Заходнія славяне

300px|thumb|Заходнія славяне ў IX-X стагоддзях

Заходнія славяне — група славянскіх народаў і плямёнаў, якая вылучаецца паводле геаграфічных і моўных прыкмет.

У працэсе міграцыі і экспансіі  славян (VI-VII стст.) гэтая насельніцтва здолела амаль уніфікаваць культуру і ў значнай ступені мову. Толькі каланізацыя уграмі Венгерскай нізіны ў пачатку IX ст. разарвала сувязь паміж славянамі, якія жылі на поўнач ад Карпатаў і Судэтаў з балканскімі і наддунайскімі славянамі. Гэта стала прычынай размежавання заходніх і паўднёвых славян. Размежаванне ўсходніх і заходніх славян пачалося ў X ст., Калі паўсталі дзве канкуруючыя паміж сабой дзяржавы — Кіеўская Русь і Польшча. Вельмі паглыбіла адчужэнне і тое, што ў краінах было хрысціянства розных абрадаў (каталіцтва і праваслаўе). Такім чынам ужо ў X ст. больш ці менш маналітная славянская супольнасць распалася на тры розных галіны.

Да заходніх славян адносяцца сучасныя народы:
 лужычане (сорбы)
 палякі
 сілезцы
 кашубы
 славакі
 чэхі
Агульная колькасць гэтых народаў — каля 80 млн.

Гістарычнымі плямёнамі і ваенна-племяннымі саюзамі заходніх славян з'яўляюцца:
 бодрычы (ваенна-племянны саюз)
 вагры
 гліняне
 драване
 люцічы (ваенна-племянны саюз)
 укране
 ратары
 руяне
 славінцы
 смалінцы
 лужычане лужыцкія сербы (ваенна-племянны саюз)
 мільчане

усе гэтыя плямёны адносіліся да так званых палабскіх славян ці палабаў. Акрамя гэтага:
 памаране, продкі цяперашніх кашубаў
 слянжане
 багемы

і іншыя.

 Гл. таксама 
 Заходнеславянскія мовы
 Венеды

 Спасылкі