Добрыца Чосіч

Добрыца Чосіч () (, Веліка-Дрэнава, Сербія — , , Сербія) — сербскі пісьменнік, грамадскі дзеяч.

Скончыў Школу журналістыкі і Вышэйшую палітычную школу. У 2-ю сусветную вайну ўдзельнік югаслаўскага партызанскага руху. Акадэмік Сербскай акадэміі навук і мастацтваў (1982). У 1992-93 прэзідэнт Саюзнай Рэспублікі Югаславіі.

Друкуецца з 1943. Вядомасць прынёс першы раман «Сонца далёка» (1951), які ўвасобіў пераадоленне ідэалагізацыі і схематызму, азначыў новыя тэндэнцыі ў развіцці літаратур народаў Югаславіі. У творчасці, выяўляючы на кожным этапе наватарскія рысы, сцвердзіўся як раманіст эпічнага складу, здольны глыбока асэнсоўваць і дэміфалагізаваць гісторыю народа і чалавецтва, ствараць універсальныя метафары і тыпы: раманы «Карані» (1954), «Казка» (1966), «Грэшнік» (1984), «Адступнік» (1986), «Вернік» (1990) і гісторыка-панарамныя творы «Падзелы» (1961), «Час смерці» (1975), «Час улады» (1995), «Час ліха» (1996). Аўтар кніг публіцыстыкі і эсэістыкі, у т.л. «Перамены» (1992).

 Літаратура 
 Slavoljub Djukić, Čovek u svom vremenu: Razgovori sa Dobricem Ćosićem (Belgrade: Filip Višnjić, 1989)
 Jasna Dragović Soso, Saviours of the Nation (McGill-Queens University Press, 2001)
 Nick Miller, The Nonconformists: Culture, Politics, and Nationalism in a Serbian Intellectual Circle, 1944—1991 (Budapest and New York: Central European University Press, 2007)

Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі часопіса НІН
Катэгорыя:Прэзідэнты Югаславіі
Катэгорыя:Югаслаўскія партызаны