Семантыка

Сема́́нтыка ці Семасіялогія (састар.) — галіна мовазнаўства, што вывучае сэнсавы змест слоў. Слова «семантыка» вынайшаў у канцы XIX стагоддзя французскі лінгвіст Мішэль Брэаль, аўтар першага трактата аб семантыцы.

У прыватнасці, семантыка мае наступныя аб’екты вывучэння:
 значэнне складаных слоў;
 унутраная форма слоў, у якіх сустракаецца адсылка да пэўнага канцэпту, або канцэптуальнай структуры;
 сэнсавыя адносіны паміж словамі (адносіны аманіміі, сінаніміі, антаніміі, полісеміі, гіпераніміі, гіпаніміі, і г. д.);
 размеркаванне актантаў усярэдзіне выказванняў;
 умовы сапраўднасці выказвання;
 крытычны аналіз гаворкі;
 прагматыка, у той ступені, у якой яна лічыцца галіной семантыкі.

Нарэшце, семантыка знайшла новую вобласць ужывання ў вывучэнні моў праграмавання ў інфарматыцы, для якой яна была развітая фармальна.

 Спасылкі