Мікалай Пятровіч Румянцаў

Мікалай Пятровіч Румянцаў ( — ) — расійскі дзяржаўны дзеяч, які ў гады Напалеонаўскіх войнаў займаў пасаду .

Вядомы таксама як мецэнат, калекцыянер, заснавальнік , заступнік . Ганаровы член Імператарскай Расійскай акадэміі (1819). Сын военачальніка Пятра Аляксандравіча Румянцава.

 Біяграфія 
 1762—1774 — ваенная служба.
 1774—1801 — на грамадзянскай службе, у дзяржаўных установах. 24 лістапада 1792 года ўзнагароджаны ордэнам Св. Аляксандра Неўскага.
 З 1798 года ўзначаліў Дэпартамент водных камунікацый. Дэпартамент у 1809 годзе быў пашыраны і перайменаваны ва Упраўленне вадзянымі і сухапутнымі зносінамі. Адным з поспехаў Румянцава на гэтай пасадзе лічыцца будаўніцтва  (адкрыта ў 1810) .
 1802—1808 — Міністр хлеба і зямель.
 1807—1814 — Міністр замежных спраў. 15 верасня 1812 г. узнагароджаны шведскім Ордэнам Серафімаў.
 1808—1810 — Намеснік старшыні Дзяржаўнага савета.
 З 1809 — Дзяржаўны канцлер. Перакананы франкафіл, прыхільнік дружалюбных адносін з Напалеонам. Пасля нападу Францыі на Расію яго (у ліпені 1812) разбіў паралюш.
 1810—1812 — Старшыня Дзяржаўнага савета.
 Пасля 1814 г. у адстаўцы.
  абраны ганаровым членам Імператарскай Расійскай акадэміі.

Памёр у Санкт-Пецярбургу. Пахаваны ў Гомелі, у Петрапаўлаўскім саборы.

У Гомелі ўстаноўлены помнік Мікалаю Румянцаву.

Мікалай Пятровіч
Катэгорыя:Паслы Расіі ў Германіі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мецэнаты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Канцлеры Расійскай імперыі