Антрапаніміка

Антрапаніміка (ад  «чалавек» і  «імя») — раздзел анамастыкі, які вывучае імёны, прозвішчы, імёны па бацьку, псеўданімы і пад.

 Прадмет антрапанімікі 
Антрапаніміка даследуе:

 асаблівасці ўтварэння антрапонімаў,
 асноўныя прынцыпы намінацыі чалавека,
 шляхі пераходу апелятыва ў антрапонім і наадварот,
 храналагічныя характарыстыкі антрапонімаў, іх змены ў часе, утварэнне розных форм найменавання чалавека,
 словаўтварэнне розных класаў антрапонімаў,
 функцыянаванне тых ці іншых антрапонімаў у мове на розных храналагічных зрэзах.

Антрапаніміка таксама вырашае ўласна практычныя праблемы:

 правапіс антрапонімаў,
 перадача антрапонімаў у іншых мовах.

 Развіццё антрапанімікі 
Антрапаніміка, разам з тапанімікай, вылучылася ў асобную галіну анамастыкі ў 1960—1970-х гг. Да гэтага ў навуковых працах на азначэнне антрапанімікі часта ўжываўся тэрмін «анамастыка».

У 1960-х пачалося сістэмнае навуковае вывучэнне беларускіх антрапонімаў. З’явіліся працы Мікалая Бірылы:

 Бірыла М. В. Беларускія антрапанімічныя назвы ў іх адносінах да антрапанімічных назваў іншых славянскіх моў (рускай, украінскай, польскай). Мінск, 1963. 


 Бірыла М. В. Беларуская антрапанімія. 3. Структура ўласных мужчынскіх імён. Мінск, 1982.
 Бірыла М. В. Тыпалогія і геаграфія славянскіх прозвішчаў. Мінск, 1988.

 Літаратура 


Катэгорыя:Анамастыка