Türk dilinin ləhcələri

Türk dilində xeyli dialekt variasiya var.

Türk dili türk dillərinə mənsub olan güney oğuz dilidir. Türk dili Türkiyə, Kipr, Bolqarıstan, Yunanıstan (əsasən Qərbi Trakya ), Kosovo, Ahıska, Şimali Makedoniya, Rumıniya, İraq, Suriya və əvvəllər tamamilə və ya qismən Osmanlı İmperatorluğuna məxsus olan ənənəvi məskunlaşmanın digər ərazilərində türk xalqları tərəfindən ana və tarixən danışılır. Türk dili Şimali Kiprin faktiki ölkəsi olan Türkiyənin rəsmi dilidir və Kiprin rəsmi dillərindən biridir. O, həmçinin türkdilli yerli əhalinin konsentrasiyasından asılı olaraq Kosovonun Prizren rayonunda və Şimali Makedoniyanın bir sıra bələdiyyələrində rəsmi (lakin əsas deyil) statusa malikdir. Müasir standart türkcə İstanbul ləhcəsinə əsaslanır.  Buna baxmayaraq, 1930-cu illərdən etibarən kütləvi informasiya vasitələrində və Türkiyə təhsil sistemində istifadə olunan standartın səviyyələndirici təsirinə baxmayaraq, dialekt dəyişikliyi davam edir. . Ağız və ya şive terminləri çox vaxt müxtəlif türk ləhcələrinə (məsələn, Kipr türkcəsi ) istinad etmək üçün istifadə olunur.

 Tarix 
XVII əsr səyyahı Övliya Çələbinin Seyahatnâme səyahətləri zamanı rastlaşdığı müxtəlif türk ləhcələrinə dair geniş materiallar yer alır.  Onun səyahətnaməsində 1646, 1671 və 1649-cu illərdə toplanmış və müvafiq olaraq şimal-qərb, qərb və cənub-orta Anadolu türkmənlərinin danışdıqları Gerede, Gördes və Maraş ləhcələrinin ətraflı nümunələri yer alırdı. Birinci və ikinci bir-birinə çox bənzəyirdi. O, Kütahya və Dəmircidəki həmyerliləri tərəfindən Gördesin dilinin işlədilmədiyini bildirsə də, bunun "əcdadlarının nitqi" olduğunu qeyd etdi.  O, Maraş ləhcəsini “türklərin əsl dili” və ya “əsl türklərin dili” kimi müəyyən etmişdir.  Anadolunun Konya, Kayseri və Malatya kimi digər yerləri üçün dialektlər standart türkcəyə daha yaxın olduğundan o, yalnız bir neçə ifadə verdi. Amasyada o, yuxarı təbəqənin “zərif” nitqi ilə yerli kəndlilərin təzadını qoydu. Trabzonluların nitqi standartdan kənara çıxsa da, o, rəsmi siyahı əvəzinə şəhəri təsvir edərkən ondan istifadə edib. 

Övliya Çələbi, Şərqi Anadolu ləhcələri ilə bağlı ən müfəssəl hesabını Əcəm-türk (və ya Azərbaycan ) ləhcələri ilə birlikdə təqdim etmişdir: Diyarbəkir, Bitlis və bir neçə Ərzurum, Van, Həmədan, Mosul və Təbriz nümunələri. Övliya Çələbi bəzən Diyarbəkir və Bitlis dialektlərini “kürd” ləhcələri adlandırarkən, Təbrizi ləhcəsini türkmənlərin, əfşarların və “Gök-dolaq”ların danışıq dili kimi göstərmişdir. 

Balkanlarda Övliya Çələbi Silistra və Dobrucanın “ Çıtak ” ləhcəsi  və boşnak, abxaz və çərkəz məmurlarının ləhcələri haqqında əhəmiyyətli materiallar yazmışdır .  Övliya Çələbi Skopye ləhcəsini Anadolu və Alban ləhcələrinin ortasında, Macarıstanda isə "əsasən Bosniyalı" olaraq xarakterizə etdi, çünki bölgədəki türkdilli əhali tamamilə Bosniyadan gəldi.  Müasir Yunanıstanın bir neçə şəhərində o, bir neçə söz və ya "biz gəldik" (  ) kimi qrammatik formaları qeyd etdi. ): Dramada gelmisik, Serresde gelmışıq, Vodinada gelmişik . 

 Balkan türk ləhcələri 
Türk dili Balkanlara Osmanlı İmperiyasının hakimiyyəti dövründə Osmanlı türkləri tərəfindən gətirilmişdir . . Bu gün türkcə hələ də bölgədə, xüsusən də Bolqarıstanda, Yunanıstanda (əsasən Qərbi Trakyada ), Serbiyada, Şimali Makedoniyada və Rumıniyada yaşayan türk azlıqları tərəfindən danışılır. . Balkanlar Osmanlı türk ləhcələri ilk dəfə 20-ci əsrin əvvəllərində təsvir edilmişdir və Rumeli adlanır - bu termin 1956-cı ildə Gyula Németh tərəfindən təqdim edilmişdir.  Nemet həmçinin Şərqi Rumeli və Qərbi Rumeli dialekt qrupu arasında əsas bölgü yaratdı. İki qrupu ayıran izoqloss dəstəsi təxminən Bolqarıstan yat sərhədini izləyir.  Səkkiz əsas Qərbi Rumeli Türk xüsusiyyətləri bunlardır:

 /ı/, /u/, /ü/ > /i/ sözü-nəhayət
 kamil (qeyri-müəyyən keçmiş) zaman yaratmaq üçün işlənən -miş şəkilçisi sait harmoniyasına tabe deyil, yəni dəyişməzdir.
 /i/ > /ı/ qeyri-başlanğıc və qapalı son hecalarda
 /ö/ > /o a /, /o/ və /ü/ > /u a /, /u/ çox sözlə
 aşağı sait ahəngli şəkilçilərdə iki mümkün formadan birinin ümumiləşdirilməsi
 /ö/ > /ü/ 40-a yaxın sözdə, adətən heca-başlanğıc mövqeyində
 Osmanlı türkcəsinin /ğ/-nin /g/ kimi saxlanması
 mütərəqqi keçmiş zaman şəkilçisi sonluğu -yor deyil, -y olur

/k/ və /g/ hərflərinin palatal affrikatlara və ya dayanacaqlara qarşı qoyulması və xüsusilə sözün başlanğıc mövqeyində /h/ itkisi kimi əlavə xüsusiyyətlər təklif edilmişdir. 

Rumeli türk ləhcələri, İstanbul ləhcəsinə əsaslanan müasir standart türk dili deyil, Balkan dillərində türkcə alınma sözlərin mənbəyidir.  Məsələn, Serb-Xorvatiya kàpija / капија "böyük qapı" Rumeli kapisindən gəlir, standart türk qapı deyil.  Rumeli türk ləhcəsi Şərqi Trakyada, Türkiyənin Avropa tərəfində, Ədirnə, Kırklareli və Tekirdağ vilayətlərində danışılır. 

Dunay türk ləhcəsində vaxtilə Ada Kalehdə yaşayan türklər danışırdılar. Macar, serb, rumın və alman sözləri ilə Osmanlı türkcəsinə əsaslanırdı. 

 Kipr türk ləhcəsi 
Türk dili 1571-ci ildə Osmanlı fəthi ilə Kiprə daxil oldu və idarənin siyasi cəhətdən hakim, prestijli dili oldu. . Osmanlıdan sonrakı dövrdə Kipr türkcəsi standart türkcədən nisbətən təcrid olunmuş və Kipr yunan ləhcəsindən güclü təsirlərə malik idi. Kiprli yunanlara məruz qalma şəraiti müəyyən ikidilliliyə gətirib çıxardı ki, iki icmanın qarışıq ərazilərdə yaşadığı ərazilərdə Kipr türklərinin yunan dilini bilməsi vacib idi. . 1974-cü ildə adanın yunan cənubuna və türk şimalına ( Şimali Kipr ) bölünməsi ilə dil vəziyyəti kökündən dəyişdi. Bu gün Kipr türk ləhcəsi Türkiyədən immiqrasiya, yeni kütləvi informasiya vasitələri və yeni təhsil müəssisələri vasitəsilə artan standart türkcəyə məruz qalır. 

 Ahıska türk ləhcəsi 
Ahıska türkləri Qars, Ərdəhan, İğdır və Artvin bölgələrindən gələn türkcənin Şərqi Anadolu ləhcəsində danışırlar . . Ahıska türklərinin ləhcəsi rus və sovet hakimiyyəti dövründə Ahıska türklərinin təmasda olduqları digər dillərdən də (o cümlədən Azərbaycan, gürcü, qazax, qırğız, rus və özbək dillərindən ) götürülmüşdür. 

 Suriya türkmən ləhcəsi 
Suriya türkmənləri tarix boyu Anadoludan və qonşu bölgələrdən şərqə, yaxud birbaşa Orta Asiyadan bölgəyə silsilə köçlərin nəticəsidir. Suriyadakı türkmənlərin sayının bir milyona qədər olduğu təxmin edilir, daha çox Türkmən Dağı bölgəsində və Hələbin şimalında, eyni zamanda Hums və Quneytra əyalətlərində yaşayır.  Baas rejimi dövründə türkmənlər ağır assimilyasiya siyasətindən əziyyət çəkdilər və türkcə yazmaq və nəşr etmək qadağan edildi.  Suriya türkmənlərinin yaşadığı ərazinin böyük olması səbəbindən bu insanların ləhcələri yaşadıqları yerə görə dəyişir. Hələbin ətrafındakı bölgə türkmənləri daha çox türkcənin Qaziantep və Kilis ləhcələrinə bənzər bir ləhcədə, Türkmən Dağı bölgəsində yaşayanlar isə Hatay türk əhalisinə bənzər bir ləhcədə danışırlar.

Türkiyədəki qaraçı xalqı bəzi qaraçı sözləri ilə öz türk ləhcəsində danışır.  Bu, Yunanıstan, Rumıniya və digərləri də daxil olmaqla, keçmiş Osmanlı ərazilərində yaşayan və türkcə danışan qaraçı xalqı üçün də eynidir.

Böyük türk diasporasına görə Avstraliya, Avstriya, Azərbaycan, Belçika, Kanada, Danimarka, Salvador, Finlandiya, Fransa, Almaniya, İsrail, Qazaxıstan, Qırğızıstan, Hollandiya, Rusiya, İsveç, İsveçrə, Birləşmiş Krallıq , Birləşmiş Ərəb Əmirlikləri, Birləşmiş Ərəb Əmirlikləri kimi ölkələrdə də əhəmiyyətli türkdilli icmalar yaşayır. Dövlətlər .  Bununla belə, türk mühacirləri və onların törəmələri qəbul edilən ölkələrdə mədəni assimilyasiyaya məruz qaldıqları üçün bütün etnik türklər türk dilində səlis danışa bilmirlər. .

 Anadolu ləhcələri 

Türkiyədə danışılan üç əsas Anadolu türk ləhcəsi var: Qərbi Anadolu ləhcəsi (təxminən Fəratın qərbində), Şərqi Anadolu ləhcəsi (Fəratın şərqində) və Şərqi Qara dəniz sahilinin ləhcələrini özündə birləşdirən Şimal-Şərqi Anadolu qrupu, məsələn Trabzon, Rizelitoral, Rizelilər mahalı. . .

Türk dilinin Anadolu dialektlərinin təsnifatı: 

 1. Şərqi Anadolu ləhcələri/Qərbi Azeroid ləhcələri 
1.1.1. Ağrı, Malazgirt 1.1.2. Muş, Bitlis 1.1.3. Ahlat, Adilcevaz, Bulanık, Van 1.1.4. Diyarbakır 1.1.5. Palu, Karakoçan, Bingöl, Karlıova, Siirt 1.2.1. Qars ( Yerli ) 1.2.2. Ərzurum, Aşkale, Ovacık, Narman 1.2.3. Pasinler, Horasan, Hınıs, Tekman, Karayazı, Tercan ( partim ) 1.2.4. Bayburt, İspir (şimal istisna olmaqla), Ərzincan, Çayırlı, Tercan ( partim ) 1.2.5. Gümüşhane 1.2.6. Refahiye, Kemah 1.2.7. Qars ( Azəri və Terekeme ) 1.3.1. Posof, Artvin, Şavşat, Ardanuç, Yusufeli 1.3.2.1. Ardahan, Olur, Oltu, Şenkaya ; Ahıska türkləri ( Gürcüstan ) 1.3.2.2. Tortum 1.3.2.3. İspir ( şimal ) 1.4.1. Kemaliye, İliç, Ağın 1.4.2. Tunceli, Hozat, Mazgirt, Pertek 1.4.3. Harput 1.4.4. Elazığ, Keban, Baskil

 həmçinin: Gürcüstanın tsalka dili
 Şərqi və Cənub-Şərqi Anadoluda - xüsusilə Ərzincan, Ərzurum, Qars, İğdır, Van, Diyarbəkir, Urfa və Mardin kimi vilayətlərdə danışılan türk ləhcələri daha geniş Oğuz türk ailəsi daxilində özünəməxsus dil zonasını təşkil edir. Çox vaxt Anadolu türkcəsi ləhcələri altında təsnif edilsə də, bu regional variantlar onları Azərbaycan türkcəsi ilə daha yaxından uyğunlaşdıran diqqətəlayiq xüsusiyyətlərini saxlayır və bəzi alimləri onları “Azəroid” və ya “Agamik türkcə” – Osmanlı türkcəsi ilə İran təsiri ilə erkən Azərbaycan türkcəsi arasında keçid forması kimi təsvir etməyə vadar edir. 
 Bu dialektlərin linqvistik fərqliliyini XIV-XV əsrlərdə türkmən konfederasiyalarının, xüsusən də Qara Qoyunlu və Ağqoyunluların hökmranlığından sonra Səfəvilər sülaləsinin yüksəlişi ilə izah etmək olar. Bu imperiyalar güclü fars və şiə-islam leksik elementlərini daşıyan ədəbi və inzibati dil kimi şərqi oğuz türkcəsinin (protoazəri) formasından istifadə edirdilər. Bu dərin sinkretik dil mədəniyyəti, sünni-osmanlı əsas axınına zidd olaraq həm dini kimliklərini, həm də dil irsini qoruyub saxlayan Şərqi Anadoludakı qızılbaş-Ələvi icmaları tərəfindən davam etdirilmişdir. 
 17-ci əsrdən 19-cu əsrə qədər Osmanlı İmperiyasının mərkəzləşməsi və Osmanlı türkcəsinin yayılması, xüsusilə inzibati və şəhər şəraitlərində regional dialektlərin yavaş, lakin ardıcıl standartlaşmasına səbəb oldu. Lakin bu proses dağlıq, tayfa və kənd yerlərində, xüsusən də Şərqi Oğuz dialektlərinin arxaik formalarını saxlayan Ələvi-Qızılbaş, Tərəkəmə və yarı köçəri türkmən icmaları arasında məhdud şəkildə əhatə olunmuşdur. Bu təcrid olunmuş ciblərdə dialektlər köhnə fonetik xüsusiyyətləri (məsələn, uvular "q"), fərqli şifahi sonluqları və mistik, fars və islahatdan əvvəlki türk istifadəsini əks etdirən lüğəti qoruyub saxlayırdı. 
 Anadolunun cənub-şərq bölgələri oxşar dil miraslarını bölüşür, lakin daha çox müxtəliflik və təbəqələşmə ilə. Çaldıran döyüşündən (1514) sonra Səfəvi davasına sadiq olan bir çox qızılbaş-ələvi dəstələri Diyarbəkir, Urfa və Mardinə köçürüldü və ya köç etdi. Onlar özləri ilə qızılbaş dini və siyasi kimliyinin türk-iran sinkretizmini əks etdirən Azəroid/Aqamik ləhcəsini gətirdilər. Bunun əksinə olaraq, Qərbi Anadoludan olan digər türkdilli qruplar da sonradan bölgəyə köç edərək ikiqatlı dialekt xəritəsi yaradıblar: biri qızılbaş-Azəri irsinə, digəri isə Qərbi Anadolu türkcəsini əks etdirir. 
 Cənub-şərqdə türkmən əsilli bir neçə ələvi bu günə qədər Güney Azərbaycan türkcəsinə güclü oxşarlıq göstərən ləhcələrdə danışmağa davam edir.
 Uvulyar samitlərin saxlanması (məsələn, q )
 -mişti əvəzinə - etmiş kimi şifahi şəkilçilər
 Azəri mənşəli lüğət ( dədə, bala, ənə )
 Şərq oğuz nitqinə xas melodik, yüksələn intonasiya

 2. Qərbi Anadolu ləhcələri 
3.1.1. Afyonkarahisar, Eskişehir, Uşak, Nallıhan 
3.1.2. Çanakkale, Balıkesir, Bursa, Bilecik 
3.1.3. Aydın, Burdur, Denizli, Isparta, İzmir, Kütahya, Manisa, Muğla 
3.1.4. Antalya
3.2. İzmit, Sakarya
3.3.1. Zonguldak, Devrek, Ereğli 
3.3.2. Bartın, Çaycuma, Amasra 
3.3.3. Bolu, Ovacık, Eskipazar, Karabük, Safranbolu, Ulus, Eflani, Kurucaşile 
3.3.4. Kastamonu
3.4.1. Göynük, Mudurnu, Kıbrıscık, Seben 
3.4.2. Kızılcahamam, Beypazarı, Çamlıdere, Güdül, Ayaş 
3.4.3. Çankırı, İskilip, Kargı, Bayat, Osmancık, Tosya, Boyabat
3.5.1. Sinop, Alaçam 
3.5.2. Samsun, Kavak, Çarşamba, Terme 
3.5.3. Ordu, Giresun, Şalpazarı
3.6.1. Ladik, Havza, Amasya, Tokat, Erbaa, Niksar, Turhal, Reşadiye, Almus 
3.6.2. Zile, Artova, Sivas, Yıldızeli, Hafik, Zara, Mesudiye 
3.6.3. Şebinkarahisar, Alucra, Suşehri 
3.6.4. Kangal, Divriği, Gürün, Malatya, Hekimhan, Arapkir
3.7.1. Akçadağ, Darende, Doğanşehir 
3.7.2. Afşin, Elbistan, Göksun, Andırın, Adana, Hatay, Tarsus, Ereğli 
3.7.3. Kahramanmaraş, Gaziantep 
3.7.4. Adıyaman, Halfeti, Birecik, Kilis
3.8. Ankara, Haymana, Balâ, Şereflikoçhisar, Çubuk, Kırıkkale, Keskin, Kalecik, Kızılırmak, Çorum, Yozgat, Kırşehir, Nevşehir, Niğde, Kayseri, Şarkışla, Gemerek
3.9. Konya, Mersin

 İstinadlar 

Kateqoriya:Türk dilləri
Kateqoriya:Türkiyə dilləri