Карлуш Белу

Карлуш Феліпэ Шыменеш Белу (парт.: Carlos Filipe Ximenes Belo, ) — біскуп рымска-каталіцкай царквы, які сумесна з Жазэ Рамушам-Орта атрымаў Нобелеўскую прэмію міру (1996) "за іх намаганні па справядлівым і мірным вырашэнні канфлікту ў Усходнім Тыморы ". З’яўляецца членам манаскай кангрэгацыі салезіянцы Дона Боска і партугальскага Ордэна Свабоды.

 Міратворчая дзейнасць 
У ліпені 1981 года Белу вяртаецца ў Усходні Тымор. Ён паступае настаўнікам у Салезіянскі каледж, дзе па заканчэнні 20 месяцаў становіцца дырэктарам. З 1983 года становіцца кіраўніком царквы Усходняга Тымору з прамым падначаленнем ў Папы рымскага. Таксама Ватыкан прызначыў яго нунцыем у Джакарце. Ужо праз пяць месяцаў пасля ўступлення ў пасаду ён выступіў з пропаведдзю, у якой выказаў пратэст супраць забойстваў і арыштаў, якія адбываліся тады ў Інданезіі. Паколькі царква валодала выключным правам сувязі са знешнім светам, Белу скарыстаўся гэтай магчымасцю, каб наладжваць замежныя кантакты насуперак інданезійскай апазіцыі.

У 1988 годзе Белу становіцца біскупам. У лютым 1989 года ён пасылае пісьмовыя звароты на адрас прэзідэнта Партугаліі, Папы рымскага і генеральнага сакратара ААН. Ён просіць склікаць рэферэндум у рамках ААН па пытанні будучага статусу Усходняга Тымору і аказання міжнароднай дапамогі народу. Намаганні біскупа Бэлу па дасягненні свету сталі прызнаныя сусветнай грамадскасцю пасля яго ўзнагароджання Нобелеўскай прэміяй міру ў снежні 1996 года.

Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі міру
Катэгорыя:Постаці Усходняга Тымора