Пост-рок

Пост-рок () — музычны жанр, які характарызуецца нетрадыцыйным выкарыстаннем стандартных рок-прылад, высокай музычнай шчыльнасцю. Музыка пост-рока аб'ядноўвае ў сабе элементы разнастайных музычных жанраў, такіх як эмбіент, джаз, электронная музыка, рок, эксперыментальная музыка, краўт-рок. Імправізацыя гуляе важную ролю ў пост-року. Пост-року таксама блізкія традыцыі жанру нью-эйдж.

Тэрмін упершыню ўвёў англійскі музычны крытык Сайман Рэйналдс (Simon Reynolds) у 123-м нумары часопіса The Wire (вядомы англійскі музычны часопіс). Ён назваў пост-рокам выгляд музыкі, «дзе ўласцівыя року прылады выкарыстоўваюцца для тэмбру і тэкстуры, а не для рыфаў і акордаў» («using rock instrumentation for non-rock purposes, using guitars as facilitators of timbres and textures rather than riffs and power chords»).

Першапачаткова тэрмінам «пост-рок» звалі музыку такіх гуртоў, як Stereolab, Cul de Sac, Laika, Disco Inferno, Moonshake і інш., пазней так сталі зваць усю інструментальную электронную музыку пасля 1994 года, на якую аказалі ўплыў джаз і краўт-рок. Гурты пачатку 1990-х гадоў, такія як Slint, і нават 1980-х (Talk Talk) аказалі вялікі ўплыў на пост-рок.

Як і шматлікія іншыя музычныя тэрміны, «пост-рок» апісвае самыя разнастайныя варыянты гучання. Напрыклад, пост-рокам завуць музыку гуртоў Tortoise і Mogwai, хоць яна моцна адрозніваецца.

 Найболей вядомыя пост-рок-гурты: 

 65daysofstatic
 A Silver Mt. Zion
 Caspian
 Clann Zú
 Do Make Say Think
 Explosions in the Sky
 God Is an Astronaut
 Godspeed You! Black Emperor
 ISIS
 Mogwai
 Mooncake
 Mono
 Pelican
 Port-Royal
 Red Sparowes
 Sigur Rós
 The Samuel Jackson Five
 Tortoise
 If These Trees Could Talk
 Balmorhea
 World's End Girlfriend
 Set Fire To Flames
 The Evpatoria Report
 The Ascent of Everest
 This Will Destroy You
 The Seven Mile Journey
 Epic45
 toe
 té

 Гл. таксама 
 Пост-метал

Катэгорыя:Рок