Дзмітрый Іванавіч Даўгяла

Дзмітрый Іванавіч Даўгяла (, в. Казьяны, Гарадоцкі павет, Віцебская губерня, цяпер , Віцебская вобласць — красавік 1942?, Казахстан; Крыптанімы: Д. Д., Дм. Д.) — беларускі гісторык, класік беларускай археаграфіі.

 Біяграфія 
Скончыў Віцебскую семінарыю і Пецярбургскую духоўную акадэмію (1894). Выкладаў у Віцебску ў семінарыі і мужчынскай гімназіі. З 1897 архіварыус Віцебскага цэнтральнага архіва старажытных актаў. У 1903 пераехаў у Вільню, дзе працаваў у аб'яднаным Архіве старажытных актаў, выкладаў у навучальных установах. У 1906 рэдагаваў газету «Белая Русь». У 1906—1915 член Віленскай археаграфічнай камісіі (з 1913 яе старшыня), кіраўнік спраў канцылярыі папячыцеля Віленскай навучальнай акругі, кіраўнік спраў Паўночна-Заходняга аддзела Рускага геаграфічнага таварыства. Рэдактар «Записок Северо-Западного отдела Русского географического общества» (1910—1914), апублікаваў у іх шэраг прац па гісторыі Беларусі. Ганаровы член Віцебскай вучонай архіўнай камісіі.Пасля эвакуацыі з Вільні ў 1915 — у Магілёўскім архіве.
міні|злева|Прэзідыум Гісторыка-археалагічнай секцыі Інбелкульта. 1926. Злева направа: Ісаакій Сербаў, Міхаіл Мароз, Васіль Дружчыц, Дзмітрый Даўгяла.
Удзельнічаў у Першым Усебеларускім кангрэсе 1917. З 1921 загадчык Магілёўскага губернскага архіва. З 1925 супрацоўнік Інбелкульта, дацэнт БДУ, з 1929 дырэктар бібліятэкі БелАН, у 1937 навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР.Арыштаваны 10 снежня 1937; пастановай пазасудовых органаў ад 11 верасня 1939 высланы ў Казахстан на 5 гадоў. Памёр у ссылцы ў красавіку 1942 г. Рэабілітаваны пасмяротна 9 чэрвеня 1964 г.

 Навуковая і творчая дзейнасць 
Найбольшую вядомасць Даўгяле прынесла яго археаграфічная праца — падрыхтоўка і выданне зборнікаў дакументаў: «Историко-юридические материалы…» (т. 27-32, Віцебск, 1899—1906), «Акты, издаваемые Виленской комиссией…» (т. 32-37, Вільня, 1907—1912), «Беларускі архіў» (т. 1-3, Мн., 1927—1930), «Матэрыялы да гісторыі мануфактуры Беларусі ў часы распаду феадалізму» (т. 1-2, Мн., 1934—1935), «Гісторыя Беларусі ў дакументах і матэрыялах» (т. 1, Мн., 1936).Аўтар прац па гісторыі гарадоў і мястэчак Беларусі: Барысава, Веткі, Мінска, Лепеля, Оршы. Даследаваў гісторыю Полацкага, Барысаўскага, Свіслацкага і Аршанскага замкаў. Вывучаў гісторыю нацыянальных меншасцей на Беларусі.
Сярод яго работ таксама:
 Марковские гайдамаки. — Витебск, 1896;
 Поуниатская библиотека Витебской духовной семинарии // Полоцкие епархиальные ведомости. — 1901, № 1—2;
 Радошковичи, заштатный город Виленской губернии. — Вильна, 1907;
 Город Гомель (Могилевской губ.) : с 68 автотипиями.  Вильна, 1911 (у суаўтарстве з Ф. А. Жудро і І. А. Сербавым);
 Цыганы на Беларусі: (Гіст. нарыс) // Наш край, 1926. — № 12(15);
 З гісторыі беларускага пісьменства XVII ст. — Мн., 1927;
 Свіслацкі замак у 1560 г. // Наш край, 1927. — № 6—7;
 Заслаўе на Міншчыне. // Запіскі аддзела гуманітарных навук Інбелкульта, 1928. — Кн. 5;
 Літоўская Мэтрыка і яе каштоўнасьць для вывучэньня мінуўшчыны Беларусі. — Рыга, 1933
і інш.

 Літаратура 


 Шумейка М. Ф. ДАЎГЯЛА Дзмітрый Іванавіч. // 

 Улащик. Очерки;
 Возвращенные имена.

Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Гісторыкі Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Члены Віленскай археаграфічнай камісіі
Катэгорыя:Археографы Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Віцебскай духоўнай семінарыі
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Супрацоўнікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Катэгорыя:Гісторыкі праваслаўнай царквы Беларусі