Silah səsboğucusu

Səssiz və alovsuz atəş cihazı (danışıq dilində "səsboğucu") — kiçik silahlarda atışın səsini zəiflədən və alovunu gizlədən, bununla da atıcının diqqətini cəlb etməsinin qarşısını alan mexaniki cihaz. Silahın lüləsinə və ya silah dizaynının inteqrasiya olunmuş hissəsinə bərkidilir.

 Tarixi 

( Sytinin Hərbi Ensiklopediyası ; 1911)
İlk səsboğucular Birinci Dünya Müharibəsindən əvvəl ortaya çıxdı. Səsboğucu üçün patentlər 20 mart 1894-cü ildə İsveçrə C.A.Aeppli və 10 fevral 1899-cu ildə Danimarkalı silah ustaları Børrensen və Sigbjørsen tərəfindən qeydə alınmışdır. İlk işləyən səsboğucuları 1902-ci ildə Hiram Persi Maksim tərəfindən istehsal edilmiş və satılmışdır.

Bununla belə, təxminən XX əsrin ortalarına qədər səsboğuculardan geniş istifadə olunmurdu. Birincisi, buna gizli döyüşə imkan verməyən taktika, ikincisi, əksəriyyəti böyük çaplı və müvafiq olaraq atış səsi zəif səssiz olan silahların xüsusiyyətləri mane oldu. Hələ səsboğucuları olan silahlar olsa da:

 1929-cu ildə SSRİ-də Nagant revolverlərinə və Mosin tüfənglərinə quraşdırılmış BraMit səsboğucu qəbul edildi.
 1940-cı illərin əvvəllərində Böyük Britaniyada inteqrasiya edilmiş səsboğucularla təchiz edilmiş kiçik silahlar hazırlanmış və xidmət üçün qəbul edilmişdir: Welrod tapançası, De Lisle karabini və STEN Mk. IIS və STEN Mk. VIS.
 1942-ci ildə ABŞ High Standard HDM səssiz tapançasını, 1944-cü ildə isə  S. 9 mm S. M. G. inteqrasiya edilmiş səsboğuculu avtomat silahını qəbul etdi.

Müasir tendensiya eyni zamanda bir patron, silah və səsboğucu hazırlamaqdır. Yalnız inteqrasiya olunmuş bir yanaşma əhəmiyyətli uğur qazana bilər. Səssiz silahların yaradılması probleminin hərtərəfli həllinə ümumi yanaşmalardan biri, yalnız subsonik güllə sürətinə malik bir patronun atış səsini kökündən azalda biləcəyini nəzərdə tutur, çünki səsdən yüksək sürətlə atəş edərkən, hətta atış səsinin ideal boğulması ilə belə, zərbə dalğasının yaratdığı səs qalır.

Kateqoriya:Silahların inkişaf etdirilməsi