Блюз-рок

Блюз-рок — гібрыдны музычны жанр, разнавіднасць рок-музыкі, які аб’ядноўвае элементы стыляў блюз і рок-н-рол. Аснову блюз-фатальнага гучання складаюць электрагітара, бас-гітара і ўдарная ўстаноўка, прычым гук электрагітары падвяргаецца скажэнню «овердрайв», звычайна з дапамогай лямпавага гітарнага ўзмацняльніка.

Блюз-рок пачаў сваё развіццё ў сярэдзіне 1960-х гадоў у Англіі і ЗША як тое, што музычны гісторык П'еро Скаруфі назваў «рытм-н-блюз у выкананні белых еўрапейскіх музыкантаў».P. Scaruffi. A History of Rock and Dance Music Англійскія гурты, такія, як The Who, Yardbirds, Led Zeppelin, Animals, Cream і Rolling Stones, эксперыментавалі з музыкай ранніх амерыканскіх блюзменаў Хаўліна Вульфа, Роберта Джонсана, Джымі Рыда, Мадзі Уотэрса і іншых. Раннія блюз-фатальныя групы «імкнуліся іграць доўгія і складаныя імправізацыі, тыповыя для джазавых запісаў», але да сярэдзіны 1970-х гадоў блюз-рок стаў цяжэйшым і заснаваным на рыфах. На хвалі папулярнасці рок-музыкі, «напачатку 70-х гадоў мяжа паміж блюз-рокам і хард-рокам была ледзь прыкметная». Пазней, у 1980-х і 1990-х гадах выканаўцы блюз-рока вярнуліся да блюзавых каранёў, а некаторыя, напрыклад, Fabulous Thunderbirds ці Стыві Рэй Вон, «фліртавалі са статусам рок-зорак».

 Выканаўцы блюз-рока 
 AC/DC
 Jimi Hendrix Experience
 The Black Keys
 Reignwolf
 The Heavy Eyes
 The Heavy
 Cream
 Roy Buchanan
 Derek and the Dominos
 The Doors
 Janis Joplin
 The Allman Brothers Band
 The Black Crowes
 The Yardbirds
 ZZ Top
 Led Zeppelin
 The White Stripes
 Джо Банамаса
 Free
 John Mayall & the Bluesbreakers
 The Rolling Stones
 Lynyrd Skynyrd
 Ten Years After
 Стыві Рэй Воэн
 Роры Галахер
 Пітэр Грын, гітарыст
 Snowy White
 Zoro
 Mad Season
 Shocking Blue
 Gary Moore
 Livin' Blues 
 Black Box Revelation