Чароўная флейта (опера)

Чароўная флейта () (K.620) — опера-зінгшпіль Моцарта ў дзвюх дзеях; лібрэта Э. Шыканедэра.

Першая пастаноўка: горад Вена, тэатр «Аўф дэр Відэн», 30 верасня 1791 года.

 Сюжэт і крыніцы лібрэта 
Дачку Царыцы ночы выкраў чараўнік Зарастра. Царыца Ночы пасылае прынца Таміна выратаваць дзяўчыну і дае яму чароўны атрыбут — флейту і памочнікаў. Прынц пераходзіць на бок чараўніка, праходзіць выпрабаванні і атрымлівае каханне.

Сюжэт, апрацаваны ў духу папулярных у той час народных феерый, поўных экзатычных цудаў, Шыканедэр запазычыў у казцы К. Віланда (1733—1813) «Лулу» са зборніка фантастычных паэм «Джыністан, або Выбраныя казкі пра фей і духаў» (1786—1789), з дадаткам з яго ж казак «Лабірынт» і «Разумныя хлапчукі». У ліку дадатковых крыніц таксама называюць эпічную паэму «Аберон, цар чараўнікоў», з дапаўненнямі па лібрэта К. В. Хенслера з оперы «Свята сонца ў брамінаў» Венцэля Мюлера; драму «Тамос, цар егіпецкі» Т. Ф. фон Геблера; раман «Сетас» Ж. Тэрасона (1731). Называюць і працу Ігнаца фон Борна, магістра масонскай ложы «Zur Wahrheit» («Да праўды»), «Аб містэрыях егіпцян» («Über die Mysterien der Ägypter»). Менавіта фон Борну, які сканаў незадоўга да напісання оперы, лібрэта і было прысвечана.

Пасля смерці Эмануэля Шыканедэра на аўтарства лібрэта пачаў прэтэндаваць адзін з акцёраў тэатра «Аўф дэр Відэн» масон Карл Людвіг Гізекэ.

 Дзеючыя асобы 
 Таміна, прынц (тэнар)
 Папагена, птушкалоў (барытон)
 Паміна, дачка Царыцы ночы (сапрана)
 Царыца ночы (сапрана)
 Зарастра, Вярхоўны жрэц Асірыса і Ісіды (бас)
 Папагена (сапрана)
 Манастатас, маўр (тэнар)
 Стары жрэц (бас)
 Першая, другая і трэцяя дамы (два сапрана і кантральта)
 першы, другі, трэці пажы (два сапрана, кантральта)
 2 узброеныя ваяры (тэнар і бас)
 аратар пасвечаных (бас)
 жрэц (тэнар)
 першы, другі, трэці жрэц (гутарковыя ролі)
 першы, другі, трэці раб (гутарковыя ролі).

Катэгорыя:Оперы на нямецкай мове
Катэгорыя:Оперы 1791 года
Катэгорыя:Масонства ў Германіі