Крытычная тэмпература

Крыты́чная тэмперату́ра — тэмпература, пры якой шчыльнасць і ціск насычанай пары становяцца максімальнымі, а шчыльнасць вадкасці, якая знаходзіцца ў дынамічнай раўнавазе з парай, становіцца мінімальнай.

Пры тэмпературы, вышэйшай за крытычную тэмпературу газа, яго немагчыма скандэнсаваць ні пры якім ціску.

Крытычная тэмпература была адкрыта Дз. І. Мендзялеевым у 1861. Калі ён даследаваў залежнасць паверхневага нацяжэння вадкасці ад тэмпературы, ён выявіў, што існуе такая тэмпература, пры якой знікаюць меніск вадкасці і розніца паміж вадкасцю і яе насычанай парай. Гэту тэмпературу Дз. І. Мендзялееў назваў «абсалютным пунктам кіпення».

 Рэчыва  Крытычная тэмпература (°C) Азот  -146.9 Аміяк  132.3 Аргон  -122.29 Бензол  288 Бром  315 Вада  374.12 Вадарод  -240.17 Вокіс вугляроду  -138.8 Гелій  -267.96 Ёд  546 Калій  1497 Кісларод  -118.57 Крыптон  -63.7 Ксенон  16.58 Літый  2577 Метан  -82.5 Мыш’як  1400 Натрый  1827 Неон  -228.75 Радон  105 Ртуць  1477 Рубідый  1377 Селен  1493 Сера  1041 Хлор  143.8 Фтор  -128.85 Фосфар  721 Цэзій  1312 Этан  32

 Гл. таксама 
 Тэмпература Кюры
 Тэмпература Нееля

Катэгорыя:Тэрмадынаміка