Відэатэлефон

thumb
Відэатэлефо́н — від сувязі, пры якім абаненты не толькі чуюць, але і бачаць адзін аднаго, могуць дэманстраваць малюнкі, фатаграфіі, тэкст.

 Гісторыя 
Пачатак распрацовак відэатэлефонаў прыпадае на 1930-я гады. У розных краінах выпрабоўваліся сістэмы відэатэлефона з рознымі параметрамі. 1 сакавіка 1936 года ў Германіі быў пушчаны ў эксплуатацыю відэатэлефон паміж Берлінам і Лейпцыгам, пазней да іх былі далучаны Нюрнберг (1937) і Мюнхен (1938). Выява перадавалася па шырокапалосным кабелі і займала паласу частот 500 кГц.

 Складовыя часткі 
Відэатэлефон уяўляе сабой прыладу з дысплеем, клавішамі набору нумара і тэлефоннай трубкай (можа адсутнічаць).

Для відэатэлефаніі ўжываюцца некалькі стандартных пратаколаў і рэкамендацый:
 SIP;
 H.320 — па сетцы ISDN;
 H.323 — па сетцы IP;
 H.324 — па аналагавых тэлефонных лініях;
 3G-324M — мабільныя сеткі;
 SCCP — пратакол Cisco Call Manager;
 IAX.

Адметныя асаблівасці відэатэлефаніі:
 стабільная праца (уласная АС);
 цалкам замяняе звычайны IP-тэлефон;
 цалкам замяняе традыцыйны аналагавы тэлефон (пры падтрымцы падключэння да гарадской тэлефоннай станцыі або офіснай АТС);
 не патрабуе ПК;
 аўдыё- і відэа- ўваходы / выхады дазваляюць падключыць да відэатэлефаніі знешні манітор і тэлефонную гарнітуру.

 Літаратура 


Катэгорыя:Сувязь