Закон Шпёрэра

Закон Шпёрэра - заканамернасць паводзін сонечных плям ў 11-гадовым сонечным цыкле, якая заключаецца ў тым, што ў пачатку цыклу плямы на Сонца з'яўляюцца на высокіх геліяграфічных шыротах (парадку ± 25-30°), а з ходам цыклу плямы мігруюць да сонечнага экватара, ў канцы цыклу дасягаючы шырот ± 5-10°.

Гэтую асаблівасць ўпершыню выявіў ў 1859 годзе англійскі астраном-аматар Рычард Кэрынгтан, а некалькі пазней значна больш пераканаўча пацвердзіў Густаў Шпёрэр, у гонар якога і была названая заканамернасць.

Спачатку гэтай асаблівасці не надавалі асаблівага значэння, але потым высветлілася, што сярэднюю працягласць 11-гадовага сонечнага цыклу значна дакладней можна вызначыць па змене шыраты груп сонечных плям, чым па варыяцыям лікаў Вольфа. Таму цяпер закон Шперера разам з законам Швабе — Вольфа выступае ў якасці аднаго з асноўных законаў сонечнай цыклічнасці.

 Гл. таксама 

 Сонечная цыклічнасць
 Сонечныя плямы

 Спасылкі 

 Солнечный цикл

Катэгорыя:Астранамічныя з’явы
Катэгорыя:Сонечная актыўнасць