Уладзімір Іосіфавіч Уладамірскі

Уладзімір Уладамірскі (сапраўднае прозвішча Малейка (, г. Коўна — ) — . Народны артыст БССР (1938), Народны артыст СССР (1955).

 Біяграфія 
міні|злева|Валянцін Волкаў. Групавы партрэт дзеячаў беларускага тэатру Г. П. Глебава, А. П. Марыкса, У. І. Уладамірскага (справа). 1959 год
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Бацька Іосіф Фёдаравіч Малейка працаваў дзясятнікам плывучага разваднога моста на Нёмане.

Дзяцінства і юнацтва будучага акцёра прайшлі ў Бабруйску. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, у канцы жніўня 1914 года атрымаў цяжкую кантузію, быў у палоне.

У 1920 годзе пачаў сцэнічную дзейнасць у Другім паказальным тэатры Заходняга фронту ў Бабруйску. У 1921—1922 гадах іграў у Смольным тэатры Петраградаhttp://www.belta.by/ru/articles/dossier/K-120-letiju-narodnogo-artista-Belarusi-Vladimira-Vladomirskogo_i_741.html.

У 1924—1959 працаваў у мінскім Купалаўскім тэатры. Прафесійнае майстэрства сфармавалася пад уздзеяннем рэжысёра Е. А. Міровіча.

Стаў другім у гісторыі Народным артыстам БССР пасля Уладзіслава Галубка.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны ўзначальваў франтавую тэатральную брыгаду.

Быў намеснікам старшыні праўлення Беларускага тэатральнага таварыства.

Памёр 24 студзеня 1971 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілкахНекрополь .

 Сям’я 
 Жонка — Кацярына Васільеўна Замешына, народжаная Азбукіна, сястра Мікалая Азбукіна — актрыса, танцорка, спявачка.
 Сын — Барыс — акцёр
 Унук — Аляксандр — акцёр.

 Творчасць 

Акцёр шырокага творчага дыяпазона. Валодаў мастацтвам пераўвасаблення, вастрынёй малюнка вобразу, пластычнасцю, уменнем карыстацца сцэнічнай дэталлю, мімікай. Стварыў высокамастацкія вобразы ў беларускім рэпертуары.

 Ролі ў тэатры 
 1925 — «Кар’ера таварыша Брызгаліна» Е. А. Міровіча — Брызгалін
 1925 — «Каваль-ваявода» Е. А. Міровіча — Шут
 1932 — «Айчына» К. Чорнага — Гушка
 1936 — «» А. М. Астроўскага — Апалон Мурзавецкі
 1937 — «Апошнія» М. Горкага — Іван Каламійцаў
 1938 — «Партызаны» К. Крапівы — Дрыль
 1939 — «Гібель ваўка» Э. Л. Самуйлёнка — Абабурка
 1941 — «У стэпах Украіны»  — Часнок
 1942 — «» А. Е. Карнейчука — Горлаў
 1945 — «Мілы чалавек» К. Крапівы — Канягін
 1949 — «Гэта было ў Мінску» А. Е. Кучара — фон Кубэ
 1953 — «Прыбытковае месца» А. М. Астроўскага — Юсаў
 «З народам» К. Крапівы — Гудовіч
 «Салавей» З. Бядулі — Язэп
 «Фландрыя»  — Ёнас
 «» А. М. Астроўскага — Шмага'''
 «» А. М. Астроўскага — Гразноў «» Л. дэ Вэгі — Трыстан «Міжбур’е» Д. І. Курдзіна — Дыбаў «»  — Сінь-Бін-у «Гута» Р. Я. Кобеца — Цыганок «Мост» Я. С. Рамановіча — Мухін «Капітанская дачка» па А. С. Пушкіну — Пугачоў «Каварства і любоў» Ф. Шылера — Вурм Фільмаграфія 
 1927 — Кастусь Каліноўскі, фільм — казачы есаўл 1954 — Хто смяецца апошнім — Чарнавус Аляксандр Пятровіч 1957 — Палеская легенда — Багдан 1960 —  — эпізод.

 Узнагароды і званні 
 Заслужаны артыст Беларускай ССР
 Народны артыст Беларускай ССР (1938)
 Народны артыст СССР (1955)
 Два ордэна Леніна (у тым ліку 1940)
 Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга
 Медалі.

У Мінску на доме, дзе жыў акцёр, усталявана мемарыяльная дошка.

 Літаратура 
 Няфёд У. І.'' Народны артыст БССР У. І. Уладамірскі. — Мн., 1954
 Календарыюм // «Czasopis» № 10/2003

 Спасылкі 


 Нібы Мальер пісаў для Уладамірскага 

Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Ваеннапалонныя Першай сусветнай вайны (Расійская імперыя)