Высокі друк

Высо́кі дру́к.

1) Тэхналогія вытворчасці гравюры, пры якой паверхню друкарскай формы гравіруюць (выразаюць канаўкі). На паверхню валікам альбо тампонам наносіцца фарба, якая не патрапляе ў канаўкі. Да формы прыціскаецца папера, на якой атрымоўваецца адбітак паверхні пакрыты незафарбаванымі лініямі.

Па гэткай тэхналогіі ствараецца дрэварыт, лінагравюра, гравюра на гіпсе, гравюра на картоне і цынкагравюра.

2) У паліграфіі адзін са спосабаў друку, пры якім адбітак друкуецца з формы, якая мае выступаючыя (друкуючыя) і паглыбленыя (прабельныя) элементы. Да пачатку 1990-х найбольш пашыраны спосаб друку кніг, часопісаў і газет, пры якім тэкст набіраўся з літар.

 Гл. таксама 
 Альбумінавы друк
 Плоскі друк
 Глыбокі друк
 Літаграфія
 Афсетны друк
 Паладыевы друк
 Плацінавы друк
 Пішучая машынка
 Трафарэтны друк
 Флексаграфія

 Крыніцы 

Катэгорыя:Паліграфія
Катэгорыя:Спосабы друку

en:Relief print