Kapital axınının nəzarəti

Kapital axınının nəzarəti —  bank əməliyyatlarında vergilər, digər məhdudiyyətlər və ya birbaşa qadağalar daxil olan kapital hesabının daxilolma və çıxışlarını tənzimləmək üçün müəyyən bir ölkənin səlahiyyətlilərinin hərəkətləri. Bu tədbirlər ümumi iqtisadi və ya sektoral ola bilər (ümumiyyətlə maliyyə sektoru və ya strateji sektorlarla əlaqəli). Bunlar bütün kapital axınlarına və ya fərqli növdə və müddətdə (borc vəsaitləri, kapital, birbaşa investisiya; qısamüddətli, orta və uzunmüddətli) axınlara tətbiq edilə bilər.

Kapitalın hərəkəti üzərində nəzarət metodlarına milli valyutanın bazar qiymətləri ilə alqı-satqısını qadağan edən və ya məhdudlaşdıran valyuta nəzarəti daxildir; maliyyə aktivləri ilə beynəlxalq ticarətin icazə verilən həcmindəki məhdudiyyətlər; əməliyyat vergiləri; minimum yaşayış şərtləri, bir vətəndaşın ölkədən pul çıxartması üçün məcburi icazə tələbləri və ya ixrac məhdudiyyətləri.

Kapital nəzarəti, İkinci Dünya müharibəsindən sonra ortaya çıxan və 1970-ci illərin əvvəllərinə qədər davam edən Bretton-Vuds sisteminin ayrılmaz bir hissəsi idi. Bu dövrdə iqtisadi əsas axın ilk dəfə kapital nəzarətinin qurulmasını təsdiqlədi. 1970-ci illərdə sərbəst bazar iqtisadçıları getdikcə həmkarlarını kapital nəzarətinin zərərli olduğuna inandırdılar. Amerika Birləşmiş Ştatları, Qərb hökumətləri və Beynəlxalq Valyuta Fondu (BVF) və Dünya Bankı kimi bir çox maliyyə qurumları kapital nəzarətinə tənqidi yanaşdılar və bir çox ölkəni maliyyə qloballaşmasını təşviq etmək üçün onları tərk etməyə inandırdılar..

1980-ci illərin əvvəllərindəki Latın Amerikası borc böhranı, 1990-cı illərin sonlarındakı Asiya maliyyə böhranı, 1998-1999-cu illərdəki Rusiya iqtisadi böhranı və 2007-2008-ci illərdəki maliyyə böhranı, kapital axınlarının dəyişkənliyi ilə əlaqəli riskləri vurğuladı. Bu, bir çox ölkəni, hətta nisbətən sərbəst kapital axını olan ölkələri də, dəyişkən axınların iqtisadiyyatlarına təsirini azaltmaq üçün nəzarətdən və makroiqtisadi siyasətdən istifadə etməyə məcbur etdi.

Qlobal maliyyə böhranından sonra inkişaf etməkdə olan ölkələrə kapital axınının kəskin artması ilə bir sıra BVF iqtisadçıları kapital axınlarında dəyişikliklər ilə əlaqəli makroiqtisadi və maliyyə risklərini idarə etmək üçün alətləri təsvir etdilər. Təklif olunan alət dəsti kapitalın hərəkətinə nəzarət etməyə imkan verdi . Bu iş, eyni zamanda kapital axınlarının dəyişkənliyindən irəli gələn maliyyə sabitliyi məsələləri ilə əlaqədar davamlı bir araşdırma , BVF-nin rəsmi nöqteyi-nəzərini əks etdirməsə də, siyasətçilər arasında və beynəlxalq ictimaiyyətdəki müzakirələrə təsir etdi. nəticədə BVF-nin yanaşmasını dəyişdirdi.

Bununla birlikdə, G20-nin, məsələn, Con Meynard Keyns və Harri Dekster Vaytın on altı il əvvəl ortaya atdığı narahatlıqları təkrarladığı kimi, artan kapital nəzarəti bir çox beynəlxalq koordinasiya problemini gündəmə gətirir.

 Tarixi 
 Birinci Dünya Müharibəsindən əvvəl 
XIX əsrə qədər zəif beynəlxalq ticarət və maliyyə inteqrasiyası səbəbindən kapital nəzarətinə ehtiyac əhəmiyyətsiz idi. Ümumiyyətlə 1870-1914-cü illəri əhatə edən qloballaşmanın ilk dövründə kapitalın hərəkəti üzərində praktik olaraq heç bir nəzarət yox idi.

 Bretton-Vuds dövrü: 1945-1971 
İkinci Dünya müharibəsindən sonra yeni yaradılan Bretton-Vuds sistemi altında sərt və əhatəli kapital nəzarəti tətbiq edildi. Bunun adi insanların və bütövlükdə iqtisadiyyatın maraqlarını qoruyacağına inanılırdı. Bu tədbirlər məşhur idi, çünki o dövrdə Qərb ictimaiyyətinin fikri beynəlxalq bankirlərə qarşı idi və onlar Böyük Depressiyada günahlandırılırdı . Bretton-Vuds sisteminin əsas memarlarından biri olan Keynes, kapital nəzarətinə beynəlxalq valyuta sisteminin daimi bir xüsusiyyəti kimi baxırdı, halbuki cari əməliyyatların konvertasiya olunmasının beynəlxalq vəziyyət sabitləşdikdən sonra bərpa edilməli olduğunu qəbul etmişdi. Əslində, bu, valyutaların kapital hesabı əməliyyatları üçün deyil, mal və xidmətlər beynəlxalq ticarəti məqsədləri üçün sərbəst konvertasiya olunmalı olduğu anlamına gəlirdi. Əksər sənayeləşmiş ölkələr 1958-ci ilədək nəzarəti zəiflətdi . Bretton-Vuds sisteminin digər memarları, Amerikalı Harri Dekster Vayt və lideri Henri Morgento, Keynsdən daha az radikal idilər, lakin daimi kapital nəzarətinə ehtiyac olduqlarını qəbul etdilər. Bretton-Vuds konfransındakı son çıxışında Morgento, alınan tədbirlərin "sələmçiləri beynəlxalq maliyyə məbədindən" necə qovacağını danışdı.

 Birinci Dünya Müharibəsindən İkinci Dünya müharibəsinə: 1914—1945 
Birinci Dünya Müharibəsinin başlaması ilə sərt kapital nəzarəti tətbiq edildi. 1920-ci illərdə. nəzarət ümumiyyətlə zəiflədi, lakin 1929-cu ildə baş verən birja qəzasından sonra yenidən gücləndirildi. Bu dəyişikliklər iqtisadi nəzəriyyənin inkişafının təzahüründən daha çox potensial təhlükəli xarici amillərə qarşı spontan reaksiya idi. İqtisadçı Barry Eichengreen, kapital nəzarətinin istifadəsinin İkinci Dünya müharibəsi dövründə zirvəyə çatdığını irəli sürdü, lakin əksər tədqiqatçıların ən geniş tətbiqetmənin Bretton-Vudsdan sonra gəldiyini düşünür  .

Müharibələrarası dövrdə kapital nəzarətinə bir nümunə, Alman Kansleri Henrik Brüning tərəfindən 1931-ci ildə tətbiq olunan Reyx qaçış vergisidir. Vergi, varlı sakinlər tərəfindən ölkədən kapital ixracını məhdudlaşdırmaq məqsədi daşıyırdı. O dövrdə Almaniya Böyük Depressiya və Birinci Dünya Müharibəsindən sonra tətbiq olunan sərt müharibə kompensasiyaları üzündən iqtisadi çətinliklərdən əziyyət çəkirdi. 1933-cü ildə nasistlər hakimiyyətə gəldikdən sonra vergi antisemitizm üzündən dövlətdən qaçan yəhudilərin pul və əmlak müsadirə edilməsinə çevrildi.

 İstinadlar 

Kateqoriya:Pul sistemləri
Kateqoriya:Beynəlxalq maliyyə