Proto-İtalyan dili

Proto-İtalyan dili — İtalyan yarımadasında danışılmış qədim dillərin – Latın-Faliskan və Osk-Umbriya qruplarının birgə mənşəyini təşkil edən protodil. Bu dil birbaşa yazılı mənbələrdə mövcud olmasa da, onun mövcudluğu Hind-Avropa dillərinin müqayisəli-tarixi dilçilik metodu ilə bərpa olunmuşdur. Proto-İtalyan dili Hind-Avropa dil ailəsinin bir qoludur və qədim İtaliya əhalisinin danışdığı dillərin əsasını təşkil etmişdir.

Dil ailəsi və qruplar
Proto-İtalyan dili Hind-Avropa proto-dilindən inkişaf etmişdir. Proto-İtalyan dili Latın-Faliskan və Osk-Umbriya dillərinin ilkin formasıdır.

Əsas xüsusiyyətlər
Fonologiya (Səs Sistemi)
Proto-İtalyan dili beş əsas saitdən ibarət idi: a, e, i, o, u. Uzun və qısa saitlər arasında fərqlilik saxlanılırdı.
Samit Dəyişiklikləri:
Hind-Avropa səsləri sadələşmişdir: bh, dh, gh səsləri b, d, g kimi tələffüz olunurdu. Bəzi konsonant qrupları sadələşmiş və ya dəyişmişdir.

Morfologiya (Qrammatik Xüsusiyyətlər)
İsimlər:
Altı qrammatik hal işlədilirdi: nominativ, genitiv, dativ, akuzativ, ablativ, vokativ.
İsimlər üç cinsə malik idi: kişi, qadın və orta. Çoxluq və təkliyi ifadə edən morfoloji formalar mövcud idi.
Feillər:Şəxs, zaman, növ və əmr şəkilləri ilə zəngin idi.
Feillər üç əsas şəxsdə (I, II, III) işlənirdi.
Sifətlər və zərflər:sifətlər cins, hal və say baxımından isimlə uyğunlaşırdı. Zərflər əməlin necə yerinə yetirildiyini ifadə edirdi.

 İstinadlar 

 Həmçinin bax 
 Roman dilləri

 İstinadlar