Іаган Гутэнберг

Іаган Гутэнберг (; ~, , Свяшчэнная Рымская імперыя — ) — нямецкі ювелір, вынаходнік кнігадрукавання ў Еўропе (~1445). Галоўная праца — выданне Бібліі, вядомай як «Біблія Гутэнберга» (або «42-радковая Біблія»), якая лічыцца ўзорам аздаблення і якасці.

Сярод вынаходак Гутэнберга ― стварэнне металічнага шрыфту, распрацоўка тэхналогіі масавай вытворчасці шрыфтоў, увод у выкарыстанне чарніла на аснове алею і прыстасаванне да кнігадрукавання драўлянага прэса падобнага да тагачасных прэсаў для выціскання вінаграднага соку і аліўкавага алею. Лічыцца, што Гутэнберг працаваў гравёрам па медзі з мастаком вядомым, як Master of the Playing Cards.

Выкарыстанне набору літар стала рэвалюцыйным крокам у выданні кніг у Еўропе. Гутэнбергава тэхналогія друку хутка распаўсюдзілася па ўсім кантыненце і была адною з найважнейшых складовых частак эпохі Адраджэння. Асоба Гутэнберга застаецца папулярнай: у 1999 г. Гутэнберг названы пад нумарам 1 у пераліку «Людзі тысячагоддзя», а часопіс Time-Life назваў вынаходку Гутэнберга самай важнай у 2-м тысячагоддзі.

 Біяграфія 
Па прычыне вельмі абмежаванай колькасці дакументальных крыніц пра жыццё Гутэнберга няма магчымасці аднавіць яго складную біяграфію. У гады яго жыцця, зазвычай, толькі біяграфіі заўважных палітычных фігур і царкоўных дзеячаў мелі гонар быць занесенымі ў годныя даверу крыніцы. У гэтым плане Гутэнберг быў як многія іншыя, гэта значыць не ўяўляў сабой асаблівай цікавасці. Яго вынаходства тым не менш спрыяла таму, што некаторыя факты яго жыцця знайшлі адлюстраванне ў кніжных водгуках сучаснікаў.

 1400—1448. Ранняя дзейнасць 
Іаган (Іахан — Henne, Hengin, Hanssen) Гутэнберг нарадзіўся ў сям’і майнцкага патрыцыя Фрыле Генсфлейша і Эльзы Вірых. Патрыцыямі ў Сярэднявечнай Германіі звалі грамадзян, якія належалі да найвышэйшых пластоў гарадскога бюргерства. Маці прыналежала сям’і сукно гандляроў, такім чынам шлюбны саюз бацькоў Ёгана, заключаны ў 1386 годзе, быў мезальянсам. Майнц з’яўляўся вельмі важным горадам, бо менавіта тут абіраўся архібіскуп германскай царквы, курфюрст. Горад з’яўляўся адным са многіх гарадоў, дзе адбываліся сутыкненні паміж патрыцыятам і цэхамі, што змушала сямейства Іагана часова пакідаць горад у перыяды параз патрыцыяту.

Продкі Гутэнберга ў Майнцы прасочваюцца з першай паловы чатырнаццатага стагоддзя. Прозвішча Генсфлейш вядзе паходжанне ад назвы маёнтка, набытага сям’ёй. У сваю чаргу прозвішча Гутэнберг падобнай выявай паходзіць ад назвы падворка Гутэнбергхоф, які належаў бацьку Гутэнберга ў Майнцы. Невыразнае пытанне, вельмі важнае ў гутэнбергазнаўстве, ці з’яўляўся Гутэнберг рыцарам, бо прыналежнасць да патрыцыяў у Германіі не азначала прыналежнасць да рыцарства. У карысць дадзенай здагадкі сведчаць два крыніцы: ардананс французскага караля Карла VII і венецыянская хроніка 1483 года. Аднак паходжанне маці і лад заняткаў Гутэнберга ўваходзяць у супярэчнасць з магчымасцю мець рыцарскае званне.

Дакладная дата нараджэння Гутэнберга невядомая, бо запісаў пра яго хрышчэнне не захавалася. Вядома, што ён быў малодшым з дзяцей у сям’і (у яго быў старэйшы брат Фрыле, сястра Эльза і зборная сястра Патцэ). Меркавана, час яго нараджэння даводзіцца на 1395—1400 гады, часам умоўна днём яго нараджэння лічаць 24 чэрвеня 1400 гады — дзень Яна Хрысціцеля. Месца яго нараджэння таксама верагодна невядомае. Змушаныя выгнанні сям’і з горада маглі быць прычынай таго, што Ёган мог нарадзіцца ў Страсбургу, пра што сведчыць некалькі крыніц, хоць ён і лічыўся грамадзянінам Майнца.

Пра дзяцінства і юнацтва Ёгана нічога не вядомае. Выходзячы з наяўных фактаў, даследчыкамі робіцца здагадка, што ён вучыўся ў школе, а надалей спасцігаў асновы рамеснай справы. Вядома, што ў Страсбургу Гутэнберг займаўся навучаннем ювелірнай справе, але для гэтага ён павінен быў мець званне майстра, што азначае найвышэйшую ступень прафесійных уменняў. Аднак, дзе, як і ў каго будучы вынаходнік спасцігаў асновы рамеснага майстэрства, застаецца невядомым. Да 1434 года пра жыццё Гутэнберга вядома нікчэмна мала, судзіць пра тое, чым ён дакладна займаўся ў гэты перыяд, немагчыма.

З 1434 па 1444 гады жыў у Страсбургу, займаючыся шліфаваннем паўкаштоўных камянёў (агата, онікса) і вырабам люстэркаў. Меркавана, тамсама ён займаўся эксперыментатарскай дзейнасцю па друкарстве. У 1438 годзе разам са сваім вучнем Андрэасам Дрытцэнам і іншымі заснаваў у Страсбургу таварыства на паях для вырабу люстэркаў, а таксама дзеля камерцыйнага ажыццяўлення нейкага сакрэтнага «прадпрыемства з мастацтвам» (Afentur mit der kunst). Дзейнасць таварыства скончылася працэсам, які ўзбудзілі супраць Гутэнберга спадчыннікі Дрытцэна пасля смерці Андрэаса і які ў 1439 годзе быў выйграны Гутэнбергам.

Некаторыя выразы актаў працэсу, злучанага з гэтым прадпрыемствам, дазваляюць зрабіць здагадку пра тое, што ў гэты час Гутэнберг ужо прасунуўся ў сваім вынаходстве. Характэрнай асаблівасцю з’яўляецца тое, што ўсё, злучанае з тэхнічным бокам працы Гутэнберга, з’яўлялася строга ахаванай таямніцай і часцяком у матэрыялах працэсу пазначаецца як «гэта праца», «зрабіць гэта» і да т.п. Па судовых запісах нельга скласці яснага ўяўлення, чым займалася майстэрня Гутэнберга, толькі асобныя словы, якія выпадкова мільгаюць у пратаколах паказанняў сведак, дазваляюць дапусціць, што да гэтага часу вынаходнік ужо стаяў на парозе адкрыцця. У тэкстах згадваюцца прэс, свінец, адліўка формаў, «цісненне» ці «друкаванне». Аналіз матэрыялаў справы дазваляе судзіць, што ў 1438-39 гадах у Гутэнберга быў нейкі прэс, магчыма, дасведчаны асобнік. Выраблялася ліццё формаў, але ці былі гэта ўжо літары? Напэўна, у гэты час Гутэнберг ужо стварыў канструкцыю, прыладу, з дапамогай якой можна было адліваць літары. Ён стаяў на парозе практычнага ўжывання свайго вынаходства, але смерць кампаньёна адклала гэты момант, бо некаторыя часткі канструкцыі засталіся ў спадчыннікаў Андрэаса.

Большасць даследчыкаў XV стагоддзя лічылі, што канчаткова вынаходства друкарства Гутэнберг здзейсніў у 1440 годзе, хоць не знойдзена літаратуры, аддрукаванай і датаванай гэтым годам.

Здагадка пра 1440 год як кропку адліку сучаснага друкарства пацвярджаецца дакументамі, вынятымі са спраў авіньёнскіх натарыусаў і абнародаванымі ў 1890 годзе абатам Рэкенам (Requin, «L’imprimerie a Avignon en 1444»). З гэтых дакументаў бачна, што ў 1444 і 1446 гадах нейкі Пракопій Вальдфогель уступаў ва ўгоды з рознымі асобамі, якіх за грошы і іншыя зыскі прысвячаў у таямніцу «штучнага ліста». Высоўваліся здагадкі, што Вальдфогель і Гутэнберг — адзін і той жа чалавек, але пацвердзіць гэта немагчыма.

Напэўна, што праз некаторы час пасля цяжбы вынаходства Гутэнберга ўжо ўжывалася для практычных мэт у Страсбургу. Адсутнасць захаваных выданняў таго перыяду можа сведчыць пра тое, што большай часткай выпускалася лубачная прадукцыя, што заўсёды мела найменшыя шанцы захавацца і ацалець.

 1448—1455. Вынаходства друкарства 
Геніяльнае вынаходства Гутэнберга складалася ў тым, што ён вырабляў з металу «рухомыя» выпуклыя літары, выразаныя ў зваротным выглядзе (у люстраным адлюстраванні), набіраў з іх радкі і з дапамогай адмысловага прэса адціскаў на паперы. Аднак у яго неставала сродкаў для эксплуатацыі свайго вынаходства.

Перасяліўшыся ў 1448 годзе ў родны Майнц, Гутэнберг у 1450 годзе склаў дагавор з майнцкім дзялком, відаць, ліхвяром Іаганам Фустам, у сілу якога той пазычыў яму 800 гульдэнаў з 6 % і, апроч таго, абавязваўся штогод выдаваць 800 гульдэнаў на патрэбы вытворчасці (фарбы, паперу і іншы выдатковы матэрыял); друкарня з усім яе прыладдзем павінна была палавініцца паміж Гутэнбергам і Фустам. Асноўны капітал Гутэнберг атрымаў, аднак, па частках. Ад выдачы звароткавага капіталу Фуст зусім ухіляўся, і па дадатковым дагаворы 1452 года за адначасную выплату 800 гульдэнаў быў вызвалены ад штогадовых унёскаў.
Пры такіх абмежаваных сродках, не маючы ні дасведчаных працоўных, ні ўдасканаленых прылад, Гутэнберг, тым не менш, дасягнуў значных поспехаў. Да 1456 года ён надліў не менш за пяць розных шрыфтоў, надрукаваў лацінскую граматыку Элія Даната (некалькі лістоў яе дашлі да нашых дзён і захоўваюцца ў Нацыянальнай бібліятэцы ў Парыжы), трохі папскіх індульгенцый і, нарэшце, дзве Бібліі, 36-радковую і 42-радковую; апошняя, вядомая пад назвай Бібліі Мазарыні, надрукавана ў 1453—1455 гадах.

Іаган Гутэнберг не змог выплаціць Фусту працэнты, і Фуст звярнуўся ў суд. Працэс скончыўся прысягай Фуста, пра што быў складзены пратакол, запісаны натарыусам Гельмасбергерам 6 лістапада 1455 года; арыгінал гэтага акта, гэтак важнага для захавання за Гутэнбергам імя вынаходніка друкарства, у XIX стагоддзі быў адкрыты Карлам Дзяцка ў бібліятэцы Гётынгенскага ўніверсітэта (K. Dziatzko, «Sammlung bibliothekwissenschaftlicher Arbeiten» 1889 годзе і сл.). Паводле рашэння суда друкарня з усім яе прыладдзем перайшла да Фуста, і Гутэнбергу трэба была пачынаць справу з нуля.

 1455—1468. Дзейнасць пасля суда 
Ён уступіў у кампанію з Конрадам Гумеры і ў 1460 годзе выпусціў складанне Іагана Бальба з Генуі (1286), «Каталікон» (лацінская граматыка са слоўнікам). У 1465 годзе курфюрст Адольф прыняў Гутэнберга на службу, але 3 лютага 1468 года кнігадрукар памёр; ён быў пахаваны ў Майнцы, аднак сёння месцазнаходжанне яго магілы невядомае. Некаторыя крыніцы сцвярджаюць, што яго магіла знаходзілася на разбураных францысканскіх могілках.

 Аўтарства вынаходства 
Вынаходства Гутэнберга прыпісвалася ў розны час розным асобам (гл. Друкарства). Праўда канчаткова адноўлена Антоніем ван дэр Ліндэ ў працы 1878 года.

 Гутэнберга-веданне 
Даследаванню жыцця Гутэнберга, яго асобы, фактаў яго біяграфіі і яго значэння для гісторыі друкарства і гісторыі ў цэлым прысвечана вельмі значная колькасць навуковых і папулярных прац. Да сярэдзіны дваццатага стагоддзя колькасць складанняў па гутенберговской тэме ўжо перавышала тры тысячы адзінак, а надалей толькі павялічвалася. Рэвалюцыйнасць вынаходства Гутэнберга зрабіла яго, з аднаго боку, папулярным прадметам даследаванняў, што спрыяла развіццю ведаў пра яго і пра гістарычны перыяд, у які ён жыў. З іншага боку, незвычайная важнасць моманту пачатку друкарства ўзрушала некаторых даследчыкаў трактаваць факты не самай карэктнай выявай у спробе прыпісаць вынаходства іншым асобам, аспрэчыць месца зараджэнне друкарства і іншых перакручванняў, у надзеі выняць выгаду з гэтак важнай падзеі ў сусветнай гісторыі.

Спробы «адняць» аўтарства вынаходства ў Гутэнберга пачаліся ледзь не пры яго жыцці. Адпачатку павялася спрэчка, какай жа горад лічыць зыбкай друкарства: Майнц ці Страсбург? Хто ж насамрэч здзейсніў гэтак важны зрух у сусветнай гісторыі: Іаган Фуст і Петэр Шэфер, Іаган Ментэлін? Ці ж першаадкрывальнікам друкаванай кнігі быў нехта ў Кітаі?

У Германіі доўгі час Гутэнберг лічыўся толькі падручным нібы сапраўдвых вынаходнікаў — Фуста і Шэфера. Гэты пункт погляду падтрымваўся многімі (у прыватнасці, Іаганам Готшэдам). Нягледзячы на тое, што першасць Гутэнберга была пацверджана яшчэ ў васямнаццатым стагоддзі (Д. Келер, Д. Шопфлін), і Ментэлін і Фуст і дагэтуль згадваюцца ў гэтым плане, хочучы ўжо галоўным чынам у ненавуковым асяроддзі.

Асноўнай праблемай у гутэнбергазнаўстве з’яўляецца адсутнасць кніг, выпушчаных Гутэнбергам, у якіх быў бы яго калафон (адзнака на старажытных кнігах пра аўтара, час і месца выдання). Тое, што кніга была выпушчана Гутэнбергам, пацвярджаецца толькі з дапамогай другарадных прыкмет, з якіх ключавым з’яўляецца выкарыстаны пры друку шрыфт. Да гэтай найгалоўнай праблемы дадаюцца і пабочныя: малая колькасць дакументальных сведчанняў (ёсць толькі 34 актавых сведчанняў пра Гутэнберга), адсутнасць асабістага ліставання, запісаў, адсутнасць верагоднага партрэта.

Апазнаванне старажытных друкаваных кніг па шрыфце — вядомая практыка ў вобласці гістарычнага кнігазнаўства. Пры зараджэнні друку амаль кожны выдавец знаходзіў свой шрыфт, дзякуючы чаму ёсць магчымасць нават па безназоўных фрагментах пазнаваць, руцэ якога друкара прыналежыць тая ці іншая старонка. У гутэнбергазнаўстве шрыфта-лагічны метад згуляў найважную ролю. Менавіта з яго дапамогай была ўсталявана спадчына Гутэнберга.

Яшчэ адным важкім фактарам у спробах вывучыць гісторыю знакамітага немца стала імкненне стварыць з яго нейкую «легенду», пабудаваць яго вобраз такім манерам, каб ён адпавядаў адведзенай яму ролі ў гісторыі. У дзевятнаццатым стагоддзі такая легенда была шчасна створана. Гутэнберг уяўляўся як утвораны прадстаўнік эліты, захоплены ідэяй асветы, які, выконваючы свае фінансавыя інтарэсы, аддаў сілы развіццю друкарства. Аднак, скампіляваны пад гэту легенду, выява не вытрымала праверкі часам, што прывяло да расколу ў гутенберговедении напачатку дваццатага стагоддзя. Залішняя канцэнтрацыя ўвагі на розных аспектах жыцця вынаходніка прыводзіла да перакосаў: часам у кіраўніка кута даследаванняў ставілася пытанне меркантыльнага характару, улічваліся толькі грашовыя аспекты дзейнасці, часам уся ўвага засяроджвалася на пытаннях паходжання, пацверджання прыналежнасці Гутэнберга элітным саслоўям. Некаторыя даследчыкі цаліком засяроджвалася на аналізе шрыфтоў, што прыносіла свае плады, але, ізноў жа, вяло да занадта вузкага пагляду на праблему ў цэлым.

Група даследчыкаў (, ) бачыла ў Гутэнбергу толькі таленавітага практыка, стваральніка першых майстэрскіх шрыфтоў, які з’яўляўся толькі друкаром і не быў колькі-небудзь заклапочаны мэтамі асветы.  разглядаў Гутэнберга яшчэ больш абмежавана. У яго ўяўленні ён быў толькі тэхнічна адукаваным чалавекам, які стварыў адны з першых друкаваных кніг, прытым, у сілу менавіта навізны тэхналогій для свайго часу, дадзеныя выданні Цэдлер лічыў вельмі недасканалымі, асабліва ў параўнанні з далейшымі распрацоўкамі ў гэтай вобласці. Гэты пункт погляду цалкам упісваўся ва ўяўленні пра Гутэнберга як пра прыладу, складнік у механізме гістарычнага развіцця, з’яўленне якога было наканавана законамі гісторыі.

Пагляд на ўнёсак Гутэнберга з падобнай пазіцыі падпіхнуў развіццё даследаванняў пра тэхнічныя перадумовы вынаходства, і дадзены аспект атрымаў належнае расчыненне (працы Віктара Шолдэрэра (Victor Scholderer) Хельмута Леман-Хаўпта (Hellmut Lehmann-Haupt) і інш.), хоць для гэтага спатрэбілася амаль сто гадоў пошукаў. Аднак зрушэнне акцэнту з асобы на гістарычныя прычыны зноў жа прыводзіў да мімавольных перакручванняў.

Часта галоўнай прычынай з’яўлення друкарства звалася наканаванасць эканамічнага развіцця. Зараджэнне і развіццё капіталізму патрабавала падвышэння роўня ведаў, прыладай якога і стала друкарства. Калі выява Гутэнберга — грамадскага асветніка паказаў сваю аднабокасць, з’явілася выява Гутэнберга-справунку. У спробе знайсці адказ на пытанне, што ж рухала гэтым чалавекам, зразумелае шмат чым імкненне да асабістай выгады прыводзілася ў абгрунтаванне яго матываў: новыя часы дыктавалі новыя норавы, і ўяўленне пра бізнесмена, які спрабуе скарыстаць свежае вынаходства для ўласнай выгады, знайшло сваіх прыхільнікаў. Улічваючы які пацвярджаецца дакументамі факт, што справы Гутэнберга ішлі зусім не нядобра, а надалей рушыла ўслед і банкруцтва, Гутэнберг як асоба стаў ацэньвацца заўважна ў абніжаючым ключы, як нешчаслівы дзялок або як незаможны мастак, які не здолеў дасягнуць ніякага поспеху.

Выява Гутэнберга-справунка здолела дазволіць супярэчнасці, выкліканыя тым, што ў яго спадчыне знайшліся выданні вельмі шырокага дыяпазону, ад высокадухоўных да «кірмашовай літаратуры». Аднак на ключавое пытанне дадзены падыход прымальнага адказу даць не ў сілах. Выказваліся думкі, што Гутэнберг мог нават не ўсведамляць значэння свайго вынаходства. Яны наўрад ці адпавядаюць праўдзе, бо кожная буйная асоба, якая здзейсніла рэвалюцыйныя змены ў гісторыі чалавецтва, з’яўляецца, зазвычай, засяроджваннем галоўных канфліктаў свайго часу і ў сілу гэтага не можа быць асобай абмежаванай, замкнёнай у рамках вузкіх асабістых інтарэсаў.

Савецкае гутэнбергазнаўства пачало развіццё большай часткай у сувязі з які адзначаўся як у грамадскім жыцці, так і ў навуковым свеце пяцісотгоддзем вынаходства друкарства (якія адзначаліся ў 1940 годзе). Да гэтага часу якіх-небудзь сур’ёзных даследаванняў не было, Гутэнберг і яго вынаходства згадваліся толькі ў папулярызатарскіх мэтах. Першым аповедам пра Гутэнберга паслужылі звесткі з перакладзенай у 1720 годзе кнігі «Пра вынаходнікаў рэчаў» (De Inventoribus Rerum) Палідора Вяргілія Урбінскага. Перашкодай для развіцця гутенберговедения служыла нябытнасць у краіне дакументаў па дадзенай тэме і малая зацікаўленасць навуковай супольнасці. Адзначаны юбілей смог падняць гэта цікавасць і ў паваенныя гады пачалося больш заўважнае развіццё гэтай тэмы. Першы заўважны ўнёсак быў зроблены ленінградскім гісторыкам Уладзімірам Люблінскім, потым сталі з’яўляцца пераклады на рускую мову гістарычных гутэнбергаўскіх дакументаў, былі пададзены першыя дысертацыі на гэту тэмуВарбанец Н. В. Йоханн Гутенберг и начало книгопечатания в Европе. Опыт нового прочтения материала. М.: Книга, 1980. с.14-25.

 Галерэя 

 Гл. таксама 
 Іаган Фуст

 Крыніцы 

 Літаратура 

 Киселев Н. П. Неизвестные фрагменты древнейших памятников печати Германии и Голландии. М., 1961;
 Венгерова-Зилинг Э. В. Актовые свидетельства о жизни и деятельности И. Гутенберга // Книга: Исслед. и мат-лы. 1971. Сб. 22;
 Варбанец Н. В. И. Гутенберг и начало книгопечатания в Европе: Опыт нового прочтения мат-ла. М., 1980;
 Немировский Е. Л. Иоганн Гутенберг. М., 1989;
 Капр А. Иоганн Гутенберг. Личность в истории. — СПб.: «Вита Нова», 2010. — с. 546 — ISBN 978-5-93898-306-9 — Серия: Жизнеописания
 Проскуряков В. М. Иоганн Гутенберг, 1933. — 140 с. (Жизнь замечательных людей)
 Ruppel A. Gutenberg. 3 Aufl. Niewkoop, 1967;
 Lulfing Н. J. Gutenberg und das Buchwesen des 14. und 15. Jahrhunderts. Lpz., 1969;
 McMurtrie D. The invention of printing. A bibliography. Chi., 1942;
 Der gegenwartige Stand der Gutenbergforschung. Stuttgart, 1972;
 Карr A. J. Gutenberg. Personlichkeit und Leistung. 1986;
 Ing J. J. Gutenberg and his Bible. New York, 1990;
 Der Buchdruck im 15. Jahrhundert. Eine Bibliographic. Stuttgart, 1988.

 Спасылкі 



 Проект Гутенберг .
 Е. Л. Немировский. Технические аспекты изобретения Иоганна Гутенберга // «КомпьюАрт», октябрь 2000.
 Фотокопия Библии Гутенберга в формате pdf.

Катэгорыя:Першадрукары
Катэгорыя:Тыпографы
Катэгорыя:Вынаходнікі Германіі
Катэгорыя:Друкары інкунабулы
Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы