Старажытнарымскія цары

Старажытнарымскія цары — легендарныя і напаўлегендарныя кіраўнікі Старажытнага Рыма ў дарэспубліканскі перыяд, якія сумяшчалі найвышэйшую дзяржаўную ўладу з першасвятарствам. Першым з іх называлі паўбога Ромула, заснавальніка горада. Усяго традыцыйны спіс, вядомы ад рымскіх гісторыкаў, уключае сем цароў:

 Цар  Гады пры ўладзе Ромул  (753 — 716 да н. э.) Нума Пампілій  (715 — 674 да н. э.) Тул Гастылій  (673 — 642 да н. э.) Анк Марцый  (642 — 617 да н. э.) Луцый Тарквіній Прыск  (616 — 579 да н. э.) Сервій Тулій  (578 — 535 да н. э.) Луцый Тарквіній Ганарлівы  (535 — 509 да н. э.)

Супраць Тарквінія Ганарлівага, паводле рымскіх гісторыкаў, паднялося паўстанне, цар і яго сыны былі выгнаныя, а ў Рыме ўсталявалася рэспубліка.