Сонечная карона

Со́нечная каро́на — вонкавыя пласты атмасферы Сонца, якія пачынаюцца ўслед за фотасферай, хромасферай і пераходнай вобласцю. Межы кароны Сонца дагэтуль не ўсталяваныя, на сённяшні дзень ясна, што яна працягваецца, прынамсі, да межаў Сонечнай сістэмы. Зямля, гэтак жа як і іншыя планеты, знаходзяцца ўсярэдзіне кароны.
Карона мае тэмпературу каля 1,5 млн. К. Прычына такой высокай каранальнай тэмпературы дагэтуль да канца не ясная, магчыма, карону награваюць струмені хваль, якія ўтварыліся ў падфотасферных пластах.
Шчыльнасць кароны малая, таму яна не бачная на фоне яркага выпраменьвання шчыльных пластоў Сонца. Асноўная структура, што назіраецца ў кароне — каранальныя аркі. Каранальныя аркі ўяўляюць з сябе завесу або сістэму завес магнітнага поля з плазмай падвышанай шчыльнасці.
Падчас зацьменняў пры назіраннях у белым святле карона бачная як прамяністая структура, форма і структура якой залежыць ад фазы сонечнага цыклу. У эпоху максімуму сонечных плям яна мае параўнальна круглявую форму. Прамыя і накіраваныя ўздоўж радыуса Сонцы прамяні кароны назіраюцца як ля сонечнага экватара, так і ў палярных абласцях. Калі жа плям мала, каранальныя прамяні ўтвораюцца толькі ў экватарыяльных і сярэдніх шыротах. Форма кароны становіцца выцягнутай. У канцавоссяў з'яўляюцца характэрныя кароткія прамяні, так званыя палярныя шчотачкі. Пры гэтым агульная яркасць кароны памяншаецца.

 Гл. таксама 
 Кароній

 Літаратура 


Катэгорыя:Будова Сонца