Şər problemi

Pislik və ya şər problemi — din fəlsəfəsində mütləq yaxşı olan bir Tanrı varlığının necə uyğunlaşması məsələsidir. Epikür əvvəlcə problemi məntiqi bir düsturla təqdim etmişdir və o vaxtdan bəri demək olar ki, hər kəsin, fəlsəfə ilə əlaqəsi olmayan insanlardan tutmuş filosoflara qədər düşüncələrini məşğul etməkdədir.Felsefe Dergisi  Tarihsel Olarak Kötülük Problemi ve Çözüm Yolu Olarak Teodise, Nurten Kiriş, (23 Mayıs 2012'de erişildi)Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyet Fakültesi Dergisi , M. Kazım Arıcan, Kant'ın Kötülük Anlayışı ve Theodise Eleştirisi (23 Mayis 2012'de erisildi)

 Təqdimat və problemin versiyaları 
M. Ş. II. 18-ci əsrdə yaşamış bir kilsə atası Laktantyusun (e.ə 360) nəqlinə görə, Epikür pislik problemini bir dilemma şəklində ifadə etmişdir:

Allah ya pisliyi aradan qaldırmaq istəyir, ya da yox; ya da ola bilər, amma istəmir; ya nə çıxarmaq istəmir, nə də çıxara bilmir; ya da hər ikisini də çıxarmaq istəyir və çıxara bilər. Əgər məhv etmək istəyirsə və edə bilmirsə, O, hər şeyə qadir deyil; bu, Allahın xarakterinə ziddir; ləğv edə bilər, amma ləğv etmək istəmirsə, zərərlidir; bu da Allaha uyğun deyil; nə aradan qaldırmaq istəsə, nə də edə bilməzsə, o da zərərli və hər şeyə qadir deyil; bu vəziyyətdə o Allah deyil; əgər hər ikisi aradan qaldırmaq istəyirsə və yalnız Allaha uyğun olanı edə bilərsə, pisliyin mənbəyi nədir? Yoxsa onları niyə aradan qaldırmır?
Epikür problemin başqa bir təqdimatı əsrlər sonra Devid Yum tərəfindən Dinlə Dialoqlarında Filonun dili ilə edildi:

Allah pisliyin qarşısını almaq istəyir və buna qadir deyil?
Sonra zəifdir.
Yoxsa pisliyi dayandıra bilmir?
Buna görə də yaxşı niyyətdə deyil.
Həm güclü, həm də yaxşı olsaydı, bu qədər pislik necə mövcud idi?
David Hume
Problem müxtəlif versiyalarla bir neçə dəfə təkrarlandı. Pis probleminin məşhur bir versiyasını çağdaş filosof John L. Mackie təklif etmişdir:

1. Allah var.
2. Allah mütləq yaxşıdır.
3. Allah hər şeyə qadirdir.
4. Pislik var.

Yuxarıda göstərilənlərdən hər hansı birini qəbul edən şəxs dördüncüsünü rədd etməlidir. yəni:

Əgər Allah var (sənət. 1) və mütləq xeyir istəsə (sənət. 2) və istədiyi şeyi edə biləcək qədər güclüdürsə (mad. 3), pislik olmamalıdır.
Əgər Allah varsa (sənət. 1) və yalnız yaxşılıq istəyir (sənət 2), lakin yer üzündə pislik varsa (sənət. 4), onda Allah istədiyini edə bilməz. Allah hər şeyə qadir deyil.
Əgər Allah varsa (sənət. 1) və hər şeyə qadirdir (sənət. 3) və şər (sənət 4), Allah pisliyi yaradıb və mütləq yaxşı deyil.
Nəhayət, əgər Allah da mütləq yaxşıdır (sənət. 2) və qüvvət (sənət. 3) və pislik hələ də mövcuddursa (mad. 4), belə bir Allah ola bilməz.
Din fəlsəfəsində bu suallara cavab tapmaq cəhdi ümumilikdə teodis adlanırdı və problem burada həll olunmağa çalışılırdı.

Pislik problemi bir sıra teoloji problemlər yaratdığından, bir çox filosof əvvəlcə "pis" anlayışını təsnif etməyə çalışdılar. Leybnizə qədər, xüsusən xristian mütəfəkkirləri iki növ pislikdən danışdılar:

Təbii pislik və ya fiziki pislik: Müasir xristian ilahiyyatçısı John Hick'in dediyinə görə, "xəstəlik törədən bakteriya, zəlzələ, fırtına, qasırğa, quraqlıq və sair" halında insan hərəkətlərindən asılı olaraq baş verən pislik bu qrupdan sayılır.
Mənəvi pislik: qəddarlıq, ədalətsizlik, aldatma, qısqanclıq, müharibə, soyqırım, yalan, zülm və s. onlar texnoloji pisliklərdir.
Bu təsnifatda insan və azad iradəsi mənəvi pisliyə görə cavabdeh kimi göstərilir və müzakirə "təbii pislik" hissəsində davam edir. Leybniz daha sonra "metafizik pislik" anlayışını əlavə edəcəkdir. Müasir ilahiyyatçılar günümüzdəki mənbələrə görə pislikləri oxşar şəkildə təsnif etməyə davam edirlər.

 Platondakı teodis 
Platonun teodizdə ilk cəhdi fəlsəfə tarixində məlum idi. Sonrakı teodis edilmiş fikirlərin izlərini Platonun teodis edilmiş fikirlərində tapmaq olar. Platon Allahı Kainatda pisliyin mənbəyi kimi görmür, digər şeylər də pisliyin mənbəyi olmalıdır:
İnsanlarda baş verən bəzi hadisələrə görə cavabdehdir; lakin O, çoxlarına cavabdeh deyil. O, hər şeyin səbəbi deyil, yaxşıların səbəbkarıdır. Bunun pis şeylərlə heç bir əlaqəsi yoxdur. Allah yaxşı olduğuna görə, insanların başına gələn hər şey, əksəriyyətimizin düşündüyü kimi, Ondan gəlmir. Yalnız yaxşı şeylər Allahdan gəlir … Və yaxşı şeylər pisdən daha az gəlir və Allahdan o qədər də deyil, daha azdır.
Buna görə pis şeylər üçün başqa səbəblər axtarılmalıdır. Bunların Allah tərəfindən gəldiyini söyləmək lazım deyil.
Platon, Dövlət
Platon maddəni pisliyin mənbəyi kimi görmür, əksinə pis ruhlara cavabdeh olan pis ruhları tutur. Məsələn, Timaeusda Tanrı Tanrının dünyanı mümkün qədər gözəl və hər cəhətdən mükəmməl hala gətirmək istədiyini söylədi. Lakin, Neo-Platonizmin banisi Plotindən başlayaraq, Platon mütəfəkkirləri maddi şərin mənbəyi kimi görürdülər.

 İriney teodis 
Iriney (e.ə. 130–202) xristian kilsəsinin yaradılışla məşğul olan atalarından ilk idi. İrineyə görə Tanrının insan yaratması təkamül yolu ilə iki mərhələdən ibarətdir. Birinci mərhələ Tanrı obrazıdır. İkinci mərhələ, hələ başa çatmamış Tanrıya bənzərlikdir. İrineyə görə, Tanrı insanı qüsursuz və mükəmməldən uzaq bir Allaha aparan bir ruhani yolun başlanğıcında yaratmışdır. İnsana mükəmməl olmaq potensialı verilmişdir, ancaq eşitmə, müayinə, düşünmə, anlama və şərh mərhələlərindən keçərək mənəvi və müdrik olmaq lazımdır. Allah ilə insan arasında bir epistemik məsafə qoyulmuşdur, çünki yaxşılıq qazanmaq üçün pis və problemli vəziyyətlərlə üzləşməlidir.

İnsan əvvəlcə yaradılmamış bir Tanrı obrazı kimi ortaya çıxdı — Ata hər şeyi yaxşı planlaşdırdı və əmrlərini verdi, Oğul bunu həyata keçirdi və yaradılış işlərini etdi və ruh onu gücləndirdi və çoxaltdı ki, insan istəsin. O, daha az dərəcədə irəliləmiş və yaradılan olmayana yaxın kamilliyə doğru getmişdir. Yaradılmayan şey mükəmməldir, bu Allahdır

 İriney, Heresisə qarşı 
İran teologiyası bu gün yayılan xristian ilahiyyatından fərqlənir. Augustine teologiyasında üstünlük təşkil edən "insanın yıxılması", "ilk günah" və "kəffarə" kimi anlayışlar İran teologiyasında təsirli deyildir. İriney, mənəvi təkamül üçün sərbəst iradə anlayışında Augustine'dən o qədər də fərqli düşünmür, lakin bu sərbəstliyi irəliyə doğru hədəf kimi qurduğundan, Avqustinin günah ideyasından (keçmişə doğru) fərqlənir və daha optimist bir xəttə yaxınlaşır. Avqustindən xeyli əvvəl inkişaf etdirilən bu teodisyanın İranın anlayışı, XX-ci əsrin xristian ilahiyyatçısı Con Qik tərəfindən yenidən işlənmiş və müdafiə edilmişdir.

 Teodiseya 
Augustinus'a görə insanın etdiyi günahlar pisliklərin səbəbkarıdır.
Orta əsr xristian düşüncəsinə dərindən təsir göstərən filosoflardan biri olan Augustinusa (e.ə. 354–430) görə, Allah insanları günahsız yaratdı və onu şərdən uzaq bir dünyaya yerləşdirdi. Lakin insan Allahın azadlığından qəsdən sui-istifadə etdi və günah işlətdi. Adəmin günahı üzündən bütün insanlar lənətə gəlirlər, Allah hamımızı səfalətə sala bilər, ancaq bəzilərini yaxşı olduğu üçün xilas edir. Buna görə bəzi insanlar yalnız Allahın lütfü ilə bağışlanacaq, digərləri cəzalandırılacaqlar. Göründüyü kimi, Augustine'nin teodisya fəlsəfəsində insanın xristianlığa düşməsi, ilk günah və kəffarə kimi mövzular üstünlük təşkil edir. Bundan əlavə, Agustinusun fikrincə, varlığın pis funksiyası nəticəsində yaranan pislik və günaha uyğun cəza nəticəsində yaranan pislik, Kainatda uyğunlaşmaya və uyğunlaşmaya səbəb olur. O qədər ki, bu dünya pis olmayan bir dünya qədər yaxşı və gözəldir.

Augustinus Plotinus kimi, pisliyi maddə ilə izah etməyə çalışır. Onun sözlərinə görə, pislik yaxşılığın olmamasıdır. Allah saf və son yaxşı, mütləq və dəyişməzdir. Lakin Tanrının yaratdığı Kainat "yoxluqdan" yaranır, dəyişkəndir və maddənin meydana gəlməsi Tanrıdakı qədər saf və mütləq deyil, yaxşılığın olmaması ilə əlaqədardır. Kainatın özü də Tanrı kimi yaxşılıqlarla doludur, amma hər şey eyni dərəcədə yaxşı deyil. Varlıqların bir iyerarxiyası var və bu iyerarxiyanın başında ən yaxşısı var. Günəş, ay, ulduzlar, mələklər, insanlar, quşlar, balıqlar, işıq və qaranlıq həmişə yaxşıdır. Ancaq heç biri Tanrı qədər mükəmməl deyil, fərqli səviyyələrdə dayanırlar. Ayın günəş qədər parlaq olmasını istəmək düzgün deyilsə, hər bir varlığın tamamilə yaxşı olmasını istəmək düzgün deyil.

Avqustinaya görə, zəlzələ, fırtına və epidemiya kimi təbii pisliklər insan günahlarının cinayət nəticəsidir. Lakin bu cəzalar ədalətli olduğuna görə Kainatın kamilliyini korlamazlar.
Damağı bütöv olan birinə ləzzətli olan çörək, dad qönçələri korlanmış birinə ləzzətli ola bilməz; gözlər sağlam bir insana yüngül, xəstə gözlərə ağrılı ola bilər. Eyni şəkildə, ədalətliliyiniz şərəfsiz insanlara müraciət etmir: yaxşı və yaxşı olmayan bəzi canlılarla ahəngdar olaraq yaratdığınız bir ilan və kiçik bir torpaq qurduna icazə verməyək. Bu aşağı bölgələrə daha çox uyğunlaşmaqla pisliklər sizə daha çox bənzərliyini itirir; əksinə, daha çox sizə bənzəməyə çalışanlar üstün varlıqlarınızla daha yaxından tanış olurlar. Pis olanı axtardım və bunun bir maddə olmadığını, ancaq pisliyin səndən üz döndərən, bu səmimi zənginliyi rədd edən, qürurdan daha aşağı olan və kənarda qürur hissi ilə dolu bir iradənin mənəvi pozğunluğu olduğunu bildim.
Augustine, etiraflar

 Leybnitsdə teodiseya 
Leybnizə görə, bu dünya mümkün olan bütün dünyaların ən mükəmməlidir.
Leibniz pislik probleminin həllini "mümkün dünyaların nəzəriyyəsi" adlı bir nəzəriyyə ilə izah edir. Buna əsasən, Allah mümkün olan dünyanın ən yaxşısını yaratmışdır. Mümkün olan ən yaxşısını yaratmaq üçün pisliyə göz yummalıdır.

Leybnizdə Tanrının yaradılması Avqustin kimi "yoxdan yaradılış" kimi deyil, Platonistlərdəki "mövcud maddə" dəndir. Ancaq Leybnizdə "maddə" yox, "monadlar" var. Allah əbədi, sonsuz sayda bölünməz monadlar arasında uyğun gördüyünü aktivləşdirir. Başqa sözlə, yaradılış ideal idealların həyata keçirilməsidir. Bu işdə Allahın sonsuz sayda aləm yaratmaq imkanı var. Allah anlaya bilmədiyimiz çox detalları nəzərə alaraq, mümkün olan bu aləmləri çox incə hesablamış və nəticədə mümkün olan ən mükəmməl dünyaları yaratmağa qərar vermişdir. Ancaq varlıqlar əskikdir, tək olan şey Allahdır. Varlıqlar tam olsaydı, Allah olardı. Buna görə itkinlərdən yaranan bir dünyada pisliyin olması təbiidir. Bunun səbəbi Allah deyil; Başqa sözlə, "varlıq almak öz səlahiyyətlərini Tanrıdan və bacarıqsızlıqlarını öz təbiətlərindən alır. Bu, sərhədsizdir."
Gördüyünüz kimi, Leibnizdə bir şey yaxşı deyil, çünki onu Allah yaratmışdır, amma Allah onu yaxşı olduğuna görə yaratmışdır (Euthyphro-nun bu müzakirə üçün dilemmasına baxın). Yəni yaxşılıq və ya əxlaq Allahdan asılı olaraq mövcuddur. Leybniz özünə bir sual verir ki, əgər mümkün olan ən yaxşı dünyada da pislik olarsa, onda niyə Allah bu dünyanı yaratdı və mövcudluğun yox olmaqdan daha yaxşı olduğunu cavab verdi. Leybnizin fikrincə, Tanrı bu Yer kürəsini yaratmalı deyildi, amma olmasaydı heç bir şey olmazdı. Yaradarkən ən yaxşısını tapmaq mənəvi bir borcdur, çünki bütün monadlar varlıq uğrunda yarışır.

Leybnizin dediyinə görə Kainatın nizamını bir az anlaya bilsəydik, bunun hətta ən ağıllı insanların istədiklərindən də artıq olduğunu görərdik və bunu ondan yaxşı etmək üçün bir yol yoxdur. Bundan əlavə, Kainatın yaradıcısının heç bir pisliyi olmadığına inanmaq və Onu sevmək hər bir insanın haqqıdır. Əhəmiyyətli olanı Allahı pisliklərlə sevməkdir.

 Maarifçilik dövrü və teodisin tənqidi 
18-ci əsrdə maarifçilik əsri, teodik anlayışa qarşı sərt tənqidin ortaya çıxmasına səbəb oldu. Voltaire, Leibniz'in "mümkün olan ən yaxşısı" fəlsəfəsini vuran məşhur satirik Candide'i nəşr etdi. Əsərdə Leybniz fəlsəfəsini müdafiə edən Pangloss, iki dostu ilə Yer kürəsini gəzdi və saysız-hesabsız bəlalar oldu. 1755-ci ildə Lissabon zəlzələsi Avropa ziyalılarını dərin sarsıtdı. Dini Təbiət Tarixində Devid Hume, dinlərin yaranma səbəbləri haqqında ilk sosioloji açıqlamalar verdi və dedi: "Din və Tanrı mövzusu bir tapmacadır, izah edilməyən bir sirrdir. Diderot və d'Holbach kimi maarif mütəfəkkirləri də Volter və Humun skeptik münasibətlərindən təsirlənmiş və Orta əsrlərdən sonrakı dövrdə üstünlük təşkil edən xristian inancının təsirini silməyə çalışmışlar.

 Yumun teodiseyaya dair tənqidi 
David Yum bu barədə "Təbii din haqqında söhbətlər" kitabında danışır. Pislik problemini fiziki, mənəvi və psixoloji ölçüləri ilə əlaqələndirir və iki təklifdə israr edir. Birincisi, Kainatın düşünülən qədər nizamlı olmaması, ikincisi, bir nizamın olduğu qəbul edilsə belə, Tanrı fikri bu nizamdan götürülə bilməyəcəyidir. Hume yalnız teodize cəhdlərini təkzib etmir, əksinə onları tamamilə lağ edir:

Kainatın bir anda bir qanun layihəsi kimi bir şeydən yarandığını söyləmək və ya söyləmək mümkün olacaq. Ancaq bu nöqtədən kənarda bir şey söyləməyəcək və ilahiyyatının hər bir nöqtəsi geniş bir təxəyyül və fərziyyə ilə müəyyən ediləcək. Belə bir insanın biləcəyi qədər, bu Yer üstün bir meyarla müqayisə edildikdə çox qüsurlu və səlahiyyətlidir. Uşaq Allahın ilk cəhdi ola bilər. Məkrli sənətkarlıqdan xəcalət çəkdim, bəlkə də bundan sonra onu tərk etdi. Kainat yalnız asılı, aşağı bir İlahi varlığın işi ola bilər. Bəlkə yuxarılarınızın lağ etməsi. Və ya çox köhnə bir tanrının köhnə demansının məhsuludur və ilk sürətlə və təsirli bir irəliləyişlə ölümündən bəri öz macərasını yaşamışdır.
Hume, Kainatın bir maşına bənzədilməsini və maşının yaradıcısının Tanrı tərəfindən yaradıldığını məntiqsiz sayır. Hume görə, bu arqumentdə iki iç içə səhv var. Kainatın maşınla bənzətməsi deyil, həm də maşının olduğu kimi Kainatın yaradıcısı olduğu qənaətidir.

 Kantın teodiseyanı tənqid etməsi 
David Yum istisna olmaqla, Kant bütün teodetik yanaşmaların, xüsusən Leibnizin teodislərinin ən diqqətəlayiq tənqidini etdi və hətta birbaşa teodetik tənqidə dair bir məqalə dərc etdi. Məqalə "Bütün fəlsəfi nəzəriyyələrin cəhdlərinin uğursuzluğu haqqında" başlığıdır. Xristianlığın fərqli bir mənasına sahib olan Kant, ilk olaraq teodiyaları "Nəzəri nəzəriyyələr" və "Həqiqi Teoriyalar" qruplarına qruplaşdırdı. Müqəddəs Kitabdakı uydurma Eyüp, filosofların nəzəri teodislərə nümunə kimi təqdim etdikləri orijinal teodiyalara və teodiyalara aiddir. Teodisin müdafiəçiləri özlərini Allahın davası və müdafiə tərəfi dava davası olaraq təyin edirlər ". Kant'a görə, bu iş bir məhkəmə səbəbi ilə qaldırıldı (İng. Məhkəmə od fəlsəfəsi). Kant deyir ki, bu qondarma hüquqşünaslar müəyyən məsələlərə aydınlıq gətirməlidirlər. Aydınlaşdırılması tələb olunan üç məqam bunlardır:
Yaxud dünyanın yaxşılığına zidd olan şeylərin olmadığını sübut etməlidir.
Ya əksinə olduğunu etiraf etməli, amma bunun səbəbini izah etməlidir.
Və ya nəhayət, Allahın mütləq güc olduğunu, ancaq bu cür pis hadisələrin səbəblərinin Allahdan olmadığını, ancaq insan və ya fövqəlinsan ruhlar kimi yaxşı və pis bir məsuliyyətli bir varlığın olduğunu sübut etməlidir.
Nəticədə, Kantın fikrincə, Allahın vəkilləri bu "işi" "fəlsəfə məhkəməsində" itirirlər. Kant, ilahi hikmətlə pisliyin barışa bilməyəcəyinə inanır. Tanrı fikrinə sadiq qalan Kant, bu nəticəni insan ağlının belə bir transsendental problemi həll etməyə qadir olmadığını izah edir. Kant-a görə, insan transsendental olan bir ali varlığa təslim olmalı və insan ağlının hüdudlarından kənarda olan məsələləri həll edə bilməyəcəyini bilməlidir. Kant o zamana qədər özünün teodik müdafiəsinin fəlsəfi cəhətdən yetərli olmadığını göstərdi, onları sərt şəkildə tənqid etdi, ancaq özü də problemi həll etmək üçün bir ifadə vermədi və problemin həll olunmadığını iddia etdi.

 Şopenhauerin teodiseyanı tənqidi 
Şopenhauer, müəllimi Kant kimi, pisliyin problemini teodik cəhdlə həll etmək mümkün olmadığını bildirir. Çünki, onun sözlərinə görə, hər an, hər yerdə məruz qaldığımız bu problemin heç bir fundamental həlli yoxdur. Bu problemi teodis ilə izah etmək bizi bir addım daha irəli aparmır. Çünki mövcud olan pisliyin Allah tərəfindən edildiyini və ya edilmədiyini düşünmək pisliyin varlığına mane olmur. Şopenhauer, teodis tərəfindən həll edilə bilməyəcəyini düşündüyü pisliyin əsla tamamilə aradan qaldırılmayacağını, ancaq yaşamaq istəyi ilə dözülə biləcəyini və bunun sənət, mənəviyyat və sevgi yolu ilə olacağını söylədi.

 Problemin deformasiyası 
Şopenhauer ilə birlikdə pislik problemi ilkin müalicə formasından ayrılmağa başlayır. Problem əvvəlcə "pis" və "Allah" arasında problem olsa da, tədricən "pis" və ayrı-ayrı insanlar arasında problemə çevrildi. Şopenhauer, Kierkegaard və Nietşe üçün problem pisliyin varlığını, səbəbini və mənbəyini izah etmək və yeni bir həll yolu göstərmək oldu. Nietsche və Kierkegaardın XIX əsrdə məşğul olduğu Nihilizm, bu transformativ problemi həll etmək cəhdi kimidir. Nietşe bu təşəbbüsü izah edir:
Nihilizmin preformu pessimizmdir. Pesizm məntiqin gücü ilə ziddiyyətləri ortaya qoyur; gərginlik yaradır. Yüksək dəyərlərin altında bir əxlaq sistemi var və sistem etibarsız olduqda, dəyərlər idarəetmə həyatı yerinə ondan üz döndərməyə başlayır; Pessimizmi gərginlik vəziyyətinin nihilizmi dəyərlərin əsaslı şəkildə rədd edilməsinə hazırlayır.
Maarifçilik əsri ilə birlikdə, teodiz cəhdləri güclü bir hücum altında qaldı və böyük filosofların ağır zərbələri aldı. Bununla birlikdə, bu gün teodislərin müxtəlif cəhdlərinin olduğu görülür. Alvin Plantinga və John Hick müasir teodiya cəhdlərinin nümunəsidir.

 Ədəbiyyat 
 Hikmət Vəzirov. ŞƏRİN FƏLSƏFƏSİ VƏ PSİXOLOGİYASI. Journal of “HISTORY OF SCIENCE” (ISSN: 2790-0029), 2026, Cild 7, Say 1, Sıra 24. ss.7-18

 İstinadlar 

Kateqoriya:Din fəlsəfəsi
Kateqoriya:Din qaralamaları