Пузырковая камера

Пузырковая камера - дэтэктар  трэкаў хуткіх зараджаных часціц, які выкарыстоўвае ўласцівасць іонаў быць цэнтрамі ўтварэння пузыркоў у перагрэтай вадкасці. 

Зараджаная часціца, пралятаючы праз вадкасць, іанізуе яе  малекулы ўздоўж сваёй  траекторыі. Іоны выконваюць ролю зародкаў пузыркоў у спецыяльна прыгатаванай перагрэтай вадкасці. Утвораны след фатаграфуюць.

Перагрэтую вадкасць падрыхтоўваюць рэзка зніжаючы ціск. 

Пузырковую камеру звычайна змяшчаюць у магнітным полі, што дазваляе ідэнтыфікаваць часціцы па іх  удзельных зарадах.

За вынаходства пузырковай камеры ў 1952 годзе Дональд Глейзер атрымаў  Нобелеўскую прэмію па фізіцы ў 1960 г.

 Глядзіце таксама 
 Камера Вільсана

 Літаратура 
 Glaser D. A., Some effects of ionizing radiation on the formation of bubbles in liquids, «The Physical Review», 1952, v. 87, № 4.
 Пузырьковые камеры, М., 1963.
 Труды Международной конференции по аппаратуре в физике высоких энергий, т. 2, Дубна, 1971.

Катэгорыя:Гісторыя фізікі
Катэгорыя:Дэтэктары іанізуючага выпраменьвання
Катэгорыя:1952 год у навуцы