Лук’ян Міхайлавіч Саланевіч

Лук’ян Міхайлавіч Саланевіч (, в. Навасёлкі, Гродзенская губерня — , Енісейск, Краснаярскі край) — , выдавец, краязнавец, грамадскі дзеяч. Прыхільнік ідэй заходнерусізму. Бацька мысляра і пісьменніка Івана Саланевіча.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і святара — выхадца з беларускіх сялян. Працаваў свінапасам. У 1886 годзе скончыў Свіслацкую настаўніцкую гімназію, працаваў сельскім настаўнікам у розных паветах Гродзенскай губерні. Пісаў артыкулы і нататкі ў газету «Гродзенскія губернскія ведамасці» і шэраг іншых. Журналісцкая дзейнасць Лук’яна Саланевіча была заўважаная Пятром Сталыпіным — тады яшчэ губернатарам Гродзенскай губерні, які дапамог яму перабрацца ў Гродна (1899). Лук’ян Саланевіч становіцца бухгалтарам у Камісіі народнага харчавання, затым (з 1903) — служыў у канцылярыі губернскага кіравання. З 1912 года — на той жа пасадзе ў Коўне.

У 1901 годзе выдаў «Кароткі гістарычны нарыс Гродзенскай губерні за сто гадоў яе існавання. 1802—1902». У кнізе Лук’ян Міхайлавіч прытрымліваўся ідэй заходнерусізму, усяляк развіваў ідэю аб тым, што беларусы ёсць галіной адзінага «рускага народа», увесь час падвяргаліся апалячванню і акаталічванню, і нарэшце, уз’ядналіся з астатняй часткай рускіх. Увесь гэты час працягвае пісаць у «Гродзенскія губернскія ведамасці», і ў 1905 годзе становіцца іх рэдактарам. З 1907 года — намеснік начальніка канцылярыі гродзенскага губернатара.

У 1908 годзе Саланевіч разам з П. Каранкевічам, А. Кудзерскім і Н. Вруцэвічам заснавалі Беларускае таварыства, якое ставіла задачай прапаганду гістарычнага адзінства беларусаў з вялікаросамі ў рамках аднаго рускага народа. Была ажыццёўленая няўдалая спроба выпуску ўласнай газеты.

У 1911 годзе Сталыпін, ужо прэм’ер-міністр, прафінансаваў стварэнне газеты «Северо-Западная жизнь», дзе Саланевіч стаў рэдактарам, яна выходзіла з 1911 па 1915 год у розных гарадах Беларусі. У гэтай газеце яго сын, Іван Лук’янавіч Саланевіч публікаваў свае першыя артыкулы. У 1912 годзе Лук’ян Міхайлавіч разам з братам і сынам засноўвае Беларускую гістарычную бібліятэку.

Пасля рэвалюцыі адышоў ад публіцыстыкі. Жыў на Кубані, Каўказе і ў Крыме. Захапляўся мікрабіялогіяй, вывучаў замежныя мовы.

У 1935 годзе, як бацька «ворагаў народа» быў арыштаваны і сасланы ў пасёлак Саўруднік Паўночна-Енісейскага раёна Краснаярскага краю, дзе працаваў у Енісейзолатахарчснабе майстрам эфірнай вытворчасці. Быў арыштаваны 11 лютага 1938 года. Асуджаны па справе Бабрыцкага Л. І. (34 чал.) за «удзеле ў контррэвалюцыйнай паўстанцкай групе, правядзенні антысавецкай агітацыі, падтрыманні сувязі з уцеклымі нелегальна за мяжу сынамі» тройкай НКУС да расстрэлу 7 мая 1938 года. Расстраляны 25 мая 1938 года.

Пасмяротна рэабілітаваны краявым судом Краснаярскага краю ў 1956 годзе. Расстраляны тады сама сын Яўген рэабілітаваны ў 1958 годзе.

 Сям’я 
Жонка: Юлія Вікенцьеўна, народжаная Ярушевіч (памерла 1 мая 1915 года ад запалення лёгкіх). Дзеці: Іван (1891), Барыс (1898), Яўген (1905), Усевалад.

 Літаратура 


 Спасылкі 
 Валерий ЧЕРЕПИЦА. Забытое имя //Белорусская нива. — № 3 (17524) от 9 января 2003 г. 
 Архивная справка о Солоневиче Л. М. ФСБ Красноярского края 

Катэгорыя:Журналісты Расіі
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Руская эміграцыя
Катэгорыя:Заходнерусізм
Катэгорыя:Расстраляныя ў РСФСР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР