Зоя Валянцінаўна Белахвосцік

Зоя Валянцінаўна Белахвосцік () — беларуская  тэатра і кіно. Народная артыстка Беларусі (2018).

 Біяграфія 
Нарадзілася 26 кастрычніка 1959 года ў Мінску. Дачка акцёра Валянціна Белахвосціка і канцэртмайстаркі Вольгі Глебаўны Глебавай, унучка акцёра Глеба Глебава.

У 1982 годзе скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут па спецыяльнасці актрыса драмы і кіно. На чацвёртым курсе, у 1980 годзе ёй прапанавалі сыграць ролю Паўлінкі. Для гэтай ролі мусіла адрасціць доўгія валасы, іграла Паўлінку да 2000 года.

З 1982 года была актрысай Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы (Купалаўскага тэатра). Працавала на радыё, выкладала ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваўЗоя Белахвосцік. Тэарэмы натхнення  Людміла Грамыка. Людзі тэатру і кіно.

У 2019 годзе да свайго 60-годдзя падрыхтавала маштабную праграму пра гісторыю сваёй сям’і.

Пасля фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года і масавага гвалту да пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня абвясціў забастоўку з патрабаванне пераліку галасоў і спынення гвалту. У адказ улады 17 жніўня звольнілі дырэктара тэатра Паўла ЛатушкуИз Купаловского театра уволены 58 актеров и сотрудников . 26 жніўні 2020 года ў знак пратэсту ў ліку амаль 60 калег (акцёраў, рэжысёраў, музыкантаў) Зоя Белахвосцік звольнілася з Купалаўскага тэатра.

2 кастрычніка 2020 года Зою Белахвосцік звольнілі з Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, дзе на палову стаўкі была мастацкім кіраўніком акцёрскага курсу на кафедры акцёрскага майстэрства тэатральнага факультэту.Зорку Купалаўскага тэатру Зою Белахвосьцік звальняюць з Акадэміі мастацтваў , Радыё Свабода, 02-10-2020.

Адна з заснавальніц незалежнай трупы «Купалаўцы», разам з мужам і дачкой складае аснову гэтага праекта.

З 2022 года разам з сям’ёй жыве і працуе ў Польшчы.

У лютым 2024 года Расія па запыце Беларусі абвясціла акцёра ў міжнародны вышук, праз гэта яго гастрольная дзейнасць абмежавана краінамі Еўрапейскага Саюза.

 Сям’я 
У шлюбе з рэжысёрам Аляксандрам Гарцуевым, мае дачку Валянціну, таксама актрысу.

 Творчасць 
У 1982—2020 гадах сыграла ў Купалаўскім тэатры больш за сто роляў.

У эміграцыі Зоя Белахвосцік адна з ключавых постацей «Купалаўцаў». У гэты перыяд яе творчасць вызначаецца захаваннем тэатральных традыцый і пераемнасці, што найбольш ярка выявілася ў монаспектаклі «Moj Hleb». У пастаноўцы актрыса праз асабістую гісторыю сваёй тэатральнай дынастыі стварае кранальны расповед на фоне гісторыі Купалаўскага тэатра.

Творчы дыяпазон Белахвосцік ахоплівае як фарсавыя вобразы (роля чыноўніцы ў спектаклі «Гусі-людзі-лебедзі», якая выглядае як персанаж дзяржаўных газет), так і класічныя інтэрпрэтацыі (спектакль «Рамантычнасць»), які стаў для трупы сеансам псіхатэрапіі і прывітаннем з мінулага. Дзяніс Марціновіч вылучае яе ўдзел у эксперыментальных праектах, такіх як «Камедыя Юдзіфі», дзе яна ўвасабляе галоўную гераіню ў Чыстцы.

 Ролі ў тэатры 
 Жыцці Карыцына
 Івона, прынцэса Бургундская
 Ідылія
 Крывавая Мэры
 Паўлінка
 Піць, спяваць, плакаць
 С. В.
 Смак яблыка
 Тутэйшыя
 «Тутэйшыя» (2020) — роля ў рымэйку культавай пастаноўкі, маніфесце новастворанай трупы «Купалаўцы».
 «Гусі-людзі-лебедзі» (2022) — яркі «фарсавы вобраз» чыноўніцы.
 «Рамантычнасць» (2022) — роля ў спектаклі паводле першага паэтычнага зборніка Адама Міцкевіча, своеасаблівым сеансам псіхатэрапіі для калектыву.
 «Moj Hleb» (2023) — галоўная роля ва ўласным монаспектаклі, прэм’ерныя паказы прайшлі ў кастрычніку 2023 года ў Кракаве, Уроцлаве, Варшаве і Сопаце
 «Камедыя Юдзіфі» (прэм’ера на YouTube 20 студзеня 2024 года) — галоўная роля Юдзіфі, якая разам з военачальнікам Алафернам сотню гадоў знаходзіцца ў Чыстцы.
 «Валізка» (чэрвень 2025) — роля ў пастаноўцы паводле п’есы Малгажаты Сікорскай-Мішчук.

 Ролі ў кіно 
 2010 «Смяротная схватка»
 2010 «Каханне дзеля жыцця» — галоўная роля
 2009 «Суд» — Лідзія Паўлаўна, маці Андрэя, «Сведка»
 2009 «Жураў» — Міронава Ларыса, удава загінулага Сяргея Міронава, серыя «Смяротны нумар»
 2008 «Зграя»
 2007 «Чаклун і Румба» — медсястра
 2007 «Маёр Ветраў» — суддзя
 2005 «Чалавек вайны»
 2002 «Каменская-2» — менеджар
 2002 «Мужчынскія гульні»
 1992 «Вальс залатых цяльцоў» — сцюардэса
 1988 «Радавыя» (фільм-спектакль) — Мар’я
 1987 «Жаніцца — не журыцца» (фільм-спектакль) — Зоська
 1985 «Куды ідзеш, салдат?» — эпізод

 Узнагароды 

 Народная артыстка Беларусі (2018)
 Заслужаная артыстка Аўтаномнай Рэспублікі Крым.
 Заслужаная артыстка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.
 Нагрудны знак Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўнёсак у развіццё культуры Беларусі».
 Медаль Францыска Скарыны ад Аб’яднанага пераходнага кабінета (7 жніўня 2025).

 Крыніцы 

 Спасылкі 

Катэгорыя:Актрысы Беларусі
Катэгорыя:Актрысы СССР
Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі
Катэгорыя:Выкладчыкі Беларускай акадэміі мастацтваў