İvan Kalita

İvan Daniloviç Kalita  (; ) — Böyük Moskva knyazlığının knyazı (1325-1340), Daniil Aleksandroviçin oğlu.

İvan Daniloviç özünün "Kalita" (yəni pul kisəsi) ləqəbini müxtəlif versiyalara görə yoxsullara qarşı səxavətinə və ya qənaətcilliyinə görə almışdır. Gəncliyində Yurinin Tver ilə böyük hökmranlıq uğrunda mübarizəsində iştirak etmiş, qardaşının ölümündən sonra o, Kolomna və Mojaysk ilə Moskva çayı hövzəsini daxil edən Moskva knyazlığını miras almışdı. İvan Kalita 1327-ci il anti-Orda Tver üsyanından istifadə etdi: Qızıl Ordu xanı Özbək, əvvəllər Tverli Aleksandr Mixayloviçə həvalə edilmiş böyük hökmranlığa nəzarəti ona verdi. Sonrakı illərdə Özbəyin dəstəyinə arxalanan İvan Daniloviç hakimiyyətini xeyli gücləndirə bildi. Böyük knyazlığın müvəqqəti olaraq iki yerə bölünmüş ərazisi 1331-ci ildə yenidən birləşdirildi; Kalita digər rus knyazlıqlarında Ordu üçün xərac toplamaq fürsəti əldə etdi və bundan təsirini genişləndirmək və xəzinəsini doldurmaq üçün istifadə etdi. Eyni məqsədlə o, xanədan nikahlarına girdi, volostları və kəndləri aktiv şəkildə satın aldı. Mənbələrdə “Kalitanın aldığı” ərazilər kimi Uqlitskoye, Qaliç-Merskoye və Belozerskoye knyazlıqları qeyd edilir, lakin onların Moskvadan asılılığının nədən ibarət olduğu aydın deyil. 1339-cu ildə Kalita əsas düşməni Tver knyazı Aleksandr Mixayloviçin Orduda edam edilməsinə nail oldu ki, bu da Moskvanın Tver üzərində son qələbəsi demək idi. İvan Daniloviçin hakimiyyəti Moskvanın əhəmiyyətli dərəcədə gücləndiyi bir dövr idi. İndi Moskva knyazları Vladimirə davamlı olaraq nəzarət edir və "Bütün Rusun böyük knyazı" («Князь великия всея Руси») titulunu daşıyırdı.

Salnaməçilər 40 illik dinc dövrün başlanğıcını, Qızıl Ordunın rus ərazilərinə basqın etməməsini Kalitanın hakimiyyəti ilə əlaqələndirirlər. Kalita ən yüksək kilsə hakimiyyəti ilə ittifaq bağlamağı bacardı. Mitrpolit Pyotr Moskvanı öz iqamətgahına çevirdi (təxminən 1322-ci ildən), şəhəri daş məbədlər bəzədi.

İvan böyük qardaşı Yurinin ölümündən sonra Moskva knyazlığını miras aldı. 1327-ci ildə qonşu Tver knyazlığında monqol hökmranlığına qarşı xalq üsyanından sonra İvan və Suzdallı Aleksandr üsyanı yatırmaq və nəticədə qaçan Tverli Aleksandrı tutmaq üçün Qızıl Orda xanı Özbək tərəfindən göndərildi. Növbəti il ​​xan böyük knyazlığı İvan və Suzdallı Aleksandr arasında böldü. 1331-ci ildə sonuncunun ölümündən sonra İvan yeganə böyük knyaz oldu. Onun varisləri titulu demək olar ki, fasiləsiz saxlamağa davam edəcəkdilər.

Böyük knyaz kimi İvan digər rus knyazlarından xərac toplaya bildi və əldə etdiyi vəsaiti Moskvanın inkişafı üçün istifadə etməyə imkan verdi. Hökmdarlığının əvvəlində İvan Rus Kilsəsinin başçısı olan Metropolitan Pyotr ilə ittifaq bağladı, sonra o, əsas iqamətgahını keçmiş paytaxt Vladimirdən Moskvaya köçürdü. Bu qərar Moskvaya rus pravoslavlığının mənəvi mərkəzinə çevrilməyə imkan verəcəkdi. Peterin yerinə Moskvanın yüksəlişini dəstəkləyən və şəhərdə əlavə daş kilsələrin tikintisinə icazə verən Teoqnostus gəldi. Moskva və Tver knyazları arasında 35 il davam edən mübarizənin sona çatdığını göstərən Tverli Aleksandr 1339-cu ildə Ordada edam edildi. Növbəti il ​​İvan öldü və yerinə oğlu Simeon keçdi.

Erkən Həyatı
İvan Daniloviç Moskvanın birinci knyazı və Rurikidlər sülaləsinin Moskva qolunun banisi Moskvalı Danielin dördüncü oğlu idi. Daniel Vladimirin böyük knyazı kimi padşahlıq etmiş Aleksandr Nevskinin dörd oğlundan ən kiçiyi idi. Böyük şahzadə həm aparıcı şahzadə, həm də xalqın simvolik lideri formal rolunu oynayırdı və Monqol Qızıl Ordası öz hökmranlığını qurduqdan sonra Monqol xanları böyük şahzadəyə sadiq qaldığı müddətcə onu dəstəkləməyin faydalı olduğunu gördülər.

İvan Vəftizçi Yəhyanın şərəfinə adlandırıldı. İvanın anasının mənşəyi məlum deyil, lakin 17-ci əsrdə Rostovdan gələn liturgik mətn onun Aqrippina adlandığını göstərir. İvanın dəqiq nə vaxt doğulduğu məlum deyil, çünki Danielin dördüncü oğlunun doğulması salnaməçilər tərəfindən əhəmiyyətsiz hesab edilmişdir. O, Oktyabrın 1-də - Müqəddəs Ananianın bayramı günündə anadan olmuşdu, çünki o, Ananias adı ilə monastır əhdi alacaqdı. Tarixçi Nikolay Borisov'a görə, İvan çox güman ki, təxminən 1288-ci ildə anadan olub, çünki Daniel İvanı 1296-cı ildə Novqorodda təmsil etmək üçün təyin etdi - İvanın babası Nevqorod Alexanq yaşında Novorodskinin yanına göndərildi. Dmitrinin doqquz yaşı olanda Nevski özü oğlu Dmitrini şəhərə göndərmişdi. İvanın bu vəzifəyə təyin olunması onun siyasi fəaliyyətinin sağ qalan mənbələrdə ilk qeydidir. Novqorodiyalılar veche (xalq məclisi) böyük qardaşı Andreyin qubernatorlarını qovduqdan sonra Danieli öz şəhərlərində padşahlıq etməyə dəvət etdilər. İvanı atasının adından idarə etmək üçün Novqoroda göndərdilər. Onun Novqoroddakı vaxtı qısa idi, çünki 1298-ci ildə Novqorodiyalılar Andreyi geri dəvət etdilər.

Daniel 5 mart 1303-cü ildə öldü və onun yerinə böyük oğlu Yuri Moskva knyazı oldu. Daniel böyük şahzadə olmamışdan əvvəl vəfat etdiyinə görə, onun nəsli ənənəvi girov varisliyi praktikasına uyğun olaraq tituldan kənarlaşdırıldı. Lakin 1318-ci ildə Yuri Özbək Xan tərəfindən baş knyaz təyin edildi. Dörd il sonra o, vergi qəbzlərini birbaşa xana çatdırmaq əvəzinə, Novqorodun İsveçə qarşı müdafiəsinə rəhbərlik etməyi seçərək titulunu Tverli Dmitriyə itirdi.

Hökmdarlıq
Hakimiyyətə Yüksəlmə
Yuri 1325-ci ildə Dmitrinin öz qardaşı Mixailin ölümünə görə qisas almaq üçün Tverli Dmitri tərəfindən öldürüldükdən sonra İvan Moskva knyazlığını miras aldı. Böyük knyaz titulu Tverli İskəndərə verildi. Növbəti il ​​Özbək Xanın əmri ilə Dmitri edam edildi. 1327-ci ildə Özbək İsgəndərin sədaqətini yoxlamaq üçün naibini Tverə göndərdi. Rus salnamələrində deyilir ki, deputat özünü hökmdar etmək və xristian inancını məhv etmək niyyətində idi, lakin niyyəti nə olursa olsun, yerli əhali ilə pis rəftar etdi və üsyana səbəb oldu. Tver sakinləri deputatı və onun nümayəndə heyətini qətlə yetiriblər. Tatarların qırğınları xəbərini eşidən İvan, böyük knyazlıq titulu üçün patent alacağını ümid edərək xanın yanına getdi. Bunun əvəzinə ona tatar ordusu verildi və Tveri ələ keçirmək üçün Suzdallı İskəndərlə birlikdə cəza dəstəsinə rəhbərlik etməyi əmr etdi. Tverli İsgəndər sonra Pskova qaçdı və İvan onu xanın yanına qaytara bilmədi. 1328-ci ildə Özbeq böyük knyazlığı Suzdallı İskəndərlə İvan arasında böldü. Tverli İskəndəri xana təslim edə bilmədiyi üçün İvan tək baş knyaz təyin olunmadı. Suzdallı İsgəndər Vladimir də daxil olmaqla şərq hissəsini idarə etdi və ehtimal ki, I və Korodstronun nəzarətində olan böyük knyazlıq titulu verildi.

İvanın Tverli İskəndəri xana gətirmək üçün növbəti cəhdi 1328-ci ilin yayında baş verdi. Pskovlular İskəndəri öz knyazları kimi tanıdılar və onunla müqavilə bağladılar və "onu rus knyazlarına təslim etməyəcəklər" vəd etdi. İvanın göstərişi ilə mitropolit Teoqnost İskəndəri və Pskovluları xaric etdi.Pskov salnaməsinə görə İsgəndər dedi: "Ey mənim qardaşlarım və dostlarım, bu lənət və xaric etmə mənə görə sizin üzərinizdə olmasın. Mən sizin şəhərinizi tərk edəcəyəm və mənə andınız və sizə andım artıq qüvvədə olmayacaq." Pskovlulardan arvadının qayğısına qalacağına dair vəd alan İskəndər 1329-cu ildə Pskovdan Litvaya getdi. 1331-ci ilin sonunda İskəndər Suzdallı öldü. İvan dərhal xanın yanına getdi və böyük knyaz oldu. Con L. İ. Fennellin fikrincə, xanın İvana münasibətinin dəyişməsini onunla izah etmək olar ki, İvan özünün ideal qulluqçu olduğunu onun “xanın əmrlərini yerinə yetirmək istəyi” ilə sübut etmişdi. Xan Moskva knyazlarını böyük knyaz titulu ilə mükafatlandırmaqda davam edirdi, ona görə də İvanın varisləri demək olar ki, heç bir müdaxilə etmədən titulu saxladılar.

Atası kimi İvan da Vladimir Böyük Knyazlığından bir çox yeni knyazlıqların yaranmasına səbəb olan ərazi parçalanması tendensiyasını tərsinə çevirmək üçün digər knyazların soy knyazlıqlarını öz ərazisinə daxil etməyə başladı. Xüsusilə, İvanın nəvəsi Dmitri Donskoy vəsiyyətində Beloozero, Qaliç və Uqliç knyazlıqlarını satın aldığını qeyd edərdi. Bəzi alimlər İvanın bu knyazlıqları həqiqətən satın aldığına inanmasalar da, onun qızları Beloozero, Yaroslavl, Nikolay Karanyan, Nikolay, Nikolay və Rostor knyazları ilə evlənmək üçün razılaşdılar. Solovyov, Vasili Klyuçevski, Aleksandr Presnyakov və başqaları alternativ nəzəriyyələr irəli sürmüşlər. Buraya knyazlıqların İvan tərəfindən satın alınaraq Moskva knyazlarının irsinin bir hissəsi olmaqdansa, böyük knyazlıq ərazisinə bağlanması, həmin rayonların knyazlarının isə mülkiyyət hüquqlarını saxlaması ideyaları daxildir; həmin şahzadələrin qalmalarına icazə vermək şərti ilə müstəqilliklərini satdıqlarını; və ya İvanın nəvəsi onları əldə etmək üçün hüquqi əsaslandırma göstərmək üçün onları "babasının alışları" adlandırdı. Buna baxmayaraq, Moskva yaxınlığındakı ərazilərin böyük knyazın tabeliyinə əlavə edilməsi prosesi onun varisləri tərəfindən davam etdiriləcəkdi.

İvan da insanları cəlb etmək və mövqeyini qorumaq üçün lazım olan resursları istehsal etmək üçün Moskvanı inkişaf etdirdi. Böyük knyaz kimi İvan təkcə öz mülkündən deyil, həm də digər rus knyazlarından xərac toplayırdı. Özbəy knyazlar arasında rəqabəti istismar etmək kimi əvvəlki siyasətindən dəyişərək İvana öz hökmranlığını qoruyub saxlamağa imkan verdi, bu qismən İvanın xanla əməkdaşlığı ilə, lakin ilk növbədə Litvanın qızıl fondundan Qərbi Mongoliyadan yaranan təhlükəyə görə istifadə etdi. Orda əsirləri azad etdi ki, onlar Muskovit domenində məskunlaşsınlar. İvanın Novqorodun sərvətinə də çıxışı var idi; Novqorodun müqavimətinə baxmayaraq, alimlər geniş şəkildə razılaşırlar ki, Moskvanın Novqorodda hökmranlığı Moskva knyazlarına xanın tələb etdiyi xəracları ödəməyə imkan verirdi, sonra isə onları böyük knyaz titulu ilə mükafatlandırmağa davam edirdi.

Dini İşlər
Rus pravoslav mitropoliti Pyotr Moskva knyazı ilə müttəfiq oldu və yeni iqamətgah axtarmağa başladı, burada Moskvanın "kiçik və əhalisi az olmasına" baxmayaraq, onun bioqrafı Kiprianın sözlərinə görə, Moskvanı xüsusi qeyd etdi. Daha sonra o yazır ki, Moskva şəhərini "mübarək Pyotrun pravoslavlıqda parlaq gördüyü, yoxsullara mərhəmətli, Allahın müqəddəs kilsələrinə və ruhanilərə hörmətlə yanaşan, Müqəddəs Yazıları sevən, Müqəddəs Yazıları yaxşı öyrədən, mübarək İskəndərin (Nevskinin) nəvəsi Danielin oğlu, dindar Böyük Şahzadə İvan idarə edirdi. Allahın müqəddəs iyerarxı [Peter] onu çox sevirdi". Peter İvanın hakimiyyətinin əvvəlində Moskvada öz iqamətgahını qurdu. Pyotrun Moskvada olduğu müddətdə İvan 4 avqust 1326-cı ildə Moskvada ilk daş kilsənin - Dormition Katedralinin təməlini qoydu. Pyotr Moskvanı özünün dəfn yeri və ölkənin dini mərkəzi etmək niyyətində idi və o, 20 dekabr 1326-cı ildə orada vəfat etdi. Moskva Rus Pravoslavlığının yeni ruhani mərkəzi oldu.

Peterin yerinə, sələfi kimi, Moskva knyazlığının yüksəlişini dəstəkləyən Teoqnostus gəldi. İşlədiyi ilk dörd il ərzində Moskva hörgü inşaatı irəlilədikcə inkişaf etməyə davam etdi, bu da Dormition Katedralinin və dörd əlavə daş kilsənin tamamlanmasına səbəb oldu. Litvanın Böyük Dükü Gediminasın hakimiyyəti dövründə, ehtimal ki, onun qoşulmasından dərhal sonra Litvada ayrıca bir metropolitanlıq quruldu; lakin 1331-ci ilin sonunda Theognostus Litva üzərində kilsə nəzarətini bərpa edə bildi və Qalisiya və Litvanın mitropolitenlərini bağladı. genişlənmə.Theognostus da 1339-cu ildə Peterin kanonizasiyası ilə davam etdi və Moskvanın nüfuzunu artırmağa kömək edən Peterin liturgik pərəstişinə icazə vermək üçün Konstantinopol patriarxı İoann Kalecasdan rəsmi sənəd tələb etdi. vəzifəsinin qalan hissəsi üçün də "bütün Rusiyanın yeganə metropoliti" olaraq qaldı və o, patriarxdan eksarx titulunu aldı - bu, yalnız böyük Bizans metropolitenləri üçün nəzərdə tutulmuş və onun varislərinə verilməmişdir.

Tarixçi Con L. I. Fennellin fikrincə, Teoqnostusun ilk növbədə ekumenik patriarxın maraqlarından çıxış etdiyi və ya özünü tamamilə Moskvanın siyasi istəkləri ilə eyniləşdirdiyi sual altına düşə bilər; Bununla belə, "o, Moskvalı İvanın sadiq və təsirli dostu və litvalı Gediminin ətində tikan olduğunu sübut etdiyini inkar etmək olmaz". O, həmçinin deyir ki, Teoqnostus, ehtimal ki, İvanın hakimiyyəti dövründə Özbək Xan tərəfindən ən azı bir qədər dəstək və ya müdafiə almışdır. İlahiyyatçı Con Meyendorfun sözlərinə görə, Bizans diplomatlarının və ruhanilərinin əksəriyyəti Litvaya inamsız idi və Moskvanın monqolları sakitləşdirmək siyasətinin Bizans maraqlarına daha uyğun olduğuna inanırdı.

Digər Şəhzadələrlə Münasibətlər
Yerli knyazlarla bağlanmış müqavilələrin heç bir nüsxəsi günümüzə qədər gəlib çatmamışdır; Nəticədə, İvan və "Aşağı torpaqlar" knyazları arasında əlaqəni müəyyən etmək üçün əsasən yalnız dolayı sübutlar mövcuddur, bu termin xronikalarda tapılır və Vladimir-Suzdal daxilində 13-cü əsrdən etibarən III Vsevolodun nəsilləri arasında paylanmış knyazlıqlara aiddir. Bunlara bir neçə əsas hadisələr daxildir: İvanın komandanlığı altında "Bütün Suzdal knyazlarının" hərbi kampaniyaları, onun torpaq almaq hüququ və Muskovit administrasiyası altında knyazlıq soydaşlarının və sülalə nikahlarının idarə edilməsi. Sonrakı şəcərə qeydlərinə görə, əvvəlcə III Vsevolod tərəfindən bölüşdürülmüş ərazilərin ən böyüyü olan Rostov knyazlığı 1328-ci ildə Konstantin İvanın qızı Mariya ilə evləndikdən sonra Vasili Konstantinoviçin oğulları Fyodor və Konstantin arasında bölünüb. 1331-ci ildə Fyodor öldükdən sonra hökmdar.

Digər knyazlar, o cümlədən Yuryev-Polski, Starodub, Qaliç və Dmitrov İvan və xanla sakit və sülh şəraitində hökm sürdülər. İvana qarşı hər hansı etiraz əlaməti göstərən yeganə knyazlar Rostovdan ayrılmış vilayət knyazları Yaroslavllı Vasili Davidoviç və Beluozerolu Roman Mixayloviç idi, ola bilsin ki, onlar Tverli İskəndərin partizanları idilər, Novqorod salnaməsində hər iki knyazın Aleksanderlə eyni vaxtda çağırıldığı qeyd edilir. iki evlə sülalə nikahları və bu şahzadələrin daha çox müqavimət göstərə bildiklərini və ya göstərməyə hazır olduqlarını göstərən çox az dəlil var.

Ryazan knyazlığı XIV əsrin birinci onilliyində Moskvanın təsiri altında idi; lakin növbəti 30 il ərzində Ryazan ilə münasibətlər haqqında demək olar ki, heç nə məlum deyil. Ryazanın statusu yarı asılı vəziyyətə salınmadı, çünki Ryazan knyazlığı hələ də vıxod (xərac) toplayır və bunu böyük knyazın yox, xana gətirirdi. Presnyakovun fikrincə, İvan Korotopolun Ryazan knyazı kimi hakimiyyəti dövründə “böyük Ryazan knyazlığının mühüm və artan müstəqilliyi var idi. mərkəz".

Novqorod ilə münaüsibətlər

Metropolitan Teoqnostusun Litva üzərində kilsə nəzarətini bərpa etməsi səbəbindən Gediminas Moskvanın işlərinə fəal şəkildə müdaxilə etməyə başladı. Sürgün edilmiş Tverit knyazı Aleksandrın sağ qalan qardaşları Konstantin və Vasilinin qardaşları İvanın sadiq xidmətçiləri idilər, Pskov respublikası isə Litva Respublikası ilə yenidən sıx əlaqə saxlamışdı. 1320-ci illər; Bununla belə, 14-cü əsrin əvvəllərində Novqorod Moskvaya simpatiya, Tverə isə antipatiya nümayiş etdirdi. Əsrin ilk 30 ilində Novqorodun Moskvayönlü oriyentasiyası Novqorod arxiyepiskopları David (r. 1309-1325) və onun varisi Moiseyin (r. 1325-1330) siyasi meylləri ilə izah edilə bilər. Novqorod arxiyepiskopları Novqorod xalqının nümayəndəsi hesab olunurdu və onun rus din xadimləri arasında mövqeyi mübahisəsiz olaraq ən böyük yeparxiyanın başçısı və metropolitendən sonra baş prelat idi. 1330-cu ildə Moisey təqaüdə çıxdıqdan sonra, Vasilinin arxiyepiskop seçilməsindən sonra Novqorodun Moskvaya münasibəti pisləşdi.

İvan yeganə böyük knyaz kimi Novqoroda təzyiq göstərərək, təkcə müntəzəm xərac ödənişləri deyil, həm də əlavə ödənişlər toplayırdı, ola bilsin ki, Qızıl Orda İlxanlığa qarşı müharibələr zamanı artan gəlir tələb edirdi. Novqorod siyasətində dəyişiklik etdi və o, yəqin ki, seçilmiş arxiyepiskop ilə Gediminas arasında razılaşmadan xəbərdar idi. Arxiyepiskop və müşavirləri şimal sərhəd bölgəsindəki rayonları Gediminasın oğlu Nərimantaşa (Nərimunta) təhvil verməyə razılaşdılar və onlar müdafiə ittifaqına faktiki olaraq razılaşdılar. Nəticədə, İvan 6 yanvar 1333-cü ildə Ryazan qoşunlarından və "Aşağı torpaqların bütün knyazlarının" göndərdiyi dəstələrdən ibarət ordu ilə Novqorodiyanın sərhəd şəhəri Torjoka daxil oldu. O, qubernatorlarının Novqoroddan çıxarılmasını əmr etdikdən sonra o, "Novqorod rayonunu dağıdıb... Lentin ilk bazar gününə qədər" davam etdi. Novqorod şəhərinin özü hücuma məruz qalmadı və Novqorod ordularına da çox güman ki, meydan verilmədi, Fennellin fikrincə, bu, "davranışında müəyyən tərəddüd, bəlkə də həm özünə, həm də Ordadan ümid edə biləcəyi dəstəyə inamsızlıq göstərdi".

Arxiyepiskop Vasili ilə Gediminas arasındakı razılaşma hələ yerinə yetirilmədiyindən və Novqorod heç bir hərbi müdafiəsiz qaldığından, müvəqqəti sülh tələb etmək və qoşunlarını geri çəkmək üçün İvana iki səfirlik göndərildi. Birinciyə Yuryev monastırının arximandriti Lavrenti, ikinciyə isə Vasili Rubl təklif etdi. İvan imtina etdi və Vasilinin Litvadan dəstək istəməsinə səbəb oldu. Vasili Pskova gəldi, burada onu "böyük şərəflə" qarşıladılar və İskəndərin metropoliten tərəfindən xaric edilməsinə baxmayaraq, Tverli İskəndərin oğlunu vəftiz etdi. 1333-cü ilin oktyabrında Nərimantaş Novqoroda gəldi, burada onu "şərəflə" qəbul etdilər və şimal sərhəd bölgəsindəki rayonları verdilər. O, həmçinin Novqoroda tam dəstək vəd edən bir müqavilə imzaladı. Novqorod Litva böyük hersoqluğunun ərazilərinin ayrılmaz hissəsinə çevrilməsə də, Novqorodun boyar və tacir siniflərində Litva tərəfdarı dəstənin yaranmasına yol açdı.

Moskva ilə Novqorod arasında barışıq üçün ilk addımlar 1334-cü ildə Vasilini Vladimirdəki iqamətgahına çağıran və İvana Novqorod nümayəndə heyətinin göndərilməsinə və razılığın əldə olunmasına səbəb olan mitropolit Teoqnostus tərəfindən atıldı: "Böyük Şahzadə İvan öz soydaşlığına lütf etdi və Böyük Novqorod onlara rəhm etdi." İvan 1335-ci ilin fevralında Novqoroda girdi və yenidən onların şahzadəsi kimi tanındı. Keçmiş arxiyepiskop Moisey də 1335-ci ildə qayıtdı və iki yeni kilsənin təməl daşını qoymağa icazə verildi. İvanın qeydə alınmış ilk hərəkəti Tverli İskəndəri öz qalasından sıxışdırıb çıxarmaq üçün “novqorodiyalılar və bütün Aşağı torpaqlarla” Pskova hücum təşkil etmək idi; lakin Novqorodiyalılar onun kampaniyasına qoşulmaqdan imtina etdikdən sonra İvan planlarını ləğv etmək məcburiyyətində qaldı. Litvalılar Novqorodun öz aralarında bağlanmış müqaviləni pozmasına 1335-ci ilin yayında Torjok rayonuna basqın edərək cavab verdilər. İvan buna cavab olaraq Ryastona və Ryastonun yarımadasında yerləşən Oseçen şəhərlərini yandırdı. Litvanın nəzarəti, "və bir çox digər qalalar"; lakin mənbələrdə Novqorodiyanın hər hansı bir iştirakına dair heç bir qeyd yoxdur, Novqorodun neytrallığını qorumaq niyyətində olduğunu göstərir. İvan onu ziyarət etmək üçün Novqorod nümayəndə heyətini xahiş etdi, bundan sonra arxiyepiskop, posadnik və tysyatsky Moskvada onunla görüşdü, lakin salnaməçi heç bir razılaşmanın əldə olunduğunu qeyd etmir.

Novqoroddakı fraksiyaların qarşılıqlı düşmənçiliyinə baxmayaraq, İvanın qubernatorları növbəti il ərzində sülhü qoruya bildilər; lakin 1337-ci ilin əvvəlində başqa bir xalq üsyanı meydana çıxdı və Yuryev monastırının moskvayönlü arximandritinə qarşı yönəldi. Rəsmi məlumatda deyilir ki, "sadə insanlar (prostaya çad) arximandrit Esifə qarşı qalxdı və onlar veçe tutaraq Esifi Müqəddəs Nikolay kilsəsinə bağladılar; sülhü pozanlar (koromolnitsi) bir gecə-gündüz kilsənin ətrafında oturub ona nəzarət etdilər". İvan və onun qubernatorları üsyanı düşmənçilik kimi qəbul etdilər və Novqorodun ixtiyarında olan Şimali Dvinaya uğursuz ekspedisiyaya başladılar. Fennellin fikrincə, “hərəkətin əsas səbəbi, istər Özbək tərəfindən diktə edilib, istərsə də kortəbii olub, şübhəsiz ki, Novqorod vilayətində güc axtarmaq lazımdır. fraksiya – 1335-ci il və 1337-ci ilin əvvəllərində baş verən iğtişaşlar və onun Tverli Aleksandra qarşı əməkdaşlıq etməkdən imtina etməsi ilə kifayət qədər nümayiş etdirildi”. Moskvayönlü arximandrit Lavrenti ilə əvəz olundu ki, bu da şəhərdə Litva tərəfdarı olan fraksiyanın gücünün göstəricisi idi.

Novqorodiyalılar sonda Moskva ilə barışmağa çalışdılar, çünki Gediminas şimalda İsveç hücumlarına və Novqorodun kömək istəməsinə baxmayaraq Novqorodun işlərinə qarışmamağı seçdi. Fennellin fikrincə, "biz ancaq güman edə bilərik ki... Nərimunt əmisi Voinə Litvanın ən şərqindən asılı olan Polotsk knyazlığını müdafiə etməkdə kömək edirdi. Almanlarla müharibə aparmaqla yanaşı, litvalılar da 1338-ci ildə tatarlardan müdafiə olunmağa borclu idilər". 1339-cu ildə İvan kiçik oğlu Andreyi Novqoroda göndərdi ki, onun davam edən hakimiyyətinin simvolik ifadəsi olsun. İstər xəsislik, istərsə də xanın əmri ilə hərəkət edən İvan, Novqorod səfirlərinin gətirdiyi xəracları qəbul etdikdən sonra Novqorodlulardan başqa bir ödəniş tələb etdi, Novqorod isə bundan imtina etdi. 1339-cu ilin sonu və ya 1340-cı ilin əvvəlində İvan qubernatorlarını sonuncu dəfə Novqoroddan uzaqlaşdırdı; lakin o, Novqoroda təzyiq göstərmək üçün növbəti addımlarını atmadan öldü. Nəticədə litvayönlü fraksiyanın təsiri azalmadı və İvan Litvanın müdafiəsinə cəlbedici alternativ təqdim edə bilmədi.

Tver Üzərində Son Qələbə

Tverli İskəndər 1331 və ya 1332-ci illərdə öz knyazlığını və ola bilsin ki, böyük knyazlığını bərpa etmək məqsədi ilə Pskova qayıtdı. O, növbəti dörd-beş il ərzində Pskovda hökmranlığını davam etdirdi, lakin onun hakimiyyəti haqqında heç bir məlumat yoxdur, mənbələrdə Moskva ilə Tesutlar gecəsi arasında açıq düşmənçilik və ya açıq düşmənçilik barədə heç bir məlumat verilmir. 1334-cü ildə və ya 1335-ci ilin əvvəllərində İskəndər oğlu Fyodoru Ordaya göndərdi; o, 1335-ci ildə bir tatar məmuru ilə Pskova deyil, Tverə qayıtdı və orada ən azı bir il qaldı. Fyodorun əvəzinə Tverə niyə qayıtdığı məlum deyil. İskəndər 1336-cı ilin qışında Tverə səfər etdi və salnamələrdə sadəcə olaraq onun oğlunu Pskova qaytardığı qeyd olunur; lakin tarixçilər başqa məqsədlər irəli sürmüşlər. Henryk Paszkiewicz düşünür ki, İskəndər arvadının əmisi İvanın nəzarəti altında Tveri idarə edən qardaşı Konstantinlə barışmaq üçün Tverə getmiş ola bilər, Lev Çerepnin isə "yerli boyarların, qulluqçuların və şəhər əhalisinin ona münasibətini öyrənmək üçün" getdiyini deyir. İskəndərə.

İvan və tatar məmuru tərəfindən razılaşdırıldıqdan sonra, İskəndər Ordaya getməyin onun üçün təhlükəsiz olacağına əmin oldu. İskəndər Teoqnostusla əlaqə saxladı və Tverit salnaməçisinin dediyinə görə, boyarlarını "xeyir-dua və duaları üçün" metropolitenə göndərdi, baxmayaraq ki, İskəndər kilsədən qorunmaq istədi. Novqorod arxiyepiskopu İskəndəri Pskova səfəri zamanı Saraya baş çəkməməsi barədə xəbərdarlıq etsə də, İskəndər "mühakimə yürütməkdən imtina etdi" və Novqorod salnaməçisinin yazdığı kimi, arxiyepiskop "Pskovu anathematize edərək" şəhəri tərk etdi.

Saraya səfəri zamanı İskəndərə tam əfv və Tverə qayıtmaq hüququ verildi. Bəzi tarixçilər İskəndərin Moskvanı zəiflətmək məqsədi ilə bərpa olunduğuna inanırlar. Lev Çerepninə görə, “Orda Moskva knyazlığının sürətlə yüksəlməsindən qorxmuşdu” və ola bilsin ki, xan İvanın xərac toplamaq üçün istifadə etdiyi üsullardan narazı idi; lakin o, həmçinin yazırdı: “bəlkə də xan Aleksandrı Litvanın böyük knyazlığının təsir dairəsindən çıxarmaq istəyini rəhbər tutmuşdur”. Fennell deyir ki, “vəziyyət 1326-cı ildəki vəziyyətə çox bənzəyirdi” və burada İskəndərə “Tverə qayıtmağa icazə verilmişdi”. onun çətin vəziyyətinə şahidlik edin və nəticədə öz məhvinə səbəb olacaq." Fennellin fikrincə, İskəndərin dərhal edam edilməsi Novqorod, Pskov və Litvanı, eləcə də İvana tabe olan knyazlar arasında hər hansı rəğbət bəsləyəcəkdi. Fennell həmçinin deyir ki, İskəndər İvan və Özbeqin gözündə “Litva əlaqələrinə görə və Gediminin gücünün şərqə doğru genişlənməsini və Litvanın Rusiya torpaqlarına təsirini təmsil etdiyinə görə” təhlükəli idi.

İsgəndər 1338-ci ilin payızında Tverə qayıtdı, salnamələrdə sadəcə olaraq knyaz kimi fəaliyyətini davam etdirməyə icazə verildiyini və Pskovdan həyat yoldaşını və uşaqlarını çağırdığını qeyd edir. Roqojski salnaməsində deyilir: “Payızda idi və əhali (xristianlar) Moskvadakı böyük knyazlıqdan çox əziyyət çəkdi. İsgəndər oğlu Fyodoru Saraya elçi göndərmişdi və eyni zamanda İvan xanın yanına getmişdi. “Həmin hiyləgər pis məsləhətçi şeytandan” ruhlanan “qanunsuz adamlar”ın ittihamları nəticəsində Tverit salnaməsinə görə Özbək Tverə elçi göndərmişdi (amma bu barədə Axanım xəbər vermədi). Özbeq ona oğlunu geri qaytarmağa icazə verəcəkdi. İskəndər sentyabrın sonunda Orda gəldi və həm o, həm də oğlu 28 oktyabr 1339-cu ildə edam edildi. Tverit salnaməsi İvanı qətlə aid etmir və bütün günahı Özbeqdən götürür, Novqorod Birinci Chronicle və Özbeq üçlüyü isə İvan üçlüyünü eyni dərəcədə günahlandırır. bəraət axtarmağa ehtiyac olmasaydı və İvana bəraət qazandırır.

İskəndərin edam edilməsi Moskva ilə Tver arasında üstünlük uğrunda 35 illik mübarizənin sonu və Tverin kiçik rayonlara (udely) parçalanmasının başlanğıcı oldu. Konstantin Tveri idarə etməyə davam etdi və İvan zəngi Tverdəki Transfiqurasiya Katedralindən Moskvaya köçürdü.Fennelin sözlərinə görə, "Özbək Pskovu Vladimirin böyük knyazının orbitinə qaytara bilməsəydi, o, heç olmasa Rusiyanın şimal-şərqindəki Gediminin ən güclü müttəfiqini siyasi səhnədən uzaqlaşdırardı".

Ölüm

İvan vəsiyyətnaməni iki böyük oğlu ilə Ordaya son səfərindən bir qədər əvvəl tərtib etdi. İki nüsxəsi sağ qalmış və eyni vaxtda yazılmışdır. Onlar, ehtimal ki, 1339-cu ildə yazılmışdır və onun əmlakının böyük əksəriyyəti onun üç oğluna keçmişdir, hər oğlu Moskva şəhərinin üçdə birini alırdı. Onun birinci oğlu Simeon, Mojaysk və Kolomnanı aldı; O, ümumilikdə 27 şəhər, volost və qəsəbə aldı. İkinci oğlu İvan, Zveniqorod, Ruza və bir sıra kəndləri, cəmi 23 mülk aldı. Üçüncü oğlu Andrey Serpuxov, Lopasnya volostunu və Şçitov və Peremışl burqlarını aldı, cəmi 21 arvad və övladları da daxil idi. doqquz volost, 17 kənd, iki svobodka (sərbəst qəsəbə) və bir qəsəbə (ramenye).

İvan ənənəvi varislik adətlərinə uyğun olaraq böyük knyaz titulu uğrunda üç rəqiblə rəqabət aparırdı. Bu rəqiblər arasında iki Tver knyazı və bir Suzdal knyazı var idi. Yarlıq (patent) Yaroslav Vsevolodoviç nəslinə aid idi. Nəticədə Yaroslav Vsevolodoviçin nəslindən olan Yaroslav Neslinin üç nəslindən olan Andrexanleskinin nəslindən olan Yaslav A. Suzdal və Tverdən olan Yaroslav 13-cü əsrin sonlarından patenti bölüşdülər. İvanın ölümündən sonra Vladimir taxtının Yaroslav Vsevolodoviçin nəvələri arasından sonrakı ən böyüyünə keçəcəyi gözlənilirdi. Buna görə də İvan oğlu Simeonun siyasi səriştəsini vəsiyyətində vurğulamaqdan çəkindi. sən, oğlum Semen, kiçik qardaşların və mənim şahzadəm Allahın adı ilə onlara qayğı göstərəcəksən. İvanın vəsiyyətinin qeyri-müəyyənliyini Lev Çerepninin "öz nəsli üçün böyük knyazlıq ləyaqətini təmin etmək istəyi" adlandırdığı şeylə izah etmək olar. 1339-cu ildə İvan oğulları ilə birlikdə Saraya getdi və xan tərəfindən təsdiqlənmiş vəsiyyətnaməsinin surətini özü ilə gətirdi.

İvan 31 mart 1340-cı ildə Moskvada vəfat etdi. O, aprelin 1-də Arxangel kilsəsində dəfn edildi. İvan kilsəni tikdirdi və burada dəfn edilən ilk insan idi. Onun məzarı pərəstiş obyektinə çevrildi və sonrakı nəsillər İvana müqəddəslik fiquru kimi baxmağa başladılar.

Miras
Bəzi mənbələrə görə, İvan kasıblara səxavətinə və mərhəmətinə görə Kalita (pul kisəsi) almışdır. Borovsk keşişi Pafnutius (ö. 1477) şagirdlərinə deyirdi ki, İvan mərhəmətli idi və həmişə gümüşü ilə getdiyi yerdə gümüşü və gümüşü gəzdirdiyi üçün onu almışdır. çıxarıla bildiyi qədər yoxsullara verdi”.Vasili Klyuçevskinin dəstəklədiyi başqa bir fikir isə deyir ki, sobriket istehza ilə verilib və onun xəsisliyini əks etdirir.

15-ci əsrin əvvəllərində yazılmış Üçlük salnaməsi, İvanın öz sarayında irəli sürülən xarakteristikasını götürür və onun monqolları sakitləşdirmək siyasətini alqışlayır.

Böyük knyaz İvan Daniloviç [Moskvalı Kalita] bütün Rusiyanın böyük knyazlığını əldə edəndə, qırx il ərzində böyük sülh yarandı; kafirlər rus torpağına qarşı döyüşməyi və xristianları öldürməyi dayandırdılar; Xristianlar böyük bəlalardan, çoxsaylı zülmlərdən və tatar zorakılığından rahatlıq və sakitlik tapdılar və bütün ölkədə böyük sülh hökm sürürdü.

İlk müasir rus tarixçisi Nikolay Karamzin "Qədim və müasir Rusiya haqqında xatirələr" əsərində İvana "rus torpaqlarının toplayıcısı" titulunu verir və əlavə edir ki, o, "hiyləgər" idi. Karamzin də deyir: "XIV əsrdən əvvəl çox az tanınan kiçik bir şəhər, çoxdan öz əhəmiyyətsizliyinə hörmətsizlikdən çağırırdı. Sergey Solovyov isə əksinə, İvanı səciyyələndirməkdə təmkinlidir, yalnız Karamzinin titulunu təkrarlayır və qeyd edir ki, o, “Rus torpağını oğrulardan təmizləyir”. Sovet dövrünün tarixçiləri İvanı daha çox tənqid edir, Karl Marksın “Tərtər cəlladı, qulduru və qulu” kimi qələmə verilən yazılarına əməl edirlər.

Vasili Klyuçevskinin dediyinə görə, Moskva knyazı böyük knyaz titulu aldıqdan sonra Moskva ətrafında İvanın dövründə "maliyyə və bağlı" olan "knyazlıq birliyi" yarandı. Metropolitenin köçürülməsindən sonra Moskva siyasi paytaxta çevrilməmiş kilsə paytaxtına çevrildi və nəticədə “rus kilsəsinin ixtiyarında olan zəngin maddi resurslar Moskvaya axışmağa başladı, onu zənginləşdirməyə kömək etdi”. Klyuçevski əhalinin münasibətini də qeyd edir: “Nəhayət, Moskva knyazlığında Şimali Rusiya rusiyalı həmkarı, kilsənin böyük oğlunu görməyə vərdiş etmişdi. əsas rus iyerarxının, Moskvanı rus torpağının ən böyük müqəddəsinin xüsusi xeyir-duasının dayandığı şəhər hesab etmək...”.Klyuçevski İvanı da “xəsis knyaz” kimi səciyyələndirir və deyir ki, İvandan başlayaraq Moskvanın bütün knyazları hiyləgər praqmatistlər idilər, onlar “xanla səylə yanaşaraq onu öz planlarına alət etmişdilər”.

Robert O. Crummey deyir ki, İvanın ən böyük qələbəsi metropolitenin öz iqamətgahını Moskvaya köçürməsi olub. O deyir: “O vaxtdan Moskva rus pravoslav iyerarxiyasının başçısının iqamətgahı idi və onun knyazları kilsənin əsas himayədarları rolunu oynayırdılar... Moskva ziyarət mərkəzinə çevrildi...”.Krummey həmçinin deyir ki, kilsə rəhbərləri Litvanın hökmdarları təkrar metropolislər və ayrı-ayrı metropolislər yaratmağa cəhd etdikləri üçün pravoslav iyerarxiyasının birliyini qorumaq üçün mübarizə aparıblar. nəticədə, metropoliten adətən Moskvanın öz sürülərini birləşdirmək iddialarını dəstəklədi, çünki xanı razı salmağın kilsənin maraqları ilə daha yaxşı üst-üstə düşdüyünə inanırdı.

Kristof Baumerin dediyinə görə, "Özbəy Rusiyanın bütün şəhərlərindən xərac və vergilərin yığılması və ötürülməsi üçün yeni böyük knyazı məsuliyyətə cəlb etməklə, keçmiş parçala və hökmranlıq siyasətindən əl çəkərək taleyüklü bir qərar verdi. İvan bu tələbləri vaxtında çatdırdı, beləliklə də öz imtiyaz mövqeyini daha da gücləndirdi. Bu yolla o, Moskvanın gələcəkdə böyük qüdrətinin əsasını qoyacaq180 idi. Qızıl Ordanın özü".

Hélène Carrère d'Encausse deyir ki, monqollar sayəsində İvan Kalita böyük knyaz titulu aldı, "və bununla da rus knyazlıqlarından xərac toplamaq və knyazlar arasında mühakimə yürütmək hüququ qazandı. Moskvanın qurucusunun arzusu gerçəkləşirdi: onun knyazlığı Rusiyanın daha çox siyasi mərkəzinə çevrilir, daha çox işğalçı dövlətin mərkəzinə çevrilirdi.

Ailəsi
İvan Kalita iki dəfə evləndi. Onun ilk həyat yoldaşı Elena adlanırdı və mənşəyi haqqında dəqiq heç bir şey məlum deyil. Onun Smolensk knyazı Aleksandr Qleboviçin qızı olması ilə bağlı bir fərziyyə var. Yelena 1 mart 1331-ci ildə öldü.

Bir il sonra İvan yenidən evləndi, baxmayaraq ki, onun ikinci arvadı haqqında yalnız onun adının Ulyana olması məlumdur. Vladimir Kuçkin onların iki qızı olduğunu düşünür: Mariya və Teodosiya. Onlar İvanın vəsiyyətində “gənc uşaqlar” kimi görünürlər. Onlardan biri 1359-cu ildə sağ idi; digəri haqqında başqa heç nə məlum deyil.

Uşaqları
• Simeon İvanoviç (7 sentyabr 1316 - 27 aprel 1353), 1340-1353-cü illərdə Vladimir və Moskvanın böyük knyazı;

• Daniel İvanoviç (11 dekabr 1319 - 1328);
• Fefiniya İvanovna (körpəlikdə vəfat edib);

• Mariya İvanovna (2 iyun 1365-ci ildə vəfat edib), Rostovlu Konstantinlə evli;

• İvan İvanoviç (30 mart 1326 - 13 noyabr 1359), Vladimir və Moskvanın böyük knyazı;

• Andrey İvanoviç (4 avqust 1327 - 6 iyun 1353), Novqorod knyazı;

• Vladimir Andreyeviç (vəfatı 1410)

• Evdokia İvanovna (1314 - 1342), Yaroslavl Vasili ilə evlidir;

• Feodosia Ivanovna (died 1389), married to Fyodor of Beloozero

 İstinadlar 

Kateqoriya:Böyük Moskva knyazları