Yokay

Yokai (妖怪, "qəribə görünüş") Yapon folklorunda fövqəltəbii varlıqlar və ruhlar sinfidir. Yōkai sözü "cazibədar; fəlakət" və "görünüş; sirr; şübhəli" mənasını verən kancidən ibarətdir. Yokai həmçinin ayakaşi (あやかし), mononoke (物の怪) və ya mamono (魔) kimi də istinad edilir. Yokai sözün Qərb mənasında sözün əsl mənasında cinlər deyil, əksinə, davranışları pisniyyətli və ya nadinclikdən tutmuş dostluq, təsadüfi və ya insanlara faydalı ola bilən ruhlar və varlıqlardır.
Yokai tez-tez heyvan xüsusiyyətlərinə malikdir (məsələn, tısbağaya bənzəyən kappa və adətən qanadlarla təsvir olunan tengu), lakin kuchisake-onna kimi xarici görünüşdə də humanoid görünə bilər. Bəzi yokaylar cansız cisimlərə bənzəyir (məsələn, tsukumoqami), digərləri isə heç bir nəzərə çarpan formaya malik deyillər. Yōkai adətən mənəvi və ya fövqəltəbii qabiliyyətlərə malik olaraq təsvir edilir, forma dəyişdirmə onlarla əlaqəli ən ümumi xüsusiyyətdir. Şəklin dəyişdirilməsi bakemono (化け物) və ya obake (お化け) kimi tanınır.
Yapon folklorşünasları və tarixçiləri yokai "fövqəltəbii və ya izaholunmaz hadisələrin öz məlumatlandırıcılarına" təcəssümü kimi izah edirlər. Edo dövründə Toriyama Sekien kimi bir çox sənətkar xalq nağıllarından və ya sırf öz təxəyyüllərindən ilham alaraq yeni yokai icad etdilər. Bu gün bir neçə belə yōkai (məsələn, amikiri) daha ənənəvi folklordan qaynaqlandığı üçün səhv edilir.

 Anlayış 
Yokai anlayışı, onların səbəbləri və onlarla əlaqəli hadisələr Yapon mədəniyyəti və tarixi dövrlərində çox dəyişir; tipik olaraq, zaman dövrü nə qədər böyükdürsə, fövqəltəbii hesab edilən hadisələrin sayı və yokayın nəticəsi bir o qədər çox olur. Yaponların animizm ideyalarına görə, ruha bənzər varlıqların hər şeydə, o cümlədən təbiət hadisələri və əşyalarda yaşadığına inanılırdı. Bu cür ruhlar duyğulara və şəxsiyyətlərə malik idilər: sülhpərvər ruhlar nigi-mitama kimi tanınırdılar, onlar xoşbəxtlik gətirirdilər; ara-mitama kimi tanınan zorakı ruhlar xəstəlik və təbii fəlakətlər kimi bəla gətirdi. Heç bir ruh növü yokai hesab edilmirdi.
Bir insanın əcdadları və xüsusilə hörmətli vəfat etmiş ağsaqqalları da onlara ibadət edənlərə bəxt gətirən qoruyucu ruhlar statusu qazanan nigi-mitama hesab edilə bilər. Heyvanlar, əşyalar və təbii xüsusiyyətlər və ya hadisələr də ərazidən asılı olaraq nigi-mitama və ya ara-mitama kimi ehtiram edilirdi.
Zərərli ruhların mövcudluğuna baxmayaraq, bədxah ruhları yatırtmaq, bədbəxtliyin qarşısını almaq və başqa izahı olmayan fenomen və hadisələrdən yaranan qorxunu azaltmaq məqsədilə ara-mitama-nı nigi-mitama çevirmək üçün rituallar həyata keçirilirdi. Ara-mitama-nın nigi-mitama çevrilməsi ritualı chinkon (鎮魂, lit. 'ruhların sakitləşməsi' və ya 'reqiuem') kimi tanınırdı. kifayət qədər ehtiramın olmaması və ya ibadətçiləri və beləliklə də onların ilahiliyini itirməsi ilə yokai oldu.
Zaman keçdikcə fövqəltəbii olduğu düşünülən hadisələr və hadisələr getdikcə azaldı, şəkil vərəqlərində və rəsmlərdə yokai təsvirləri standartlaşmağa başladı, qorxunc ruhani varlıqlardan daha çox karikaturaya çevrildi. Yokai ilə bağlı nağıl və əfsanələrin elementləri Yaponiyada orta əsrlərdən başlayaraq ictimai əyləncələrdə təsvir olunmağa başladı. Edo dövründə və ondan sonra, yokay mifologiyası və irfanı daha çox müəyyən edilmiş və rəsmiləşdirilmişdir.

 Növləri 
Folklorşünas Tsutomu Ema yokai və hengi (変化, lit. 'dəyişmiş əşyalar/mutantlar') təsvir edən ədəbiyyatı və rəsmləri tədqiq edərək, onları Nihon Yōkai Henge Shi və Obake no Rekishi-də təqdim edildiyi kimi kateqoriyalara ayırdı:

Yokayın "əsl formasına" əsaslanan kateqoriyalar:
İnsan
Heyvan
bitki
Obyekt
Təbiət hadisəsi
Mutasiya mənbəyindən asılı olaraq kateqoriyalar:
Bu dünya ilə əlaqəli mutasiya
Ruhani və ya zehni ilə əlaqəli mutasiya
Reenkarnasiya və ya dünyadan sonrakı mutasiya
Materialla əlaqəli mutasiya
Xarici görünüşə görə kateqoriyalar:
İnsan
Heyvan
bitki
Artefakt
Quruluş və ya bina
Təbii obyekt və ya hadisə
Birdən çox kateqoriyanı birləşdirən müxtəlif və ya görünüş.
Digər folklorşünaslıq kateqoriyalarında yōkai yunan mifologiyasının pəriləri kimi, yerləşdiyi yerə və ya onların təzahürü ilə əlaqəli hadisələrə görə təsnif edilir. Yōkai 綜合日本民俗語彙 ("Yapon Folklorunun Tam Lüğəti", Soqo Nihon Minzoku Qoi) kitabında aşağıdakı kimi indekslənmişdir:
Yama no ke (dağlar)
michi no ke (yollar)
ki no ke (ağaclar)
mizu no ke (su)
umi no ke (dəniz)
yuki no ke (qar)
oto no ke (səs)
dōbutsu no ke (həqiqi və ya xəyali heyvanlar)

 Tarix 

 Qədim tarix 
Eramızın 772-ci ili: Şoku Nihonqidə "Şinto təmizliyi yōkai imperator sarayında çox tez-tez göründüyü üçün həyata keçirilir" ifadəsi var, yōkai sözünü xüsusi olaraq hər hansı bir fenomenə deyil, ümumiyyətlə qəribə hadisələrə istinad etmək üçün istifadə edir.
Heian dövrünün ortası (794–1185/1192): Sei Şonaqonun Yastıq Kitabında "Möhkəm mononoke var" ifadəsi, həmçinin Murasaki Şikibunun "monokoke olduqca qorxunc hala gəldi" ifadəsi var. mononoke sözünün ilk görünüşləridir.
1370: Taiheikidə, beşinci cilddə, "Saqami no Nyudo yokaydan heç qorxmurdu" ifadəsi var.
Qədim dövrlər ədəbiyyatda və yokaydan bəhs edən və izah edən xalq nağıllarında zəngin bir dövr idi. Kojiki, Nihon Şoki və qədim keçmişin əfsanələrini əks etdirən müxtəlif Fudoki kimi ədəbiyyat və digər sirli hadisələrlə yanaşı, oni, oroçi və digər növlərdən bəhs edən əsərlər artıq onlarda görünür.
Heian dövründə, Nihon Ryōiki və Konjaku Monogatarū kimi nəşrlərdən başlayaraq, yokai və digər fövqəltəbii hadisələr haqqında hekayələr topluları bir çox cilddə nəşr olundu və bu nəşrlərdə Hyakki Yagyo kimi hadisələrin qeydlərini görmək olar.
Bu ədəbiyyatlarda rast gəlinən yokaylar sonrakı nəsillərə ötürülürdü. Lakin ədəbiyyatda bu yokaylardan bəhs edilsə də, izah edilsə də, onlara heç vaxt vizual təsvirlər verilməmişdir. Sonrakı Heian dövründən gələn Cəhənnəm Tuşunması (Nara Milli Muzeyi) kimi Buddist rəsmlərində oni ideyasının vizual ifadələri var, lakin həqiqi vizual təsvirlər yalnız Orta əsrlərdə, Kamakura dövründən və kənarda.
Yamata no Orochi əvvəlcə yerli bir tanrı idi, lakin Susanoo tərəfindən öldürülən yokaya çevrildi. Yasaburo əvvəlcə intiqamçı ruhu (onryō) öldükdən sonra zəhərli ilana çevrilən və çəltikdəki suyu əzablandıran bir quldur idi, lakin nəticədə tanrılaşdı. "quyunun müdriklik tanrısı". Kappa və inuqami bəzən bir bölgədə tanrı, digər ərazilərdə isə yokai kimi qəbul edilir. Bu nümunələrdən görünür ki, Yapon tanrıları arasında tanrıdan yokaya və əksinə keçə bilən bəzi varlıqlar var.

 Post-klassik tarix 
Orta əsr Yaponiyası emakimono, Otogizoshi və yokayın digər vizual təsvirləri kimi nəşrlərin görünməyə başladığı dövr idi. Jisha Engi (寺社縁起) kimi dini nəşrlər mövcud olsa da, digərləri, məsələn, Otogizoshi, daha çox əyləncə üçün nəzərdə tutulmuşdu və yokayın getdikcə daha çox əyləncə subyekti kimi göründüyü tendensiyaya başlamışdır. Nümunələr üçün, yokayların məhv edilməsi nağıllarının insan cəmiyyətinin yokai üzərindəki üstün statusunun vurğulanmasının nəticəsi olduğunu söyləmək olar. Nəşrlərə aşağıdakılar daxildir:	
Ooe-yama Şuten-doji Emaki (oni haqqında), Zegaibou Emaki (təqribən bir tengu), Tawara no Touta Emaki (nəhəng ilan və qırxayaq haqqında), Tsuchigumo Zoshi (Tsuchigumo Zoshi) (tsuchigumo haqqında), və Dojo-ji Engi Emaki (nəhəng ilan haqqında).
Sugawara no Michizane'nin oni şəklini alan bir ildırım tanrısı olduğu Kitano Tenjin Engi Emaki və bunu etdikdən sonra insanlara hücum etməsinə baxmayaraq, o, sonda yenə də tanrı olaraq ilahiləşdirildi.
Junirui Emaki, Tamamono Soşi (hər ikisi Tamamo-no-Mae haqqında) və Fujibukuro Soushi Emaki (meymun haqqında). Bu emaki heyvanların yokai mutasiyalarından bəhs edirdi.
Tsukumoqami Emaki, atılan çox qiymətli olmayan əşyalar haqqında nağılları danışırdı ki, onların içində insanlara qarşı pis əməlləri planlaşdıran bir ruh yaşayır və nəticədə qovulur və sülhə göndərilir.
Hyakki Yagyo Emaki, çoxlu müxtəlif növ yokayları təsvir edir, hamısı birlikdə yürüş edir.
Beləliklə, yalnız yazılı şəkildə qeyd olunan yokai orta əsrlərdə vizual görünüş qazanmışdır. Otogizoşidə Urashima Taro və İssun-bōshi kimi tanış nağıllar da meydana çıxdı.
Yokaydakı növbəti böyük dəyişiklik Edo dövründə, müharibə edən dövlətlər dövründən sonra gəldi.
Müasir tarix

 Edo dövrü 
1677: Şokoku Hyakumonogatari, müxtəlif canavarların nağılları toplusunun nəşri.
1706: Otogi Hyakumonogatari nəşri. Miyazu no Ayakashi (1-ci cild) və Unpin no Yōkai (4-cü cild) kimi cildlərdə Çindən gələn nağıl kolleksiyaları Yapon mühitinə uyğunlaşdırılmışdır.
1712: Çin Sancai Tuhui əsasında nağıllar toplusu olan Terajima Ryoan tərəfindən Wakan Sansai Zue nəşri.
1716: İxtisaslaşdırılmış lüğətdə Sesetsu Kojien (世説故事苑) yōkai haqqında bir giriş var, orada deyilirdi: "Mənim cəmiyyətimdə adi insanlar arasında, çox vaxt adi insanlar tərəfindən səhv tələffüz edilən bir çox kaiji (sirli hadisələr) var. keçi.' Bu növlərə gəlinciklərin qışqırması, tülkülərin ulaması, siçanların səs-küyü, toyuğun qalxması, quşların fəryadı, quşların paltarlara nəcis çıxarması və qazan və butulkalardan gələn səslərə bənzər səslər daxildir. Şōseiroku-da əşyaların növləri görünür, onları qovmaq üsulları görünə bilər, buna görə də əsas olmalıdır."
1788: Masayoshi Kitao tərəfindən Bakemono çakutocho nəşri. Bu, yokayın kibyoşi diaqramı kitabı idi, lakin onun ön sözündə "demək olar ki, cəmiyyətimizdə yokai deyilən şey qorxudan yaranan hisslərimizin təmsilidir" və artıq bu dövrdə, yokai araşdırılırdı, o, yokainin həqiqətən var olub-olmadığını soruşan insanların olduğunu göstərdi.
Məhz bu dövrdə mətbəə və nəşr texnologiyası ilk dəfə geniş şəkildə istifadə olunmağa başladı, nəşriyyat mədəniyyəti inkişaf etdi və tez-tez kibyoşi və digər nəşrlərin mövzusu oldu.
Nəticədə, bu cür kitablarla məşğul olan kaşi-hon dükanları genişləndi və geniş istifadə olunmağa başladı, hər bir yokay haqqında ümumi ictimaiyyətin təəssüratını sabitləşdirdi və bütün Yaponiyaya yayıldı. Məsələn, Edo dövründən əvvəl kappa kimi təsnif edilən yokayların nə olduğuna dair çoxlu şərhlər var idi, lakin kitablar və nəşrlər sayəsində kappa anlayışı indiki kappa anlayışı ilə əlaqələndirildi. Həmçinin, xalq əfsanəsindən doğan yokaydan başqa digər növ nəşrlər də daxil olmaqla, oyun və ya söz oyunları vasitəsilə yaradılmış bir çox icad edilmiş yokay da var idi; Sekien Toriyamanın Qazu Hyakki Hagyo nümunəsidir.

 Meyci və Taysho dövrləri 
1891: Şibue Tamotsu tərəfindən Seiyuu Youkai Kidan nəşri. Qrimm nağılları kimi Avropadan xalq nağıllarını təqdim etdi.
1896: Inoue Enryō tərəfindən Yōkaigaku Kogi nəşri
1900: Yanvarda Kabuki-zada Yami no Ume Hyakumonogatari adlı kabuki tamaşasının nümayişi. Bu, Kasa ippon aşi, skeletlər, yuki-onna, osakabe-hime və başqaları kimi çoxsaylı yokayların göründüyü bir tamaşa idi. Onoe Kikuqoro V osakabe-hime kimi bunların bir çoxunun rolunu oynadı.
1914: Mitsutaro Şirai tərəfindən Shokubutsu Kaiko nəşri. Şirai bitki patoloqu və herbalist nöqteyi-nəzərindən bitki yokai üzərində ekspozisiya etdi.
Meyci bərpası ilə Qərb ideyaları və tərcümə edilmiş qərb nəşrləri təsir göstərməyə başladı və qərb nağılları xüsusilə axtarıldı. Binboqami, yakubyoqami və şiniqami kimi şeylər haqqında danışılırdı və shinigami hətta klassik rakuqoda təsvir edilirdi və şinigami bir növ Yapon yokai və ya kami kimi yanlış başa düşülsə də, onlar əslində Şiniqami adlı rakuqo vasitəsilə əhali arasında yaxşı tanınırdılar. San'yūtei Enchō, Qrimm nağılı "Xaç atası Ölüm" və İtalyan operası Crispino e la komare (1850) kimi Avropa nağıllarının qəbulu idi. Həmçinin, 1908-ci ildə Kyoka İzumi və Tobari Çikufuu birgə Gerhart Hauptmanın "Batmış zəng" pyesini tərcümə etdilər. Kyoka'nın Yasha ga Ike kimi sonrakı əsərləri "Batmış Zəng"dən təsirləndi və beləliklə, Qərbdən gələn xalq nağıllarının Yapon yokai nağıllarına uyğunlaşdığını görmək olar.

 Şova dövrü 
Yokai müxtəlif media növlərində təqdim olunduğundan yaşlılar, gənclər, kişilər və qadınlar arasında yaxşı tanınmağa başladılar. Müharibədən əvvəlki kamişibay və manqa sənayesi, eləcə də təxminən 1970-ci illərə qədər mövcudluğunu davam etdirən kaşi-hon dükanları, eləcə də televiziya xalqın yokai ilə tanışlığına və tanışlığına töhfə verdi. Yokai Tono, İvate, İvate Prefekturası və Şigeru Mizukinin doğulduğu yer olan Tottori Prefekturası kimi Tono Monoqataridə təsvir olunan yerlər kimi yerli bölgələri canlandıran turizmin cəlb edilməsində rol oynayır.
Bu şəkildə, yokai haqqında əfsanələrdə müxtəlif formalarda danışılır, lakin ağsaqqallar və yaşlı insanlar tərəfindən ənənəvi şifahi hekayələr nadirdir və şifahi hekayədə regional unikal vəziyyətlər və mənşəyi asanlıqla çatdırmaq olmur. Məsələn, tsukumogaminin təmsil etdiyi klassik yokai yalnız təbiətə yaxın yaşamaqla, məsələn, tanuki (Yapon yenot itləri), tülkü və gəlinciklərlə yaşamaqla real bir şey kimi hiss edilə bilər.
Bundan əlavə, şəhərətrafı ərazilərdə və digər bölgələrdə, hətta ilkin sektor mühitində yaşadıqda belə, mürəkkəb daşı, kama (böyük qazan) və ya tsurube (istifadə olunan vedrə) kimi artıq görünməyən alətlər var. quyudan su almaq üçün) və azukiarai və dorotabo kimi köhnə həyat tərzini xatırladan yokai var.
Nəticədə, hətta Şova dövrünün ilk onilliyində (1925–1935) doğulanlar üçün, kəndə evakuasiya edilmiş bəziləri istisna olmaqla, onlar hiss edəcəklər ki, yokai halına gələn şeylər "tanış deyil" və "çox da deyil". başa düşüləndir". Məsələn, klassik rakuqoda insanlar sözləri və nəyə istinad etdiklərini başa düşsələr də, bunu real ola biləcək bir şey kimi təsəvvür edə bilmirlər. Beləliklə, cəmiyyətin modernləşməsi klassik yapon mədəniyyətində yokayın yerinə mənfi təsir göstərmişdir.
Digər tərəfdən, kütləvi informasiya vasitələri vasitəsilə təqdim edilən yokai təkcə folklor kimi klassik mənbələrdən gələnlərlə məhdudlaşmır və Edo dövründə olduğu kimi, qorxulu məktəb hekayələri və digər şəhər əfsanələri kimi yeni uydurma yokaylar icad olunmağa davam edir. Kusisake-onna və Hanako-san kimi, yeni yokai doğurur. 1975-ci ildən etibarən, kuchisake-onnanın populyarlığından başlayaraq, bu şəhər əfsanələri kütləvi informasiya vasitələrində "müasir yokai" kimi xatırlanmağa başladı.[26] Bu terminologiya şəhər əfsanələri ilə bağlı son nəşrlərdə də istifadə edilmişdir və yokai üzrə tədqiqatçı Bintaro Yamaquçi bundan xüsusilə tez-tez istifadə etmişdir.
1970-ci illərdə yokai ensiklopediyalar, illüstrasiyalı istinad kitabları və lüğətlər vasitəsilə uşaq qorxu kitablarının bir hissəsi kimi təqdim edən bir çox kitab nəşr olundu, lakin folklor, Kaydan və esselər kimi klassiklərdən gələn yokai ilə birlikdə buna diqqət çəkildi. Müasir araşdırmalara görə, klassiklərdən gəlməyən, lakin yeni yaradılan qarışıqlar var. Bunların bəzi tanınmış nümunələri qaşadokuro və jubokkodur.
Məsələn, Arifumi Sato müasir yokayın yaradıcısı kimi tanınır və yokayın manqa rəssamı Şiqeru Mizuki yokay haqqında araşdırmalara dair yazılarında GeGeGe no Kitaro vasitəsilə yeni yaradılmış yokayların və Mizukinin özünün mövcud olduğuna işarə edirdi. , təxminən 30 yeni yokai yaratdı. Klassik yokayın yeni yaradılmış yokay ilə bu qarışmasının ənənə və əfsanələrə işıq salması ilə bağlı çoxlu tənqidlər var.
Bununla belə, artıq Edo dövründən Sekien Toriyama kimi bir çox yeni yokay yaradanlar olduğuna görə, klassik əsərlər üçün də eyni şeyi etmədən müasir yaradıcılığı tənqid etməyin ağlabatan olmadığı fikri də var. Bundan əlavə, müsbət rəy var. Bu kitablar vasitəsilə müxtəlif yokai personajlarının təqdim edilməsi o dövrün gənc oxucularının yaradıcılığını və emosional inkişafını inkişaf etdirdiyini söyləyir.

 Xalq mədəniyyətində 
Yokai tez-tez Yapon ruhları və ya Şərqi Asiya xəyalları kimi xatırlanır, məsələn, Hanako-san əfsanəsi və ya Yapon əfsanəsindən gələn "Yarıq ağızlı qız" hekayəsi. Yokai termini "qəribə və ya qeyri-adi bir şey" kimi də şərh edilə bilər.

 İstinadlar 
"#kanji 妖怪". Jisho.org. Retrieved 2022–02-28.

"ようかい". Jisho.org. Retrieved 2022–02-28.

"Toriyama Sekien". Obakemono. The Obakemono Project. Archived from the original on 26 July 2013. Retrieved April 2, 2021.
 小松和彦 2015, p. 24
 小松和彦 2011, p. 16
 宮田登 2002, p. 14, 小松和彦 2015, pp. 201–204
 小松和彦 2011, pp. 16–18
 宮田登 2002, pp. 12–14、小松和彦 2015, pp. 205–207
 小松和彦 2011, pp. 21–22
 小松和彦 2011, pp. 188–189
 近藤瑞木・佐伯 孝弘 2007
 民俗学研究所『綜合日本民俗語彙』第5巻 平凡社 1956年 403–407頁　索引では「霊怪」という部門の中に「霊怪」「妖怪」「憑物」が小部門として存在している。
 小松和彦 2011, p. 20
 『今昔物語集』巻14の42「尊勝陀羅尼の験力によりて鬼の難を遁るる事」
 小松和彦 2011, p. 78
 小松和彦 2011, p. 21
 小松和彦 2015, p. 46
 小松和彦 2015, p. 213
 宮田登 2002, p. 12, 小松和彦 2015, p. 200
 太刀川清 (1987). 百物語怪談集成. 国書刊行会. pp. 365–367.

"世説故事苑 3巻". 1716. Retrieved 2015–12-16.
 江戸化物草紙. アダム・カバット校注・編. 小学館. February 1999. p. 29. ISBN 978-4-09-362111-3.
 草双紙 といわれる 絵本 で、ジャンルごとにより表紙が色分けされていた。黄表紙は大人向けのもので、その他に赤や青がある。
 多田克己 (2008). "『妖怪画本・狂歌百物語』妖怪総覧". In 京極夏彦 ・多田克己編 (ed.). 妖怪画本 狂歌百物語. 国書刊行会. pp. 272–273頁. ISBN 978-4-3360-5055-7.
 湯本豪一 (2008). "遊びのなかの妖怪". In 講談社コミッククリエイト編 (ed.). DISCOVER妖怪 日本妖怪大百科. KODANSHA Official File Magazine. Vol. 10. 講談社. pp. 30–31頁. ISBN 978-4-06-370040-4.
 山口敏太郎 (2007). 本当にいる日本の「現代妖怪」図鑑. 笠倉出版社. pp. 9頁. ISBN 978-4-7730-0365-9.

"都市伝説と妖怪". DISCOVER妖怪 日本妖怪大百科. Vol. 10. pp. 2頁.
 と学会 (2007). トンデモ本の世界U. 楽工社. pp. 226–231. ISBN 978-4-903063-14-0.
 妖怪王（山口敏太郎）グループ (2003). 昭和の子供 懐しの妖怪図鑑. コスモブックス. アートブック本の森. pp. 16–19. ISBN 978-4-7747-0635-1.
 水木しげる (1974). 妖怪なんでも入門. 小学館入門百科シリーズ. 小学館. p. 17. ISBN 978-4-092-20032-6.