Акцэнтна-складовы верш

Акцэ́нтна-складо́вы верш — від танічнага верша, для якога характэрна, апрача аднолькавай колькасці акцэнтаў (моцных націскаў), аднолькавая колькасць складоў у вершаваных радках. Склад — гэта адрэзак гукавога патоку мовы, у аснове якога — адзін галосны гук. Часам колькасць акцэнтаў і складоў у вершарадах можа неістотна змяняцца (павялічвацца або змяншацца на адзін-два).

 Акцэнтна-складовы верш у беларускай літаратуры 
У беларускай паэзіі акцэнтна-складовы верш узнік у XIX ст. і аб'яднаў асноўныя прыметы сілабічнага вершаскладання і народнага верша ў яго інтанацыйна-сказавай разнавіднасці (былінны  верш). Ён, як правіла, карыстаецца рыфмамі, мае
страфічную арганізацыю, у ім нярэдка ўжываецца цэзура:
 Ох, дайце ж мне смык,
 Каб усюды граў!
 Хоць бы сам я знік,
 Абы голас даў.
 (Ф. Багушэвіч «Смык»)

 Літаратура 



Катэгорыя:Танічнае вершаскладанне