Müasir tarix

Modern tarix (və ya yeni tarix) — bəşər tarixində orta əsrlər və son dövrlər arasındakı bir dövr. "Yeni tarix" anlayışı İntibah dövründə İtaliyada, humanistlər tərəfindən qədim, orta və yeni bölünmüş tarixin üç müddətli bölgüsünün bir elementi olaraq yaranmışdır. Humanistlərin nöqteyi-nəzərindən "yeni zamanın", onun əvvəlki dövrlə müqayisədə "yeniliyinin" müəyyənləşdirilməsi meyarı İntibah dövründə dünyəvi elm və mədəniyyətin çiçəklənməsi, yəni sosial-iqtisadi deyil, mənəvi və mədəni amildir. Lakin, bu dövr məzmun baxımından bir-birinə ziddir: Yüksək İntibah, İslahat və humanizm ədəbiyyatda "cadugər ovu" adını almış bir fenomen olan irrasionalizm, demonologiyanın inkişafı ilə birlikdə olmuşdur.

"Modern tarix" anlayışı tarixçilər tərəfindən qəbul edildi və elmi istifadədə təsdiq edildi, lakin mənası bir qayda olaraq şərtli olaraq qalır - bütün xalqlar eyni vaxta girməmişlər. Bir şey dəqiqdir: bu dövrdə yeni bir mədəniyyət, yeni bir münasibətlər sistemi, bir Avrosentrik dünya, "Avropa möcüzəsi" və Avropa sivilizasiyasının digər sahələrə yayılmasıdır.

 Dövrləşmə 
Bir qayda olaraq, sovet tarixşünaslığında, formalaşma nəzəriyyəsi çərçivəsində, onun başlanğıcı 1640-cı ildə başlayan XVII əsrin ortalarında İngilis inqilabı ilə əlaqələndirildi . Yeni zamanın başlanğıc nöqtəsi kimi qəbul edilən digər hadisələrə İslahat (1517) Лекции по философии истории. Гл. 48., İspanların Yeni Dünyanın 1492-ci ildə kəşfi Маныкин, 2004, с. 4. və Konstantinopolun süqutu (1453) ilə əlaqəli hadisələr daxildir.

Modern tarixlə əlaqəli hadisələrin nəzərdən keçirilməsi Birinci Dünya müharibəsi ilə başa çatır (1914-1918) .

Yeni dövrün ərzində, adətən iki alt mərhələ fərqlənir, onların sərhədi Napoleon müharibələrinin sonu və Vyana Konqresinin işinin başlanğıcıdır.

 Erkən Modern tarix 

Orta əsrlərin sonu mərkəzləşdirilmiş hökumətin artan əhəmiyyəti ilə qeyd olundu. Bu artımın bariz nümunələri feodal qarşıdurmalarının bitməsidir — İngiltərədəki Al qızılgül və ağ qızılgül müharibəsi, İspaniyadakı bölgələrin birləşməsi — Araqon və Kastiliya.


 Böyük coğrafi kəşflər 
Ən vacib dəyişikliklərdən biri avropalılara məlum olan mədəni ekumenik ərazinin genişləndirilməsi idi. Çox qısa bir müddətdə (XV əsrin sonu – XVI əsrin əvvəlləri) Avropa dənizçiləri Afrikanı dolandırdılar, Hindistana dəniz yolu açdılar, yeni bir qitə – Amerika kəşf etdilər və dünyanı gəzdilər. Maraqlıdır ki, orta əsrlərin simvolik sonu hesab olunan Kolumbun Amerikanı kəşf etməsi (1492) idi.

Əsas şərtlər: kompasın ixtirası və yüksək dənizlərdə geniş məsafələr qət edə biləcək bir gəminin yaradılması şərt olan əsas şərtlər olmadan bu səyahətlər qeyri-mümkün olacaqdır. Maraqlıdır ki, bu ixtiraların birincisi müasir zamanın meydana gəlməsindən çox əvvəl hazırlanmışdır.

Beləliklə, kompas Çində eramızdan əvvəl III əsrdə icad edilmişdir (doğrudur, qarışıq qaşıq şəklində cilalanmış boşqabda uzanmış maqnetik bir metal cisim olan bu növ kompas naviqasiya üçün yararsız idi), ancaq yeni bir ixtira XII əsrdə kompasdan istifadə etməyə başlayan ərəblərin vasitəçiliyi ilə Avropaya yalnız XIII əsrdə girdi.

Kəşf edənlərin uzun səyahətlərə çıxdıqları gəmi bir karvan halına gəldi. Müasir standartlara uyğun bu kiçik gəmilər (məsələn, Kolumbun ilk səyahətində flaqmanı olan "Santa-Mariya", 130 ton yerdəyişmə idi) sanki dünya xəritəsini dəyişdirdi. Böyük coğrafi kəşflərin bütün dövrü karavella möhkəm bağlıdır. Karavella niderland dilində aldığı oceaanvaarder, sözün həqiqi mənasında “okean gəmisi” adı olduqca xarakterikdir.

Ancaq şərtlər kifayət deyil, buna görə uzaq və təhlükəli səfərlərə getməyə məcbur edən bir səbəb olmalıdır. Bu səbəb aşağıdakı həqiqət idi. XV əsrin ikinci yarısında zəifləyən Bizans İmperiyasını (1453 - Konstantinopolun türklər tərəfindən ələ keçirməsi) fəth edən türklər, ədviyyatlar Avropaya çatdırılan karvan yollarını bağladılar. Böyük qazanc ticarəti kəsildi. Şərqin sərvətlərinə alternativ çıxış tapmaq istəyi XV əsrin sonu - XVI əsrin əvvəllərində dənizçilər üçün stimul oldu. Beləliklə, Avropa sivilizasiyasının sürətlə inkişafına səbəb olan katalizator rolunu oynayan müsəlman sivilizasiyasının genişlənməsi oldu. Müasir dövrdə Avropa ilə Amerika görüşdü.

 Elm 
İntibah mədəniyyəti sayəsində inanc və asketizm əsas əlaqəsi olan orta əsrlər dünyagörüşü tədricən tənəzzülə uğramağa başladı. Bu, qədim irsə, insana və elmlərinə artan maraqla əlaqələndirildi.

1543-cü ildə Nikolay Kopernikin "Səma sferalarının tərsinə dair" adlı kitabı mətbəənin altından çıxdı və Ptolemeyin min yarım il davam edən geosentrik sistemindən imtina etdiyini elan etdi. Astronomik işinə başlayan Kopernik, tamamilə yeni bir şey yaratmaq fikrində deyildi. Orta əsr sələfləri kimi, Ptolemeyin əsas işi olan Almagestdəki məlumatları təməllərə təsir etmədən aydınlaşdırmağı öz vəzifəsi hesab etdi. Almagestdəki məlumatlarla müşahidələrin nəticələri arasındakı uyğunsuzluqlar Kopernikdən əvvəl də bilinmiş olsa da, yalnız düşüncə ətalətindən imtina etməyə və kökündən yeni bir şey təklif etməyə cəsarət etdi.


 Texnologiya və istehsal 
XV—XVI əsrlərin sonunda texnologiyanın inkişafı insanların gündəlik həyatına daha da təsir etdi. Dövrün ən vacib yeniliklərindən biri mətbəə idi. Sadə görünən texnologiyanın ixtirası və tətbiqi məlumatların yayılması və yayılma sürətinə, həmçinin əldə olunmasına inqilabi təsir göstərdi (çap olunmuş kitablar əlyazma ilə müqayisədə daha ucuz idi). İohann Qutenberq tipoqrafiyanın ixtiraçısı hesab olunur. 1440 ətrafında, mətbəəsini tikdi. Çox vaxt ixtiralarda olduğu kimi, çap texnologiyasının müəyyən elementləri Qutenberqdən əvvəl də məlum idi. Beləliklə, kitab müəllifləri Qutenberqdən iki yüz il əvvəl ştamplarla illüstrasiyalar və qıvrım örtükləri yaratmağa başladılar. Lakin, o zaman ağacdan deyil, metaldan ştampların (məktublar, məktublar) istehsalı texnologiyasını inkişaf etdirmək mümkün oldu. Ən vacib fikri reallaşdıran Qutenberq - ağ lövhə yerinə fərdi hərflərdən mətn yazmaq - bütün səhifə üçün möhür yaratdı.

 İstinadlar 

Kateqoriya:Tarixi dövrlər