Kariye məscidi

Kariye məscidi — və ya əvvəllər Xilaskar Müqəddəs Hora Kilsəsi kimi tanınan məscid, qədim orta əsr yunan pravoslav kilsəsi.
Edirnekapı rayonunda, hələ də dayanan Teodosiya Divarlarından təxminən yüz metr aralıda yerləşən bina Şərqi Roma İmperiyası dövründə böyük bir bina kompleksi olan Xoara monastırının mərkəzini təşkil edirdi. İstanbulun fəthindən sonra daha əlli səkkiz il kilsə kimi fəaliyyətini davam etdirdi. Mozaikaları ilə məşhur olan kilsə 1511-ci ildə məscid kimi istifadə olunmağa başlayıb. 1945-ci ildə milli abidə elan edilən bina 1948-ci ildə Nazirlər Sovetinin qərarı ilə Muzeylər İdarəsinə bağlı muzeyə çevrilib. Türkiyənin ən çox ziyarət edilən muzeylərindən biri olan Kariye, Danıştayın 2019-cu ildə qəbul etdiyi ləğv qərarı nəticəsində Prezident tərəfindən Diyanət İşləri Başçılığına təhvil verilmiş və bu muzeyin 2019-cu ildə olacağı bildirilsə də ibadət üçün açılmış, hələ də bərpa mərhələsindədir.
Kariye bütün dünyada yaxşı qorunmuş mozaika və freskaları ilə tanınır. Kilsədən məscidə çevrildikdən sonra xristian simvolları, kitabələr, bütün freskalar və mozaikalar quruluşa zərər vermədən nazik bir boya və əhəng qatı ilə örtülmüş və beləliklə, günümüzə qədər gəlib çatmışdır.

 Tarixi 
Çora kilsəsinin 6-cı əsrə qədər uzanan tarixi var. Onun indiki forması Osmanlı dövründə və 20-ci əsrin ikinci yarısında apardığı təmirin nəticəsidir. Kilsənin ətrafında əvvəllər monastır kompleksi olduğu halda, bu tikililər zamanın keçməsinə tab gətirə bilmirdi.

 Birinci mərhələ 
Binanın dəqiq tarixi bəlli olmasa da, bəzi mənbələrə görə ilk dəfə 536-cı ildə Şərqi Roma İmperatoru I Yustinian dövründə həyat yoldaşı Teodoranın əmisi olan və kimliyi hələ də məlum olmayan Müqəddəs Teodor tərəfindən tikilmişdir. Xristianlığın ilk dövrlərində İzmitdə (Nikomedia) şəhid olan Müqəddəs Babilin yadigarlarının 4-cü əsrdə dəfn edilməsi ilə üzərində qurulduğu torpağın nekropol (müqəddəs qəbiristanlıq ərazisi) kimi əhəmiyyət qazandığı iddia edilir. Şəhər divarlarından kənarda olduğu üçün monastıra yunanca "kənd ərazisi" və ya "şəhər xaricində" mənasını verən "Çora" adı. Bu ilk tikili 6 oktyabr 557-ci ildə baş verən zəlzələ nəticəsində tamamlanmadan dağıdıldığında, imperator onun üzərində daha böyük bir monastır inşa etdi.
Yazılı mənbələrdə monastır haqqında ilk dəfə VIII əsrdə, Patriarx I Germanos burada dəfn olunarkən xatırlanmışdır. İkonoklast dövründə zədələnmiş və müxtəlif təmirlərə məruz qalmışdır.Van Millingen

 İkinci mərhələ 
İkon kultu 843-cü ildə toplanan və İkinci Nikeya Şurasının qərarlarını təsdiq edən yeni bir məclislə bir daha sərbəst buraxıldıqdan sonra, kilsəyə təyin edilmiş Mixael Sinkellosun apardığı böyük tikinti kampaniyası ilə kilsə genişləndirildi və üç yeni ibadətgah əlavə edildi. baş kahin kimi.

 Üçüncü mərhələ 
11-ci əsrdə Komninos sülaləsi Böyük Saray yerinə Ədirnakapıdakı Blakernai Sarayını (Tekfur Sarayı) istifadə etməyə üstünlük verdikdə, Blachernai sarayına yaxın olan Chora Manastır kilsəsinin əhəmiyyəti daha da artdı. O, xarabalığa çevrilmiş monastırı I Aleksiosun qayınanası Mariya Dukainanın himayəsi altına aldı və yenidən tikdirdi. Komnenian sülaləsinin həmişə üstünlük verdiyi kimi, monastır "Xilaskar Məsihə" həsr olunmuşdu. Monastırın bərpasından sonra Patriarx I Kosmas istefa verdi və vəfat etdikdən sonra bu monastırda dəfn edildi.

 Dördüncü mərhələ 
Mariya Dukaina tərəfindən aparılan bərpadan yarım əsr sonra monastır naməlum səbəbdən yenidən əsaslı təmirə ehtiyac duydu. I Aleksiosun kiçik oğlu İshaq Komnenos monastırın böyük hissəsini 1120-ci ildə yenidən tikdirmişdi. Yenidənqurma zamanı qapalı yunan xaçı planlı bina ciborion planlı binaya çevrildi.

 Beşinci mərhələ 
Monastır 1204–1261-ci illər arasında Latın istilası zamanı dağıdıldı. Palaioloqlar şəhəri geri almağa müvəffəq olduqdan sonra; Blachernae sarayı imperatorların iqamətgahına çevrildi və Chora monastırı əhəmiyyət qazandı. Kilsənin günbəzi dağıldıqdan sonra binada əsaslı təmir işləri aparılmışdır II. Andronikos dövründə imperatordan sonra dövlət bürokratiyasının ən yüksək məmuru olan baş xəzinədar (Böyük Loqotet) vəzifəsinə təyin edilmiş Bizans aristokratı Teodor Metoxits yaxınlıqda yaşadığı monastırı təmir etdirib. Bizans aristokratiyası arasında dini bir qurumun tikdirilməsi və ya təmir olunması onlara bu dünyada nüfuz və axirət üçün sərmayə kimi qəbul edilirdi. Böyük alim və humanist Metoxit II. O, Andronikos Palaioloqos tərəfindən monastırın ktetoru (təsisçisi) təyin edilmiş və var-dövlətini monastırın təmirinə sərf etmişdir. Bu dövrdə quruluşa xarici narteks və pareklesiya (yan kapella) əlavə edilmişdir. Bu bölmələrin daxili hissəsi 1305–1320-ci illər arasında ən gözəl freskalar və mozaikalarla bəzədilmişdir. Metoxitlərin işi 1321-ci ildə tamamlandı. Məşhur kitabxanasını da vəqfə bağışlayan Metoxitesin monastırda şəxsi mənzili olub. 1328-ci ildə rüsvay edilərək sürgün edilən Metoxite 1330-cu ildə Theoleptos adı ilə monastıra qayıtmağa və orada keşiş kimi yaşamağa icazə verildi. Metochites 1332-ci il martın 13-də vəfat edəndə onun üçün hazırlanmış qəbir kapellasında dəfn edildi.

Bu geniş restavrasiyadan sonra Xora monastırından şəhərin Osmanlılar tərəfindən tutulmasına qədər heç bir ciddi dəyişiklik baş vermədi. Bizans dövrü mənbələrində Choradan bəhs edilən son hadisə, 1453-cü il mühasirəsi zamanı Hodeqon Manastırında tapılan və şəhəri qoruduğuna inanılan Məryəm Məryəm ikonasının gətirilməsi olmuşdur. Bəzi mənbələrə görə, ikona fəth zamanı məhv edilmişdir.

 Osmanlı dövrü 
Fateh Mehmet tərəfindən İstanbulun fəthi zamanı tikili heç bir zərər görməmişdir. Fəthdən sonra 58 il kilsə kimi istifadə olunmağa davam etdi. 1511-ci ildə Sultan II. Bayezidin baş vəzirlərindən olan Atik Əli Paşa tərəfindən məscidə çevrilmişdir. Bu transformasiya zamanı bu köhnə kilsənin divarlarındakı mozaika və freskalar suvaqla örtülmüşdür. Məscidə çevrilərkən cənub-qərb küncündəki zəng qülləsinin yerinə minarə tikilib, cənub-şərq küncünə isə mərmərdən mehrab əlavə edilib. Şəhərdəki kilsələrdən çevrilmiş digər məscidlər kimi bu tikili də bir müddət "Kilsə məscidi" adlandırılmışdır. Zamanla "Kahriye" və ya "Ka’riye" məscidi adı istifadə olunmağa başlamışdır. Atik Əli Paşa da mədrəsə tikdirmişdir. Kariye məscidinin yanında Mədrəsə quruluşunun 20-ci əsrin ikinci rübünün əvvəllərində yoxa çıxdığı məlumdur.. This caused a sharp rebuke by Turkey.

1766-cı il Böyük İstanbul zəlzələsindən sonra, Memar İsmayıl Xəlifə tərəfindən həyata keçirildiyi bilinən mühüm bir təmirə məruz qaldı. Bina 1860-cı ildə yunan memarı Peloppida Kouppas tərəfindən təmir edilmiş və onun bəzi mozaikaları təmizlənmişdir; Qazılmış təsvirlər taxta üzlük və pərdələrlə örtülmüşdür. Bina daha sonra 1875–1876-cı illərdə təmir edilmişdir. 1894-cü ildə baş verən zəlzələ nəticəsində dağılan bina İkinci Dünya müharibəsi zamanı tikilib. Əbdülhəmid tərəfindən bərpa edilmişdir.

 Cümhuriyyət dövrü 
Nazirlər Şurasının 29 avqust 1945-ci il tarixli qərarı ilə Kariye məscidi muzeyə çevrildi. 1947-ci ildə bu məsciddəki suvaqların altında qalan mozaika və freskalar dəfələrlə Amerika Birləşmiş Ştatlarının "Bizans İnstitutu"na və "Dumbarton Oaks Bizans Araşdırmaları Mərkəzinə" göndərilmiş və üzərində işləməyə başlamışdır. zəlzələ nəticəsində zədələnmiş və bərpa olunmuş binanın bərpası. Bu bərpa işləri yuxarıda adı çəkilən Amerika akademik institutlarının üzvləri olan Tomas Whittemore və Paul A. Underwood-un rəhbərliyi altında başlanmışdır; 1948–1958-ci illərdə aparılan işlər nəticəsində bütün mozaika və freskalar üzə çıxarılaraq muzey ziyarətçilərin üzünə açılıb. Kariye son vaxtlara qədər İstanbulun ən çox ziyarət edilən muzeylərindən biri olmuşdur.

Nazirlər Şurasının 2 avqust 1945-ci il tarixli Kariye məscidinin muzey və muzey anbarı kimi istifadəsinə dair qərarı 2019-cu ildə Danıştay tərəfindən ləğv edilib. Dövlət Şurası öz qərarında "Dövlət vəqfləri qoruya bilər, onlara qarışa bilməz" deyir. Bina 21 avqust 2020-ci il tarixdə Rəsmi Qəzetdə dərc olunan Prezidentin qərarı ilə Diyanət İşləri Başçılığına təhvil verilsə də, ibadət üçün açılacağı bildirilsə də, açılışına saatlar qalmış bərpa işləri aparılıb. 2023-cü ilin avqustuna kimi hələ də bərpa olunur.

 Memarlıq xüsusiyyətləri 
Chora kilsəsi tipik Bizans quruluşudur. Kərpic divarları ilə kənardan olduqca sadə görünsə də, içərisi ən bəzəkli kilsələrdən biridir. O, cənub tərəfdə uzun, dar, təknefli kapella olan "pareklesion" zirzəmisində tikilmişdir. Onun üstü qismən günbəzlə, digər hissələri isə qübbə ilə örtülmüşdür. Tək apsislidir. Bütün qərb fasadı boyunca uzanan xarici narteks indiki fasadı təşkil edir. Binanın orta məkanını əhatə edən günbəz hündür nağara malikdir. Osmanlı dövründə təmir olunub və ağacdan hazırlanıb. Xarici fasadlarda yuvarlaq tağlar, yarım sütunlar, taxçalar və sıra daş kərpic işləri ilə plastik və canlı görünüş təmin edilir. Şərq fasadı xaricə uzanan apsislərlə bitir. Orta apsis xaricdən yarım qövsvari "dəstə" ilə dəstəklənir. Bu dayaq Qotika memarlığında geniş istifadə olunan dayaq elementidir. Çarpaz tağlar sütunlar və dayaqlar kimi yükdaşıyan dayaqları itələməklə çökməsinin qarşısını almaq üçün nəzərdə tutulub. Yarım tağ şəklindədir və xarici dəstək verir.

Əsas ibadət yeri kimi fəaliyyət göstərən "naos" binanın mərkəzində yerləşir. Naos qübbə ilə örtülmüşdür. Naosun şərq uzantısı "mehrab süfrəsi"nin yerləşdiyi "bema" və ya müqəddəs məkandır. Bemanın hər iki tərəfində pastoforium otağı var. Şükranlıq mərasiminin hazırlandığı şimal kapellası "protez", soyunub-geyinmə otağı kimi istifadə edilən cənub kapellası isə "diakonikon" adlanır. 14-cü əsrdən etibarən "diakonikon" şəxsi kapella kimi fəaliyyət göstərir.

İki mərtəbəli şimal əlavə hissə naosla birləşir. Keçid alt mərtəbəsi soyunub-geyinmə otağı kimi istifadə oluna bilər. Monastır kitabxanasının yerləşdiyi və naosa pəncərə ilə açılan yuxarı mərtəbə, çox güman ki, təsisçinin iş yeridir.

Qərbdə mozaika ilə bəzədilmiş iki böyük narteks var. Orijinal planında cənub-qərb küncündə zəng qülləsi olan xarici "narteks" qapının yerləşdiyi portik fasadı ilə xaricə açılır. Nartekslərdə mozaikalar, mərmər üzlüklər və relyeflər görünür. Əlavə ibadətgah olan "pareklesiya" qəbir ibadətgahı kimi xidmət edirdi. Buradakı freskaların demək olar ki, hamısı qorunub saxlanılmışdır. "Pareklesion" və "naos" arasında yarımçıq anbarı və ehtimal ki, rahib otağı kimi istifadə edilən şəxsi bölməni birləşdirən keçid var. Şəxsi bölmə "naos" pəncərəsi ilə açılır.

 Mozaikalar 
1316–1321-ci illər arasında Kariye məscidi böyük ölçüdə Teodoros Metoxitlər tərəfindən yenidən tikildiyi zaman bina mozaika və freskalarla bəzədilmişdir. Chorada günümüzə qədər gəlib çatan mozaika və freskalardan ibarət səhnələr Bizans rəssamlığında olduğu kimi dünya rəssamlıq tarixində də önəmlidir. Bu quruluşda Bizans rəssamlarının əldə etdikləri təsvir üslubu və təsvir xüsusiyyətləri "Bizans İntibahı" kimi qəbul edilir.
Xristianlıqda dini mövzuları əyani şəkildə savadsız xristianlara çatdırmaq, binaların interyerini zənginləşdirmək və əzəmət əlavə etmək üçün dini binalar dini səhnələri əks etdirən mozaika və freskalarla bəzədilmişdir. Kariyedəki portretlər Əhdi-Ətiq, Əhdi-Cədid və Apokrif İncillərindən götürülmüş səhnələri ehtiva edən mozaika və rəsmlərlə bəzədilib. Bu quruluş tez-tez sənət tarixçiləri tərəfindən dekorasiyası baxımından İtaliyanın Padova şəhərindəki Arena Kapellası ilə müqayisə edilir və eyni vaxtda İntibah rəssamlığının qabaqcılı Giotto tərəfindən tikilmişdir. Onların hər ikisində Məryəmin, anası Annanın, atası Yohakimin, Məryəmin özünün və İsanın həyatından çoxlu səhnələr var. Əsrlər boyu eyni sönük və cansız şəkildə təsvir edilən dini səhnələr və üzlər bu iki quruluşda fərqli şəkildə təsvir olunmağa başladı. Şəkil üslubu olaraq antik dövrə qayıdıb. Arena Kapellasında səhnələr xronoloji ardıcıllıqla düzülür; Chora'da səhnələr xronoloji ardıcıllığa riayət etməklə yanaşı, ümumi sahələrdə oxşar mövzuları təsvir edən şəkildə təşkil edilmişdir. Kompozisiyalardakı fonlar səhnə dekorasiyası kimidir və parça və bitki kimi detallarla doludur. Fiqurların tamaşaçılara baxmadığı, səhnədəki digər fiqurlarla ünsiyyətdə olduğu görünür. İstanbuldakı Ərəb məscidi ilə Fəthiyyə məscidi üslub baxımından oxşarlıqlar göstərir.
Xarici narteksdə İsanın həyatına dair səhnələr, daxili narteksdə isə Məryəmin həyatına dair səhnələr var. Xronoloji ardıcıllığa görə, xarici narteksdəki ilk mozaika Yusifin yuxusunu təsvir edən mozaikadır. Solda İsanın doğulması, qubernator Quirinin qarşısında siyahıyaalma, mələyin Yusifə görünməsi və ona Məryəmi götürüb getməyi tövsiyə etməsi, çörəyin çoxalması, suyun şəraba çevrilməsi; Sağ tərəfdə qasid padşahların İsanın doğumunu müjdələməsi, ifliclərin sağalması, uşaqları kəsməsi kimi səhnələr var.

Daxili narteksdə xronoloji hekayə solda Məryəmin anası Annaya elan, Məryəmin atası Johakimin geri çəkilişi, Anna və Johakimin Qızıl Qapıda görüşü kimi səhnələrlə başlayır və Məryəmin ilk addımları kimi səhnələrlə davam edir. və onun təqdis; Məryəmin Evliliyi və İsanın Məryəmlə Doğulmasının Müjdəsi səhnələri ilə tamamlanır. Bu hissədəki ən qədim mozaika "deisis"dir. Bu bölmədəki iki günbəzdən cənubdakı dilimlərdə İsa və İsanın əcdadları, şimal hissəsində isə Məryəm və onun əcdadları təsvir edilmişdir.

Əsas nefin giriş qapısında İsa ortada, solda isə kilsəni təmir edən və mozaika ilə bəzədilmiş Teodoros Metoxites kilsənin maketini təqdim edərkən göstərilir. Xarici narteksdən daxili narteksə gedən qapıda "Məsih Pantokrator" mozaikası, kilsənin əsas ibadət qapısında Məryəmin ölümünü əks etdirən mozaika, yan divarlarda isə Məryəmin mozaikası var. uşaq İsa və bir müqəddəs daşıyır.

Həm divarlardakı, həm də tavandakı mozaika təsvirləri çox az zədələnmə ilə günümüzə qədər gəlib çatmışdır. Mozaika ilə yanaşı, rəngli və naxışlı mərmər bəzəkləri də var.

 Qalereya 

 İstinadlar 

Kateqoriya:XI əsrə aid monastırlar