Закон Ламберта

Закон Ламберта — фізічны закон, згодна з якім яркасць  (дыфузнай) паверхні, што рассейвае святло аднолькавая ва ўсіх напрамках.

Закон быў сфармуляваны ў 1760 годзе Ё. Ламбертам. У цяперашні час разглядаецца як закон ідэальнага рассейвання святла, зручны для тэарэтычных даследаванняў. Аднак ён знаходзіць прымяненне і для набліжаных фотаметрычных і святлотэхнічных разлікаў.

Таксама па законе Ламберта маем, што свяцільнасць  і яркасць  прама прапарцыянальныя:



міні

Пераходзячы да энергетычных велічынь, можна ўсталяваць, што згодна з законам Ламберта колькасць прамяністай энергіі, што выпраменьваецца элементам паверхні  ў напрамку элемента , прапарцыянальна здабытку колькасці энергіі, выпраменьванай па нармалі,  на велічыню прасторавага вугла  і , складзенага напрамкам выпраменьвання з нармаллю:



Маецца таксама простая залежнасць паміж сілай святла, выпраменьванага плоскай пляцоўкай  ў якім-небудзь кірунку, ад вугла  паміж гэтым кірункам і перпендыкулярам да :



Апошні выраз азначае, што сіла святла плоскай паверхні максімальная () па перпендыкуляру да яе і, адбываючы з павелічэннем , становіцца роўнай нулю ў датычных да паверхні напрамках.

Рэальныя цела рассейваюць святло са значнымі адступленнямі ад закона Ламберта (нават у бачнай вобласці спектру). Найбольш блізкія да закона Ламберта матавыя шурпатыя паверхні гіпсу, вокісу магнію, сернакіслага барыю і ін.; з мутных асяроддзяў — некаторыя тыпы аблокаў і малочных шыбаў; сярод выпраменьвальнікаў, што свецяцца самі — абсалютна чорнае цела, парашкападобныя люмінафоры.

Моцнае адхіленне ад закона Ламберта назіраецца для паліраваных паверхняў, так як для іх выпраменьванне пры вугле  будзе большым, чым у кірунку, нармальным да паверхні.

Катэгорыя:Фізічныя законы
Катэгорыя:Оптыка