Віленскае барока

Ві́ленскае баро́ка — умоўная назва мастацкай сістэмы позняга барока ў манументальнай культавай архітэктуры Беларусі. Архітэкутрныя помнікі віленскага барока вызначаюцца пластычнасцю аб’ёмаў, маляўнічасцю сілуэта, створанага стромкімі шмат’яруснымі скразнымі ажурнымі вежамі, фігурнымі атыкавымі франтонамі, якія надаюць галоўнаму фасаду прасторавую структуру. Важную ролю ў стварэнні своеасаблівай школы віленскага барока адыграла творчасць архітэктара I. К. Глаўбіца.

 Значныя помнікі віленскага барока 
 Полацкі Сафійскі сабор
 Барунскі манастыр базыльян
 Беразвецкі кляштар базыльян
 Глыбоцкі касцёл і кляштар кармелітаў
Глыбоцкі касцёл найсвяцейшай Тройцы
 Івянецкі касцёл і кляштар францысканцаў
 Дзятлаўскі касцёл
 сабор святога Спаса ў Магілёве

 Літаратура 
 Барока ў беларускай культуры і мастацтве / Пад рэд. В. Ф. Шматава. — Мінск: «Беларуская навука», 1998. — 304 с.: іл. — ISBN 985-08-0452-1.


 Габрусь Т. Стваральнікі Віленскага барока // «Наша Вера» № 4 (18), 2001.

 Спасылкі 
 Віленскае барока // 

Катэгорыя:Архітэктура барока
Катэгорыя:Архітэктура Беларусі