Іпацьеўскі летапіс

Іпа́цьеўскі летапіс — адзін з найстаражытнейшых усходнеславянскіх летапісных збораў. Найважнейшая з дакументальных крыніц па гісторыі Русі ў спісе 1420-х гг. Добра вядомы ў Вялікім Княствам Літоўскім, быў выкарыстаны аўтарамі Хронікі Вялікага Княства Літоўскага і Хронікі Быхаўца. Таксама вядомыя іншыя спісы збору. Ёсць меркаванні, што гэта адзіны помнік пісьменнасці, у якім захаваліся ўрыўкі страчанага Полацкага летапісу.

Збор складаецца з трох частак:
 Аповесць мінулых часоў;
Іпацьеўскі летапіс змяшчае трэцюю вядомую рэдакцыю «Аповесці мінулых часоў», якая была падрыхтавана ў 1118 годзе па загадзе князя Мсціслава Уладзіміравіча, апісвае перыяд да 1117;
 Кіеўскі летапіс, апісвае перыяд 1118—1199;
 Галіцка-Валынскі летапіс, апісвае перыяд 1201—1292.

Летапіс атрымаў сваю назву ад месца знаходжання — Іпацьеўскі манастыр пад Кастрамой. Іпацьеўскі летапіс знайшоў расійскі гісторык М. М. Карамзін.

 Зноскі 

 Літаратура 

 Спасылкі 
 «Поўны збор рускіх летапісаў. Том 2», pdf, 4,5 Mb
 Летапіс Іпацьцеўскі   

Катэгорыя:Старажытнарускія летапісы
Катэгорыя:Старажытнаруская літаратура XIII стагоддзя