Архітэктурны стыль

Архітэктурны стыль — сукупнасць характэрных рыс і прыкмет архітэктуры.

Характэрныя рысы вызначанага часу і месца, якія выяўляюцца ў асаблівасцях функцыянальнага, канструктыўнага і мастацкага бакоў (прызначэнне будынкаў, будаўнічыя матэрыялы і канструкцыі, прыёмы архітэктурнай кампазіцыі), фармуюць архітэктурны стыль.

Развіццё архітэктурных стыляў залежыць ад кліматычных, тэхнічных, рэлігійных і культурных фактараў.

Хоць развіццё архітэктуры проста залежыць ад часу, не заўсёды стылі змяняюць адзін другі паслядоўна, вядома адначасовае суіснаванне стыляў як альтэрнатывы адзін другому, напрыклад, барока і класіцызм, мадэрн і эклектыка, функцыяналізм, канструктывізм і ар-дэко.

 Архітэктурныя стылі 
 Падрабязней гл. Гісторыя архітэктуры
 Гл. таксама Храналогія архітэктурных стыляў

Найбольш значныя архітэктурныя стылі:
 Дагістарычная архітэктура
 Антычная архітэктура (VIII ст. да н. э. — V ст.)
 Раманскі стыль (X—XII стст.)
 Маўрытанскі стыль
 Готыка (XII—XV стст.)
 Адраджэнне (пачатак XV — пачатак XVII стст.)
 Барока (канец XVI — канец XVIII стст.)
 Ракако (пачатак XVIII — канец XVIII стст.)
 Класіцызм, у тым ліку паладыянства, ампір, неагрэк (сярэдзіна XVIII — XIX стст.)
 Эклектыка (1830-я — 1890-я)
 Мадэрн (1890-я — 1910-я)
 Мадэрнізм (пачатак 1900-х — 1980-я)
 Канструктывізм (1920-я — пачатак 1930-х)
 Функцыяналізм (з 1930-х)
 Постмадэрнізм (з сярэдзіны XX ст.)
 Хай-тэк (з канца 1970-х)
 Дэканструктывізм (з канца 1980-х)
 Параметрызм (з 2008)

 Гл. таксама 
 Архітэктура
 Гісторыя архітэктуры
 Тэорыя архітэктуры
 Храналогія архітэктурных стыляў