Фарны касцёл

Фарны касцёл, фара (ад нямецкага Pfarrei — парафія, прыход) — найменне, якое некалі давалася значным касцёлам.

Найчасцей фараю зваўся найстарэйшы касцёл горада альбо галоўны касцёл у гарадскім дэканаце. У кафедральных гарадах фарным мог звацца другі па значнасці касцёл пасля кафедры.

У наш час найменне фарнага працягваюць па традыцыі насіць касцёлы, якія атрымалі яго ў мінулыя стагоддзі. У прыватнасці, працягваюць называць фарным гарадзенскі касцёл Св. Францішка Ксаверыя, які зараз з’яўляецца кафедрай Гродзенскай дыяцэзіі.

 Фарныя касцёлы ў Беларусі 
Фарнымі называюць шэраг касцёлаў, захаваных і знішчаных, у беларускіх гарадах і мястэчках.

 Захаваныя 
 Гродна: Касцёл Св. Францішка Ксаверыя — пачаў звацца Фарным у канцы 18 стагоддзя, калі ў яго былі перанесеныя набажэнствы з пашкоджанай пажарам Фары Вітаўта.
 Магілёў: Касцёл Св. Казіміра (захаваўся часткова, ўжываецца як склад).
 Мір: Касцёл Св. Мікалая.
 Ліда: Касцёл Узвіжання Святога Крыжа.
 Наваградак: Касцёл Перамянення Божага.
 Нясвіж: Касцёл Божага Цела.

 Знішчаныя 
 Брэст: Касцёл Святога Крыжа (Фара Вітаўта).
 Віцебск: Касцёл Найсвяцейшай Тройцы
 Гродна: Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Фара Вітаўта).
 Клецк: Касцёл Найсвяцейшай Тройцы.
 Мазыр: Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
 Мінск: Касцёл Найсвяцейшай Тройцы.
 Слуцк: Фарны касцёл.

Катэгорыя:Храмы