Іван Іванавіч Салярцінскі

Іван Іванавіч Салярцінскі (20 лістапада (3 снежня) 1902, Віцебск — 11 лютага 1944, Новасібірск) — расійска-савецкі музыказнаўца, тэатральны і музычны крытык.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і старшыні акруговага суда, з 1903 тайнага саветніка, з 1906 сенатара Івана Іванавіча Салярцінскага (* 1850, † 1907) і Кацярыны Іосіфаўны Бабашынскай. У маладосці сябраваў з Міхаілам Бахціным, разам з якім належаў да філасофскага гуртка ў Невелі. У 1921—1924 вучыўся ў Петраградскім ўніверсітэце, дзе вывучаў рамана-германскую філалогію і іспанскую класічную літаратуру. Паралельна Салярцінскага вывучаў гісторыю тэатра ў Інстытуце гісторыі мастацтваў, які скончыў у 1923, у 1926—1929 прайшоў у ім жа аспірантуру. У сярэдзіне 1920-х гадоў браў прыватныя ўрокі дырыжыравання ў Мікалая Малько, аднак далейшую музычную адукацыю асвойваў самастойна. З 1923 ён выкладаў гісторыю музыкі, літаратуры, тэатра, псіхалогію, эстэтыку і шэраг іншых дысцыплін у розных ВНУ Ленінграда, у тым ліку (з 1936) ў Кансерваторыі (з 1939 — прафесар). З канца 1920-х Салярцінскі — лектар Ленінградскай філармоніі і яе дарадца па рэпертуары. У 1934—1941 ён працаваў таксама ў выдавецтве пры філармоніі, пасля стаў яе мастацкім кіраўніком, сумяшчаючы гэтую дзейнасць з працай у Кіраўскім тэатры. За час сваёй працы Салярцінскі прачытаў велізарная колькасць адкрытых лекцый, прымаў актыўны ўдзел у фарміраванні канцэртнага і опернага рэпертуару. Падчас вайны разам з калектывам філармоніі быў эвакуіраваны ў Новасібірск, дзе і памёр у 1944 годзе.

 Творчасць 
Салярцінскі — адзін з найбуйнейшых савецкіх музычных і тэатральных крытыкаў 1920-х — 1930-х гадоў. Валодаючы фенаменальнай памяццю, глыбокімі ведамі і бліскучым аратарскім майстэрствам, Салярцінскі быў адной з найбольш прыкметных фігур у культурным жыцці Ленінграда гэтага часу. Вялікай папулярнасцю карысталіся яго лекцыі і артыкулы, вытрыманыя ў вытанчаным, дакладным па змесце стылі. Адной з асноўных сфер інтарэсаў Салярцінскага быў балет, гэтаму мастацтву прысвечана вялікая колькасць яго работ у 1930-я гады. Салярцінскага адным з першых у СССР дэталёва даследаваў творчасць Малера і Шонберга, напісаў шэраг манаграфій пра савецкіх і замежных кампазітараў, шматлікія артыкулы ў савецкіх газетах і часопісах.

 Літаратура 


Катэгорыя:Літаратурныя крытыкі паводле алфавіта
Катэгорыя:Музыказнаўцы Расіі
Катэгорыя:Музыказнаўцы СССР
Катэгорыя:Музычныя крытыкі Расіі
Катэгорыя:Літаратурныя крытыкі СССР
Катэгорыя:Літаратурныя крытыкі Расіі
Катэгорыя:Тэатральныя крытыкі Расіі
Катэгорыя:Паліглоты
Катэгорыя:Балетныя крытыкі
Катэгорыя:Пахаваныя на Заельцаўскіх могілках