İngiltərədə yoxsullar haqqında qanunlar

İngiltərədə yoxsullar haqqında qanunlar — İngiltərə və Uelsdə 1587–1598-ci illərdə son orta əsrlər və Tudor dövrünün qanunlarının kodifikasiyası əsasında inkişaf etdirilən yoxsul relyef sistemi idi. Sistem İkinci Dünya Müharibəsindənhttps://az.wikipedia.org/wiki/%C4%B0kinci_D%C3%BCnya_m%C3%BCharib%C9%99si/  Ikinci Dünya Müharibəsi] sonra müasir rifah dövləti yaranana qədər davam etdi.

İngilis Yoxsul Qanunu qanunvericiliyininhttps://web.archive.org/web/20100105105148/http://eh.net/encyclopedia/article/boyer.poor.laws.england 1536-cı ilə qədər izlənilməsi mümkündür, qanunvericilik zəif kasıblarla məşğul olmaq üçün qəbul edildiyi zaman, baxmayaraq ki, çox əvvəllər Plantagenet qanunları avaraların və dilənçilərin səbəb olduğu problemlərlə məşğul idi. İngiltərə və Uelsdəki Yoxsullar Qanununun tarixi adətən iki qanuna bölünür: I Yelizaveta (1558–1603) dövründə qəbul edilmiş Köhnə Yoxsullar Qanunu və 1834-cü ildə qəbul edilmiş, yoxsulların yardım sistemini əhəmiyyətli dərəcədə dəyişdirən Yeni Yoxsul Qanun. Yeni Yoxsullar Qanunu yerli kilsə səviyyəsində təsadüfi idarə olunan sistemi zəif hüquq ittifaqları tərəfindən işçi evlərinin genişmiqyaslı inkişafını təşviq edən yüksək mərkəzləşdirilmiş sistemə dəyişdirdi.

Liberal rifah islahatlarının tətbiqi və dost cəmiyyətlər və həmkarlar ittifaqlarının digər yardım mənbələrinin mövcudluğu, eləcə də Yoxsul Hüquq sistemindən yan keçən mərhələli islahatlar kimi amillər səbəbindən Yoxsul Hüquq sistemi 20-ci əsrin əvvəllərində tənəzzülə uğradı. Yoxsul Qanun sistemi 1948-ci il Milli Yardım Aktına qədər rəsmi olaraq ləğv edilmədi, qanunun bəzi hissələri 1967-ci ilə qədər kitablarda qaldı.

480px|thumb|right

 Tarixi 

 Orta əsrlərin kasıb qanunları 
Ən erkən orta əsr Yoxsullar Qanunu 18 iyun 1349-cu ildə İngiltərə Kralı III Edvard tərəfindən verilmiş və 1350-ci ildə yenidən işlənmiş İşçilərin Sərəncamı idi. Sərəncam 1348–1350-ci illərdə İngiltərədə baş vermiş Qara Ölümün yayılmasına cavab olaraq verilmişdir, o zaman əhalinin təxminən 30–40%-i ölmüşdür. Əhalinin azalması Britaniyanın kənd təsərrüfatı iqtisadiyyatında sağ qalan işçilərə böyük tələbat qoydu. Torpaq sahibləri işçilər üçün rəqabət aparmaq üçün maaşları artırmaq və ya torpaqlarını istifadəsiz buraxmaq seçimi ilə üzləşməli idilər. İşçilərin maaşları artdı və bu, malların istehsalı daha bahalaşdığı üçün iqtisadiyyatda qiymətləri artırmağa məcbur etdi. Qiymətləri cilovlamaq cəhdi, fərman (və sonrakı aktlar, 1351-ci il İşçilərin Nizamnaməsi) işləyə bilən hər kəsdən tələb edirdi; maaşların vəbadan əvvəlki səviyyədə saxlandığını və yeməyin həddindən artıq bahalaşmadığını. İşçilər bu çatışmazlıq şərtlərini işəgötürənlərdən qaçmaq və azad olmaq üçün bir fürsət kimi gördülər, buna görə Edvard III qaçan işçiləri cəzalandırmaq üçün əlavə qanunlar qəbul etdi. Bundan əlavə, Kembric Statusu 1388-ci ildə qəbul edildi və fəhlə və dilənçilərin hərəkətinə məhdudiyyətlər qoydu. 360px|thumb|left

 Tudor yoxsul qanunu 
19-cu əsrin əvvəllərində Yoxsullar Qanununa qarşı müxalifət artdı. 1601 sistemi çox baha başa gəldi və akademik dairələrdə əsas problemləri təşviq edən kimi qəbul edildi. Jeremy Bentham sosial problemlərə intizamlı, cəzalandırıcı yanaşmanı müdafiə edirdi, Tomas Maltusun yazıları isə diqqəti əhalinin həddindən artıq artmasına və qeyri-qanuniliyin artmasına yönəldirdi. David Ricardo "əmək haqqının dəmir qanunu" olduğunu müdafiə etdi. İslahatçıların fikrincə, zəif yardımın təsiri "müstəqil fəhlə"nin mövqeyini sarsıtmaq idi.

Napoleon Müharibələrindən sonrakı dövrdə bir neçə islahatçı "kasıblar evi" funksiyasını çəkindirici iş evi modelinə çevirdi. Bu dövrdə əngəlləyici iş yerlərindən birincisi Nottingemşir ştatının Bingham şəhərində idi. İkincisi, Becherin Southwell-dəki iş evi idi, indi Milli Trest tərəfindən idarə olunur. Southwell-də nəzarətçi Corc Nikolls islah edilmiş sistemdə Yoxsul Hüquq Müvəkkili olmalı idi. Yoxsul Qanunlar üzrə Seçilmiş Komitənin 1817-ci il Hesabatı Yoxsul Qanunun özünü yoxsulluğa səbəb olduğu kimi qınadı.

Yeni Yoxsullar Qanununun tətbiqi də müxalifətlə nəticələndi. Yoxsullar haqqında qanunlarn Əməliyyatı üzrə Kral Komissiyasına sübut verən bəziləri mövcud sistemin adekvat olduğunu və yerli ehtiyaclara daha uyğunlaşa bildiyini irəli sürdülər. Bu arqument İngiltərənin sənaye şimalında və açıq havada relyefin tsiklik işsizliklə mübarizə aparmaq üçün daha təsirli bir üsul olduğu, eləcə də daha sərfəli üsul olduğu tekstil sənayelərində ən güclü idi. Yoxsul Hüquq komissarları 1837-ci ildə iqtisadi depressiya zamanı yüksək işsizliyin olduğu Lancashire və West Riding of Yorkshire-də ən böyük müqavimətlə üzləşdilər. Yeni Yoxsullar Qanunu londonluların yerli işlərdən az anlayışı olan müdaxiləsi kimi qəbul edildi. Müxalifət qeyri-adi güclü idi, çünki On Saat Hərəkatına qarşı komitələr artıq formalaşmışdı, Richard Oastler, Cozef Rayner Stephens və Con Fielden kimi On Saat kampaniyasının liderləri Anti-Kasıb Qanun kampaniyasının liderləri oldular. "Qətl kitabı" nəşr olundu və işxana sisteminə müxalifət yaratmaq məqsədi daşıdı. Yoxsul Hüquq Müvəkkilləri haqqında şayiələr və təbliğat yayaraq, iş evlərində körpələrin öldürüldüyünü iddia edən broşürlər nəşr olundu. Yoxsullar Qanununa qarşı çıxmaq iş evlərinin inkişafını ləngitməkdə bəzi uğurlar qazandırdı və Stockportdakı bir iş evi iğtişaşçıların izdihamı tərəfindən hücuma məruz qaldı. Bir çox Qəyyumlar Şurası köhnə sistemdə davam etməkdə qərarlı olduğu üçün Yoxsul Hüquq Komissiyası bəzi şuralara Köhnə Yoxsul Qanuna əsasən yardım göstərməyə davam etmək hüququ verdi. Bununla belə, Yeni Yoxsul Qanununa qarşı hərəkat qısa ömürlü oldu və bir çoxları bunun əvəzinə Çartizmə üz tutdu.

 Şotlandiya və İrlandiya 
Əlavə məlumat: Şotlandiyanın yoxsul qanunları və İrlandiyanın yoxsul qanunları Şotlandiya və İrlandiyanın Yoxsul Hüququ sistemləri İngiltərə və Ueli əhatə edən İngilis Yoxsul Hüquq sistemindən fərqli idi, baxmayaraq ki, İrlandiya qanunvericiliyinə İngilis Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktı güclü təsir göstərmişdir. Şotlandiyada Yoxsul Hüquq sistemi 1845-ci il tarixli Şotlandiya Yoxsul Hüququ Qanunu ilə islah edildi. İrlandiyada 1838-ci il tarixli İrlandiyalı Yoxsul Qanun Aktı yoxsullara nəzarəti və onların rifahı üçün qanuni əsaslarla məsuliyyəti öz üzərinə götürmək üçün ilk cəhd idi. Fövqəladə sıxlıq səbəbindən İrlandiyadakı iş evləri İrlandiya aclığı zamanı qəbulu dayandırdı və getdikcə daha çox açıq havaya müraciət etdi. Mühacirət bəzən ev sahibləri tərəfindən yoxsul yardımın dəyərini aşağı saxlamaq və izafi əməyin aradan qaldırılması üsulu kimi istifadə olunurdu. İrlandiya Müstəqillik Müharibəsindən sonra aparılan islahatlar İrlandiya Azad Dövlətinin yurisdiksiyasında Qəyyumlar Şuralarının ləğvi və onların Sağlamlıq üzrə İlçe Şuraları ilə əvəzlənməsi ilə nəticələndi.

 Tarixşünaslıq 
Əsas məqalə: Yoxsul qanunların tarixşünaslığı yoxsullar haqqında qanunlarn tarixşünaslığı bir neçə fərqli mərhələdən keçmişdir. Yoxsullar haqqında qanunlarn "ənənəvi" və ya "pravoslav" hesabı Köhnə Yoxsul Qanunun çatışmazlıqlarına diqqət yetirir. Bu erkən tarixşünaslıq sistemin müvəffəqiyyətlə yenidən qurulmasında təsirli oldu. Mark Blaug "Köhnə Yoxsul Qanununun Mifi və Yeninin Yaradılması" əsərində Yoxsul Qanunun ilk revizionist təhlilini təqdim edir, Köhnə Yoxsul Qanunun kənd təsərrüfatı işçilərinin səmərəliliyini azaltmadığını, əmək haqqını aşağı salmadığını, icarə haqqını azaltmadığını və tarif ödəyicilərinin yükünü çətinləşdirmədiyini şərh edir. Blaug iddia edir ki, Köhnə Yoxsullar Qanunu "sürətlə böyüyən, lakin hələ də inkişaf etməmiş iqtisadiyyatın geridə qalan kənd sektorunda struktur işsizlik və qeyri-standart əmək haqqı problemləri ilə məşğul olmaq üçün" bir cihaz idi. Tarixçiləri narahat edən Yoxsul Qanunun digər sahələrinə İkinci Böyük İslahat Aktının Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktına nə dərəcədə töhfə verdiyi və Yeni Yoxsul Qanundan sonra açıq hava relyefinin nə dərəcədə ləğv edildiyi daxildir. İngilis Yoxsul Hüququ sisteminin mənşəyini dilənçilərə və avaralığa aid son orta əsr qanunlarına aid etmək olar, lakin Yoxsul Hüquq sistemi yalnız Tudor dövründə kodlaşdırıldı. Tudor İslahatı zamanı monastırların ləğvindən əvvəl, monastırlar zəif yardımın əsas mənbəyi idi, lakin onların ləğvi zəif relyefin əsasən könüllü əsasdan kilsə səviyyəsində toplanan məcburi vergiyə keçməsi ilə nəticələndi. Erkən qanunvericilik, xüsusən Qara Ölümdən sonra işçi qüvvəsi çatışmazlığı zamanı avaralar və əmək qabiliyyətli işlərlə məşğul idi.

Tudor VII Henrixin hakimiyyəti dövründə yaranan problemi həll etməyə çalışır. 1495-ci ildə Parlament Avaralar və Dilənçilər Qanununu qəbul edərək, "Avaralar, boş və şübhəli şəxslər üç gün və üç gecə anbarda saxlanılmalı və çörək və sudan başqa heç bir şeyə sahib olmayacaqlar və sonra şəhərdən çıxarılacaqlar. İşə yarayacaq hər bir dilənçi, ən yaxşı yerdə qaldığı, doğulduğu və ya ağrıya görə yaşadığı Yüzlüyə müraciət etməlidir." Baxmayaraq ki, bu, işsizlərə qayğı yükünü işə götürə bildiklərindən daha çox uşaq doğuran icmalara qaytarsa da, yoxsulluq problemini dərhal həll edə bilmədi; o, sadəcə olaraq gözdən süpürüldü və ya şəhərdən şəhərə köçürüldü. Üstəlik, avaralarla işsizlər arasında heç bir fərq qoyulmurdu; hər ikisi sadəcə olaraq "möhkəm dilənçilər" kateqoriyasına aid edildi, cəzalandırılmalı və davam etdirilməlidir.
250px|thumb|right
1530-cu ildə, VIII Henrixin hakimiyyəti dövründə boşluqları "bütün əxlaqsızlıqların anası və kökü" kimi təsvir edən və avaraların cəzası olaraq qamçıların ehtiyatı əvəz etməsini əmr edən bir elan verildi. Bu dəyişiklik gələn il 1531-ci il Vagabonds Aktında bir mühüm dəyişikliklə təsdiqləndi: o, sülh hakimlərinə imkansız yoxsullara dilənməli olduqları bir ərazini təyin etməyə yönəltdi. Ümumiyyətlə, imkansız kasıblar üçün dilənmək icazəsi yalnız əlillərə, xəstələrə və qocalara verilirdi. Yaşadığı ərazidən dilənçiliklə məşğul olan imkansız adamı iki gün gecə-gündüz bulaqlarda, çörək və su ilə həbs etməli, sonra isə dilənmək icazəsi olduğu yerə qayıtmağa and içməli idi. Güclü bir dilənçi döyülməli və doğulduğu və ya üç il ərzində sonuncu yaşadığı yerə qayıtmağa and içməli və orada özünü əməklə məşğul etməli idi. Sağlam adamın sadəcə iş tapa bilməməsi üçün hələ də heç bir təminat verilmədi. Bütün əmək qabiliyyətli işsizlər eyni kateqoriyaya aid edildi. İş tapa bilməyənlərin çətin seçimi var idi: ac qalmaq və ya qanunu pozmaq. 1535-ci ildə işsizlik problemi ilə məşğul olmaq üçün ictimai işlər sisteminin yaradılmasını, gəlir və kapital vergisi hesabına maliyyələşdirilməsini tələb edən qanun layihəsi hazırlanmışdır. Bir il sonra qəbul edilən qanun avaraların qamçılanmasına icazə verdi.

Londonda yoxsulların böyük bir kütləsi var idi və Reformasiya yoxsulları təmin etmək üçün istifadə olunan bəzi infrastrukturu ləğv etməklə hədələdi. Nəticədə kral VIII Henrix 1544-cü ildə Müqəddəs Barfolomey xəstəxanasının və 1552-ci ildə Müqəddəs Tomas xəstəxanasının təmir xərclərini London vətəndaşlarının ödəməsi şərti ilə yenidən bağışlamağa razılıq verdi. Bununla belə, şəhər könüllü töhfələrdən kifayət qədər gəlir əldə edə bilmədi, buna görə də 1547-ci ildə kilsədə bazar günü yığımlarını yoxsullar üçün məcburi yığımla əvəz edən ilk dəqiq məcburi Yoxsulluq dərəcəsini təsis etdi. 1555-ci ildə London işləyə bilən, lakin iş tapa bilməyən yoxsulların sayı ilə getdikcə daha çox narahat oldu, buna görə də o, Bridewelldəki Kral Sarayında yoxsulların sığınacaq ala və papaq tikmə, quş tükü çarpayısı və məftil çəkmə sahələrində işləyə biləcəyi ilk İslah Evini (iş evinin sələfi) qurdu.

VI Edvardın dövründə əmək qabiliyyətli yoxsullar üçün həyat daha da çətinləşdi. Vagabonds Act 1547 qəbul edildi ki, avaralar cinayət qanununun daha ekstremal müddəalarından bəzilərinə, yəni iki il qulluğa və birinci cinayətə görə cəza olaraq "V" hərfi ilə damğalanmaya, ikinci cinayətə görə isə ölümə məhkum edildi. Sülh hakimləri cəzanı tam tətbiq etməkdən çəkindilər. 1552-ci ildə Edvard VI hər bir kilsədə "Sədəqə toplayan" vəzifəsini təyin edən və lisenziyalı yoxsulların reyestrini yaradan 1552 saylı Yoxsullar Qanununu qəbul etdi. Kilise kolleksiyalarının indi bütün yoxsulları azad edəcəyi ehtimalı altında dilənçilik tamamilə qadağan edildi.

I Meridən sonra VI Edvardın varisi olan I Yelizaveta hökuməti də sərtliyə meyilli idi. 1572-ci ildə qəbul edilmiş bir qanun, cinayətkarların birinci cinayətə görə qulağından yandırılmasını və israrlı dilənçilərin asılmasını tələb edirdi. Bununla belə, Qanun həm də "peşəkar dilənçi" ilə öz günahı olmadan işsizlər arasında ilk aydın fərqi qoydu. Hökmdarlığının əvvəlində I Yelizaveta kasıblara kömək etməyə yönəlmiş qanunlar da qəbul etdi. Məsələn, 1563-cü ildə onun Kasıblara Yardım Aktı yoxsul kolleksiyalara töhfə vermək qabiliyyətinə malik olan bütün kilsə sakinlərini tələb edirdi [aydınlaşdırma tələb olunur]. "Öz iradəsi ilə yoxsullara öz qabiliyyətlərinə uyğun olaraq həftəlik yardım etməkdən inadla imtina edənlər" sülh məhkəmələrinə bağlana bilər və 10 funt sterlinq cərimə edilə bilər. Bundan əlavə, 1572-ci il Vagabonds Act Sülh Ədalətlərinə imkansız olan yoxsulları araşdırmaq və qeydiyyata almaq, onların yardımı üçün nə qədər pul tələb olunduğunu müəyyən etmək və sonra kilsə sakinlərini həftəlik müvafiq məbləğ üçün qiymətləndirmək imkanı verdi. Yoxsullar Qanunu 1575, şəhərlərdən yoxsulların işləməsi üçün "yun, çətənə, kətan, dəmir və digər əşyaların səlahiyyətli ehtiyatı" yaratmağı və inadkar və ya diqqətsiz işçilərin işləməyə məcbur edilə biləcəyi və buna uyğun olaraq cəzalandırıla biləcəyi işdən imtina edənlər üçün islah evləri yaratmağı tələb etdi.

Yoxsullara yardımın ilk tam kodu 1597-ci il tarixli Yoxsullara Yardım Aktında və "layiq yoxsullar" üçün bəzi müddəalar nəhayət 1601-ci il Yoxsullara Yardım Aktında hazırlanmışdır. Yelizaveta kasıb hüquq sisteminin daha yaxın mənşəyi 16-cı əsrdə İngiltərənin iqtisadi vəziyyətinin pisləşməsi idi. Tarixçi Corc Boyer, İngiltərənin bu dövrdə əhalinin artımı, sikkələrin ucuzlaşması və Amerika gümüşünün daxil olması səbəbindən sürətli inflyasiyaya məruz qaldığını söylədi. 1595–1598-ci illər arasında məhsuldarlığın zəif olması yoxsulluğun sayının artmasına səbəb oldu, monastırların və dini gildiyaların ləğvindən sonra xeyriyyəçilik azaldı.

 Yeni bir müstəmləkə həlli 
1580-ci illərin əvvəllərində, əvvəlcə İrlandiyada, sonra isə Şimali Amerikada ingilis müstəmləkəçiliyi sxemlərinin inkişafı ilə yoxsulların vəziyyətini yüngülləşdirmək üçün yeni bir üsul təklif edildi və zaman keçdikcə əhəmiyyətli dərəcədə istifadə edildi. Tacir və müstəmləkəçiliyin tərəfdarı Corc Pekhem o vaxtkı daxili şəraiti qeyd etdi; "Bu gün çoxlu sayda insanlar var ki, həyatlarını təhlükəyə atmaqla kifayətlənə bilsinlər və mülklərini dəyişdirmək ümidi ilə maaş almadan yalnız ət, içki və geyim üçün xidmət edə bilərlər." Bununla, o, müqaviləli xidmət institutunun nəyə çevrildiyini ilk təklif etmiş ola bilər. Eyni zamanda Richard Hakluyt "Divers Voyages" kitabına yazdığı ön sözdə ingilis əkinçiləri "Arılar…kapitanları tərəfindən xaricə sürünmək üçün yola salınır"a bənzədir; yoxsulları aləmdən "çıxarmağı" tövsiyə edir. Hakluyt həmçinin əhatə dairəsini genişləndirir və əlavə olaraq həbsxanaları boşaltmağı və onları Yeni Dünyaya göndərməyi tövsiyə edir. 1619-cu ilə qədər Virciniyanın müqaviləli xidmət sistemi tam inkişaf etdiriləcək və sonrakı koloniyalar bu metodu müxtəlif şərtlərə və vaxtlara uyğun dəyişikliklərlə qəbul edəcəklər. İngilis cəza nəqliyyatı tezliklə həyata keçiriləcək və 1717 Nəqliyyat Aktı ilə subsidiyalaşdırılmış hökumət səyinə çevriləcəkdir.

 Köhnə Yoxsul Qanunu 
1601-ci il Elizabethan Yoxsul Qanunu, 1597-ci il Kasıblara Yardım Aktında yer alan yoxsul yardımın əvvəlki təcrübələrini rəsmiləşdirdi, lakin tez-tez Köhnə Yoxsul Qanun sisteminin başlanğıcı kimi qeyd olunur. Kilise səviyyəsində idarə olunan, tarif ödəyicilərindən yerli tariflərin tutulması ilə ödənilən bir sistem yaratdı. İşləmək üçün çox xəstə və ya qoca olanlar, "impotent yoxsullar" üçün yardım ödəniş və ya yemək ("kilsə çörəyi") və ya açıq hava yardımı kimi tanınan geyim şəklində idi. Bəzi yaşlı insanlar kilsə sədəqə evlərində yerləşdirilə bilər, baxmayaraq ki, bunlar adətən özəl xeyriyyə təşkilatları idi. Bu arada, işləməkdən imtina edən əmək qabiliyyətli dilənçilər tez-tez İslah Evlərinə yerləşdirilir, hətta münasibətlərini düzəltmək üçün döyülürdülər. İşxanada çoxlu əmək qabiliyyətli yoxsullar üçün təminat nisbətən qeyri-adi idi və əksər iş evləri sonralar inkişaf etdi. 1601-ci il qanunu deyirdi ki, valideynlər və uşaqlar bir-birlərinə cavabdehdirlər, yaşlı valideynlər uşaqları ilə birlikdə yaşayacaqlar.

Köhnə Yoxsul Qanunu kilsə əsaslı bir sistem idi; Kilise kilsəsinin ətrafındakı əraziyə əsaslanan təxminən 15.000 belə kilsə var idi. Sistem yoxsulların nəzarətçilərinin despotik davranışına icazə verdi, lakin yoxsulların nəzarətçiləri öz yoxsullarını tanıyacaqları üçün onlar layiqli və layiq olmayan yoxsullar arasında fərq qoymağa qadir hesab edilirdilər ki, bu sistemi həm daha humanist, həm də başlanğıcda daha səmərəli edir. Elizabeth dövründə yoxsullar qanunu əhalinin hər kəsin hamını tanıması üçün kifayət qədər kiçik olduğu bir vaxtda fəaliyyət göstərdi, buna görə də insanların vəziyyəti məlum olacaq və boş kasıblar kilsələrin yoxsul dərəcəsini iddia edə bilməyəcəklər. Sistem sosial sabitliyi təmin etdi, lakin 1750-ci ilə qədər əhalinin artımı, daha çox hərəkətlilik və regional qiymət dəyişikliklərinin öhdəsindən gəlmək üçün uyğunlaşdırılmalı idi.
360px|thumb|left
1601-ci il Qanunu müvəqqəti olaraq işsiz qalan "məskunlaşmış" yoxsullarla məşğul olmağa çalışırdı — onların qapalı və ya açıq havada relyefi qəbul edəcəyi güman edilirdi. Tarixdə bu dövrdə heç bir relyef üsulu sərt hesab edilməmişdir. Akt mülki asayiş üçün təhlükə hesab edilən dilənçilərlə bağlı olmalı idi. Qanun yoxsulluğun zəruri hesab edildiyi bir vaxtda qəbul edildi, çünki yoxsulluq qorxusu insanları işləməyə məcbur etdi. 1607-ci ildə hər mahalda İslah Evi yaradıldı. Bununla belə, bu sistem 1601-ci il sistemindən ayrı idi, burada məskunlaşmış yoxsullar və "sərgərdanlar" arasında fərq qoyulurdu. Qanunun tətbiqində çox fərqlilik var idi və yoxsullar üçün adətən şəhərlərdə yerləşən daha səxavətli kilsələrə doğru köç etmək meyli var idi. Bu, 1662 saylı Yoxsullara Yardım Aktı kimi də tanınan 1662 saylı Məskunlaşma Aktına gətirib çıxardı, bu, yalnız bir kilsənin müəyyən edilmiş sakinlərinə kömək etməyə icazə verdi; əsasən doğum, evlilik və şagirdlik yolu ilə. Təəssüf ki, qanunlar əməyin hərəkətliliyini azaltdı və kasıbları iş tapmaq üçün kilsələrini tərk etməkdən çəkindirdi. Onlar həmçinin sənayeni qısa müqavilələr (məsələn, 364 gün) yaratmağa təşviq etdilər ki, işçi zəif yardım üçün uyğun ola bilməz.

Kasıb ərizəçi hesablaşmanı sübut etməli idi. Əgər bunu edə bilməsələr, doğulduqları yerə ən yaxın olan kilsəyə və ya hansısa əlaqəni sübut edə biləcəkləri yerə köçürülürdülər; bəzi yoxsullar yüzlərlə mil köçürüldü. Yolda keçdikləri kilsələrin onlara görə heç bir məsuliyyəti olmasa da, ən azı bir gecə yemək, içki və sığınacaq təmin etməli idilər. 1697-ci ildə yalvaranların sağ çiynində naxışlı "P" hərfi və kilsəsinin baş hərfi olan qırmızı və ya mavi parçadan "nişan" taxmağı tələb edən qanun qəbul edildi. Ancaq bu təcrübə tezliklə istifadə edilmədi.

İşçixana hərəkatı 17-ci əsrin sonunda 1696-cı ildə Parlament Aktı ilə əsası qoyulmuş Kasıbların Bristol Korporasiyasının yaradılması ilə başladı. Korporasiya mənzil və kasıbların qayğısını kiçik cinayətkarlar üçün islah evi ilə birləşdirən bir iş evi yaratdı. Bristoldan nümunə götürərək, növbəti iki onillikdə daha on iki şəhər və şəhər oxşar korporasiyalar yaratdı. Bu korporasiyalar xüsusi qanun tələb etdiyi üçün kiçik şəhərlər və fərdi kilsələr üçün uyğun deyildi.

1714-cü ildə Olney, Bukingemşir kilsəsindən başlayaraq, bir neçə onlarla kiçik şəhər və ayrı-ayrı kilsələr heç bir xüsusi qanuni icazə olmadan öz institutlarını qurdular. Bunlar Cənubi Midlenddə və Esseks qraflığında cəmləşmişdi. 1710-cu illərin sonlarından etibarən Xristian Biliklərinin Təşviqi Cəmiyyəti paroxial işçi evləri ideyasını təbliğ etməyə başladı. Cəmiyyət bu mövzuda bir neçə broşura nəşr etdi və Ser Edvard Knatchbullu 1723-cü ildə parlament vasitəsilə Workhouse Test Aktını idarə etmək üçün etdiyi uğurlu səylərdə dəstəklədi. Akt həm tək kilsələr tərəfindən, həm də iki və ya daha çox kilsə arasında birgə müəssisələr kimi paroxial iş evlərinin yaradılması üçün qanunvericilik səlahiyyəti verdi. Daha da əhəmiyyətlisi, Qanun milli auditoriyaya işçi evlərinin yaradılması ideyasını təbliğ etməyə kömək etdi. 1776-cı ilə qədər İngiltərə və Uelsdə təxminən 100.000 yoxsulun yaşadığı 1.912 kilsə və korporasiya işçi evi yaradılmışdı. Ola bilsin ki, bir milyon insan əsrin sonunda bir növ kilsə yoxsul yardımı alırdı. Baxmayaraq ki, bir çox kilsə və pamflet yazıçıları kasıbların iş evlərində əməyindən pul qazanmağı gözləsələr də, iş evlərində məskunlaşmağa məcbur olan insanların böyük əksəriyyəti xəstələr, qocalar və ya uşaqlar idi ki, onların əməyi gəlirsiz idi. Kasıbların tələbləri, ehtiyacları və gözləntiləri həm də iş evlərinin uşaq bağçası, gecə sığınacağı, qocalar palatası və uşaq evinin funksiyalarını birləşdirərək ümumi sosial siyasət institutu xarakteri almasını təmin etdi. 1782-ci ildə Tomas Gilbert nəhayət, yalnız yaşlılar və zəiflər üçün yoxsul evlər quran və əmək qabiliyyətli insanlar üçün açıq havada relyef sistemi tətbiq edən Qanunu qəbul etməyə müvəffəq oldu. Bu, Speenhamland sisteminin inkişafı üçün əsas oldu, bu da aşağı maaşlı işçilər üçün maliyyə təminatını təmin etdi. Məskunlaşma Qanunları, 1795-ci il tarixli Məskunlaşma Aktı ilə dəyişdirildi, bu da məskunlaşmamış şəxslərin yardım üçün müraciət etmədikləri təqdirdə köçürülməsinə mane oldu. Yoxsul qanunlarının tarixi və hazırkı vəziyyətinin tədqiqi Maykl Nolan tərəfindən 1805-ci ildə "Kasıblara kömək və məskunlaşma üçün qanunlar traktatı"nda aparılmışdır. Əsər Nolanın sağlığında üç sonrakı nəşrə gedəcəkdi (Nolan 1820-ci ildə Barnstaple üçün millət vəkili seçildi) və həm parlament daxilində, həm də parlamentdən kənarda müzakirələri qızışdırdı.

Napoleon müharibələri zamanı İngiltərəyə ucuz taxıl idxal etmək çətinləşdi və bu da çörəyin qiymətinin artmasına səbəb oldu. Maaşlar da artmadığından, bir çox kənd təsərrüfatı işçisi yoxsulluğa düçar oldu. 1814-cü ildə sülhün ardınca Lord Liverpulun Tori hökuməti taxılın qiymətini süni şəkildə yüksək saxlamaq üçün Qarğıdalı Qanunlarını qəbul etdi. 1815-ci ildə böyük sosial iğtişaşlar yaşandı, çünki Fransa müharibələrinin sonu sənaye və kənd təsərrüfatı depressiyasını və yüksək işsizliyi gördü. Yoxsulluğa sosial münasibət 1815-ci ildən sonra dəyişməyə başladı və sistemin əsaslı təmiri nəzərdən keçirildi. Yoxsul Qanun sistemi azad bazarı təhrif etdiyi üçün tənqid edildi və 1816-cı ildə Parlament Seçmə Komitəsi Sturges-Bourne Aktlarının qəbul edilməsi ilə nəticələnən sistemin dəyişdirilməsinə baxdı. 1817-ci ildə "Birləşmiş Krallıqda ictimai işlərin və balıqçılığın aparılması və Böyük Britaniyada yoxsulların məşğulluğu üçün məhdud məbləğdə xəzinə veksellərinin və Konsolidasiya edilmiş Fonddan Pul Avansının buraxılmasına icazə vermək üçün" Yoxsul Məşğulluq Aktının qəbulu da baş verdi. 1820-ci ilə qədər, Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktı qəbul edilməzdən əvvəl, yoxsul relyefin spiral xərclərini azaltmaq üçün artıq iş yerləri tikilirdi. Boyer, əmək qabiliyyətli kişilərə verilən relyefin tədricən artmasının bir neçə mümkün səbəblərini, o cümlədən qapalı hərəkət və yun əyirmə və krujeva istehsalı kimi sənayelərdə azalma təklif edir. Boyer həmçinin iddia edir ki, fermerlər əmək xərclərinin bir hissəsini vergi ödəyicisinin üzərinə köçürmək üçün zəif qanun sistemindən istifadə edə biliblər.

 Yoxsullar Qanunu üzrə Kral Komissiyası 
300px|thumb|right
1832-ci ildə Yoxsullar haqqında qanunlarn Əməliyyatı üzrə Kral Komissiyası Yelləncək üsyanlarının geniş şəkildə məhv edilməsi və maşınların sındırılmasından sonra yaradılmışdır. Hesabat Nassau Uilyam Senior da daxil olmaqla doqquz nəfərdən ibarət komissiya tərəfindən hazırlanmış və katib vəzifəsində Edvin Çadvik tərəfindən hazırlanmışdır. Kral Komissiyasının əsas qayğıları Maltusçuların təsirini əks etdirən qeyri-qanunilik (yaxud "əclaf") və Köhnə Yoxsullar Qanununun tətbiqlərinin müstəqil fəhlənin mövqeyini sarsıtması qorxusu idi. İki praktika xüsusi narahatlıq doğururdu: nəzarətçilərin kasıbları ucuz işçi qüvvəsi kimi işə götürdüyü "dövlətçi" sistemi və aşağı əmək haqqını heç bir güzəşt olmadan subsidiya edən Speenhamland sistemi. Hesabatda belə nəticəyə gəlindi ki, mövcud Yoxsul Qanunlar tələb və təklifin təbii qanunlarına müdaxilə edərək ölkənin çiçəklənməsinə xələl gətirir, mövcud zəif yardım vasitələri işəgötürənlərə əmək haqqını aşağı salmağa imkan verir və yoxsulluğun özü qaçılmazdır.

Komissiya Yeni Qanunun iki əsas prinsiplə tənzimlənməsini təklif etdi:

 "Daha az uyğunluq": kasıbın iş evindən kənarda ən yoxsul azad işçinin vəziyyətindən daha pis şəraiti olan bir iş evinə girməli olması.
 "Iş evi testi", bu relyef yalnız iş evində mövcud olmalıdır. İslah edilmiş iş evləri çağırışsız olmalı idi ki, onlardan kənarda öhdəsindən gələ bilən hər kəs bir evdə olmamağı seçsin. Qanun təqdim olunanda, lakin qismən sulandırılmışdı. İş evi testi və "daha az uyğunluq" ideyası heç vaxt qeyd edilmədi və Kral Komissiyasının açıq hava relyefinin (iş evindən kənarda verilən relyef) ləğv edilməsi tövsiyəsi heç vaxt həyata keçirilmədi. Hesabatda yaşlılar, şikəstlər, uşaqlar, əmək qabiliyyətli qadınlar və əmək qabiliyyətli kişilər üçün ayrıca iş yerləri tövsiyə olunurdu. Hesabatda həmçinin bildirilib ki, işçi evlərinin xərclərini yaymaq üçün kilsələr birliklərə qruplaşdırılmalı və bu tədbirləri həyata keçirmək üçün mərkəzi orqan yaradılmalıdır. Earl Grey tərəfindən yaradılmış Yoxsul Hüquq Komissiyası hesabatını yazmaq üçün bir il çəkdi, tövsiyələr hər iki əsas partiya Whigs və Tori tərəfindən Parlamentin dəstəyindən asanlıqla keçdi. Qanun layihəsi 1834-cü ildə kralın razılığını qazandı. Qanun layihəsinə qarşı çıxan bir neçə nəfər utilitarizmin əsas fəlsəfəsindən çox onun gətirəcəyi mərkəzləşmədən daha çox narahat idi.

 Yeni Kasıb Qanun 
Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktı 1834-cü ildə Lord Melburn hökuməti tərəfindən qəbul edildi və iki il əvvəl öz nəticələrini təqdim edən Kral Komissiyasının nəticələrini əsasən həyata keçirdi. Yeni Yoxsullar Qanunu "bütün on doqquzuncu əsrin ən geniş əhatəli qanunvericilik aktlarından" biri və "dövrün əsas Whig-Benthamite islahat qanunvericiliyinin klassik nümunəsi" hesab olunur. Qanun tarif ödəyicilərinin yükünü azaltmaq məqsədi daşıyırdı və Whig hökumətinin Böyük İslahat Aktı ilə seçilən siniflərin səslərini qazanmaq cəhdi kimi qəbul edilə bilər. "Dəyişiklik aktı" olaraq etiketlənməsinə baxmayaraq, o, mövcud sistemi tamamilə yenidən nəzərdən keçirdi və sistemin milli fəaliyyətinə nəzarət etmək üçün Zəif Hüquq Komissiyası yaratdı. Buraya kiçik kilsələrin yoxsul hüquq ittifaqlarının yaradılması və yoxsul yardım üçün hər bir ittifaqda işçi evlərinin tikilməsi daxildir. Qanunvericiliyin məqsədi tarif ödəyicilərinin xərclərini azaltmaq olsa da, islah olunmayan sahələrdən biri də orta təbəqələrə sahib olan əmlakdan "zəif dərəcə"nin tutulması yolu ilə ödənilməyə davam edən Yoxsul Hüquq sisteminin maliyyələşdirilməsi üsuludur.

Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktı açıq havada relyefin bütün formalarını qadağan etməsə də, o, heç bir əmək qabiliyyətli şəxsin iş evindən başqa Yoxsul Qanunun orqanlarından pul və ya digər yardım ala bilməyəcəyini bildirir. İnsanları iddia etməkdən çəkindirmək üçün iş evlərindəki şərtlər sərtləşdirilməli idi. Hər bir kilsədə işçi evləri tikilməli idi və kilsələr çox kiçik olsaydı, kilsələr zəif hüquq ittifaqları yaratmaq üçün birləşə bilərdi. Yoxsul Hüquq Müvəkkilləri Qanunun icrasına nəzarət etmək üçün məsuliyyət daşımalı idilər.

Müxtəlif səbəblərdən Qanunun bəzi şərtlərini tətbiq etmək mümkün olmayıb. Bəzi hallarda aclıq çəkən yoxsullar olmadan daha az uyğunluq mümkün deyildi və tarif ödəyicilərinin çəkdiyi iş evlərinin tikintisinin yüksək qiyməti açıq havada relyefin populyar alternativ olaraq qalması demək idi. Açıq havada relyefi qadağan etmək səylərinə baxmayaraq, kilsələr bunu yoxsulluqla mübarizə üçün daha sərfəli üsul kimi təklif etməyə davam etdilər. Açıq Havada Əmək Testi Sərəncamı və Çöldə Yardım Qadağası Sərəncamı həm insanların iş otağından kənarda yardım almasının qarşısını almağa çalışmaq üçün verilmişdir.

Yeni Düzəliş İngiltərənin sənaye şimalına tətbiq edildikdə (qanun heç vaxt nəzərdən keçirmədiyi sahə), sistem fəlakətli şəkildə uğursuz oldu, çünki bir çoxları tənəzzüllər və ya səhm tələblərinin azalması, sözdə "dövri işsizlik" səbəbindən müvəqqəti olaraq işsiz qaldılar və yeganə yardım üsulu olmasına baxmayaraq, iş otağına girmək istəmirdilər. Nottingham da qanundan azad edildi və açıq havada rahatlama təmin etməyə davam etdi.

Sistemin sui-istifadələri və çatışmazlıqları Çarlz Dikkensin və Frensis Trollopenin romanlarında, daha sonra isə Cek Londonun "Uçurumun adamları"nda sənədləşdirilmişdir. İslahatçıların istəklərinə baxmayaraq, Yeni Yoxsul Qanun İş Evini çöldəki həyat qədər pis edə bilmədi. Əsas problem ondan ibarət idi ki, işxana məhbuslarının qida rasionunu çöldə gözlədiklərindən "daha az uyğun" etmək üçün məhbusları məqbul səviyyədən artıq ac saxlamaq lazımdır. Məhz bu səbəbdən işxanalara girişi əngəlləmək üçün başqa yollar tapıldı. Bu tədbirlər həbsxana tipli uniformaların tətbiqindən tutmuş "məhkumların" həyətlərə ayrılmasına qədər uzanırdı – burada adətən kişi, qadın, oğlan və qızlar üçün həyətlər olurdu.

1846-cı ildə Andover İttifaqının iş evindəki şəraitin qeyri-insani və təhlükəli olduğu aşkar edilən Andover iş evi qalmaqalı hökumətin nəzərdən keçirilməsinə və Yoxsul Hüquq Komissiyasının ləğvinə səbəb oldu ki, bu komissiya Yoxsul Hüquq Şurası ilə əvəz olundu, bu isə o demək idi ki, Parlament Komitəsi Yoxsul Qanunu idarə etməli idi, kabinet naziri başçılıq etməlidir. Buna baxmayaraq, Haddersfild iş evində yoxsullara qarşı qeyri-insani rəftarla bağlı daha bir qalmaqal baş verdi.

 Yeni Yoxsul Qanunundan sonra 
180px|thumb|right
1847-ci ildən sonra Yoxsul Hüquq Komissiyası yoxsul Hüquq Şurası ilə əvəz olundu. Bunun səbəbi Andover iş evi qalmaqalı və Andover birliyinə cavabdeh olan Henry Parker-in tənqidi, habelə Somerset House-da Çadvikin Kasıb Hüquq Müvəkkili ola bilməməsi nəticəsində yaranan gərginlik idi. Yoxsul Qanun 1834-cü ildə artan xərclər səbəbindən dəyişdirildi. 1858-ci ildə yaradılan Workhouse Visiting Society, iş evlərindəki şəraiti vurğuladı və iş evlərinin daha tez-tez yoxlanılmasına səbəb oldu. Yoxsulluğun maliyyə yükünü ayrı-ayrı kilsələrə deyil, bütün ittifaqlara yükləmək üçün 1865-ci il Birlik Ödəniş Aktı qəbul edildi. Qəyyumlar şuralarının əksəriyyəti orta təbəqədən ibarət idi və aşağı dərəcələri mümkün qədər aşağı səviyyədə saxlamağı öhdəsinə götürdü. 1867-ci il İslahat Aktından sonra artan rifah qanunvericiliyi var idi. Bu qanunvericilik yerli hakimiyyət orqanlarının dəstəyini tələb etdiyinə görə, Yoxsul Hüquq Şurası 1871-ci ildə Yerli İdarə Heyəti ilə əvəz olundu. Yerli Hökumət Şurası açıq havada yardımı yoxsulların özünə inamını məhv edən bir təşkilat olan Xeyriyyə Təşkilatları Cəmiyyətinin dəstəklədiyi açıq hava yardımına qarşı səlib yürüşünə rəhbərlik etdi. Çöldə relyefin qarşısını almaq üçün bu yenilənmiş səyin təsiri iddiaçıları üçdə bir azaltmaq və iş evindəki sayını 12–15% artırmaq idi. 1888-ci ildə İlçe Şuraları, 1894-cü ildə Rayon Şuraları təşkil edildi. Bu o demək idi ki, ictimai mənzil, sağlamlıq və gəlirlərin qorunmasından fərqli olaraq, Yoxsul Qanunun əhatə dairəsindən kənarda inkişaf etmişdir. Yaşlılara, xəstələrə, ruhi xəstələrə və uşaqlara aid Yeni Yoxsul Qanundan sonra "Poor Law" siyasəti daha humanistləşdi. Bu, qismən "qarışıq iş yerləri"nin təmin edilməsi, eləcə də yoxsulluğun səbəbləri və təbiəti ilə bağlı münasibətin dəyişdirilməsi ilə bağlı idi.

 Tənzimləmə və ləğv 
180px|thumb|right
Yoxsul Hüquq sistemi digər yardım formalarının mövcudluğu ilə azalmağa başladı. Dost cəmiyyətlərinin böyüməsi Yoxsul Hüquq sisteminə müraciət etmədən üzvlərinə kömək etdi. Bəzi həmkarlar ittifaqları da öz üzvlərinə yardım edirdilər. 1885-ci il tarixli Tibbi Relief Diskvalifikasiyanın Çıxarılması Aktı o demək idi ki, yoxsul nisbətlə maliyyələşdirilən tibbi xidmətdən istifadə edən insanlar artıq seçkilərdə səsvermə hüququndan məhrum edilmirlər. 1886-cı ildə Chamberlain Circular Yerli İdarə Heyətini iş yerlərindən istifadə etmək əvəzinə işsizlik nisbətləri yüksək olduqda iş layihələri qurmağa təşviq etdi. 1905-ci ildə Mühafizəkarlar İşsiz İşçi Qanununu qəbul etdilər, bu qanunda işçilər üçün işsizlik zamanı müvəqqəti məşğulluq nəzərdə tutulur.

1905-ci ildə Yoxsullar Qanununa hansı dəyişikliklərin edilə biləcəyini araşdırmaq üçün Kral Komissiyası yaradıldı. Komissiya iki ziddiyyətli hesabat təqdim etdi, lakin hər iki araşdırma Liberal hökumət tərəfindən öz sosial qanunvericilik sxemini həyata keçirərkən nəzərə alınmadı. Liberal Hökumətin rifah islahatları, Yaşlılıq pensiyaları və Milli Sığorta da daxil olmaqla, Yoxsul Qanunun damğası olmadan sosial xidmətlərin təmin edilməsi üçün bir neçə müddəa yaratdı və o dövrdən daha az insan sistemlə əhatə olundu. 1911-ci ildən "İşxana" termini "Yoxsul Hüquq İnstitutu" ilə əvəz edilmişdir. Vasitə testləri müharibələrarası dövrdə yoxsulluq qanununun bir hissəsi kimi deyil, yoxsulluq damğasının təsirinə məruz qalmayan relyef təklif etmək cəhdinin bir hissəsi kimi hazırlanmışdır. Lees-ə görə sistemi yavaş-yavaş sökərək Yoxsul Qanun "əsas orqanların köhnəlməsi və cərrahi yolla çıxarılması ilə ölmək" idi.

Birinci Dünya müharibəsi zamanı bəzi iş evlərinin yaralı hərbçilər üçün müvəqqəti xəstəxana kimi istifadə edildiyinə dair sübutlar var. Yoxsul Qanun sistemindən istifadə edənlərin sayı müharibələrarası illər ərzində və 1921–1938-ci illər arasında işsizlik sığortasının öz-özünə işləyənlər istisna olmaqla, faktiki olaraq bütün işçilərə şamil edilməsinə baxmayaraq artmışdır. Bu işçilərin bir çoxu açıq hava şəraiti ilə təmin edildi. Narazılığa səbəb olan Yoxsul Qanunun bir aspekti ondan ibarət idi ki, yoxsullara yardım yükü zəngin və yoxsul ərazilər tərəfindən bərabər şəkildə bölüşdürülmürdü, əksinə, ən çox yoxsulluğun ən pis olduğu ərazilərin üzərinə düşürdü. Bu, 1921-ci ildə Corc Lansberi və başqalarının başçılıq etdiyi Qovaq Qiymətləri Üsyanında əsas məsələ idi. Lansberi 1911-ci ildə "İşxananı darmadağın edin!" adlı kitabçada işxana sisteminə təxribat xarakterli hücum yazmışdı.

Müharibələrarası illərdəki yoxsulluq (1918–1939) Yoxsul Hüquq sistemini böyük ölçüdə məhv edən bir sıra tədbirlərdən məsul idi. 1926-cı il tarixli Qəyyumlar Şurası (Defolt) Aktı, Ümumi Tətil zamanı Mədənçilərə dəstək verən bəzi Qəyyumlar Şuralarına cavab olaraq qəbul edildi. İş evləri 1929-cu il Yerli İdarəetmə Qanunu ilə rəsmi olaraq ləğv edildi və 1929–1930-cu illər arasında Yoxsul Qanun Mühafizəçiləri, "iş evi testi" və "yoxsul" termini yox oldu. İşsizliyə Yardım Şurası 1934-cü ildə Liberallar tərəfindən qəbul edilmiş daha əvvəl 1911-ci il Milli Sığorta Aktı ilə əhatə olunmayanlarla məşğul olmaq üçün yaradılmış və 1937-ci ilə qədər əmək qabiliyyətli yoxsullar bu sxemə cəlb edilmişdir. 1936-cı ilə qədər insanların yalnız 13%-i hələ də hər hansı bir müəssisədə zəif yardım alırdı. 1948-ci ildə müasir rifah dövlətinin tətbiqi və Milli Yardım Aktının qəbulu ilə Yoxsul Hüquq sistemi nəhayət ləğv edildi. 1946-cı il Milli Səhiyyə Xidməti Aktı 1948-ci ildə qüvvəyə minib və müasir Milli Səhiyyə Xidmətini yaratdı.

 Müxalifət 
2700px|thumb|left
19-cu əsrin əvvəllərində Yoxsullar Qanununa qarşı müxalifət artdı. 1601 sistemi çox baha başa gəldi və akademik dairələrdə əsas problemləri təşviq edən kimi qəbul edildi. Jeremy Bentham sosial problemlərə intizamlı, cəzalandırıcı yanaşmanı müdafiə edirdi, Tomas Maltusun yazıları isə diqqəti əhalinin həddindən artıq artmasına və qeyri-qanuniliyin artmasına yönəldirdi. David Ricardo "əmək haqqının dəmir qanunu" olduğunu müdafiə etdi. İslahatçıların fikrincə, zəif yardımın təsiri "müstəqil fəhlə"nin mövqeyini sarsıtmaq idi.

Napoleon Müharibələrindən sonrakı dövrdə bir neçə islahatçı "kasıblar evi" funksiyasını çəkindirici iş evi modelinə çevirdi. Bu dövrdə əngəlləyici iş yerlərindən birincisi Nottingemşir ştatının Bingham şəhərində idi. İkincisi, Becherin Southwell-dəki iş evi idi, indi Milli Trest tərəfindən idarə olunur. Southwell-də nəzarətçi Corc Nikolls islah edilmiş sistemdə Yoxsul Hüquq Müvəkkili olmalı idi. Yoxsul Qanunlar üzrə Seçilmiş Komitənin 1817-ci il Hesabatı Yoxsul Qanunun özünü yoxsulluğa səbəb olduğu kimi qınadı.

Yeni Yoxsullar Qanununun tətbiqi də müxalifətlə nəticələndi. Yoxsullar haqqında qanunlarn Əməliyyatı üzrə Kral Komissiyasına sübut verən bəziləri mövcud sistemin adekvat olduğunu və yerli ehtiyaclara daha uyğunlaşa bildiyini irəli sürdülər. Bu arqument İngiltərənin sənaye şimalında və açıq havada relyefin tsiklik işsizliklə mübarizə aparmaq üçün daha təsirli bir üsul olduğu, eləcə də daha sərfəli üsul olduğu tekstil sənayelərində ən güclü idi. Yoxsul Hüquq komissarları 1837-ci ildə iqtisadi depressiya zamanı yüksək işsizliyin olduğu Lancashire və West Riding of Yorkshire-də ən böyük müqavimətlə üzləşdilər. Yeni Yoxsullar Qanunu londonluların yerli işlərdən az anlayışı olan müdaxiləsi kimi qəbul edildi. Müxalifət qeyri-adi güclü idi, çünki On Saat Hərəkatına qarşı komitələr artıq formalaşmışdı, Richard Oastler, Cozef Rayner Stephens və Con Fielden kimi On Saat kampaniyasının liderləri Anti-Kasıb Qanun kampaniyasının liderləri oldular. "Qətl kitabı" nəşr olundu və işxana sisteminə müxalifət yaratmaq məqsədi daşıdı. Yoxsul Hüquq Müvəkkilləri haqqında şayiələr və təbliğat yayaraq, iş evlərində körpələrin öldürüldüyünü iddia edən broşürlər nəşr olundu. Yoxsullar Qanununa qarşı çıxmaq iş evlərinin inkişafını ləngitməkdə bəzi uğurlar qazandırdı və Stockportdakı bir iş evi iğtişaşçıların izdihamı tərəfindən hücuma məruz qaldı. Bir çox Qəyyumlar Şurası köhnə sistemdə davam etməkdə qərarlı olduğu üçün Yoxsul Hüquq Komissiyası bəzi şuralara Köhnə Yoxsul Qanuna əsasən yardım göstərməyə davam etmək hüququ verdi. Bununla belə, Yeni Yoxsul Qanununa qarşı hərəkat qısa ömürlü oldu və bir çoxları bunun əvəzinə Çartizmə üz tutdu.

 Şotlandiya və İrlandiya 
Şotlandiya və İrlandiyanın Yoxsul Hüququ sistemləri İngiltərə və Uelsi əhatə edən İngilis Yoxsul Hüquq sistemindən fərqli idi, baxmayaraq ki, İrlandiya qanunvericiliyinə İngilis Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktı güclü təsir göstərmişdir. Şotlandiyada Yoxsul Hüquq sistemi 1845-ci il tarixli Şotlandiya Yoxsul Hüququ Qanunu ilə islah edildi. İrlandiyada 1838-ci il tarixli İrlandiyalı Yoxsul Qanun Aktı yoxsullara nəzarəti və onların rifahı üçün qanuni əsaslarla məsuliyyəti öz üzərinə götürmək üçün ilk cəhd idi. Fövqəladə sıxlıq səbəbindən İrlandiyadakı iş evləri İrlandiya aclığı zamanı qəbulu dayandırdı və getdikcə daha çox açıq havaya müraciət etdi. Mühacirət bəzən ev sahibləri tərəfindən yoxsul yardımın dəyərini aşağı saxlamaq və izafi əməyin aradan qaldırılması üsulu kimi istifadə olunurdu. İrlandiya Müstəqillik Müharibəsindən sonra aparılan islahatlar İrlandiya Azad Dövlətinin yurisdiksiyasında Qəyyumlar Şuralarının ləğvi və onların Sağlamlıq üzrə İlçe Şuraları ilə əvəzlənməsi ilə nəticələndi.

 Tarixşünaslıq 
Yoxsullar haqqında qanunlarn Boyer, George, An economic history of the English poor law, 1750–1850, Chapter 2 tarixşünaslığı bir neçə fərqli mərhələdən keçmişdir. Yoxsullar haqqında qanunlarn "ənənəvi" və ya "pravoslav" hesabı Köhnə Yoxsul Qanunun çatışmazlıqlarına diqqət yetirir. Bu erkən tarixşünaslıq sistemin müvəffəqiyyətlə yenidən qurulmasında təsirli oldu. Mark Blaug "Köhnə Yoxsul Qanununun Mifi və Yeninin Yaradılması" əsərində Yoxsul Qanunun ilk revizionist təhlilini təqdim edir, Köhnə Yoxsul Qanunun kənd təsərrüfatı işçilərinin səmərəliliyini azaltmadığını, əmək haqqını aşağı salmadığını, icarə haqqını azaltmadığını və tarif ödəyicilərinin yükünü çətinləşdirmədiyini şərh edir. Blaug iddia edir ki, Köhnə Yoxsullar Qanunu "sürətlə böyüyən, lakin hələ də inkişaf etməmiş iqtisadiyyatın geridə qalan kənd sektorunda struktur işsizlik və qeyri-standart əmək haqqı problemləri ilə məşğul olmaq üçün" bir cihaz idi. Tarixçiləri narahat edən Yoxsul Qanunun digər sahələrinə İkinci Böyük İslahat Aktının Yoxsul Qanuna Dəyişiklik Aktına nə dərəcədə töhfə verdiyi və Yeni Yoxsul Qanundan sonra açıq hava relyefinin nə dərəcədə ləğv edildiyi daxildir.

 İstinadlar 

 Xarici keçidlər 
 1598-ci il tarixli Aktın şərh edilmiş mətni, 1601-ci Qanunun yenidən baxılması ((H)-ə sürüşdürün)
 Milli Arxivin saytında İşxana qeydləri.
 Viktoriya dövründəki iş evində qadınların məşhur təsviri – 'Vestminster İttifaqında bir səhnə, 1878'

Kateqoriya:İngiltərə
Kateqoriya:XIX əsrdə İngiltərə
Kateqoriya:XX əsrdə İngiltərə
Kateqoriya:İngiltərənin iqtisadi tarixi
Kateqoriya:İngiltərənin hüquq tarixi