Dəyər paradoksu

Dəyər paradoksu — Adam Smit paradoksun tərtibinin müəllifi hesab olunur. Onun mahiyyəti: nə üçün suyun insanlar üçün almazdan qat-qat faydalı olmasına baxmayaraq, brilyantın qiyməti suyun qiymətindən qat-qat bahadır?

Aristotel “Siyasət” əsərində artıq fikirləşirdi ki, pul insanların ona münasibətindən asılı olaraq dəyərini dəyişə bilər, ona görə də varlı adam belə bəzi hallarda kral Midas kimi lazımi qidanı ala bilməyəcək və aclıqdan ölə bilməyəcək.

 Tarixi 
Hələ A.Smitin doğulmasından əvvəl Con Lokk özünün “Hökumət haqqında iki traktat” kitabında “hər şeyin dəyərində fərqlər yaradan əməkdir” fikrini irəli sürmüşdü. Lokk təbii qanun və ictimai müqavilə ideyasını irəli sürərək, o zamanlar üstünlük təşkil edən əsas dəyər mənbəyinin istehsal amili kimi torpaq olması ilə bağlı fikirləri təkzib etdi: “Əmək bizim müəyyən etdiyimiz şeylərin dəyərinin daha böyük hissəsini təşkil edir. bu dünyada həzz almaq; və xammal istehsal edən torpaq çətin ki, heç bir şəkildə nəzərə alınmamalı və ya ən çox onun çox kiçik bir hissəsi kimi daxil edilməlidir”. Eyni zamanda, Lokk pulun mahiyyətini və dəyərini müəyyən edilmiş ictimai müqavilənin nəticəsi, o cümlədən pula çevrilən əşyaların dəyəri hesab edirdi (“Qızıl, gümüş və brilyant öz şıltaqlığı və ya şıltaqlığı ilə dəyər verilmiş əşyalardır. Razılaşma, onların həqiqi faydalılığı və həyatı saxlamaq üçün zəruriliyi ilə deyil.” ) Lakin bu, ziddiyyət və ya paradoks sayılmırdı, çünki müəllif müxtəlif obyektlər üçün dəyərin fərqli xarakterini tam olaraq qəbul etmişdir.

 Haqqında 
Klassik siyasi iqtisad (A.Smit, D.Rikardo, K.Marks) bu ziddiyyəti onunla izah edir ki, kütləvi malların qiyməti onların istehlakçı üçün subyektiv dəyərindən çox asılı deyil, obyektiv xərclərdən (orta əmək vaxtı xərcləri) istehsalçı üçün . Bir stəkan suyun çıxarılmasının orta dəyəri almazın çıxarılmasının orta dəyəri ilə müqayisə edilə bilər, necə ki, onların qiymətləri müqayisə oluna bilər (bax: Əməyin dəyər nəzəriyyəsi).

German Henrix Qossen bu ziddiyyəti azalan marjinal faydalılıq qanunu ilə izah etdi (Qossenin birinci qanunu): davamlı istehlak aktı ilə hər bir sonrakı məhsul vahidinin faydalılığı əvvəlkindən aşağı olur, yəni ehtiyac artdıqca marjinal faydalılıq azalır. doymuş. Qiymətə və tələbata təsir edən marjinal faydalılıqdır. Nisbətən desək, ilk stəkan su sizi susuzluqdan xilas edə bilər, onuncusu daha çox yuyulma üçün, yüzüncü isə yəqin ki, döşəmənin yuyulması üçün istifadə olunacaq. Su almazdan daha çox yayılmışdır, buna görə də ona olan ehtiyacı ödəmək almaz ehtiyacını ödəməkdən daha tez baş verir.

Avstriya iqtisadiyyat məktəbi Qossenin fikirlərini marjinal faydalılıq nəzəriyyəsinə çevirdi. Karl Menger hesab edirdi ki, almazın təsadüfən tapılması və ya onu çıxarmaq üçün mədənlərdə minlərlə işçinin zəhməti lazım olub-olmamasının heç bir əhəmiyyəti yoxdur. Üstəlik, praktiki həyatda heç kim bu və ya digər yaxşılığın yaranma tarixini soruşmur. Bundan Menger belə nəticəyə gəlir ki, dəyər nisbətən nadir mal və xidmətləri ən yüksək qiymətləndirən insanların subyektiv qiymətləndirməsindən asılıdır. Beləliklə, Leonardo da Vinçinin rəsm əsəri ilə orta səviyyəli müasir rəssamın eyni miqdarda əmək sərf etdiyi rəsm əsəri fərqli dəyərlərə malik olacaq. Bu, Avstriya məktəbinin nümayəndələrinə bunu inkar etməyə əsas verən əmək dəyər nəzəriyyəsi ilə ziddiyyət təşkil edir. Eyni zamanda, onlar mühüm şərtə məhəl qoymadılar - əmək dəyər nəzəriyyəsi maşınların və avtomatik maşınların istifadəsi (və ya istifadəsinin mümkünlüyü) ilə kütləvi əmtəə istehsalının şərtlərini nəzərdən keçirir. Klassik siyasi iqtisad adətən sənət əsərlərinin, antikvarların və prototiplərin qiymətlərini nəzərə almır və ya bunu dolayı yolla edir.

 İstinadlar 

 Ədəbiyyat 


Kateqoriya:İqtisadiyyat paradoksları