Поліпрапілен

Поліпрапілен — тэрмапластычны палімер, прадукт палімерызацыі прапілену, [—CH—CH (CH)—].

Упершыню крышталічны поліпрапілен атрыманы Дж. Ната ў 1954 годзе.

 Уласцівасці 
Цвёрдае рэчыва, празрыстае ў тонкіх пластах, малочна-белае ў тоўстых. Ступень крышталічнасці 73—75 %. Шчыльнасць 920—930 (900—920Артыкул на сайце ХиМиК.ру ) кг/м³. Тэмпература плаўлення 160—176 °С. Не раствараецца ў арганічных растваральніках, стойкі да вады (да 130 °C) , кіслот і шчолачаў. Раствараецца ў араматычных вуглевадародах. Пад уздзеяннем салянай, сернай кіслот і хромавай сумесі цямнее і разбураецца.

Поліпрапілену ўласцівы вялікая ўдарная трываласць, устойлівасць да шматразовага выгіну і да сцірання, нізкая газапранікальнасць, добрыя дыэлектрычныя параметры. Адмоўнымі якасцямі з’яўляюцца невялікая ўстойлівасць да ўздзеяння тэмпературы і святла (вырашаецца спецыяльнымі дабаўкамі — стабілізатарамі).

 Выкарыстанне 
Поліпрапілен выкарыстоўваецца ў вытворчасці дэталяў машын, плёнак, труб, бытавых вырабаў. З дабаўкамі ў поліпрапілен тальку, мелу, графіту, сажы і інш. атрымліваюць кампазіцыі (у тым ліку, электраправодныя і магнітныя).

 Літаратура 



 Спасылкі 
 Артыкул на сайце ХиМиК.ру 
 ГОСТ 26996-86 — Полипропилен и сополимеры пропилена. Технические условия 


Катэгорыя:Пластмасы