Жывое рэчыва

Жывое рэчыва — сукупнасць жывых арганізмаў у біясферы. Тэрмін уведзены У. І. Вярнадскім, які вылучаў жывое рэчыва ў шэрагу іншых тыпаў рэчываў, якія складаюць біясферу (біягеннае, коснае, біякоснае і інш.)

Жывое рэчыва прадстаўляе сабой мізэрную частку біясферы, аднак менавіта жывому рэчыву належыць, па меркаванні Вярнадскага, галоўная роля ў фарміраванні зямной кары. У склад жывога рэчыва ўваходзяць як арганічныя (у хімічным сэнсе), так і неарганічныя, або мінеральныя, рэчывы. Вярнадскі пісаў:

Ідэя аб тым, што з'явы жыцця можна растлумачыць існаваннем складаных вугляродзістых злучэнняў — жывых бялкоў, беззваротна аспрэчаная сукупнасцю эмпірычных фактаў геахіміі… Жывое рэчыва — гэта сукупнасць усіх арганізмаў. Яго дзеянні з'яўляюцца вынікам усяго яго рэчыва цалкам. Сказаць, што праявы арганізмаў у першую чаргу засяроджаныя ў бялках, а не ў карбанатах, або ў свабодным кіслародзе, імі вырабленым, — гэта аднолькава супярэчыць рэчаіснасці.

Спецыфіка жывога рэчыва складаецца ў наступным:
 Жывое рэчыва біясферы характарызуецца вялізнай свабоднай энергіяй. У неарганічным свеце па колькасці свабоднай энергіі з жывым рэчывам могуць быць супастаўленыя толькі недаўгавечныя незастыўшыя лававыя струмені.
 Рэзкае адрозненне паміж жывым і нежывым рэчывам біясферы назіраецца ў хуткасці працякання хімічных рэакцый: у жывым рэчыве рэакцыі ідуць у тысячы і мільёны разоў хутчэй.
 Адметнай асаблівасцю жывога рэчыва з'яўляецца тое, што індывідуальныя хімічныя злучэнні, якія яго складаюць — бялкі, ферменты і інш. — устойлівыя толькі ў жывых арганізмах (у значнай ступені гэта характэрна і для мінеральных злучэнняў, якія ўваходзяць у склад жывога рэчыва).
 Адвольны рух жывога рэчыва, у значнай ступені самарэгулявальны. У. І. Вярнадскі вылучаў дзве спецыфічныя формы руху жывога рэчыва: а) пасіўную, якая ствараецца размнажэннем і ўласцівая як жывёльным, так і раслінным арганізмам; б) актыўную, якая здзяйсняецца за конт накіраванага перамяшчэння арганізмаў (яна характэрная для жывёл і ў меншай ступені для раслін). Жывому рэчыву таксама ўласціва імкненне запоўніць сабою ўсю магчымую прастору.
 Жывое рэчыва выяўляе значна большую марфалагічную і хімічную разнастайнасць, чым нежывое. Акрамя таго, у адрозненне ад нежывога абіягеннага рэчыва, жывое рэчыва не бывае прадстаўлена выключна вадкай або газавай фазай. Целы арганізмаў пабудаваныя ва ўсіх трох фазавых станах.
 Жывое рэчыва прадстаўлена ў біясферы ў выглядзе дысперсных целаў — індывідуальных арганізмаў. Прычым, будучы дысперсным, жывое рэчыва ніколі не знаходзіцца на Зямлі ў марфалагічна чыстай форме — у выглядзе папуляцый арганізмаў аднаго віду; яно заўсёды прадстаўлена біяцэнозамі.
 Жывое рэчыва існуе ў форме бесперапыннага чаргавання пакаленняў, дзякуючы чаму сучаснае жывое рэчыва генетычна звязана з жывым рэчывам мінулых эпох. Пры гэтым, характэрным для жывога рэчыва з'яўляецца наяўнасць эвалюцыйнага працэсу, г.зн. узнаўленне жывога рэчыва адбываецца не па тыпе абсалютнага капіравання папярэдніх пакаленняў, а шляхам марфалагічных і біяхімічных змен.

Праца жывога рэчыва ў біясферы досыць разнастайная. Па Вярнадскаму, праца жывога рэчыва ў біясферы можа выяўляцца ў дзвюх асноўных формах:

а) хімічнай (біяхімічнай) — першы род геалагічнай дзейнасці;
б) механічнай — другі род такой дзейнасці.

Біягенная міграцыя атамаў першага роду выяўляецца ў сталым абмене рэчыва паміж арганізмамі і навакольным асяроддзем у працэсе пабудовы цела арганізмаў, ператраўлення ежы. Біягенная міграцыя атамаў другога роду складаецца ў перамяшчэнні рэчыва арганізмамі падчас яго жыццядзейнасці (пры будаўніцтве нор, гнёздаў, пры заглыбленні арганізмаў у грунт), перамяшчэнні самога жывога рэчыва, а таксама прапусканні неарганічных рэчываў праз страўнікавы тракт грунтаедаў, ілаедаў, фільтратараў.

Для разумення той працы, якую здзяйсняе жывое рэчыва ў біясферы, вельмі важнымі з'яўляюцца тры асноўныя палажэнні, якія У. І. Вярнадскі назваў біягеахімічнымі прынцыпамі:
 Біягенная міграцыя атамаў хімічных элементаў у біясферы заўсёды імкнецца да максімальнай сваёй праявы.
 Эвалюцыя відаў падчас геалагічнага часу, якая прыводзіць да стварэння ўстойлівых у біясферы формаў жыцця, ідзе ў кірунку, што ўзмацняе біягенную міграцыю атамаў.
 Жывое рэчыва знаходзіцца ў бесперапынным хімічным абмене з касмічным асяроддзем, навакольным яму, і ствараецца і падтрымліваецца на нашай планеце прамяністай энергіяй Сонца.

Вылучаюць пяць асноўных функцый жывога рэчыва:
 Энергетычная. Складаецца ў паглынанні сонечнай энергіі пры фотасінтэзе, а хімічнай энергіі — шляхам раскладання энерганасычаных рэчываў і перадачы энергіі па харчовым ланцугу разнастайнага жывога рэчыва.
 Канцэнтрацыйная. Выбарчае назапашванне падчас жыццядзейнасці вызначаных відаў рэчыва. Вылучаюць два тыпы канцэнтрацыі хімічных элементаў жывым рэчывам: а) масавае падвышэнне канцэнтрацыі элементаў у асяроддзі, насычаным гэтым элементам, напрыклад, серы і жалеза шмат у жывым рэчыве ў раёнах вулканізму; б) спецыфічную канцэнтрацыю таго або іншага элемента па-за залежнасцю ад асяроддзя.
 Дэструкцыйная. Складаецца ў мінералізацыі неабіягеннага арганічнага рэчыва, раскладанні нежывога неарганічнага рэчыва, уцягванні ўтвораных рэчываў у біялагічны кругаварот.
 Асяроддзеўтваральная. Ператварэнне фізіка-хімічных параметраў асяроддзя (галоўнай чынам за конт неабіягеннага рэчыва).
 Транспартная. Перанос рэчыва супраць сілы цяжару і ў гарызантальным кірунку. Жывое рэчыва ахоплівае і перабудоўвае ўсе хімічныя працэсы біясферы. Жывое рэчыва ёсць самая магутная геалагічная сіла, якая расце з цягам часу.

Аддаючы належнае памяці вялікага заснавальніка вучэння аб біясферы, наступнае абагульненне А. І. Перэльман прапанаваў назваць «законам Вярнадскага»:

«Міграцыя хімічных элементаў на зямной паверхні і ў біясферы ў цэлым здзяйсняецца або пры непасрэдным удзеле жывога рэчыва (біягенная міграцыя), або ж яна працякае ў асяроддзі, геахімічныя асаблівасці якога (О2, СО2, H2S і г.д.) пераважна абумоўленыя жывым рэчывам — як тым, што ў цяперашні час засяляе дадзеную сістэму, так і тым, якое дзейнічала на Зямлі на працягу ўсёй геалагічнай гісторыі».

Катэгорыя:Экалогія