Hekayə danışmaq

Hekayəçilik, hekayə danışmaq, nəql etmək və ya hekayə nəql etmək — hekayələrin bəzən improvizasiya, teatralizasiya üsulları və ya bədiiləşdirmə vasitəsilə başqalarına hekayə danışmasından ibarət sosial-mədəni fəaliyyət növü. Hər bir mədəniyyətin əyləncə, təhsil, mədəni irsin mühafizəsi və ya mənəvi dəyərlərin aşılanması vasitəsi kimi istifadə etdiyi özünəməxsus hekayələri (məsələn, xalq nağılları) mövcuddur. Hekayələrin və hekayə nəqlinin mühüm elementlərinə süjet xətti, personajlar və nəql edənin nöqteyi-nəzəri daxildir. 

Hekayəçilik termini dar mənada xüsusilə şifahi formada hekayə danışmağa, daha geniş mənada isə bir hekayənin məzmununu üzə çıxarmaq və ya təqdim etmək üçün digər media vasitələrində istifadə olunan texnikalara aid edilə bilər.

Müasir media kontekstində tez-tez ingilis mənşəli storytelling (storitellinq) termini də istifadə olunur.

 Tarixi baxış 

Mifologiyanın inkişafı ilə sıx bağlı olan hekayə danışmaq ənənəsi yazının kəşfindən daha qədimdir. Nəqlin ən qədim formaları adətən jest və mimikalarla müşayiət olunan şifahi nitq idi. Bəzi arxeoloqlar hesab edirlər ki, qayaya çəkilmiş rəsmlər təkcə dini ritualların tərkib hissəsi deyil, həm də qədim mədəniyyətlər üçün bir növ hekayə danışmaq forması olmuşdur. Avstraliya aborigenləri hekayəçinin yaddaşını təzələmək üçün mağara divarlarına simvollar çəkirdilər.

Daha sonra hekayələr musiqi, rəqs və təsviri sənətin vəhdəti vasitəsilə nəql edilməyə başlanmışdır.Cajete, Gregory, Donna Eder and Regina Holyan. Life Lessons through Storytelling: Children's Exploration of Ethics. Bloomington: Indiana UP, 2010. İnsanlar xalq nağıllarını qeydə almaq üçün ağac gövdələrindən, qum və yarpaq kimi efemer vasitələrdən istifadə etmişlər. Həmçinin mürəkkəb döymə (tatu) sənəti də şəxsin şəcərəsi, aidiyyatı və sosial statusu haqqında məlumat verən bir hekayə növü kimi çıxış edə bilər.Kaeppler, Adrienne. "Hawaiian tattoo: a conjunction of genealogy and aesthetics". Marks of Civilization: Artistic Transformations of the Human Body. Los Angeles: Museum of Cultural History, UCLA (1988), APA.

Xalq nağılları tez-tez ümumi motiv və mövzulara malikdir ki, bu da müxtəlif mədəniyyətlər arasında əsas psixoloji oxşarlıqların göstəricisidir. Zaman keçdikcə şifahi hekayələr qruplaşaraq dövrlər (məsələn, "Min bir gecə"), mifik qəhrəmanlar ətrafında silsilələr (məsələn, "Kral Artur") və ya dini mətnlər (məsələn, buddist və xristian müqəddəs yazıları) halına gəlmişdir. Bu fəaliyyətin nəticəsi bəzən epizodik, bəzən epik (Homerin dastanları kimi), bəzən isə müqəddəs şəxslərin həyatları kimi ruhlandırıcı və nəsihətamiz ola bilər.

 İstinadlar 

 Əlavə ədəbiyyat siyahısı 


 Bruner Jerome S. Actual Minds, Possible Worlds. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. 1986. 
 Bruner, Jerome S. Making Stories: Law, Literature, Life. New York: Farrar Straus and Giroux. 2002. 
 Gargiulo, Terrence L. The Strategic Use of Stories in Organizational Communication and Learning. Armonk: M.E. Sharpe. 2005. 
 Greiner-Burkert, Barbara The magical art of telling fairy tales: A practical guide to enchantment. Munich, Germany: tausendschlau Verlag. 2012. 
 Leitch, Thomas M. What Stories Are: Narrative Theory and Interpretation. University Park, Pennsylvania: Pennsylvania State University Press. 1986. 
 Lodge, David. The Art of Fiction, New York: Viking, 1992.
 Robert McKee. Story: Substance, Structure, Style, and the Principles of Screenwriting. New York: ReganBooks. 1997. 

Kateqoriya:Hekayə danışmaq
Kateqoriya:Folklor
Kateqoriya:Şifahi ədəbiyyat