Məxfilik siyasəti

Məxfilik siyasəti və ya Gizlilik siyasəti — tərəfin müştərinin məlumatlarını toplaması, istifadə etməsi, açıqlaması və idarə etməsi yollarının bəzilərini və ya hamısını açıqlayan bəyanat və ya hüquqi sənəd (məxfilik hüququnda). Şəxsi məlumat, şəxsin adı, ünvanı, doğum tarixi, ailə vəziyyəti, əlaqə məlumatları, şəxsiyyət vəsiqəsinin verilməsi və son istifadə tarixi, maliyyə qeydləri, kredit məlumatları, tibbi tarixçəsi kimi fərdi müəyyən etmək üçün istifadə edilə bilən hər hansı bir şey ola bilər.McCormick, Michelle. "New Privacy Legislation." Beyond Numbers 427 (2003): 10-. ProQuest. Web. 27 Oct. 2011 Biznesə gəldikdə, bu, çox vaxt partiyanın topladığı şəxsi məlumatları necə toplaması, saxlaması və yayması ilə bağlı siyasətini bəyan edən bəyanatdır. Müştəriyə hansı xüsusi məlumatların toplandığını və onların məxfi saxlandığını, tərəfdaşlarla paylaşıldığını və ya digər firma və ya müəssisələrə satıldığını bildirir. Məxfilik siyasətləri adətən daha təfərrüatlı və spesifik olan verilənlərdən istifadə bəyanatlarından fərqli olaraq daha geniş, daha ümumiləşdirilmiş yanaşmanı təmsil edir.

Müəyyən məxfilik siyasətinin dəqiq məzmunu qüvvədə olan qanundan asılıdır və coğrafi sərhədlər və hüquqi yurisdiksiyalar üzrə tələblərə cavab verməli ola bilər. Əksər ölkələrin öz qanunvericiliyi və kimin əhatə olunduğu, hansı məlumatların toplana biləcəyi və nə üçün istifadə oluna biləcəyi ilə bağlı təlimatları var. Ümumiyyətlə, Avropada məlumatların mühafizəsi qanunları dövlət sektoru ilə yanaşı özəl sektoru da əhatə edir. Onların məxfilik qanunları dövlət əməliyyatlarına, özəl müəssisələrə və kommersiya əməliyyatlarına şamil edilir.
 Tarixi 
1968-ci ildə Avropa Şurası texnologiyanın insan hüquqlarına təsirini öyrənməyə başladı, kompüter texnologiyasının yaratdığı və əvvəllər geniş yayılmayan yollarla əlaqələndirə və ötürə bilən yeni təhlükələri tanımağa başladı. 1969-cu ildə İqtisadi Əməkdaşlıq və İnkişaf Təşkilatı (İƏİT) şəxsi məlumatların ölkəni tərk etməsinin nəticələrini araşdırmağa başladı. Bütün bunlar şuraya həm özəl, həm də dövlət sektorları tərəfindən saxlanılan fərdi məlumatların qorunması üçün siyasətin işlənib hazırlanmasını tövsiyə etməyə vadar etdi ki, bu da 108-ci Konvensiyaya gətirib çıxardı. 1981-ci ildə Fərdi Məlumatların Avtomatik Emalı Haqqında Fiziki şəxslərin Müdafiəsi Konvensiyası (Konvensiya 108) təqdim edildi. İndiyə qədər qəbul edilmiş ilk məxfilik qanunlarından biri 1973-cü ildə İsveç Məlumat Aktı, ardınca 1977-ci ildə Qərbi Almaniya Məlumatların Mühafizəsi Aktı və 1978-ci ildə Fransa İnformatika, Məlumat Bankları və Azadlıqlar Qanunu idi.

ABŞ-də 1960-cı illərin sonu və 1970-ci illərdən başlayaraq məxfilik siyasəti ilə bağlı narahatlıq Ədalətli Kredit Hesabatı Aktının qəbul edilməsinə səbəb oldu. Bu akt məxfilik qanunu kimi nəzərdə tutulmasa da, istehlakçılara kredit fayllarını araşdırmaq və səhvləri düzəltmək imkanı verirdi. O, həmçinin kredit qeydlərində məlumatların istifadəsinə məhdudiyyətlər qoyurdu. 1960-cı illərin sonlarında bir neçə konqres tədqiqat qrupu avtomatlaşdırılmış şəxsi məlumatların toplanması və digər məlumatlarla uyğunlaşdırılmasının artan asanlığını araşdırdı. Belə qruplardan biri 1973-cü ildə Ədalətli Məlumat Təcrübələri adlı prinsiplər məcəlləsini hazırlayan ABŞ Səhiyyə və İnsan Xidmətləri Departamentinin məsləhət komitəsi idi. Məsləhətçi komitənin işi 1974-cü ildə Məxfilik Aktının qəbul edilməsinə səbəb oldu. ABŞ 1980-ci ildə İqtisadi Əməkdaşlıq və İnkişaf Təşkilatının təlimatlarını imzaladı.

 İstinadlar 

 Əlavə ədəbiyyat 
 Gazaleh, Mark (2008)     Online trust and perceived utility for consumers of web privacy statements, WBS London, 35pp.


Kateqoriya:İnsan hüquqları
Kateqoriya:Kimlik menecmenti
Kateqoriya:Rəqəmsal hüquqlar
Kateqoriya:Kompüter elmləri və cəmiyyət