Прэтарыянская прэфектура Італіі

Прэтарыянская прэфектура Італіі () — таксама вядомая як Прэтарыянская прэфектура Італіі, Ілірыі і Афрыкі. Адна з чатырох прэтарыянскіх прэфектур пазней Рымскай імперыі. Уключала Італьянскі паўвостраў, Заходнія Балканы, Дунайскія правінцыі і частку Паўночнай Афрыкі. Цэнтрам прэфектуры быў Рым, затым Медыялан і, нарэшце, Равена.

 Гісторыя 
Прэфектура была заснавана пры падзеле Імперыі пасля смерці Канстанціна Вялікага ў 337 годзе. Першапачаткова складалася з наступных дыяцэзій: Афрыка, Італія, Панонія, Дакія і Македонія.

У 356 годзе, з заснаваннем прэтарыянскай прэфектуры Ілірыі, дыяцэзіі Панонія, Дакія і Македонія ўвайшлі ў яе склад.

Пасля падзення Заходняй імперыі ў 476 годзе, прэфектура працягвала існаваць пры Адаакры і Тэадорыху Вялікім, наступныя гоцкія каралі таксама працягвалі выкарыстоўваць рымскае адміністрацыйны падзел. Пасля гоцкіх войн Юстыніяна прэфектура Італіі зноў апынулася ў руках рымлян, але пасля лангабардскага заваявання ў 568 годзе рэшткі рымскай адміністрацыйнай сістэмы паступова зніклі і прэфектура была ператворана ў Равенскі экзархат пры імператары Маўрыкіі.

 Спіс вядомых прэфектаў прэторыя Італіі 

 Літаратура 


 Спасылкі 
 Notitia dignitatum

Катэгорыя:Правінцыі Рымскай імперыі