Закон Стокса

У 1851 Джордж Стокс атрымаў вызначэнне для сілы трэння (таксама завецца сілай лабавога супраціўлення), якая дзейнічае на сферычныя аб'екты з вельмі маленькімі лікамі Рэйнальдса (напр., вельмі маленькія часціцы) у неабмежаванай вязкай вадкасці, рашаючы ураўненне Наўе — Стокса:


дзе
  — сіла трэння, якая завецца таксама сілай Стокса,
  — радыус сферычнага аб'екта,
  — дынамічная вязкасць вадкасці,
  — хуткасць часціцы.

Калі часціцы падаюць у вязкай вадкасці пад дзеяннем ўласнай вагі, то ўсталяваная хуткасць дасягаецца, калі гэта сіла трэння разам з сілай Архімеда дакладна ўраўнаважваецца сілай гравітацыі. Выніковая хуткасць раўняецца



дзе
 Vs — усталяваная хуткасць часціцы (м/с) (часціца рухаецца ўніз, калі , і зверх, калі),
  — радыус Стокса часціцы (м),
 g — паскарэнне вольнага падзення (м/с²),
 ρp — шчыльнасць часціц (кг/м³),
 ρf — шчыльнасць вадкасці (кг/м³),
  — дынамічная вязкасць вадкасці (Па с).

 Літаратура 


Катэгорыя:Гідрадынаміка
Катэгорыя:Вісказіметрыя