Mioqlobin

Mioqlobin — Mioqlobin (simvol Mb və ya MB) ümumiyyətlə onurğalıların ürək və skelet əzələ toxumasında və demək olar ki, bütün məməlilərdə olan dəmir və oksigen bağlayan zülaldır. Mioqlobin hemoglobinlə uzaqdan əlaqəlidir. Hemoqlobinlə müqayisədə, miyoqlobinin oksigenə daha yüksək yaxınlığı var və hemoqlobin kimi oksigenlə əməkdaşlıq etmir. İnsanlarda miyoqlobin yalnız əzələ zədələndikdən sonra qanda tapılır. Əzələ hüceyrələrində miyoqlobinin yüksək konsentrasiyası orqanizmlərə nəfəslərini daha uzun müddət saxlamağa imkan verir. Balinalar və suitilər kimi dalğıc məməlilərinin miyoqlobində xüsusilə yüksək olan əzələləri var.[13] Mioqlobin I, II A və II B tip əzələlərdə olur; bir çox mətnlərdə miyoqlobinin hamar əzələlərdə olmadığına inansa da, bunun səhv olduğu sübut edilmişdir: miyoqlobin hamar əzələ hüceyrələrində də mövcuddur.

Mioqlobin üçölçülü quruluşu rentgen kristalloqrafiyasından istifadə edilərək kəşf edilən ilk zülal idi. Bu nailiyyət 1958-ci ildə Con Kendrü və onun həmkarları tərəfindən bildirilmişdir. Bu kəşfə görə Kendrew 1962-ci ildə Kimya üzrə Nobel Mükafatını Maks Perutzla bölüşdü. Biologiyada ən çox öyrənilən zülallardan biri olmasına baxmayaraq, onun fizioloji funksiyası hələ qəti şəkildə müəyyən edilməmişdir: mioqlobinin olmaması üçün genetik olaraq dəyişdirilmiş siçanlar canlı və məhsuldar ola bilər, lakin itkini aradan qaldırmaq üçün bir çox hüceyrə və fizioloji uyğunlaşma nümayiş etdirir. Mioqlobinin tükənmiş siçanlarda bu dəyişikliklərin müşahidəsi göstərir ki, miyoqlobinin funksiyası əzələlərə oksigen nəqlinin artması və saxlanması ilə bağlıdır; Bundan əlavə, reaktiv oksigen növlərinin udulması kimi xidmət edir.

İnsanlarda miyoqlobin MB geni ilə kodlanır.

Mioqlobin oksihemoqlobin (HbO2), karboksihemoqlobin (HbCO) və methemoqlobin (met-Hb) formalarını alan hemoglobinə bənzər, oksimyoqlobin (MbO2), karboksimioqlobin (MbCO) və metmioqlobin (met-Mb) formalarını ala bilər.