İlleqalizm

İlleqalizm 1890-cı illərin sonu — 1900-cü illərin əvvəllərində fərdiyyətçi anarxizmin nəticəsi kimi ilk növbədə Fransa, İtaliya, Belçika və İsveçrədə inkişaf etmiş anarxizm tendensiyasıdır ."The illegalisis in this study,…As anarchist individualists, they came from a milieu whose most important theoretical inspiration was undoubtedly Max Stimer—whose work The Ego and Its Own remains the most powerful negation of the State, and affirmation of the individual, to date."—Richard Parry, The Bonnot Gang: the history of the French illegalists], 1987, p. 5."Parallel to the social, collectivist anarchist current there was an individualist one whose partisans emphasized their individual freedom and advised other individuals to do the same…Some individualists rebelled by withdrawing from the economy and forming voluntary associations to achieve self-sufficiency. Others took the route of illegalism, attacking the economy through the direct individual reappropriation of wealth. Thus theft, counterfeiting, swindling and robbery became a way of life for hundreds of individualists, as it was already for countless thousands of proletarians.—"The "Illegalists"" by Doug Imrie (from Anarchy: A Journal of Desire Armed, Fall-Winter, 1994–95) Qeyri-qanuni insanlar cinayəti açıq və ya gizli şəkildə həyat tərzi kimi qəbul edirlər. Bu ilə bağlı olsa da Illegalism cinayət növü müəyyən etmir oğurluq və hırsızlık .

Solçu anarxistlər olan illeqalistlər muzdlu əmək və bazarlara qəti şəkildə qarşı çıxırlar. Clément Duval və Marius Jacob kimi bəzi anarxistlər, oğurluğu fərdi rekultivasiya (la reprise individuelle) və əməlin təbliği nəzəriyyələri ilə əsaslandırdılar və cinayətlərini daha geniş müqavimət hərəkatını asanlaşdırmaq üçün təbliğati və təşkilati vasitə kimi gördülər. Jül Bonnot və Bonnot Bandası kimi digərləri öz hərəkətlərini eqoist anarxizm baxımından gördülər və Maks Stirnerin fəlsəfəsinə istinad etdilər.

Nəzəriyyəçi Maks Stirnerin eqoizminin təsiri ilə"a new generation of anarchists, spurred on by the individualist' ideas of Max Stirner, were to take as their point of departure exactly what Jean Grave objected to, that the rebel who secretly stole was no more than an ordinary thief. The developing theory of 'illegalism^ had no moral basis> recognizing only the reality of might in place of a theory of 'right'. Illegal acts were to be done simply to satisfy one's desires, not for the greater glory of some external 'ideal'. The illegalists were to make a theory of theft without the embarrassment of theoretical justifications." — Richard Parry. The Bonnot Gang: the history of the French illegalists. 1987. Fransada bəzi illeqalistlər anarxistlərdən ayrıldılar. Onlar iddia edirdilər ki, onların hərəkətləri heç bir əxlaqi əsaslanma tələb etmir və qeyri-qanuni hərəkətlər daha yüksək ideal naminə deyil, öz istəklərinə uyğun həyata keçirilir. Parisdə bu mühit hər ikisi Albert Libertad və onun tərəfdaşları tərəfindən təsis edilmiş həftəlik L'Anarchie və Causeries Populaires (paytaxtın və onun ətrafında bir neçə fərqli yerdə hər həftə toplanan müntəzəm müzakirə qrupları) qəzetlərində cəmlənmişdi.Richard Parry. The Bonnot Gang: the history of the French illegalists. 1987. p. 5.

 Nəzəri müqəddimə 
İlleqalizm qanunun və qanunda əks olunan əxlaq normalarının rədd edilməsinə əsaslanır. İlleqalistlər deyirlər ki, həm yazılı qanunlar, həm də əxlaq normaları onların zülmkar və istismarçı hesab etdiyi kapitalist düşüncəni əbədiləşdirir və təkrar istehsal edir. Hərəkat bu istehsal üsulundan irəli gələn sosial institutlar tərəfindən dəstəklənən nizama müqavimət göstərir və onun praksisi beləliklə, onların bu nizamdan kənarda fərdi, lakin kooperativ dünya üçün baxışlarını əks etdirir. illeqalizm bir çox solçu ideologiya və hərəkatlardan əxlaqla bağlı müəyyən düşüncələrdən və iqtisadi təşkilat baxışlarından yayınmasında fərqlənir. Onların bir çoxu həm də kollektivizmə doğru anarxist meyldə geniş əks olunmayan fərdiyyətçi düşüncəni qəbul etmələri ilə də unikaldır. Bununla belə, işin inqilabi təbiəti qeyri-qanuni insanlar arasında sıx ünsiyyət əlaqələrini təşviq edən fərqli bir ictimai təşkilatı zəruri etdi. Onların fərdi praktika vasitəsilə ifadəsi də müqavimətin daha kooperativ hərəkatını tamamlayırdı.

Onun praktikası əsasən iqtisadi işlərə birbaşa müdaxiləni əhatə edir və oğurluq, saxtakarlıq, dələduzluq və soyğunçuluq kimi qeyri-qanuni hərəkətlər vasitəsilə sərvətləri yenidən mənimsəməklə avtoritar, kapitalist strukturları alt-üst etməyə çalışır. Bir çox fərdiyyətçi anarxistlər artıq zərurət üzündən bu təcrübələrlə məşğul olurdular, çünki onların bir çoxu maliyyə çətinliyi vəziyyətində idi. Onlar öz maliyyə vəziyyətlərini kapitalizmin təbiəti ilə əlaqələndirirdilər, ona görə də bu hərəkətlər bu hallarda hələ də fərqli inqilabi tərkibə malik idi. Oğurluq, bombalama və sui-qəsd qeyri-qanuni taktikalara daxil edilib və onlar "fərdi mənimsəmə" və ya " fəaliyyət yolu ilə təbliğat " kimi qəbul edilib. Bu hərəkətlər eyni zamanda çıxılmaz vəziyyətin təzahürləri və birbaşa müqaviməti kimi qəbul edilirdi və onların tətbiqi başqaları tərəfindən inqilabi hərəkətləri həvəsləndirmək üçün nəzərdə tutulmuşdu (ən azı öz işləri üçün bu əxlaqi əsasları qoruyanlar tərəfindən).

Bütün illeqalistlərin ideologiyasında həm şəxsi maraqlar, həm də siyasi təşkilatlanma rol oynasa da, onları müxtəlif dərəcədə bu müvafiq amillər motivasiya edirdi. İştirakçılar hərəkata, təqribən, "fərdi mənimsəmə" və "fəaliyyət yoliuyla təbliğat" anlayışlarına aid edənlər və etməyənlər arasındakı fərq cizgisindən fərqli şəkildə baxdılar. Proto-qanunçu sayıla bilən Klément Duval və Marius Jacob kimi illeqalistlər özlərini bu ideoloji əsaslandırmalarla birləşdirdilər və motivasiya etdilər. Onlar inqilabi taktika nümunəsi olacaqları və daha geniş müqavimət hərəkatının təşkilində maarifləndirici vasitə kimi xidmət edəcəkləri ümidi ilə cinayətlər törətdilər. Onlar öz cinayətlərini təsirli hesab edirdilər ki, bu, ədalətsiz sistemin tətbiq etdiyi əxlaqi qaydaları alt-üst edə bilər və maddi struktur dəyişikliyi yaratmaq ümidi ilə illeqalizmdə iştirak edirdi. Bu yolla, onlar digər illeqalistlər kimi fərdiyyətçi mühitlə yaxından bağlı deyildilər.

Jules Bonnot kimi Ştirnerçi digər illeqalistlər praksisin təbliğat komponenti ilə daha az maraqlanırdılar, əksinə cinayətin özünü üsyan kimi görürdülər. Onlar sosial inqilabın təşviqinə görə öz cəmiyyətlərinə üsyan vəziyyətində həyatı qiymətləndirdilər.

 Klement Duval 
Clément Duval ilk qeyri-leqalist hesab olunurdu və anarxist cinayət fəaliyyətinin nəzəri əsasını yaratmağa kömək etdi. O, Fransa-Prussiya müharibəsində bir sıra əsgər idi, bu müddət ərzində onu on il ərzində zəiflədəcək xəsarətlər aldı. Daha sonra o, qanunları pozmağa və hüquq-mühafizə orqanlarını təhdid etməyə yönəlmiş radikal Paris yaxınlıq qrupu olan Batignolles Panterasına qoşuldu. Qrupa qoşulduqdan qısa müddət sonra o, 80 frank oğurladığı üçün bir il həbsdə qaldı. 1886-cı ildə o, 15.000 frank oğurlamaq üçün sosialistlərin evinə girib və evi yandırıb. Onun yanğının qəsdən törədilməsi ilə bağlı etirafı birmənalı olaraq qalır. İki həftə sonra hüquq-mühafizə orqanları tərəfindən yaxalananda o, zabiti dəfələrlə bıçaqlayıb. O, La Revole anarxist qəzetindəki bir məqalədə bu hərəkətdən danışaraq, "oğurluq yalnız insanın insan tərəfindən istismarına baxmayaraq mövcuddur … cəmiyyət sizə mövcud olmaq hüququndan imtina etdikdə, onu qəbul etməlisiniz… polis-adam Qanun adı ilə məni həbs etdi, Azadlıq adına vurdum". 1901-ci ildə o, xalq arasında "quru gilyotin" kimi tanınan Şeytan Adası cəza koloniyasına göndərildi. O, 20-yə yaxın uğursuz cəhddən sonra qaçıb Nyu Yorka köçdü, cinayətkarlığından və anarxizmindən heç vaxt əl çəkmədi.

 Marius Jacob və "Gecə İşçiləri" 

Müharibədən əvvəlki Fransada başqa bir məşhur illeqalist idi. O, yeni anarxist kimi yalnız kiçik oğurluqla məşğul olub. Daha sonra 17 yaşında ikən agent provakatoru tərəfindən qurulduğu üçün partlayıcı ilə tutulduğu üçün altı ay həbs edildi. Sərbəst buraxıldıqdan sonra bütün işəgötürənləri ilə əlaqə saxlayan və işdən çıxarılmasına kömək edən hüquq-mühafizə orqanlarının əməkdaşları onun peşəkar imkanlarını pozdular. Bir neçə anarxist filialının köməyi ilə Jacob 1899-cu ilin mayında Marseldə lombard basqında yüksək səviyyəli bir polis məmurunu təqlid etdi. O, Avropanı gəzərək bir müddət keçirdi və Fransaya qayıtdıqdan sonra Tulon həbs olundu, sonra Aix-la-Provenecdə həbs edildi.

Duval kimi Yaqub da həbsdən qaçdı. O, həbsindən mahiyyət etibarı ilə narahat olmadı və tam zamanlı olaraq siyasi müqavimətə və qeyri-qanuni fəaliyyətə qayıtdı. 20-ci əsrin başlanğıcında o, ənənəvi iş dünyasından uzaqlaşma təcrübəsini paylaşan bir qrup anarxist illeqalist təşkil etdi. "Gecə İşçiləri" onlar vaxtlarını oğurluqlara və oğurlanmış malların satışına həsr edirdilər. O, yüksək peşəkar inqilabçılar qrupunu təşkil etməkdə uğur qazandı. Onlar mərkəzi Parisdə yerləşirdilər, lakin onların təcrübələri beynəlxalq miqyasda geniş idi, Fransa, İtaliya və Belçikada fəaliyyət göstərirdi. Qrupdakı şəxslər cinayəti effektiv və səmərəli şəkildə həyata keçirmək üçün birgə işləyəcək müxtəlif rolları öz öhdələrinə götürdülər: kəşfiyyatçılar, oğrular və qılıncoynadanlar. Bu yolla, qüsursuz cinayət üçün potensial saytları müşahidə etmək və sənədləşdirmək üçün cavabdeh olan insanlar, ixtiyarında olan adekvat alətlərlə oğurluğu tez bir zamanda həyata keçirən digərləri və əldə edilmiş malların yenidən satışını idarə edən daha çox insanlar var idi.

Bu qrupun işi qeyri-leqalizm hərəkatının ideoloji dəyərlərinə uyğun idi. Onlar ədalətsiz quruluşun günahkarları kimi gördükləri hakim sinfin nümayəndələrinin maddi sərvətlərini birbaşa təhdid etməyə çalışırdılar. Qurbanlar arasında qrupun "sosial parazit" hesab etdiyi varlılar, keşişlər və hərbi məmurlar var idi. Eynilə, yoxsul insanlar və onların ictimai faydalı hesab etdikləri şəxslər (məsələn, həkimlər, memarlar, yazıçılar) heç vaxt hədəfə alınmayıb. Üzvlər silahlı idilər, lakin qətlə yalnız zəruri özünümüdafiə halında icazə verildi və onlar bu cür şəxsiyyətlərarası münaqişə potensialını azaltmaq üçün qaçış taktikalarına üstünlük verdilər. Onların zorakılıq fəaliyyətindən yayınması bir çox qeyri-leqalistlərin işindən fərqli idi və Yaqub onları müvafiq olaraq fərqləndirmək üçün "pasifist qanunsuzluq" terminindən istifadə etdi.

Yakobun sözlərinə görə, o, ümumilikdə 106 oğurluq hadisəsində iştirak edib. O, səxavətlə bunun 5 milyon frank dəyərində mal olduğunu təxmin etdi. Qrup üzvlərinin əksəriyyəti 1903-cü ilin sonlarına doğru həbs olundu, onlardan ikisi Parisdə onlar üçün qurulmuş tələyə düşdükdən sonra. Jacob, Abbevilledə onları tutan polis məmurunu öldürən filialı Bour ilə birlikdə cəza koloniyalarında ömürlük əl əməyinə məhkum edildi. 1906-cı ilin yanvarında Yaqub yalan du Saint-dəki bir müəssisəyə köçürüldü və burada təxminən 9 il zəncirdə qaldı. Onun həbs müddəti 20 illə məhdudlaşdı, çünki anası onun azadlığa buraxılması üçün kampaniya təşkil etdi. Ömrünün qalan hissəsini səyyar satıcı kimi keçirdi və 1954-cü ilin avqustunda həddindən artıq morfin qəbul edərək intihar etdi. O, intiharının sadəcə yaşlıların təcrübəsindən yayınmaq cəhdi olduğunu iddia etdi.

 Bonnot Bandası 
Fransanın Bonnot bandası qeyri-qanuniliyi qəbul edən ən məşhur qrup idi. Bonnot dəstəsi (La Bande à Bonnot) 1911-ci ildən 1912-ci ilə qədər Belle Époque zamanı Fransa və Belçikada fəaliyyət göstərən bir Fransız cinayətkar anarxist qrupu idi. Yaranan qeyri-qanuni mühitlə eyniləşdirilən şəxslərdən ibarət dəstə fransız polisi üçün hələ əlçatan olmayan qabaqcıl texnologiyadan (avtomobillər və təkrarlanan tüfənglər daxil olmaqla) istifadə edirdi.

Octave Garnier və Jules Bonnot Bonnot Gang-ın əsasını qoydular. Əvvəlcə mətbuatda sadəcə olaraq "Avtomobil Quldurları" adlandırılan dəstə Jules Bonnot məşhur gündəlik qəzet olan Petit Parisien- in ofisində müsahibə verdikdən sonra "Bonnot Dəstəsi" adlandırıldı.

Qrup, Fransa ordusunda xidmət etmək məcburiyyətindən qaçmaq istəyən siyasi sürgünlərin və gənc kişilərin yığıncağı üçün əlverişli yerdə olan Belçikada yaranıb. Ortaq ideoloji dəyərlərə görə qardaşlaşdılar və Brüsseldə təşkilatlanmağa başladılar.

Garnier 17 yaşında həbs olundu, lakin iş dünyasını cinayət və ya həbsxanadan daha çox yadlaşdırdı. İşçi qüvvəsində işlədiyi müddətdə o, kapitalistlər kimi istismarçı hesab etdiyi birlik rəhbərlərinin işindən belə narazı qalaraq, köklü iqtisadi dəyişikliklərin praktikliyinə getdikcə daha çox məyus olurdu. O, tərcümeyi-halında bu dövrü özünün "anarxistə çevrildiyi məqam" kimi qeyd edir. [O] təxminən 18 yaşında idi və artıq işə qayıtmaq istəmirdi, ona görə də bir daha [o] la reprise individuelle başladı." O, Fransada məcburi hərbi xidmətdən Belçikada sığınacaq tapanlar arasında idi. O, Brüsseldə anarxist, fərdiyyətçi düşüncə və fəaliyyəti dəstəkləyən görkəmli anarxist qəzet olan Le Révolte- nin redaktoru ilə burada qarşılaşdı.

Bu kimi ədəbiyyat qeyri-leqalist düşüncənin genişlənməsi üçün katalizator rolunu oynadı. Başqa bir qəzet, l'Anarchie, Viktor Kibalchich-in məqaləsini daxil etdi və bu fikri ifadə etdi: "Sözün adi mənasında biz dürüst ola bilmərik və olmayacaq da. Tərifinə görə, anarxist məqsədəuyğunluqla yaşayır; onun üçün işləmək oğurluq kimi acınacaqlı bir məqsədəuyğundur. . . O, mülkiyyəti qoruyan heç bir konvensiyanı nəzərə almır; onun üçün yalnız güc sayılır. Beləliklə, bizim qanunsuz hərəkətləri nə təsdiq, nə də rədd etməliyik. Biz deyirik: məntiqlidirlər. Anarxist həmişə qeyri-qanunidir — nəzəri olaraq. Yeganə "anarxist" sözü hər mənada üsyan deməkdir". Nəhayət, qəzet tamamilə qeyri-qanuni şəxslər tərəfindən idarə olundu və Kibalçiç redaktor rolunu öz üzərinə götürdü. Qeyri-qanuni düşüncənin bu istehsalı Bonnot bandasının yaranmasının arxasında təhsil və təşkilatlanma üçün əlverişli idi.

Jül Bonnot dəstəsinin digər üzvlərindən hərbi xidmətdə olması baxımından fərqlənirdi. O, təcrübədən cinayət həyatında ona kömək edəcək texniki bacarıqları təkmilləşdirmək fürsəti kimi istifadə etdi. O, həmçinin qrupun qalan hissəsindən təxminən 10 yaş böyük idi, bu, ona fərqli bir güvən və yoluxucu ölçülü ehtiyatsızlıq verməsi baxımından üstün idi. Onun ilk əhəmiyyətli soyğunçuluğu 1910-cu ilin iyulunda Vyanadakı varlı bir vəkilin evindən 36.000 frank oğurlamışdı. Garnier, Bonnotun ehtimal edilən bir adam öldürmə ilə bağlı hesabatını dinləmək üçün toplanan qeyri-leqalistlər panelində idi və Bonnotla qeyri-qanuni fəaliyyət qrupu yaratmaq üçün doğru namizəd kimi tanınırdı.

Bonnot bandası ilk dəfə 1911-ci ilin dekabrında Parisdə bir bankda soyğunçuluq etdi, bu zaman onlar inkassatoru güllələdilər, 5000 frankdan çox pul oğurladılar və oğurlanmış avtomobillə qaçdılar. Onlar bir həftə sonra silah mağazasına giriblər. Bundan bir neçə gün sonra, 1912-ci ilin yanvarında M. Morounun evindən 30.000 frank oğurlayaraq onu qulluqçusu ilə birlikdə qətlə yetirdilər. Onlar tez bir zamanda hüquq-mühafizə orqanlarının hədəfinə çevrildilər və onları təqib edən polisləri öldürməkdən çəkinmədilər. Sonrakı bir neçə ay ərzində quldurluq nümunələri ilə davam etdilər, yol boyu həbs olunmaq üçün bəzi üzvlərini itirdilər. Garnier və Bonnet bu müddət ərzində müqavimətlərində israrlı olan üzvlər arasında idi. Qrup daxilində hər iki şəxsin nüfuzu daha sonra fransız polisi ilə ayrı-ayrı atışmalar zamanı yüksək profilli ölümləri ilə gücləndirildi. 1913-cü ilin fevralında qalan üzvlər mühakimə olundu və həbs və ölüm cəzalarına məhkum edildi.

 Bastırma 
Onların praksisi sözün əsl mənasında qanuni nizama qarşı müqavimət olduğundan onun hüquq-mühafizə orqanları tərəfindən yatırılması demək olar ki, qaçılmaz idi. Bəzi qeyri-qanunilər hərəkatda başqalarına fədakarlıq edən polis məmurları ilə razılaşma yolu ilə özlərini əsirgə bilsələr də, yüzlərlə insan uzun müddətə həbs edildi. Dövrün əjdahalı Fransız qanunları, Klément Duval kimi məhbusların (onun orada olduğu vaxt üçün) ölüm düşərgələri ilə müqayisə edilə bilən cəza müstəmləkələrində şəraitə məruz qalması demək idi.

Həbsxanadan qaçdıqdan sonra siyasətində sadiq qalan Duvaldan fərqli olaraq, həbs bir sıra qeyri-qanuni insanları bu işə etinasız yanaşmağa sövq etdi. Onların hərəkətləri muzdlu və keçmiş ideologiyalarının müddəalarına zidd olduğu dərəcədə, onlar effektiv şəkildə yatırıldılar. Bu yolla hərəkat birbaşa dövlət gücü ilə susdurulub, repressiya və "cinayət"in davam etdirildiyi iqtisadi dövrəyə çevrilib.

Məsələn, Bonnot bandasının üzvlərinə sığındığı üçün həbs olunduqdan sonra, bir vaxtlar qeyri-qanuniliyin güclü müdafiəçisi olan Viktor Serj kəskin tənqidçi oldu. Bir İnqilabçının Xatirələrində o, qeyri-qanuniliyi "kollektiv intihar" kimi təsvir edir.

Eynilə, Marius Jacob 1948-ci ildə əks etdirir: "Mən qeyri-qanuniliyin müasir cəmiyyətdə fərdi azad edə biləcəyini düşünmürəm. Əgər o, bu vasitədən istifadə edərək özünü bir neçə məhdudiyyətdən azad edə bilsə, mübarizənin qeyri-bərabərliyi daha da pis olan başqalarını yaradacaq və sonda onun azadlığının, malik olduğu kiçik azadlığın və bəzən də itirilməsinə səbəb olacaq. onun həyatı. Əsasən, üsyan aktı kimi qəbul edilən qeyri-qanunilik doktrinadan daha çox temperament məsələsidir. Buna görə də bütövlükdə əməkçi kütləyə tərbiyəvi təsir göstərə bilməz. Bununla mən dəyərli tərbiyəvi effekti nəzərdə tuturam" Nəhayət, həbslə bağlı təcrübə və ona olan münasibət bəzi qeyri-qanuni şəxslərin öz təcrübələri haqqında təsəvvürlərini bərpa etməyə kömək etdi. Hərəkətlərinin hüquqi nəticələri onların işinin dəyərsiz olduğu hissi yaratdı, çünki özünü azad etmək və siyasi təsir cəhdləri bütün azadlıqdan və mənalı təşkilatlanma qabiliyyətindən məhrum olmaq riskini ehtiva edirdi. Bu, dövlətin siyasi hərəkatı boğmaq üçün güc tətbiqinin effektivliyindən xəbər verir.

 Həmçinin bax 
 Amoralizm
 Eqoizm
 Piratçılıq
 Əməlin təbliği

 Əlavə oxu 
 Pa0-946061-04-1rry, Richard (1986). The Bonnot Gang. Rebel Press. isbn: 0-946061-04-1.. PDF: https://libcom.org/files/Richard%20Parry%20-%20The%20Bonnot%20Gang.pdf
 "Qeyri-qanunilər" Doug Imrie. "Anarchy: A Journal of Desire Armed", Payız-Qış, 1994–95 .
 C1-873976-28-3acucci, Pino (July 25 2006). Without a Glimmer of Remorse. Christie Books. PDF: https://archive.org/details/CacucciWithoutAGlimmerOfRemorse 
 Qanunsuzluq və ultra-solçuluq haqqında . Philippe Gavi, JP Sartre və Pierre Victor. Gallimard, Paris, 1974.
 Azadlıq tərəfindən "Qanunsuzluq və üsyançı anarxizm".


 İstinadlar 
Kateqoriya:Cinayətkarlıq
Kateqoriya:Anarxist hərəkatlar
Kateqoriya:İndividual anarxizm

 Xarici keçidlər 

Marius Jacob: Hırsızların Şahı