Пётр Ціханавіч Бандарэнка

Пётр Ці́ханавіч Бандарэ́нка (, вёска Старая Зенькавіна Гомельскага павета Магілёўская губерня (цяпер  Гомельскай вобласці) — , ) — савецкі ваенны і партыйны дзеяч, контр-адмірал (13.12.1942).

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1901 годзе ў вёсцы Старая Зенькавіна Гомельскага павета Магілёўскай губерні, беларус. Уступіў у РКП(б) у 1919 годзе, удзельнічаў у Грамадзянскай вайне, ваяваў супраць палякаў. Адказны праваднік экспедыцыі і палітбаец палітаддзела Дняпроўскай ваеннай флатыліі (кастрычнік 1919 — жнівень 1920), затым — ваенмар-палітбаец у складзе марской экспедыцыйнай дывізіі (жнівень — лістапад 1920).

Служыў у Асобым марскім памежным аддзяленні Асаблівага атрада Чарнааз (лістапад 1920 — люты 1922), чырванафлотцам (люты — май 1922) на Гідраграфічным судне «Азімут» на Балтфлоце, затым скончыў школу рулявых і сігнальшчыкаў Балтфлота (май 1922 — май 1923) і служыў старшыной рулявых (май — лістапад 1923) на тым жа судне. У лістападзе 1923 года паступіў у Ваенна-марское палітычнае вучылішча імя С. Б. Рашаля, скончыў яго ў лістападзе 1926 года і накіраваны на Чарнаморскі флот, дзе служыў на пасадах палітрука роты, адказнага сакратара партбюро крэйсера «Камінтэрн» (лістапад 1926 — студзень 1929 года), ваенкама тральшчыка і выконваючага абавязкі ваенкама дывізіёна тральшчыкаў (студзень — снежань 1929), ваенкама падлодкі «Палітрук» (снежань 1929 — студзень 1930). Затым паступіў у марскую групу Ваенна-палітычнай акадэміі імя Талмачова (студзень 1930). Скончыўшы акадэмію (май 1934), быў накіраваны на пасаду ваенкама. Праходзіў курсы ўдасканалення падрыхтоўкі камсастава Чарнаморскага флоту (май 1934 — верасень 1937 года), затым стаў ваенкамам лінкара «Парыжская камуна», флагмана Чарнаморскага флоту. 15 лютага 1939 года прызначаны начальнікам палітупраўленняў (ПУ) Чарнаморскага флоту. 17 сакавіка 1941 года атрымаў воінскае званне дывізіённага камісара. На пасадзе начальніка ПУ ЧФ ён сустрэў пачатак Вялікай Айчыннай вайны, з першых дзён ўдзельнічаў у баявых дзеяннях (у абароне Адэсы, у баях пры абароне Ачакава ў жніўні 1941 года), больш за восем месяцаў знаходзіўся ў абложаным Севастопалі, дзе адначасова з кіраўніцтвам ПУ ЧФ з’яўляўся начальнікам палітупраўленняў Севастопальскага абарончага раёна (кастрычнік 1941 — чэрвень 1942).

Пасля пакідання Севастопаля (20 чэрвеня 1942) быў прызначаны ваенным камісарам Волжскай ваеннай флатыліі (18 жніўня 1942; з 16 кастрычніка 1942 — намеснік камандуючага флатыліі па палітчастцы, начальнік палітаддзела флатыліі), дзе на працягу ўсёй Сталінградскай бітвы ўдзельнічаў у непасрэдных баявых дзеяннях, у размініраванні Волгі. 13 снежня 1942 года атрымаў званне контр-адмірала. З 15 ліпеня 1943 па ліпень 1944 года — начальнік палітаддзела Упраўлення вышэйшых марскіх навучальных устаноў Ваенна-марскога флоту, з ліпеня 1944 па май 1947 — начальнік палітаддзела Каспійскай ваеннай флатыліі. У маі 1947 — верасні 1949 гг. вернуты на ранейшую пасаду намесніка камандуючага Чарнаморскім флотам па палітчастцы, пражываў у Севастопалі.

29 верасня 1949 года быў арыштаваны за вядзенне «контррэвалюцыйных» размоў, абвінавачаны ў «шкодніцка-падрыўной дзейнасці ў партыі і дзяржаўным апараце». 28 кастрычніка 1950 года прысуджаны Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР да расстрэлу, расстраляны ў той жа дзень у Суханаўскай турме. Цела крэміравана ў Данскім манастыры. Месца пахавання — Новыя Данскія могілкі. Рэабілітаваны 26 мая 1954 года.

 Крыніцы 

 Літаратура 



Катэгорыя:Рэпрэсаваныя военачальнікі
Катэгорыя:Расстраляныя ў СССР
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя