Тромбалітычная тэрапія

Тромбаліты́чная тэрапі́я (тромбалі́зіс) — від фармакалагічнай тэрапіі, накіраваны на аднаўленне крыватоку ў сасудзе за кошт лізісу тромба.

 Прынцып дзеяння 
Актывацыя фібрыналітычнай актыўнасці крыві за кошт трансфармацыі плазмінагена ў яго актыўную форму — плазмін.
У адрозненне ад гепарыну, які толькі запавольвае фарміраванне тромбалітычных мас, дадзеная тэрапія спрыяе іх (тромбаў) разбурэнню і аднаўленню крыватоку па закаркаваным сасудзе.
Тромбалітычная тэрапія найбольш эфектыўна ў першыя 72 гадзіны ад утварэння тромба.

 Гісторыя 
1976 лічыцца годам нараджэння тромбалітычнай тэрапіі, калі ўпершыню быў апублікаваны артыкул Я. І. Чазава аб унутрыкаранарным лізісе тромба пры дапамозе стрэптазы. Пазней, у 1979 годзе, гэтыя звесткі пацвердзіў K. P. Rentrop.

 Тромбалітычныя агенты (рэчывы) 
Да цяперашняга часу вядомыя наступныя агенты:
 Стрэптакіназа
 Альтэплаза
 Уракіназа
 Тэнэктэплаза

 Вобласці ўжывання 
 Востры каранарны сіндром (інфаркт міякарда) з пад’ёмам сегмента ST на ЭКГ
 Ішэмічны інсульт
 Тромбаэмбалія лёгачнай артэрыі
 Трамбоз глыбокіх вен ніжніх канечнасцей

Катэгорыя:Кардыялогія