Ədalətsiz vergi rəqabəti

Ədalətsiz (zərərli) vergi rəqabəti (vergi dempinqi) (, ) —  milli və beynəlxalq tənzimləyici orqanlar tərəfindən dövlətlərin dəniz yurisdiksiyaları ilə əlaqəli vergi siyasətini xarakterizə etmək üçün istifadə olunan qanuni bir termin. İqtisadi Əməkdaşlıq və İnkişaf Təşkilatının (İƏİT) vergidən yayınma ilə mübarizə çərçivəsində dəniz yurisdiksiyalarına qarşı kampaniyası məhz "zərərli vergi siyasəti" ittihamı ilə başladı.

 İttihamların mahiyyəti 
300px|thumb|Böyük Britaniyanın baş naziri Ceyms Qordon Braun, 2008-ci ildə başlayan qlobal maliyyə böhranında dəniz yurisdiksiyalarını günahlandırdı  və İngilis dəniz ərazilərindən vergi şəffaflığını artırmağı və bank sirrini asanlaşdırmağı tələb etdi.
İqtisadiyyatın qloballaşması hər bir ölkənin vergi sisteminin digər ölkələrin vergi sistemlərinə təsirinin köklü şəkildə artmasına səbəb oldu. Müasir maliyyə kapitalı görünməmiş bir hərəkətlilik qazandı və bunun üçün ən əlverişli şəraitin yaradıldığı yerə asanlıqla bir ölkədən digərinə keçməyi bacardı. Nəticədə, kapital cəlb etmək üçün ölkələr arasındakı rəqabətin ən vacib amillərindən biri, orta vergi dərəcəsinin ölçüsü və vergi güzəştlərinin məbləğinə çevrilməklə vergi rəqabəti kimi bir fenomenə səbəb oldu.

Dəniz ölkələrinə qarşı ədalətsiz vergi rəqabətinin ittihamları ondan ibarətdir ki, dəniz yurisdiksiyaları, özlərində yaradılan beynəlxalq (dəniz yurisdiksiyası) şirkətlər üçün çox güzəştli vergi rejimi müəyyənləşdirərək quru ölkələrindən maliyyə qaynaqlarını “aldadırlar”. Maliyyə mənbələrinin xaricə çıxması isə öz növbəsində vergi bazasının kəskin daralmasına, vergidən yayınma və nəticədə quru dövlətlərin dövlət büdcəsinə vergi gəlirlərinin əhəmiyyətli dərəcədə azalmasına səbəb olur. Bu səbəbdən, dəniz yurisdiksiyası olan ölkələr quru dövlətlərindən "vergi bazasını oğurlamaqda" günahlandırılır. Bu "oğurluqların" ölçüsü müxtəlif cür qiymətləndirilir: dünyanın hər yerində dəniz yurisdiksiyası hesablarında saxlanılan aktivlərin dəyəri 1,7 trilyondan 11,5 trilyon arasında qiymətləndirilir. dollar təşkil edir, ABŞ isə xarici ölkələrdən vergi zərərlərini hər il 100 milyard dollar olaraq qiymətləndirir .

Digər tərəfdən, bütün bunlar həm də qurudakı ölkələrin iqtisadiyyatının iqtisadi təşviq strukturunun pozulduğuna və vergi siyasətinin tənzimləmə potensialını itirdiyinə gətirib çıxarır. Bu səbəbdən, dəniz yurisdiksiyası modelləşdirmə əleyhdarları nöqteyi-nəzərindən dəniz yurisdiksiyası zonalar dünya iqtisadiyyatının bir növ “asılılarıdır”, aydın olmayan dövlətlərin yaratdığı ictimai məhsullardan əsassız istifadə edirlər.

 İttihamlara etirazların mahiyyəti 
Bununla birlikdə, dəniz yurisdiksiyası dövlətlərin özləri də bu mövzuda bir az fərqli mövqedədirlər. Bu ölkələrin əksəriyyəti Avropa dövlətlərinin və ya ABŞ-nin keçmiş müstəmləkələri olduqları üçün iqtisadi inkişaf səviyyəsində olduqca aşağı olduqları və kifayət qədər təbii və ya digər iqtisadi qaynaqlarına sahib olmadıqları üçün ticarət şirkətlərinin fəaliyyəti üçün super cəlbedici hüquqi (ilk növbədə vergi) rejimlərinin yaradılması yolu ilə beynəlxalq kapital cəlb etmək ehtimalı görünür. praktik olaraq yerli iqtisadiyyatı canlandırmanın yeganə yolu. Dəniz yurisdiksiyalarına maliyyə axınlarının hərəkəti, sanki Avropa və ABŞ-dən Cənub-Şərqi Asiya ölkələrinə qədər sənayesi inkişaf etmiş ölkələrin sənaye istehsalının hərəkəti qədər təbii bir proses kimi görünür. Beləliklə, dəniz yurisdiksiyası olan ölkələrin fikrincə, söhbət iki fərqli dövlət qrupunun tamamilə qanuni iqtisadi maraqlarının toqquşmasından gedir və aralarındakı “haqsız” rəqabətdən danışmırıq. İƏİT-nin dəniz ölkələri tərəfindən irəli sürülən ittihamlarına qarşı etirazlarını əsaslandırmaq üçün dövlətlərin elmi amil, istehsal texnologiyaları və kapital kimi istehsal amillərini cəlb etmək üçün bir-biri ilə rəqabət etdikləri qəbul edilən “lokal rəqabət” anlayışı tətbiq olunur. Bu amilləri cəlb etmək məqsədinə nail olmaq üçün ilk növbədə effektiv təhsil sistemi və əqli mülkiyyətin dövlət tərəfindən qorunması daxil olmaqla vergi siyasəti və infrastruktur inkişafından istifadə olunur. Buna görə, yer rəqabəti konsepsiyası nöqteyi-nəzərindən dəniz yurisdiksiyası zonaların mövcudluğu inkişaf etməmiş sənaye infrastrukturu, təbii ehtiyatları, torpaq və əmək ehtiyatları az olan dövlətlərin iqtisadi siyasətinin əsaslı bir elementidir. Bu halda, İƏİT-nin “ədalətsiz” vergi rəqabətində ittihamları əsassız kimi qiymətləndirilir, çünki vergitutma səviyyəsi kapital miqrasiyasına təsir göstərən heç də həmişə və həmişə müəyyənedici amildir. Dövlət səmərəli bir infrastruktur təmin edərsə, iqtisadi və siyasi sabitliyi və mülkiyyətin toxunulmazlığını təmin edərsə və lazımi dərəcədə ixtisaslı əmək ehtiyatlarını təmin edərsə, kapital çox cəlbedici olmayan vergi dərəcəsi ilə də kifayət qədər rahat hiss edər. Xarici sahibkarlar üçün kifayət qədər güzəştli vergi rejiminin tətbiq edilməsi kapital axınına ciddi təsir göstərmədiyi zaman bunu bir çox tarixi faktlar açıq şəkildə təsdiqləyir. Parlaq bir nümunə xarici firmaların filiallarının gəlir vergisindən tamamilə azad olduğu Misirdir, lakin Misir cəlbedici dəniz yurisdiksiyası çevrilməyib. Misirin bu tədbirinin təsirsiz olmasının səbəbi siyasi və iqtisadi sabitliyin olmamasıdır (ölkə 30 il fövqəladə vəziyyətdə idi), inkişaf etmiş infrastruktur, sabit pul, maliyyə və bank sistemi və bacarıqlı işçi qüvvəsi.

Dəniz yurisdiksiyası olan ölkələr haqlı olaraq dünyadakı bütün ölkələrin vergi sistemlərinin eyni, hətta müqayisə edilə bilən vergi səviyyəsini daxil etməsi üçün qanuni bir səbəbin olmadığını iddia edirlər. Hüquqi baxımdan milli iqtisadiyyata kapital cəlb etmək üçün "qanunsuz" və ya "vicdansız" yollar yoxdur. İnvestisiya cəlb etmək üçün ən əlverişli şəraitin yaradılması dünya ölkələrinin böyük əksəriyyətinin hökumətlərinin prioritet vəzifəsidir və ən inkişaf etmiş ölkələrin burada dəniz yurisdiksiyasına məğlub olması onları maliyyə və vergi siyasətindəki çatışmazlıqlar barədə düşünməyə məcbur etməli və günahı offşor ölkələr arasında axtarmamalıdır.

Sənayeləşmiş ölkələr də dəniz yurisdiksiyalarının ilk növbədə kapital yığmağa xidmət etdiyinə əhəmiyyət vermirlər, eyni quru inkişaf etmiş Qərb ölkələrinə yatırılırlar.

 Zərər əleyhinə vergi tətbiqetmə siyasəti 
300px|thumb|Donald Cey Conson, İƏİT Baş katibi (1996-2006), “zərərli vergi tətbiqetmələrinə” qarşı açıq bir mübariz (solda)
Haqsız vergi rəqabətinə qarşı mübarizədə əsas rolu dünyanın ən iqtisadi cəhətdən inkişaf etmiş daxil olmaqla 36 dövləti əhatə edən İqtisadi Əməkdaşlıq və İnkişaf Təşkilatı (İƏİT) oynayır. Heç bir dəniz dövləti İƏİT-nın üzvü deyil (dənizdəki Lüksemburq Böyük Hersoqluğu xaricində). İƏİT, 1996-cı ildə “ədalətsiz vergi rəqabəti” nin müəyyənləşdirilməsi üçün meyarları formalaşdıran Zərərli Vergi Rəqabəti: İnkişaf etməkdə olan Bir Qlobal Məsələ və 1996-cı ildə dəniz yurisdiksiyalarının vergi dempinqi məsələsi üzərində işləməyə başladı. bununla mübarizə üsulları. Bu "zərərli" rəqabətdə günahkar ölkələrin siyahısına yalnız klassik dəniz yurisdiksiyaları deyil, həm də İƏİT üzvü daxil olmaqla güzəştli vergi rejiminə sahib bəzi ölkələr daxil idi və bu da təşkilat daxilində ilk ciddi fikir ayrılıqlarına səbəb oldu: Lüksemburq və İsveçrə əsas müddəaları tanımaqdan imtina etdilər bu hesabatın. Problemin özünün mövcudluğunu qəbul edən Lüksemburq və İsveçrə təmsilçiləri hesabatı səthi adlandırdılar və əsassız olaraq maliyyə kapitalı sahəsində vergi rəqabəti problemlərinə diqqət yetirdilər.

İƏİT-na əlavə olaraq, () Avropa Birliyi (AB) da haqsız vergi rəqabəti ilə fəal şəkildə mübarizə aparır: 1997-ci ildə Avropa Komissiyası AB-də zərərli vergi rəqabəti barədə bir hesabat yayımladı və 2001-ci ilin iyul ayında Avropa Komissiyası, Aİ-nin səkkiz ölkəsində 11 şirkət vergi planını araşdırmağa başladı. Digərləri arasında iki Cəbəllütariq vergi rejimi araşdırıldı -  və  kimi şirkətlər. Cəbəllütariq bu istintaqın etibarlılığını Avropa Ədalət Məhkəməsi qarşısında etiraz etdi. 1998-ci ildə Avropa Birliyi, ÜTT qaydalarına zidd olan FSC gəlir vergisinin qismən azad edilməsini nəzərdə tutan ABŞ Xarici Satış Korporasiyası (Foreign Sales Corporation, FSC) vergi rejimi ilə əlaqədar ABŞ-a qarşı ÜTT-yə şikayət etdi. ÜTT AB-ni dəstəklədi və ABŞ 2000-ci ildə vergi qanunlarında dəyişiklik etməli oldu.

 Ədalətsiz vergi rəqabətinin əlamətləri 
Dövlət vergi siyasətinin mövcud olduğu zaman ədalətsiz vergi rəqabəti kimi təsnif edilə biləcəyi işarələr 1998-ci il İƏİT hesabatında ifadə edilmişdir. Növbəti illərdə, azaldılması istiqamətində bir az revizyondan keçdilər və nəticədə bu xüsusiyyətlərə aşağıdakılar daxildir:

 sıfır və ya nominal vergi dərəcələri,
 digər dövlətlərin vergi və digər orqanları ilə ciddi məxfilik və məlumat mübadiləsinin olmaması,
 normativ hüquqi aktların tətbiqi ilə bağlı dövlət orqanlarının fəaliyyətində şəffaflığın olmaması;
 əməliyyatların etibarlılığı üçün bir tələbin olmaması, yəni bu əməliyyatları həyata keçirən şirkətin qeydiyyatının yurisdiksiyasında əlavə dəyər yaratmayan əməliyyatların aparılması imkanlarının mövcudluğu.

 Haqsız vergi rəqabətinə qarşı mübarizə metodları 
İƏİT, ədalətsiz vergi rəqabətində günahkar olan ölkələrə qarşı hər hansı bir sanksiya tətbiq etmək üçün müstəqil səlahiyyətlərə sahib deyil; İƏİT üçün mövcud olan yeganə təsir metodu İƏİT üzv ölkələrinə haqsız vergi rəqabətinə qarşı tövsiyələr verməkdir. Bu təlimatlar üç əsas növə bölünür:

 İƏİT üzv ölkələrinin milli qanunvericiliyinin formalaşdırılması ilə bağlı tövsiyələr.
 Beynəlxalq vergi müqavilələri, xüsusən ikiqat vergitutmanın qarşısını almaq üçün müqavilələrə, məlumat mübadiləsi və vergi orqanlarının qarşılıqlı fəaliyyətinə dair müddəalara, habelə dəniz şirkətləri tərəfindən müqavilənin istifadəsini istisna edən müddəalara daxil edilməsinə dair tövsiyələr; haqsız vergi rəqabətində ittiham olunan ölkələrlə müqavilə bağlamaqdan imtina və s.
 Beynəlxalq əməkdaşlığın inkişafı üçün tövsiyələr.

Bununla birlikdə, hələ də İƏİT tərəfindən istifadə edilən haqsız vergi rəqabətində günahkar olan ölkələrlə işin ən təsirli üsulu, onların qara imicilərinə mənfi təsir göstərən qara siyahılara daxil edilməklə mənəvi təsir göstərməkdir.

 İstinadlar 

Kateqoriya:Beynəlxalq iqtisadi münasibətlər