Вадкі вадарод

Вадкі вадарод — вадкі агрэгатны стан вадароду, з нізкай удзельнай шчыльнасцю 0.07 г/см³ і крыягеннымі ўласцівасцямі з кропкай замярзання 14.01 K (-259.14 ° C) і кропкай кіпення 20.28 K (-252.87 ° C). З'яўляецца бясколернай вадкасцю без паху, пры змешванні з паветрам адносіцца да выбуханебяспечных рэчываў з дыяпазонам каэфіцыента ўзгарання 4-75%. Спінавыя суадносіны ізамераў у вадкім вадародзе складае: 99,79% - паравадарод; 0,21% - ортавадарод. Каэфіцыент пашырэння вадароду пры змене агрэгатнага стану на газападобны складае 848:1 пры 20 ° C. 

Як і для любога іншага газу, звадкаванне вадароду прыводзіць да памяншэння яго аб'ёму. Пасля звадкавання вадкі вадарод захоўваецца ў тэрмічна ізаляваных кантэйнерах пад ціскам. Вадкі вадарод (, LH2, LH2)  актыўна выкарыстоўваецца ў прамысловасці, у якасці формы захоўвання газу, і ў касмічнай галіне, у якасці ракетнага паліва.

 Гісторыя 
Першае дакументаванае выкарыстанне штучнага ахладжэння ў 1756 годзе было ажыццёўлена англійскім вучоным Уільямам Каленам, Гаспар Монж першым атрымаў вадкі стан аксіду серы ў 1784 годзе, Майкл Фарадэй першым атрымаў звадкаваны аміяк, амерыканскі вынаходнік Олівер Эванс першым распрацаваў халадзільны кампрэсар ў 1805 годзе, Якаў Перкінс першым запатэнтаваў астуджальную машыну ў 1834 годзе і Джон Горы першым у ЗША запатэнтаваў кандыцыянер ў 1851 годзе, Вернер Сіменс прапанаваў канцэпцыю рэгенератыўнага астуджэння ў 1857 годзе, Карл Ліндэ запатэнтаваў абсталяванне для атрымання вадкага паветра з выкарыстаннем каскаднага «эфекту пашырэння Джоўля - Томсана» і рэгенератыўнага астуджэння ў 1876 годзе. У 1885 годзе польскі фізік і хімік Зігмунд Урублеўскі апублікаваў крытычную тэмпературу вадароду 33 K, крытычны ціск 13.3 атм. і кропка кіпення пры 23 K. Упершыню вадарод быў звадкаваны Джэймсам Дзюарам у 1898 годзе з выкарыстаннем рэгенератыўнага астуджэння і сваёй вынаходкі, cасуда Дзьюара.

Катэгорыя:Вадкасць
Катэгорыя:Ракетнае паліва
Катэгорыя:Вадарод
Катэгорыя:1898 год у навуцы