Віктар Якаўлевіч Галаўчынер

Віктар Якаўлевіч Галаўчынер (,  — , Вільня) — беларускі рэжысёр, акцёр, драматург. Народны артыст БССР (1944) і  (1959).

 Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў Мінску ў сям'і настаўніка. У 1926 годзе скончыў Беларускую драматычную студыю пры  ў Маскве. Працаваў у Мінску рэжысёрам і акцёрам Дзяржаўнага яўрэйскага тэатра (1926—1938), Беларускага рабочага тэатра імя ЦС ПСБ (1930—1932). У 1938—1939 гг. — выкладчык тэатральнага вучылішча ў Мінску, у 1939—1942 гг. — рэжысёр БДТ-1, у 1942—1946 гг. — мастацкі кіраўнік Дзяржаўнага яўрэйскага тэатра БССР, у 1946—1948 гг. — галоўны рэжысёр Дзяржаўнага рускага тэатра БССР.

З 1949 г. — галоўны рэжысёр у тэатрах Іркуцка, Ташкента, Вільні.

З 1938 займаўся педагагічнай дзейнасцю.

Памёр  года ў Вільні. Пахаваны на Антокальскіх могілках у Вільні.

 Творчасць 

 Як драматург і крытык 
У 1925 г. апублікаваў першы твор — п'есу «Гаўрош» па матывах  В. Гюго. Аўтар п'ес «Велікадушнасць» (пастаўлена ў 1935), «Урок жыцця» («Жыццё вучыць», пастаўлена ў 1942), «Да вяршынь» (1946), «Прафесар гісторыі» (1948). Выступаў і як тэатральны крытык.

 Як рэжысёр 

Найбольш значныя пастаноўкі: «Выстрал»  (1930) у тэатры імя ЦС ПСБ; «Дон Жуан» («Севільскі свавольнік») Цірса дэ Маліна (1937) у Беларускім Тэатры працоўнай моладзі; «»  (1934), «Фальшывая манета» М. Горкага (1937), «»  (1941), «» Б. Шоў (1946) у Дзяржаўным яўрэйскім тэатры БССР; «» Лопэ дэ Вэга (1940) у БДТ-1; «» У. Шэкспіра (1947) у Дзяржаўным рускім тэатры БССР; «Хто смяецца апошнім» К. Крапівы (1954) у Ташкенцкім рускім тэатры.

Дакументы з асабістага архіва захоўваюцца ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва (фонд 72).

 Літаратура 
 Беларускія пісьменнікі: 1917—1990. — Мінск: Мастацкая літаратура, 1994. — ISBN 5-340-00709-X.


 Спасылкі 


Катэгорыя:Народныя артысты Беларускай ССР
Катэгорыя:Народныя артысты Літоўскай ССР
Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Постаці Дзяржаўнага яўрэйскага тэатра БССР