Кратон

Крато́н (ад  — сіла, моц) — кансалідаваны ўчастак зямной кары, няздольны да пераўтварэння пад уплывам альпінатыпнай складкавасці.

Вылучаюць паднятыя кратоны — масівы пераважна сіялічнага (Si, Al) складу (старажытныя платформы), і апушчаныя кратоны — масівы з сіматычнай (Si, Fe, Mg) асновай (пераважна вобласці дна акіянаў).

Тэрмін уведзены нямецкім геолагам Г. Штыле ў 1940 годзе (замест прапанаванага ў 1928 аўстрыйскім геолагам Л. Коберам «кратаген»), ужываецца ў геалагічнай і геаграфічнай літаратуры.

 Гл. таксама 
 Таласакратон
 Суперкантынент
 Старажытныя акіяны

 Зноскі 

 Літаратура 



 Спасылкі 
 Геологический словарь. Крато́н // Усерасійскі навукова-даследчы геалагічны інстытут імя А. П. Карпінскага


Катэгорыя:Палеагеаграфія