Закон выпрамянення Кірхгофа

Закон выпрамяне́ння Кі́рхгофа — адзін з асноўных законаў цеплавога выпрамянення, які ўстанаўлівае залежнасць паміж вылучэннем і паглынаннем электрамагнітнага выпрамянення целам пэўнай тэмпературы.

Устаноўлены Г. Р. Кірхгофам у 1859 годзе.

Паводле закона выпрамянення Кірхгофа адносіны выпрамяняльнай здольнасці  цела да яго паглынальнай здольнасці  не залежаць ад прыроды выпрамяняльнага цела і з'яўляюцца універсальнай функцыяй даўжыні хвалі (або частаты) і абсалютнай тэмпературы :



Фунцыя  з'яўляецца выпрамяняльнай здольнасцю абсалютна чорнага цела, для якога  і ў яўным выглядзе вызначаецца законам выпрамянення Планка.

 Гл. таксама 
 Універсальныя суадносіны Сцяпанава

 Літаратура 



Катэгорыя:Тэрмадынаміка
Катэгорыя:Фізічныя законы