Стэгацэфалы

Стэгацэфа́лы, панцырнагаловыя, покрыўначарапныя (Stegocephalia — «панцырнагаловыя») — выкапнёвыя земнаводныя, адны з першых пазваночных, якія выйшлі ў канцы дэвону на сушу. Драпежнікі.

Продкамі стэгацэфалаў з’яўляліся касцявыя рыбы, якія мелі дадатковыя органы дыхання ў выглядзе лёгачных мяшкоў. Жылі ў балотах, лагунах, забалочаных лясах. Да сцэгацэфалаў адносяць батрахазаўраў, вымерлыя атрады падкласу лепаспандыльных і лабірынтадонтаў. Найбольш блізкія да стэгацэфалаў кісцяпёрыя рыбы, шкілет якіх мае шмат падобных рыс са шкілетам стэгацэфалаў. Стэгацэфалы вымерлі ў пачатку мезазою.

Даўжыня складала ад 10 см да 3—4 м. Тулава ўкрыта касцянымі шчыткамі, чэрап зверху — масіўнай касцяной пласцінай.

 Крыніцы 

 Літаратура 


 Спасылкі 
 Michel Laurin Phylogeny of stegocephalians  
 http://www.paleofile.com/Demo/Mainpage/Taxalist/Labyrinthodon.htm
 http://www.paleofile.com/Demo/Mainpage/Taxalist/Reptilomorpha.htm

Катэгорыя:Вымерлыя амфібіі