Барыс Рыгоравіч Галёркін

Барыс Рыгоравіч Галёркін (,  — , ) — расійскі і савецкі механік і матэматык (найбольш вядомы сваімі вынікамі ў галіне тэорыі пругкасці); акадэмік АН СССР (1935; член-карэспандэнт з 1928 года), інжынер-генерал-лейтэнант (1942), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР (1934).

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў яўрэйскай рамеснай сям’і. Ужо з 12 гадоў падпрацоўваў перапіскай папер у сіроцкім судзе (верагодна, у той час у яго і выпрацаваўся прыгожы дробны почырк).

Курс гімназіі здаў экстэрнам (у Мінску ў 1893 годзе ва ўзросце 22 гадоў) — вочна вучыцца не атрымалася з-за таго, што бацька трымаўся вельмі нацыяналістычных поглядаў і забараняў яму вучыць рускую мову. У тым жа годзе паступіў у Пецярбургскі тэхналагічны інстытут. Падчас вучобы там падпрацоўваў прыватнымі ўрокамі па матэматыцы і старажытнаяўрэйскай мовеА. П. Филин Очерки об ученых-механиках. М.: Издательский дом Стратегия, 2007. 784 с.. Як і многія іншыя студэнты-тэхнолагі, ён апынуўся ўцягнутым у палітычнае жыццё, увайшоў у сацыял-дэмакратычны гурток. У год заканчэння інстытута (1899) ён стаў членам РСДРП.

У 1899 годзе скончыў Пецярбургскі тэхналагічны інстытут і пачаў працаваць на  .

У 1903 годзе ён — інжынер на лініі Кітайска-Усходняй чыгункі, якая будуецца, праз паўгода — загадчык тэхаддзела Паўночнага механічнага і кацельнага завода ў Санкт-Пецярбургу.

У 1906 Б. Р. Галёркін становіцца членам Пецярбургскага Камітэта РСДРП і становіцца прафесійным рэвалюцыянерам (нідзе не служыць).

У 1906 годзе быў арыштаваны і за ўдзел у рэвалюцыйным руху асуджаны на 1,5 гады зняволення. Прысуд апынуўся дзіўна мяккім, калі ўлічыць, што пры арышце некаторыя камітэтчыкі адстрэльваліся.

У заключэнні напісаў першую сваю навуковую працу «Тэорыя падоўжнага выгібу і ўжыванне яе да разліку канструкцый» (апублікавана ў 1909).

З 1909 года пачаў працаваць выкладчыкам у Пецярбургскім тэхналагічным інстытуце. У 1920 годзе абраны загадчыкам кафедры будаўнічай механікі і тэорыі пругкасці на механічным факультэце. У 1924—1929 гадах выкладаў таксама ў ЛДУ.

У 1934 годзе атрымаў дзве вучоныя ступені: доктара тэхнічных навук і доктара матэматыкі, а таксама званне заслужанага дзеяча навукі і тэхнікі РСФСР.

У 1939 годзе пагадзіўся ўзначаліць кафедру будаўнічай механікі Ваеннага інжынерна-тэхнічнага ўніверсітэта ў Санкт-Пецярбургу. Удзельнічаў у абароне Ленінграда.

Кансультаваў праектаванне і будаўніцтва буйных гідраэлектрастанцый (, Днепрагэс і інш.) і цеплаэлектрастанцый ў СССР. Па завяршэнні будаўніцтва Днепрагэс (1932) Б. Р. Галёркін — член Урадавай камісіі па яго прыёмцы. У 1936 ён быў прызначаны старшынёй камісіі па экспертызе праекта канструкцыі .

Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені 1942 года. Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна.

Памёр 12 ліпеня 1945 года. Пахаваны на   Санкт-Пецярбурга

 Навуковая дзейнасць 
Навуковыя працы па будаўнічай механіцы і тэорыі пругкасці.

Барыс Галёркін распрацаваў метады рашэння дыферэнцыяльных раўнанняў тэорыі пругкасці: яго імем названы  матэматычнага аналізу, які ўжываецца для колькаснага і аналітычнага рашэння .

Адзін са стваральнікаў тэорыі выгібу пласцінак.

 ўключаюць у сябе:

 уласна , або метад Бубнова — Галёркіна,
 .

 Бібліяграфія 
 Собр. соч. Т. 1-2. — М., 1952-53.

 Ушанаванне памяці 
У гонар Б. Р. Галёркіна названы 

 Літаратура 



 Спасылкі 


Катэгорыя:Матэматыкі Расіі
Катэгорыя:Матэматыкі СССР
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты СССР
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы навукі і тэхнікі РСФСР
Катэгорыя:Выкладчыкі Першаснага Інжынернага ВНУ Расіі