні выйсці ў ліку наперад (3:2).

Пасля чэмпіянату свету 2008 галоўны спонсар, 888.com, так і не выканаўшы свае абавязкі па кантракце, у сувязі з крызісам, спыніў яго спансіраванне. У 2009 букмекерская кампанія Betfred.com стала галоўным спонсарам чэмпіянату свету на наступныя чатыры гады. Такім чынам, галоўны з снукерных турніраў змяніў афіцыйную назву на «Betfred.com World Snooker Championship». А месца правядзення чэмпіянату, па заяве былога кіраўніка WPBSA сэра Родні Уокера, хутчэй за ўсё, застанецца ранейшым да 2015 года — Тэатр Крусібл у Шэфілдзе. Па заканчэнні кантракту з фірмай Betfred спонсарам стала кампанія Betfair з 2013 года.

За апошні час прыкметна вырасла якасць гульні (як у снукеры ў цэлым, так і на чэмпіянаце свету ў прыватнасці) — для параўнання, на турніры 1983 набралася ўсяго 18 соценных серый, а на чэмпіянаце 2009 года — 83. Паказчык ЧС-2009 з’яўляецца рэкордным на дадзены момант.

 Геаграфія чэмпіянату і яго ўдзельнікаў 
За 83 гады (з невялікімі перапынкамі) сваёй гісторыі чэмпіянат свету пабываў у 13 гарадах і ў 3 краінах свету (Вялікабрытанія (Англія), Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка, Аўстралія). Сярод найбольш паспяховых гульцоў як раней, так і цяпер дамінуюць брытанцы, аднак у апошні час сталі з’яўляцца ўдзельнікі з традыцыйна «неснукерных» краін. З пачатку 90-х у фінальнай стадыі турніру гулялі прадстаўнікі Англіі, Шатландыі, Уэльса, Паўночнай Ірландыі, Ірландыі, Кітая, Аўстраліі, Новай Зеландыі, ПАР, Канады, Нідэрландаў, Ісландыі, Нарвегіі, Фінляндыі, Тайланда, Пакістана, Мальты і Бельгіі.

Сярод найбольш паспяховых небрытанскіх снукерыстаў, якія яшчэ не скончылі сваю кар’еру, можна назваць Ніла Робертсона з Аўстраліі, галандца Стэфана Мазроцыса, які на ЧС-1997 трапіў у 1/8 фіналу, Дзіна Цзюньхуэя і Ляна Вэньбо з Кітая і Тоні Драга з Мальты.

У апошні час перыядычна з’яўляецца інфармацыя аб тым, што чэмпіянат свету можа быць перанесены ў Кітай, але не раней, чым скончыцца дзеючы кантракт з шэфілдскім Крусіблам. Жаданне перанесці турнір у Кітай звязана з высокай папулярнасцю снукеры ў гэтай краіне, а таксама з магчымасцю прыцягнення новых буйных спонсараў.

 Рэкорды 
200 px|thumb|right|Шон Мёрфі выйграў тытул, выйшаўшы з кваліфікацыйных раўндаў
 Самым тытулаваным гульцом за ўсю гісторыю чэмпіянату свету да гэтага часу застаецца Джо Дэвіс: з 1927 па 1946 ён выйграваў першынство 15 разоў запар. А самым паспяховым снукерыстам сучаснай эпохі фармальна з’яўляецца Стывен Хендры, перамагаўшы ў Крусібле 7 разоў. Усяго ж прынята вылучаць чацвёрку самых паспяховых гульцоў сучаснага снукеры: Стывена Хендры, Сціва Дэвіса, Роні О’Салівана і Джона Хігінса.
 Першынство 2007 вядома самым доўгім фрэймам за ўсю гісторыю турніру. Ён працягваўся 1 гадзіну і 17 хвілін і быў згуляны ў фінале паміж Джонам Хігінсам і Маркам Селбі.
 Самым маладым пераможцам чэмпіянату стаў Стывен Хендры, які выйграў яго ў 1990 ва ўзросце 21 года. Другім па гэтым паказчыку з’яўляецца Шон Мёрфі, трэцім — Алекс Хігінс. Абодва яны перамагалі на чэмпіянаце ў 22 гады, але з розніцай у некалькі месяцаў. А самым узроставым пераможцам першынства стаў Рэй Рыярдан, які выйграў турнір у 45 гадоў і 203 дня (чэмпіянат свету 1978). Але яшчэ больш уражлівым выглядае ўзрост фіналіста турніру 1966 Фрэда Дэвіса — 53 гады.
 Самым нечаканым чэмпіёнам з’яўляецца Тэры Грыфітс (1979), які выйграў турнір, будучы гульцом з кваліфікацыі; акрамя таго, чэмпіянат быў усяго другім прафесійным турнірам, у якім ён гуляў. Джо Джонсан стаў чэмпіёнам у 1986, хоць стаўкі на яго перад пачаткам турніру прымаліся як 150-1; Шон Мёрфі ў 2005 паўтарыў дасягненне Грыфітса і выйграў тытул, выйшаўшы з кваліфікацыйных раўндаў.
 Джымі Уайт шэсць разоў дасягаў фіналаў сусветнага першынства (у 1984 і 1990—1994 гг.), аднак, ні разу не выйграваў яго. Апошні фінал ён згуляў з Хендры і прайграў яму, 17:18.
 Так званы «Праклён Крусібла» заключаецца ў тым, што ні адзін чэмпіён, які выйграў упершыню на гэтай арэне, не можа абараніць свой тытул на наступны год. Джон Спенсер, Тэры Грыфітс, Стыў Дэвіс, Дэніс Тэйлар, Грэм Дотт і Ніл Робертсан прайгралі ў першым раўндзе, іншыя прайшлі далей. Бліжэй за ўсіх падышоў Джо Джонсан, які выйграў чэмпіянат у 1986 годзе і на наступны год дабраўся да фіналу. Але і ён саступіў свайму суперніку, 14:18.
 Толькі 7-мі снукерыстам удалося ў сваёй кар’еры хоць бы раз абараніць свой тытул: Джо Дэвісу, Фрэду Дэвісу, Джону Палмену, Рэю Рыардыну, Сціву Дэвісу, Стывену Хендры і Роні О’Салівану. Толькі апошнія тры гульца ставяцца да ўмоўна сучаснай эры снукеры. Пры гэтым Сціву Дэвісу атрымалася абараніць свой тытул тройчы, Хендры — чатыры разы, а Роні О’Салівану толькі аднойчы ў 2013 годзе.
220 px|thumb|left|Джон Хігінс — чатырохразовы чэмпіён свету
 Кен Доэрці — адзіны, каму ўпакорваліся тры розных версіі чэмпіянату свету. У розны час ён перамагаў на юніёрскім, аматарскім і прафесійным чэмпіянатах.
 Роні О’Саліван — адзіны гулец, якому ўдалося выйграць усе віды чэмпіёнскіх кубкаў у сучаснай эры снукеры. Ён уладальнік кубка ўпрыгожанага спонсарамі Embassy, 888.com, Betfred.com і Betfair.com. Джону Хігінсу ўдалося выйграць тры выгляду кубкаў, акрамя апошняга (Betfair).
 Джон Пэрат — адзіны, каму ўдавалася выйграць у свайго суперніка ўсухую ў фінальнай стадыі турніру: гэта адбылося ў матчы першага круга чэмпіянату свету 1991 года супраць Эдзі Чарльтана. У кваліфікацыі сухі лік сустракаўся рэдка, але ўсё ж сустракаўся. У 2012 годзе цэлых 2 матчы завяршыліся з лікам 10:0.
 Хорэс Ліндрум і Ніл Робертсан (Аўстралія), Кліф Торбурн (Канада) і Кен Доэрці (Ірландыя) з’яўляюцца адзінымі чэмпіёнамі свету, якія пражываюць (альбо якія пражывалі) не ў Вялікабрытаніі.
 Чэмпіянаты свету 1931 і 1952 гадоў цікавыя тым, што ў кожным з іх прымала ўдзел усяго 2 гульца.
 Самы працяглы нефінальны матч чэмпіянату свету быў зафіксаваны ў 1983 годзе ў 1/8 фіналу паміж Кліфам Торбурнам і Тэры Грыфітсам. Ён скончыўся ў 03-51 раніцы, і перамогу атрымаў Торбурн з лікам 13:12. Ён жа, як ужо згадвалася вышэй, зрабіў у гэтым матчы 147.
 Самы хуткі матч да 13 перамог на чэмпіянаце свету быў зафіксаваны ў 1997 годзе. Роні О’Саліван тады выйграў у Тоні Драга, 13:4. Варта заўважыць, што гэтыя гульцы маюць мянушкі "Ракет " і «Тарнада» адпаведна, так як вядомыя як самыя хуткасныя за ўсю гісторыю гульні.
 З самых вядомых камбекаў (матч, дзе адзін гулец, прайграючы іншаму вельмі шмат фрэймаў, выйграе ў рэшце рэшт матч) можна вылучыць некалькі матчаў :
 ЧС-1985, Дэніс Тэйлар — Стыў Дэвіс. З ліку 0:8 Тэйлар выйграў матч, 18:17, стаўшы чэмпіёнам.
 ЧС-1992, Стывен Хендры — Джымі Уайт. З ліку 8:14 Хэндры выйграў матч, 18:14, стаўшы чэмпіёнам.
 ЧС-1995, Найджэл Бонд — Кліф Торбурн. З ліку 2:9 Бонд выйграў матч, 10:9.
 ЧС-2003, Кен Доэрці — Пол Хантэр. З ліку 9:15 Доэрці выйграў матч, 17:16, і прайшоў у фінал.
 ЧС-2007, Шон Мёрфі — Мэцью Стывенс. З ліку 5:11, а затым і 7:12 Мёрфі выйграў матч, 13:12.
 ЧС-2010, Ніл Робертсан — Марцін Гоўлд. З ліку 5:11 Робертсан выратаваў матч, выйграўшы яго з лікам 13:12, а затым стаў чэмпіёнам свету.
 Стывен Хэндры з’яўляецца снукерыстам, які зарабіў больш за ўсіх прызавых грошай на асобным чэмпіянаце свету (£190,000 за перамогу і £163,000 за найвышэйшы брэйк у 147 ачкоў, 1995).

 Сэнчуры-брэйкі і максімумы 
225 px|thumb|right|Аўстраліец Ніл Робертсан, чэмпіён свету 2010 года
 Першы максімальны брэйк на чэмпіянаце быў зарэгістраваны ў 1983 годзе. Аўтарам гэтага дасягнення стаў канадскі гулец Кліф Торбурн, які пасля дайшоў да фіналу. Брэйк быў зроблены на стадыі 1/8 фіналу.
 За ўсю гісторыю на чэмпіянатах свету было зроблена дзесяць максімальных брэйкаў, але толькі адзін — у кваліфікацыйных раўндах (Роберт Мілкінс, 14 сакавіка 2006 года).
 Роні О’Саліван і Стывен Хендры дзеляць рэкорд па колькасці максімальных серый на турніры. О’Саліван зрабіў свой першы 147 ў 1997 годзе за 5 хвілін і 20 секунд (самы хуткі максімум у гісторыі прафесійнага снукеры). У 2003 ён паўтарыў гэту серыю ў матчы першага круга супраць Марка Фу, але ў выніку прайграў таму, 6:10. У трэці раз О’Саліван зрабіў максімум на чэмпіянаце свету 2008 у 1/8 фіналу супраць Марка Уільямса, прычым у апошнім фрэйме. Стывен Хендры зрабіў свой першы максімум на турніры ў паўфінале 1995 супраць Джымі Уайта; другі — у чвэрцьфінале ЧС-2009 і трэці — у 1/16 фіналу ў 2012 годзе. Акрамя гэтых двух гульцоў, максімальныя брэйкі ў фінальнай стадыі чэмпіянату свету ёсць на ліку ў Джымі Уайта (1992), Марка Уільямса (2005), Кліфа Торбурна (1983) і Алістера Картэра (2008).
 Больш за ўсё сэнчуры-брэйкаў на адным чэмпіянаце свету зрабіў Стывен Хендры (2002 год, 16 соценных серыяў).
 Адзіным снукерыстам, якому ўдалося зрабіць сэнчуры-брэйк у сваім дэбютным матчы на чэмпіянатах свету, з’яўляецца ірландзец Фергал О’Браен. Ён зрабіў гэта ў 1994 годзе.
 Роні О’Саліван у 2013 годзе стаў рэкардсменам па сумарнай колькасці соценных серый, зробленых на ўсіх чэмпіянатах свету адным гульцом. Яго бягучы рэкорд — 131 серыя.
 Чэмпіянат свету па снукеры 2008 — першы і пакуль адзіны афіцыйны турнір, на якім (у асноўнай стадыі) было зроблена два максімуму: адзін у Роні О’Салівана, іншы ў Алістера Картэра. У выніку прызавыя за гэта дасягненне былі падзеленыя паміж імі пароўну.
 C пачатку 90-ых гадоў былі ўведзеныя буйныя бонусы за максімальныя брэйкі. Першым гульцом, хто атрымаў буйны бонус стаў Джымі Уайт у 1992 годзе (100 тысяч за максімум і 14 тысяч за найвышэйшы брэйк). Самы вялікі прыз за максімум атрымаў Роні О’Саліван у 2003 годзе — 169 тысяч фунтаў (у сярэднім за секунду серыі О’Салліван зарабляў па 433 фунта).
 З 2013 года замест буйных сум за найвышэйшы і максімальны брэйкі ўведзена ўзнагарода «Залаты кі» у дадатак да агульнай формулы кошту максімальных брэйкаў па накатанай (за кожны максімум сезону кошт наступнага ўзрастае на 5000 фунтаў). У 2013 годзе «Залаты кі» і 30 тысяч фунтаў выйграў Ніл Робертсан з серыяй у 143 ачкі.

 Статыстыка і характэрныя падзеі фінальных матчаў 
230 px|thumb|left|Дзеючы чэмпіён свету Роні О’Саліван
 Самы разгромны лік на чэмпіянатах свету быў зафіксаваны ў 1989 годзе, калі Стыў Дэвіс перамог Джона Пэрата, 18:3. Іншыя буйныя перамогі былі на ЧС-1993 (18:5, Стывен Хендры — Джымі Уайт), ЧС-1983 (18:6, Стыў Дэвіс — Кліф Торбурн) і ЧС-1965 (39:12, Джон Палмэн — Фрэд ван Рэнсбург).
 Стыў Дэвіс з’яўляецца рэкардсменам па колькасці прайграных партый на чэмпіянаце на шляху да тытула. У 1989 годзе ён саступіў супернікам толькі 23 партыі ва ўсіх матчах, другое месца за Хэндры — 25 прайграных партый у 1993 годзе.
 Толькі тройчы (2002, 1994, 1985) фінал чэмпіянату свету завяршаўся ў вырашаючай партыі. У 1985 сама партыя завяршылася на чорным шары.
 Самы буйны лік быў зафіксаваны на ЧС-1952, калі Хорэс Ліндрум перамог Кларка Мак-Конекі, 94:49.
 Месцам, дзе найбольш часта праводзіўся чэмпіянат свету (і яго фінал), з’яўляецца Тэатр Крусібл у Шэфілдзе. Па гэтым паказчыку яму няма і, магчыма, не будзе роўных: тэатр прымаў чэмпіянат ужо 37 раз, кожны год з 1977 года.
 Перамогі ў вырашальнай партыі на чэмпіянатах свету фіксаваліся 6 разоў. Упершыню фінал, дзе былі выкананыя ўсе магчымыя партыі, адбыўся ў 1940 годзе. У апошні раз гэта адбылося ў 2002 годзе. Той фінальны фрэйм быў вельмі напружаным і запомніўся шматлікімі памылкамі абодвух супернікаў.
 У апошні раз фінал, дзе абодва гульцы прадстаўлялі адну краіну (не Англію), адбыўся ў 2000 годзе паміж валійцамі Маркам Уільямсам і Мэцью Стывенсам.
 Самым запамінальным і напружаным прызнаны фінал 1985 паміж Сцівам Дэвісам і Дэнісам Тэйларам. Той матч пачаўся пад дыктоўку Дэвіса, і ён павёў 8:0. Затым Тэйлар зрабіў лік 11:11, а пры ліку 17:17 зрабіў некалькі сапраўды выбітных удараў, дзякуючы чаму і выйграў першынство. Лік у апошнім фрэйме быў 66-62 на карысць Тэйлара.

 Тэрміны 
Чэмпіянат свету за ўсю гісторыю правядзення толькі некалькі разоў гуляўся на працягу больш аднаго года. Наогул жа тэрміны правядзення гэтага турніру ўстаноўлены ўжо даволі даўно — гэта прыкладна сярэдзіна красавіка — пачатак мая. Да прыкладу, ЧС-2008 праводзіўся штодня з 19 красавіка па 5 мая.

 Кваліфікацыйныя матчы 
Доўгі час (да 2010 года) кваліфікацыя гульцоў мейн-тура ў асноўную частку турніру звычайна праводзілася ў два этапы. Першы гулялі снукерысты, якія займаюць найбольш нізкія пазіцыі ў афіцыйным рэйтынгу. Праводзіўся першы этап звычайна зімой, у пачатку — сярэдзіне студзеня. Другі этап кваліфікацыі праводзіўся вясной, за два-тры месяцы да пачатку чэмпіянату. У 2010 годзе два этапы кваліфікацыі было вырашана зблізіць у каляндарных тэрмінах і правесці, з невялікімі перапынкамі, у прамежак з 26 лютага па 9 сакавіка. Пачынаючы ж з 2011 года ўсе раўнды кваліфікацыі паставілі праводзіцца штодня, адзін за адным, з адзіным аднадзённым перапынкам, якія пайшлі на аднаўленне гульнявых сталоў.

Апошні час таксама праводзіцца так званая папярэдняя кваліфікацыя, або кваліфікацыя для гульцоў, якія ўваходзяць у склад WPBSA, але не гуляюць у мейн-туры. Яна, у залежнасці ад колькасці ўдзельнікаў, можа складацца з некалькіх этапаў, і дае магчымасць былым прафесіяналам (ці іншым гульцам — сябрам WPBSA, не гуляючым у туры) трапіць у асноўную кваліфікацыю і змагацца далей за трапленне ў фінальную стадыю. Раней, калі ў мейн-туры гуляла значна больш снукерыстаў, замест гэтага праводзілася папярэдняя кваліфікацыя для звычайных гульцоў-аматараў.

 Рэйтынгавыя ачкі 
Рэйтынгавыя ачкі на чэмпіянаце свету заўсёды былі і застаюцца самымі каштоўнымі сярод усіх снукерных турніраў. Хоць да 2005 года пераможцы першынства атрымлівалі 8000 балаў, гэтага ім хапала, каб рэзка паправіць або ўмацаваць становішча ў сусветным рэйтынгу, таму што ачкі на большасці астатніх спаборніцтвах былі ўдвая менш. Нярэдка менавіта перамога на чэмпіянаце прыносіла снукерыстам з недастаткова высокім рэйтынгам першае месца па выніках сезона. Да прыкладу, у 1990 годзе Стывен Хендры стаў першым менавіта дзякуючы перамозе на першынстве, хоць да гэтага ён моцна адставаў ад Сціва Дэвіса.

Ачкі размяркоўваюцца паміж гульцамі ў рознай ступені ў залежнасці ад іх становішча ў афіцыйным рэйтынгу і турнірных вынікаў. Напрыклад, гульцы з больш нізкім рэйтынгам (па-за Топ-16, г.зн. якія прайшлі кваліфікацыю) за пройгрыш у раўндзе 32 мацнейшых (1/16 фіналу) атрымліваюць больш ачкоў, чым удзельнікі Топ-16 пры тым жа выніку.

 Рэйтынгавыя ачкі ў 2013 годзе 
Колькасць ачкоўПераможца10000Фіналіст8000Паўфіналісты6400Чвэрцьфіналісты50001/8 фіналу38001/16 фіналу (для «сеяных»)2800 (1400)4-ы раўнд асноўнай кваліфікацыі2300 (1150)3-і раўнд асноўнай кваліфікацыі1800 (900)2-і раўнд асноўнай кваліфікацыі1300 (650)1-ы раўнд асноўнай кваліфікацыі800 (400)

 Прызавыя грошы 
Прызавыя на чэмпіянаце свету па снукеры з’явіліся з першага ж года яго правядзення і склалі 6 фунтаў і 10 шылінгаў. Да 1946 годзе прызавыя павялічыліся да 1000 фунтаў за перамогу і фінал, і хоць у перакладзе на цяперашні курс гэтая сума павялічваецца ў некалькі разоў, грошай увесь гэты час было відавочна недастаткова. Сітуацыя змянілася ў лепшы бок у пачатку 1970-х гг., калі снукерныя турніры пачалі паказваць па тэлебачанні, а гульнёй зацікавіліся вядомыя спонсары (у асноўным якія рэкламуюць цыгарэты і алкагольныя напоі).

Хоць чэмпіянат свету спансіраваўся яшчэ ў 1969 годзе, матэрыяльная падтрымка турніру моцна не ўзрасла, затое самі спонсары мяняліся за наступныя 10 гадоў тройчы. Лёсавызначальным для турніру стаў прыход у 1976 цыгарэтнага брэнда Embassy, які і пачаў актыўна павялічваць прызавы фонд. На першым чэмпіянаце свету пры спансаванні Embassy прызавыя склалі ў агульным £15300; чэмпіён жа гарантаваў сабе 6000 фунтаў стэрлінгаў. Але ўжо да 1995 года фонд быў устаноўлены ў памеры £578250, а ў чэмпіянаце 2003 года, рэкордным па прызавым грошай, толькі пераможца атрымаў £270 тысяч. Агульны ж фонд таго першынства склаў 1,378,920 фунтаў. Акрамя таго, з пачатку 1990-х гульцы, якія зрабілі максімальны брэйк, таксама атрымлівалі самавітае ўзнагароджанне ў памеры ад 157,000 да 167,000 фунтаў стэрлінгаў (147,000 за сам максімум і яшчэ да 20,000 за вышэйшы брэйк турніру); ў 2011 годзе гэты бонус быў адменены, а з 2012 года ўведзена сістэма «пераходзячага джэкпота».

 Прызавыя ў 2013 годзе 
£Агульны прызавы фонд1 111 000 + прыз за максімальны брэйкПераможца250 000Фіналіст125 000Паўфіналісты52 000Чвэрцьфіналісты24 0501/8 фіналу16 0001/16 фіналу (для «сеяных»)12 0004-ы раўнд асноўнай кваліфікацыі8 2003-і раўнд асноўнай кваліфікацыі6 400Вышэйшы брэйк у асноўнай стадыі турніру10 000Вышэйшы брэйк у кваліфікацыі1 000

 Фармат 
Фармат чэмпіянату свету на ранніх стадыях яго развіцця (1920—1960 гг.) быў няўстойлівым і мяняўся практычна кожны раз. У асноўным снукерысты гулялі доўгія, часам шматдзённыя матчы. Пік такіх «марафонскіх» розыгрышаў прыйшоўся на 1950-я, калі фіналы граліся як мінімум да 50 перамог. 1952 стаў рэкордным па гэтым паказчыку — тады Хорэс Ліндрум і Кларк Мак-Конекі разыгралі матч з 143 фрэймаў. Перамогу ў тым фінале з лікам 94:49 атрымаў Ліндрум (для параўнання — зараз фіналы чэмпіянату гуляюцца да 18 перамог).

Аднак у 1970-х гадах WPBSA (новая арганізацыя кіравання снукерам) была вымушана скараціць колькасць фрэймаў для перамогі. Гэта адбылося па простай прычыне: снукерныя матчы сталі транслявацца па тэлебачанні, а час трансляцыі быў абмежаваны. Так, з 1980 года максімальна магчымая колькасць фінальных партый скарацілася да 35. Дарэчы, прыкладна тады ж, дзякуючы прыходу новых гульцоў-прафесіяналаў, пашырылася турнірная сетка: зараз матчы асноўнай часткі чэмпіянату пачыналіся з 1/16 фіналу. Астатнія ж матчы гулялі па добра адпрацаванай сістэме, якая за без малога 30 гадоў зведала мінімальныя змены: 1/16 фіналу — матчы да 10 перамог, 1/8 фіналу — да 13 перамог, 1/4 фіналу — да 13 перамог і паўфіналы — да 17 перамог (да 1997 года да 16).

 Пасеў гульцоў 
Па традыцыі, першы матч кожнага новага чэмпіянату свету адкрывае дзеючы пераможца. Адпаведна, пры пасеве на турнір ён атрымлівае першы нумар па-за залежнасці ад таго, якое месца ён займае ў афіцыйным або папярэднім рэйтынгу. Другі нумар звычайна аддаецца гульцу, які займае першае месца ў афіцыйным рэйтынгу (калі ён жа займае першае месца, то пад другім нумарам сеецца нумар 2). Размеркаванне пасеву сярод астатніх 14 снукерыстаў з Топ-16 таксама вырабляецца ў адпаведнасці з афіцыйным рэйтынгам. Для прыкладу, на турніры 2010 года першы нумар пасеву атрымаў пераможца чэмпіянату 2009 (гэта значыць, папярэдні чэмпіён) Джон Хігінс (хоць ён на той час быў толькі 4-м нумарам рэйтынгу). Другім стаў займаўшы 1-ы на той момант нумар у рэйтынгу Роні О’Саліван. Трэці нумар пасеву дастаўся Стывену Магуайру (2-му нумару рэйтынгу).

Варта таксама адзначыць, што размеркаванне «нясеяных» гульцоў на першы раўнд фінальнай стадыі (1/16 фіналу) вырабляецца выпадковым лёсаваннем, і іх афіцыйны рэйтынг пры гэтым не адыгрывае ніякай ролі. Да прыкладу, у 1/16-й таго ж турніру 2010 Хігінс, быўшы пасеяным першым, адыграў з 17-м нумарам рэйтынгу, а 2-і нумар пасеву (О’Саліван) — з 27-м нумарам.

 Фармат чэмпіянату свету ў 2013 годзе 
 Раўнд Агульная колькасць фрэймаў Колькасць фрэймаў, якая патрабуецца для перамогі Фрэймы па сесіях Папярэдняя кваліфікацыя95 Асноўная кваліфікацыя1910 1/16 фіналу19109 — 10 1/8 фіналу25138 — 8 — 9 1/4 фіналу25138 — 8 — 9 1/2 фіналу33178 — 8 — 8 — 9 Фінал35188 — 9 — 8 — 10

 Вынікі 

 Фармат АрганізацыяПлэй-оф  BACCДзеючы чэмпіён пачынаў чэмпіянат адразу з фіналу  BACCProfessional Matchplay Championship  НезалежныЧэлендж-матчы  BACC Плэй-оф (да Крусібла)  WPBSA Плэй-оф (Крусібл)  WPBSA

 Год Пераможца Фіналіст Фінальны лік Паўфіналісты  1927   Джо Дэвіс   Том Дэніс 20:11  Том Карпентэр,  Альберт Коўп  10 1928   Джо Дэвіс   Фрэд Лоўрэнс 16:13  Том Ньюман  7 1929   Джо Дэвіс   Том Дэніс 19:14  Фрэд Лоўрэнс,  Келсал Прынс  5 1930   Джо Дэвіс   Том Дэніс 25:12  Нэт Батлер,  Фрэд Лоўрэнс  6 1931   Джо Дэвіс   Том Дэніс 25:21 —  2 1932   Джо Дэвіс   Кларк Мак-Конахі 30:19  Том Дэніс  3 1933   Джо Дэвіс   Вілі Сміт 25:18  Том Дэніс,  Уолтэр Дональдсан  5 1934   Джо Дэвіс   Том Ньюман 25:23 —  2 1935   Джо Дэвіс   Вілі Сміт 28:21  Том Ньюман,  Алек Ман  5 1936   Джо Дэвіс   Хорас Ліндрум 34:27  Алек Браўн,  Стэнлі Ньюман  12 1937   Джо Дэвіс   Хорас Ліндрум 32:29  Сідні Сміт,  Вілі Сміт  9 1938   Джо Дэвіс   Сідні Сміт 37:24  Фрэд Дэвіс,  Вілі Сміт  10 1939   Джо Дэвіс   Сідні Сміт 43:30  Фрэд Дэвіс,  Алек Браўн  15 1940   Джо Дэвіс   Фрэд Дэвіс 43:30  Сідні Сміт,  Уолтэр Дональдсан  9 1946   Джо Дэвіс   Хорас Ліндрум 78:67  Фрэд Дэвіс,  Стэнлі Ньюман  14 1947   Уолтэр Дональдсан   Фрэд Дэвіс 82:63  Сідні Сміт,  Хорас Ліндрум  20 1948   Фрэд Дэвіс   Уолтэр Дональдсан 84:61  Кларк Мак-Конахі,  Альберт Браўн  15 1949   Фрэд Дэвіс   Уолтэр Дональдсан 80:65  Сідні Сміт,  Джон Палмэн  11 1950   Уолтэр Дональдсан   Фрэд Дэвіс 51:46  Альберт Браўн,  Жорж Шэнье  15 1951   Фрэд Дэвіс   Уолтэр Дональдсан 58:39  Хорас Ліндрум,  Джон Палмэн  10 1952   Хорас Ліндрум   Кларк Мак-Конахі 94:49 —  2 1952   Фрэд Дэвіс   Уолтэр Дональдсан 38:35  Альберт Браўн,  Джэйкі Ры  10 1953   Фрэд Дэвіс   Уолтэр Дональдсан 37:34  Альберт Браўн,  Джон Палмэн  11 1954   Фрэд Дэвіс   Уолтэр Дональдсан 45:26  Джон Палмэн,  Алек Браўн  9 1955   Фрэд Дэвіс   Джон Палмэн 37:34  Джэйкі Ры,  Алек Браўн  6 1956   Фрэд Дэвіс   Джон Палмэн 38:35  Рэкс Уільямс,  Джэйкі Ры  6 1957   Джон Палмэн   Джэйкі Ры 39:34  Рэкс Уільямс,  Кінгслі Кенерлі  4 1964   Джон Палмэн   Фрэд Дэвіс 19:16 —  2 1964   Джон Палмэн   Рэкс Уільямс 40:33 —  2 1965   Джон Палмэн   Фрэд Дэвіс 37:36 —  2 1965   Джон Палмэн   Рэкс Уільямс 25:22 (лік па матчах) —  2 1965   Джон Палмэн   Фрэд ван Рэнсбург 39:12 —  2 1966   Джон Палмэн   Фрэд Дэвіс 5:2 (лік па матчах) —  2 1968   Джон Палмэн   Эдзі Чарльтан 39:34 —  2 1969   Джон Спэнсэр   Гэры Оўэн 37:24  Рэкс Уільямс,  Фрэд Дэвіс  8 1970   Рэй Рыярдан   Джон Палмэн 37:33  Джон Спэнсэр,  Гэры Оўэн  9 1971   Джон Спэнсэр   Уорэн Сімпсан 37:29  Рэй Рыярдан,  Эдзі Чарльтан  9 1972   Алекс Хігінс   Джон Спэнсэр 37:32  Рэкс Уільямс,  Эдзі Чарльтан  10 1973   Рэй Рыярдан   Эдзі Чарльтан 38:32  Джон Спэнсэр,  Алекс Хігінс  24 1974   Рэй Рыярдан   Грэхэм Майлз 22:12  Рэкс Уільямс,  Фрэд Дэвіс  24 1975   Рэй Рыярдан   Эдзі Чарльтан 31:30  Алекс Хігінс,  Дэніс Тэйлар  24 1976   Рэй Рыярдан   Алекс Хігінс 31:30  Эдзі Чарльтан,  Пэры Мэнс  16 1977   Джон Спэнсэр   Кліф Торбурн 25:21  Джон Палмэн,  Дэніс Тэйлар  16 1978   Рэй Рыярдан   Пэры Мэнс 25:18  Эдзі Чарльтан (3),  Фрэд Дэвіс (4)  16 1979   Тэры Грыфітс   Дэніс Тэйлар 24:16  Эдзі Чарльтан (3),  Джон Вірга (4)  16 1980   Кліф Торбурн   Алекс Хігінс 18:16  Кірк Стывенс,  Дэвід Тэйлар  24 1981   Стыў Дэвіс   Даг Маўнджой 18:12  Кліф Торбурн,  Рэй Рыярдан  24 1982   Алекс Хігінс   Рэй Рыярдан 18:15  Джымі Уайт,  Эдзі Чарльтан  32 1983   Стыў Дэвіс   Кліф Торбурн 18:6  Тоні Ноўлз,  Алекс Хігінс  32 1984   Стыў Дэвіс   Джымі Уайт 18:16  Кірк Стывенс,  Дэніс Тэйлар  32 1985   Дэніс Тэйлар   Стыў Дэвіс 18:17  Тоні Ноўлз,  Рэй Рыярдан  32 1986   Джо Джонсан   Стыў Дэвіс 18:12  Кліф Торбурн,  Тоні Ноўлз  32 1987   Стыў Дэвіс   Джо Джонсан 18:14  Джымі Уайт,  Ніл Фудс  32 1988   Стыў Дэвіс   Тэры Грыфітс 18:11  Джымі Уайт,  Кліф Торбурн  32 1989   Стыў Дэвіс   Джон Пэрат 18:3  Стывен Хендры,  Тоні Мэа  32 1990   Стывен Хендры   Джымі Уайт 18:12  Стыў Дэвіс,  Джон Пэрат  32 1991   Джон Пэрат   Джымі Уайт 18:12  Стыў Дэвіс,  Стыў Джэймс  32 1992   Стывен Хендры   Джымі Уайт 18:14  Тэры Грыфітс,  Алан Мак-Манус  32 1993   Стывен Хендры   Джымі Уайт 18:5  Джэймс Уатана,  Алан Мак-Манус  32 1994   Стывен Хендры   Джымі Уайт 18:17  Стыў Дэвіс,  Дарэн Морган  32 1995   Стывен Хендры   Найджэл Бонд 18:9  Джымі Уайт,  Эндзі Хікс  32 1996   Стывен Хендры   Пітэр Эбдан 18:12  Роні О’Саліван,  Найджэл Бонд  32 1997   Кен Доэрці   Стывен Хендры 18:12  Джэймс Уатана,  Алан Рабіду  32 1998   Джон Хігінс   Кен Доэрці 18:12  Роні О’Саліван,  Марк Уільямс  32 1999   Стывен Хендры   Марк Уільямс 18:11  Джон Хігінс,  Роні О’Саліван  32 2000   Марк Уільямс   Мэцью Стывенс 18:16  Джон Хігінс,  Джо Свэйл  32 2001   Роні О’Саліван   Джон Хігінс 18:14  Мэцью Стывенс,  Джо Свэйл  32 2002   Пітэр Эбдан   Стывен Хендры 18:17  Мэцью Стывенс,  Роні О’Саліван  32 2003   Марк Уільямс   Кен Доэрці 18:16  Пол Хантэр,  Стывен Лі  32 2004   Роні О’Саліван   Грэм Дот 18:8  Стывен Хендры,  Мэцью Стывенс  32 2005   Шон Мёрфі   Мэцью Стывенс 18:16  Пітэр Эбдан,  Ян Мак-Калах  32 2006   Грэм Дот   Пітэр Эбдан 18:14  Марка Фу,  Роні О’Саліван  32 2007   Джон Хігінс   Марк Сэлбі 18:13  Стывен Магуайр,  Шон Мёрфі  32 2008   Роні О’Саліван   Алістэр Картэр 18:8  Джо Пэры,  Стывен Хендры  32 2009   Джон Хігінс   Шон Мёрфі 18:9  Ніл Робертсан,  Марк Ален  32 2010   Ніл Робертсан   Грэм Дот 18:13  Марк Сэлбі,  Алістэр Картэр  32 2011   Джон Хігінс   Джад Трамп 18:15  Марк Уільямс,  Дзін Цзюньхуэй  32 2012   Роні О’Саліван   Алістэр Картэр 18:11  Стывен Магуайр,  Мэцью Стывенс  32 2013   Роні О’Саліван   Бары Хокінс 18:12  Рыкі Уолдэн,  Джад Трамп  32 2014   Марк Сэлбі   Роні О’Саліван 18:14  Ніл Робертсан,  Бары Хокінс  32 2015   Сцюарт Бінэм   Шон Мёрфі 18:15  Джад Трамп,  Бары Хокінс  32 2016   Марк Сэлбі   Дзін Цзюньхуэй 18:14  Марка Фу,  Алан Мак-Манус  32 2017   Марк Сэлбі   Джон Хігінс 18:15  Бары Хокінс,  Дзін Цзюньхуэй  32 2018   Марк Уільямс   Джон Хігінс 18:16  Кайрэн Уілсан,  Бары Хокінс  32

 Пераможцы турніру 

 Гулец   Выйграныя турніры   Джо Дэвіс  15  1927, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934,1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1946   Джон Палмэн  8  1957, 1964, 1964, 1965, 1965, 1965, 1966, 1968   Фрэд Дэвіс  8  1948, 1949, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956   Стывен Хендры  7  1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1999   Стыў Дэвіс  6  1981, 1983, 1984, 1987, 1988, 1989   Рэй Рыярдан  6  1970, 1973, 1974, 1975, 1976, 1978   Роні О’Саліван  5  2001, 2004, 2008, 2012, 2013   Джон Хігінс  4  1998, 2007, 2009, 2011   Марк Уільямс  3  2000, 2003, 2018   Марк Сэлбі  3  2014, 2016, 2017   Джон Спэнсэр  3  1969, 1971, 1977   Алекс Хігінс  2  1972, 1982   Уолтэр Дональдсан  2  1947, 1950   Сцюарт Бінэм  1  2015   Ніл Робертсан  1  2010   Грэм Дот  1  2006   Шон Мёрфі  1  2005   Пітэр Эбдан  1  2002   Кен Доэрці  1  1997   Джон Пэрат  1  1991   Джо Джонсан  1  1986   Дэніс Тэйлар  1  1985   Кліф Торбурн  1  1980   Тэры Грыфітс  1  1979   Хорас Ліндрум  1  1952

 Пераможцы турніру паводле краін 

 Краіна     Першы тытул Апошні тытул   Англія  12  53  1927  2017   Шатландыя  4  14  1947  2011   Уэльс  3  10  1970  2018   Паўночная Ірландыя  2  3  1972  1985   Аўстралія  2  2  1952  2010   Ірландыя  1  1  1997  1997   Канада  1  1  1980  1980

 Статыстыка і рэкорды 

 Агульная статыстыка ўдзельнікаў 

 Кіраванне 
Галоўнай кіраўніцкай арганізацыяй як чэмпіянату свету, так і ўсяго прафесійнага снукеры ў цяперашні час з’яўляецца Сусветная асацыяцыя прафесійнага більярду і снукеры (скарочана WPBSA). Гэтая арганізацыя адказная за падрыхтоўку і правядзенне чэмпіянату, акрамя таго, яе прадстаўнікі вядуць супрацоўніцтва са спонсарамі і заключаюць кантракты на паказ першынства па розных тэлеканалах. Штаб-кватэра WPBSA знаходзіцца ў Брысталі, Англія.

 Гісторыя 
Першапачаткова развіццём снукеры (і більярду ў цэлым) займалася Асацыяцыя більярду і Кантрольны Савет/Клуб (BA & CC). Менавіта гэтая арганізацыя зацвердзіла правілы снукеры і прасоўвала развіццё рэгіянальных турніраў у пачатку 20 стагоддзя. Пад яе кіраваннем праходзілі і чэмпіянаты свету па снукеры з 1927 па 1952 ўключна, пакуль рознагалоссі паміж гульцамі-прафесіяналамі і прадстаўнікамі BA & CC не прывялі да разрыву супрацоўніцтва на без малога 10 гадоў. Тым не менш, у 1964 асацыяцыя більярду і снукеры па дамове з Рэксам Уільямсам аднавіла чэмпіянат свету ў фармаце чэлендж. Канчаткова ж BA & CC перастала кіраваць чэмпіянатам свету і снукерам наогул у пачатку 1970-х, калі яна перастала існаваць у ранейшым выглядзе і была заменена на WPBSA. З тых часоў сусветнае першынство знаходзіцца пад кантролем у Сусветнай асацыяцыі більярду і снукеры.

 Тэлебачанне і прэса 
Найбольш развіты снукер у Вялікабрытаніі, там жа знаходзяцца і асноўныя крыніцы інфармацыі пра чэмпіянат свету. З 1960-х гадоў першынство сталі паказваць па тэлебачанні (каналы BBC, ITV). Зараз чэмпіянат свету асвятляюць у поўным аб’ёме тэлеканалы BBC і Еўраспорт, а таксама газеты Гардыян і BBC Sport. Турнір з’яўляецца галоўнай снукернай падзеяй сезону, і, адпаведна, самым папулярным спаборніцтвам па гэтай гульні на тэлебачанні — да прыкладу, за фіналам чэмпіянату свету 1985 года, які трансляваўся на канале BBC 2, сачылі больш 18 мільёнаў тэлегледачоў.

Самымі вядомымі каментатарамі, асвятляючымі турнір, у розныя часы былі Тэд Лоў, Клайв Эвертан (які ў свой час сумяшчаў кар’еры каментатара і журналіста) і Джэк Карноў; таксама каментаваць матчы чэмпіянату часта запрашаюць вядомых у мінулым снукерыстаў.

 Спасылкі 
 Гісторыя чэмпіянату на Global Snooker  
 Відэафрагменты чэмпіянатаў свету на Youtube 
 Некаторыя звесткі аб гісторыі чэмпіянату свету на World Snooker 
 Увесь спіс рэкордаў і статыстыка турніру ў Архіве снукеры Крыса Цёрнера 
 Архіў снукеры Крыса Цёрнера  

 Фінал найбольш вядомага чэмпіянату свету (1985 год, Дэніс Тэйлар — Стыў Дэвіс) — відэа
 Найхуткі максімальны брэйк у выкананні Роні О’Салівана — відэа
 Вырашальная партыя чэмпіянату свету 1994 года, Стывен Хендры — Джымі Уайт — відэа
 Першы максімальны брэйк на чэмпіянаце свету ў выкананні Кліфа Торбурна — відэа
 Брэйк у 69 ачкоў Алекса Хігінса на чэмпіянаце 1982 — відэа