Edvards sindromu

Edvards sindromu — Trizomi 18 olaraq da bilinən Edvards sindromu, 18-ci xromosomun hamısının və ya bir hissəsinin üçüncü bir nüsxəsinə sahib olmağın səbəb olduğu genetik bir xəstəlikdir. Bədənin bir çox hissəsi təsirlənir. Körpələr çox vaxt kiçik doğulur və ürək qüsurları olur . Digər xüsusiyyətlərə kiçik bir baş, kiçik çənə, barmaqları üst-üstə düşən yumruqlar və şiddətli zəka geriliyi daxildir.

Edvards sindromunun əksər hallarda reproduktiv hüceyrələrin meydana gəlməsi və ya inkişafın erkən mərhələlərindəki problemlər ortaya çıxır. İnsident nisbəti ananın yaşı ilə artır. Nadir hallarda, hallarda valideynlərdən miras qala bilər. Bəzən bütün hüceyrələrdə mozaik trisomiya adı verilən əlavə bir xromosom olmur və bu hallarda simptomlar daha az şiddətli ola bilər . Hamiləlik zamanı ultrasəs müayinəsi amniosintezlə təsdiqlənə bilən xəstəlik şübhəsini artıra bilər.

Müalicə dəstəkləyicidir. Daun sindromundan sonra doğuşda üçüncü xromosomun meydana çıxması ilə əlaqəli ikinci ən ümumi vəziyyətdir.

Edvards sindromu təxminən 5000 canlı doğuşdan 1-də baş verir . Bəzi tədqiqatlar göstərir ki, doğuşu görən daha çox uşaq qızdır . Təsirə məruz qalanların çoxu doğuşdan əvvəl ölür. Ömrün bir ilindən sonra sağ qalma nisbəti təxminən % 5–10 arasındadır. Bu sindromu ilk dəfə 1960-cı ildə təsvir edən İngilis genetikçi John Hilton Edvards'ın adını daşıyır.

 İşarələr və simptomlar 
Edvards sindromu ilə doğulan körpələrdə bu xüsusiyyətlərin bir neçəsi və ya hamısı ola bilər: böyrək qüsurları, doğuş zamanı ürəyin struktur qüsurları (məsələn, mədəcik septal qüsuru, atrial septal qüsur), bədənin xaricinə çıxan bağırsaqlar (omfalosel), özofagus atreziya, zəka geriliyi, inkişafın ləngiməsi, böyümə çatışmazlığı, qidalanma çətinliyi, tənəffüs çətinliyi və artroqripoz (doğuş zamanı çoxlu oynaq kontrakturasına səbəb olan əzələ pozğunluğu).

Edvards sindromu ilə əlaqəli bəzi fiziki qüsurlara başın arxa tərəfinə çıxan kiçik bir baş (mikrosefali) (oksipital çıxıntı), aşağı dəst, çirkin qulaqlar, qeyri-adi kiçik çənə (mikrognatiya), dodaq damaq yarığı, dar göz qapağının açılması (blefarofimoz), geniş yayılmış gözlər (oküler hipertelorizm), yuxarı göz qapaqlarının aşağı salınması (ptozis), qısa sternum, sıxılmış əllər, koroid pleksus kistaları, inkişaf etməmiş barmaqlar və / və ya dırnaqlar, radiusun olmaması, ikincisinin toxunması və üçüncü barmaqlar, kişilərdə isə enməmiş xayalar.

Uteroda ən çox görülən xüsusiyyət ürək anomaliyalarıdır, sonra baş sinir sistemi anormallıqları kimi mərkəzi sinir sisteminin pozğunluqlarıdır. Ən çox görülən kəllədaxili anormallıq, beyindəki maye cibləri olan koroid pleksus kistlərinin olmasıdır. Öz-özlüyündə problem yaratmırlar, ancaq varlıqları trisomiyanın 18 göstəricisi ola bilər. Bəzən amniotik maye və ya polihiramnioz artıq olur. Nadir olsa da, Edvards sindromu intrauterin Dand-Valker malformasiyasının əksəriyyətinə səbəb olur.

 Genetika 
Edvards sindromu, tamamilə (trisomiya 18) və ya qismən (məsələn, translokasiyalara görə) 18-ci xromosomda genetik materialın əlavə bir nüsxəsinin olması ilə xarakterizə olunan xromosomal anormallıkdır. Əlavə bir xromosom ümumiyyətlə konsepsiyadan əvvəl meydana gəlir. Əlavə nüsxənin təsiri, əlavə nüsxənin dərəcəsinə, genetik tarixçəyə və təsadüfiliyə görə çox dəyişir. Edvards sindromu bütün insan populyasiyalarında baş verir, lakin daha çox qadın nəsillərində görülür .

Sağlam bir yumurta və ya sperma hüceyrəsi, hər biri 46 xromosomdan ibarət tipik bir insan karotipi ilə normal bir hüceyrə meydana gətirməsi üçün lazım olan 23 cüt xromosomda iştirak edən ayrı xromosomları ehtiva edir. Ədədi səhvlər iki meotik bölünmənin hər birində baş verə bilər və xromosomun qız hüceyrələrə ayrılmamasına səbəb olur . Bu, 23 deyil, haploid sayını 24 edən əlavə bir xromosomla nəticələnir. Yumurtaların döllənməsi və ya əlavə bir xromosom ehtiva edən sperma ilə mayalanma, trisomiya və ya iki deyil, üç xromosomun çıxarılması ilə nəticələnirFor a description of human karyotype see .

Trisomiya 18 (47, XX, + 18), meiotik uyğunsuzluq hadisəsindən qaynaqlanır. Gametin ayrılmaması halında (yəni sperma və ya yumurta), 18-ci xromosomun əlavə bir nüsxəsi çıxarılır; Beləliklə, bir hüceyrə 24 xromosoma sahibdir. Digər valideyndən gələn normal bir hüceyrə ilə birləşdirildikdə, embrionda 18 xromosomun üç nüsxəsi olan 47 xromosom var.

Bədənin yalnız bir neçə hüceyrəsində əlavə 18 xromosom nüsxəsi olduqda, fərqli sayda xromosomlu hüceyrələrin qarışıq populyasiyasına sahib olduqda, hadisələrin kiçik bir hissəsi meydana gəlir. Bu kimi hallara bəzən mozaika Edvards sindromu deyilir. Çox nadir hallarda, 18-ci xromosomun bir parçası konsepsiyadan əvvəl və ya sonra başqa bir xromosoma bağlanır (hərəkət edir). Xəstələrdə iki nüsxə xromosom 18, başqa bir xromosoma əlavə edilmiş xromosom 18-dən əlavə material var. İnsan translokasiyası 18-ci xromosomda qismən trisomiyaya malikdir və anormallıqlar tipik Edvards sindromundan daha az şiddətlidir.

 Diaqnostika 
Ultrasəs, CVS və ya amniosentezlə təsdiqlənə bilən bir xəstəlik şübhəsini artıra bilər.
PAPP-A, AFP, uE3, sərbəst h-hCG səviyyələri, hamısı ümumiyyətlə hamiləlik dövründə azalır.

 Proqnoz 
Bu cür hamiləliklərin təxminən 95% -i canlı uşağın doğulması ilə bitmir. Ölümün əsas səbəbləri arasında apne və ürək anomaliyaları var. Hamiləlik və ya yenidoğulmuş dövrdə dəqiq bir proqnozla proqnozlaşdırıla bilməz. Yaşayan körpələrin yarısı həyatın ilk həftəsini yaşamır. Orta ömür beş ilə 15 gün arasındadır. Körpələrin təqribən 8–12 %-i 1 ildən çox yaşayır ildən çox yaşayır. Uşaqların yüzdə biri 10 yaşında yaşayır. Lakin bu qiymətləndirmələr bədbin ola bilər; trisomiyası 18 olan 254 uşağa aid retrospektiv bir Kanada tədqiqatı, 10 illik sağ qalma nisbətini 9,8 % təşkil etdi, digəri isə əməliyyat olunan uşaqların 68,6%-sının körpəlikdən xilas olduğunu tapdı.

 Epidemiologiya 
Edvards sindromu, təxminən 5000 canlı doğuşdan birində meydana gəlir, lakin bu sindrom daha çox təsəvvürləri təsir edir, çünki prenatal olaraq diaqnoz qoyulanların çoxu doğuşu görmək üçün yaşamırlar . 20–30 yaşlarında olan qadınlar Edvards sindromlu uşaqları hamilə edə bilsələr də, qadın yaşlandıqca Edvards sindromlu bir uşağın hamilə qalma riski artır. Bir uşağın bu xəstəliklə hamilə qalması üçün bir ananın orta yaşı 32,5 ildir.

 Tarix 
Edvards sindromu ilk dəfə 1960-cı ildə John Hilton Edvards tərəfindən təsbit edildi, baxmayaraq ki, əvvəlcə bunun 17 xromosomun trisomiyasından qaynaqlandığına inanırdı. Bundan qısa müddət sonra Klaus Patau və Eva Terman tərəfindən iki başqa hadisə bildirildi. Əlavə xromosomu, Patau laboratoriyasının 16, 17 və 18 xromosomları ehtiva edən "E qrupu" adlandırdığı bir hissə olaraq təyin etdilər, lakin o zaman hansı xromosomun bunun üçün məsuliyyət daşıdığını müəyyənləşdirə bilmədilər. Daha 5 hadisəni analiz etdikdən sonra əlavə xromosomun həqiqətən 18 xromosom olduğunu təyin edə bildilər
.

 İstinadlar 

Kateqoriya:Genetika
Kateqoriya:Xəstəliklər və pozuntular
Kateqoriya:Nadir sindromlar
Kateqoriya:Genetik xəstəliklər və pozuntular