Аднадворцы

Аднадворцы — катэгорыя дзяржаўных сялян у Расійскай імперыіЭтнаграфія Беларусі: Энцыклапедыя / Рэд.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1989..

Утварылася з нашчадкаў служылых людзей, якія ў XVI—XVII стст. сяліліся на паўднёвых мяжах Маскоўскай дзяржавы для яе абароны ад набегаў крымскіх і астраханскіх татараў. У сувязі з перамяшчэннем мяжы на поўдзень апынуліся ўнутры краіны. Да сярэдзіны XIX ст. налічвалася каля 1,3 млн аднадворцаў, на пачатак XX ст. пражывалі ў асноўным у Курскай, Тамбоўскай, Тульскай, Разанскай, а таксама інш. губерніях.

На тэрыторыі Беларусі ў XIX ст. у стан аднадворцаў, паводле ўказа ад 19 кастрычніка 1831 года, залічвалі шляхту, якая не прайшла зацвярджэння дваранскіх правоў. Аднадворцы плацілі штогадовы падатак і падлягалі рэкруцкай павіннасці, большасць з іх не мела сваёй зямлі.

У 1868 годзе аднадворцы пераведзены ў сельскія і гарадскія абшчыны і як асобная катэгорыя перасталі існаваць.

 Гл. таксама 
 Баяры
 Панцырныя баяры
 Путны баярын
 Ваколічная шляхта
 Шляхта
 Выбранцы

 Літаратура 



Катэгорыя:Гісторыя Расіі
Катэгорыя:Сялянства