Kioto protokolu

qlobal istiləşmə və iqlim dəyişiqliyi mövzüsünda mübarizə aparmağa yönəlik beynəlxalq protokol. Müqavilə, 1992-ci il BMT-nin İqlim Dəyişmələri haqqında Çərçivə Konvensiyasını (UN FCCC) genişləndirən beynəlxalq müqavilə idi və iştirakçı dövlətlər qlobal istiləşmənin baş verdiyi və insan tərəfindən törədilən CO2 emissiyalarının buna təkan verdiyinə dair elmi konsensusa əsaslanaraq, istixana qazları emissiyalarını azaltmağı öhdəsinə götürmüşdür. Kioto protokolu 11 dekabr 1997-ci ildə Yaponiyanın Kioto şəhərində qəbul edilmiş və 16 fevral 2005-ci ildə qüvvəyə minmişdir. 2020-ci ildə Protokola 192 tərəf (Kanada 2012-ci ilin dekabrından qüvvəyə minmiş protokoldan çıxdı) qoşulmuşdu.

Kioto protokolu UNFCCC-nin atmosferdə istixana qazlarının konsentrasiyalarını “iqlim sisteminə təhlükəli antropogen müdaxilənin qarşısını alacaq səviyyəyə” endirməklə qlobal istiləşmənin başlanğıcda azaltmaq məqsədini reallaşdırdı. Kioto protokolu Əlavə A-da sadalanan yeddi istixana qazına: karbon qazı (CO2), metan (CH4), azot oksidi (N2O), hidroftorkarbonlar (HFCs), perfluorokarbonlar (PFC), kükürd heksaflorid (SF6), azot trifluorid (NF3) tətbiq edilib. Doha raundu zamanı ikinci uyğunluq dövrü üçün azot trifluorid da əlavə edilib.

Protokol ümumi, lakin fərqli öhdəliklər prinsipinə əsaslanırdı. O, ayrı-ayrı ölkələrin iqtisadi inkişaf sayəsində iqlim dəyişikliyi ilə mübarizədə müxtəlif imkanlara malik olduğunu qəbul edir və buna görə də atmosferdəki istixana qazlarının hazırkı səviyyələrinə cavabdeh olduqlarını əsas götürərək, cari emissiyaları azaltmaq öhdəliyini inkişaf etmiş ölkələrin üzərinə qoyurdu.

Protokolun ilk öhdəlik dövrü 2008-ci ildə başlayaraq, 2012-ci ildə sona çatıb. Birinci öhdəlik müddətində tam şəkildə iştirak edən 36 ölkənin hamısı Protokola əməl etmişdir. Bununla belə, doqquz ölkə digər ölkələrdə emissiyaların azaldılmasını maliyyələşdirməklə çeviklik mexanizmlərinə müraciət etməli olub, çünki onların milli emissiyaları hədəflərindən bir qədər çox idi. 2007-2008-ci illərin maliyyə böhranı emissiyalara da təsirsiz ötüşməyib. Ən böyük emissiya azalmaları keçmiş Şərq bloku ölkələrində müşahidə edilirdi, çünki Sovet İttifaqının dağılması 1990-cı illərin əvvəllərində onların emissiyalarını da azaltmışdı. 36 inkişaf etmiş ölkə emissiyalarını azaltsa da, 1990-cı ildən 2010-cu ilə qədər qlobal emissiyalar 32% artıb.

2012-ci ildə 37 ölkənin məcburi hədəfləri olan Kioto protokoluna Doha dəyişikliyi kimi tanınan sazişin müddətini 2020-ci ilə qədər uzatmaq üçün ikinci öhdəlik dövrü: Avstraliya, Avropa Birliyi (və o vaxtkı 28 üzv dövlət), Belarus, İslandiya, Qazaxıstan, Lixtenşteyn, Norveç, İsveçrə və Ukrayna ilə razılaşdırıldı. Belarus, Qazaxıstan və Ukrayna Kioto protokolundan çıxa biləcəklərini bəyan etdilər. Yaponiya, Yeni Zelandiya və Rusiya Kiotonun birinci mərhələsində iştirak etmişdilər, lakin ikinci öhdəlik dövründə yeni hədəflər götürmədilər. İkinci mərhələ hədəfləri olmayan digər inkişaf etmiş ölkələr: Kanada (2012-ci ildə Kioto protokolundan çıxıb) və ABŞ (ratifikasiya etməyib) olub. Kanadanın geri çəkilmək qərarı nazir Piter Kenti narahat etdi. 2020-ci ilin oktyabr ayına olan məlumata görə, 147 dövlət Doha dəyişikliyi qəbul edib. As of October 2020, 147 İkinci öhdəlik müddəti eyni gündə başa çatsa da, minimum 144 dövlət tərəfindən qəbul edildikdən sonra o, 31 dekabr 2020-ci ildə qüvvəyə minmişdir. Məcburi öhdəlikləri olan 37 tərəfdən, 34-ü ratifikasiya etmişdi.

2020-ci ildə başa çatan ikinci öhdəlik müddətindən sonra görüləcək tədbirlərə dair BMT-nin İqlim Dəyişmələri üzrə illik konfransları çərçivəsində danışıqlar aparılıb. Bu, 2015-ci ildə, Kioto protokoluna düzəliş deyil, UNFCCC çərçivəsində ayrıca sənəd olan Paris sazişinin qəbulu ilə nəticələndi.

Azərbaycan 9 dekabr 2003-cü ildə «Gömrük prosedurlarının sadələşdirilməsi və uzlaşdırılması haqqında» Beynəlxalq Konvensiyanın dəyişdirilməsi haqqında Protokola və «Gömrük prosedurlarının sadələşdirilməsi və uzlaşdırılması haqqında» Beynəlxalq Konvensiyaya (dəyişdirilmiş redaksiyada) qoşulmaq barəsində Azərbaycan Respublikasının Qanunu ilə Kioto konvensiyasına qoşulmuşdur.

 Xronologiya 
1992 — Rio-de-Janeyroda BMT-nin Ətraf Mühit və İnkişaf Konfransı keçirilib. Bu, digər sazişlər arasında İqlim Dəyişikliyi üzrə Çərçivə Konvensiyası (UNFCCC) ilə nəticələnir.

1995 — Birləşmiş Millətlər Təşkilatının İqlim Dəyişikliyi Konfransı tərəfləri emissiyalarla bağlı konkret hədəfləri müəyyən etmək üçün Berlində (UNFCCC-in Tərəflərin 1-ci Konfransı (COP) keçirilir.

1997 — dekabr ayında tərəflər Yaponiyanın Kioto şəhərində Kioto protokolunu imzalayırlar və orada emissiya hədəflərinin geniş konturları ilə razılaşırlar.

2004 — Rusiya və Kanada 16 fevral 2005-ci ildə müqaviləni ratifikasiya etdilər.

2011 – Kanada Kioto protokolundan çıxdığını elan edən ilk ölkə oldu.

2012 – 31 dekabr 2012-ci il tarixində Protokol üzrə ilk öhdəlik müddəti başa çatdı.

Kioto protokolunun iştirakçısı olan bütün dövlətlərin rəsmi görüşü hər il tərəflərin Birləşmiş Millətlər Təşkilatının İqlim Dəyişikliyi Konfransında keçirilir. İlk konfrans 1995-ci ildə Berlində keçirilmişdir (COP1). Kioto protokolu Tərəflərinin ilk iclası 2005-ci ildə COP11 ilə birlikdə keçirilmişdir.

 Məqsədlər 

Kioto protokolunun əsas məqsədi antropogen (insan tərəfindən buraxılan) istixana qazlarının (İQ) emissiyalarına nəzarət etməkdir. Müqavilə ilkin olaraq, 1992-ci il BMT Çərçivə Konvensiyasında razılaşdırılmış əsas prinsiplərə əməl edir. Müqaviləyə əsasən, 2012-ci ildə müqaviləni ratifikasiya etmiş Əlavə I Tərəfləri, Kioto protokolunun birinci öhdəlik dövrü (2008-2012) üçün müəyyən edilmiş istixana qazları emissiyalarına məhdudiyyətlər üzrə öhdəliklərini yerinə yetirmiş olmalıdırlar. Emissiyaların məhdudlaşdırılması üzrə bu öhdəliklər Protokolun B Əlavəsində verilmişdir.

Kioto protokolunun birinci mərhələsi öhdəlikləri BMT-nin İqlim Dəyişikliyi üzrə Çərçivə Konvensiyası çərçivəsində atılan ilk geniş çaplı addımdır. Protokol emissiyaların azaldılması üzrə öhdəlik müddətlərinin strukturunu müəyyən edir. O, 2006-cı ildən başlayaraq ikinci öhdəlik dövründə emissiyaların azaldılması üzrə öhdəliklərin müəyyən edilməsi üçün danışıqların təqvimini müəyyən etdi.  Emissiyaların azaldılması üzrə birinci dövr öhdəliklərinin müddəti 31 dekabr 2012-ci ildə başa çatıb.

Kioto emissiyalarının məhdudlaşdırılması üzrə birinci mərhələsi öhdəlikləri istixana qazlarının atmosferdəki konsentrasiyasını sabitləşdirmək üçün kifayət etməmişdir. Atmosferdə istixana qazlarının konsentrasiyalarının sabitləşməsi 2012-ci ildə birinci dövr Kioto öhdəlik dövrü başa çatdıqdan sonra emissiyaların daha da azaldılmasını tələbi irəli sürülmüşdür., p.122, in 

UNFCCC-nin son məqsədi “atmosferdə istixana qazlarının konsentrasiyalarının iqlim sisteminə təhlükəli antropogen müdaxiləni dayandıracaq səviyyədə sabitləşdirilməsi”dir. Əlavə I Tərəfləri birinci dövr öhdəliklərini yerinə yetirməkdə uğur qazansalar belə, atmosferdə istixana konsentrasiyalarını sabitləşdirmək üçün gələcəkdə emissiyaların daha çox azaldılması tələb etmişdir.

Müxtəlif antropogen istixana qazlarının hər biri üçün atmosfer konsentrasiyalarının sabitləşdirilməsi məqsədinə çatmaq üçün müxtəlif səviyyələrdə emissiyaların azaldılması tələb olunub. Karbon qazı (CO2) ən vacib antropogen istixana qazıdır. Atmosferdə CO2 konsentrasiyasının sabitləşdirilməsi son nəticədə antropogen CO2 emissiyalarının effektiv şəkildə aradan qaldırılmasını tələb edəcəkdir.

Stabilləşməyə nail olmaq üçün qlobal istixana qazı emissiyaları pik həddə çatmalı, sonra isə azalmalıdır., in   İstənilən sabitləşmə səviyyəsi nə qədər aşağı olarsa, bu zirvə və eniş bir o qədər tez baş verməlidir.  Verilmiş sabitləşmə səviyyəsi üçün yaxın müddətdə emissiyaların daha böyük azaldılması sonradan emissiyaların daha az   azaldılmasına imkan verir., in  Digər tərəfdən, müəyyən bir sabitləşmə səviyyəsi üçün emissiyaların daha az azaldılması, sonradan emissiyaların daha ciddi azaldılmasını tələb edəcəkdir.

Birinci dövr Kioto emissiyalarına məhdudiyyətlər istixana qazlarının atmosferdə sabitləşməsinə nail olmaq üçün ilk addım kimi baxıla bilər., in  Bu mənada, ilk dövr Kioto öhdəlikləri gələcək atmosfer sabitləşmə səviyyəsinə hansı səviyyədə nail ola biləcəyinə təsir göstərə bilər.

 Əsas anlayışlar 
Kioto protokolunun bəzi əsas konsepsiyaları bunlardır:

 Əlavə I Tərəflər üçün məcburi öhdəliklər. Protokolun əsas xüsusiyyəti ondan ibarətdir ki, o, Əlavə I Tərəflər üçün istixana qazlarının emissiyalarını azaltması istiqamətində hüquqi cəhətdən məcburi öhdəliklər müəyyən etmişdir. Öhdəliklər Berlin mandatına əsaslanırdı.
 İcra. Protokolun məqsədlərinə çatması üçün Əlavə I Tərəflərdən öz ölkələrində istixana qazlarının azaldılması istiqamətində xüsusi tədbirlərin hazırlaması tələb olunur. Bundan əlavə, onlardan bu qazların udulmasını artırmaq, təmiz inkişaf mexanizmi və emissiya ticarəti kimi bütün mövcud mexanizmlərdən istifadə etmələri tələb olunur.
 İqlim dəyişikliyinə uyğunlaşma fondu yaratmaqla inkişaf etməkdə olan ölkələrə təsirlərin minimuma endirilməsi.
 Protokolun bütövlüyünü təmin etmək üçün mühasibat Uçotu, hesabat və baxışın tələb edilməsi.
 Uyğunluq. Protokol üzrə öhdəliklərə əməl olunmasını təmin etmək üçün Uyğunluq komitəsinin yaradılması.
 Beynəlxalq emissiya ticarəti 
Karbon emissiya ticarəti (həmçinin karbon bazarı, emissiya ticarəti sxemi (ETS) və ya ticarət adlanır) karbon qazı (CO2) və digər istixana qazları (İXQ) üçün nəzərdə tutulmuş emissiya ticarəti sxeminin bir növüdür. Bu, karbon qiymətlərinin bir formasıdır. Onun məqsədi emissiyalar üçün məhdud ehtiyatlarla bazar yaratmaqla iqlim dəyişikliyini məhdudlaşdırmaqdır. Bu, qalıq yanacaqların rəqabət qabiliyyətini aşağı sala və külək enerjisi və fotovoltaiklər kimi aşağı karbonlu enerji mənbələrinə investisiyaları sürətləndirə bilər. Qalıq yanacaqlar iqlim dəyişikliyinin əsas sürücüsüdür. Onlar bütün CO2 emissiyalarının 89%-ni və bütün istixana emissiyalarının 68%-ni təşkil edir.

Emissiya ticarəti bütün iştirakçı emitentlər tərəfindən istehsal olunan emissiyalara ümumi limit təyin etməklə işləyir. Nəticədə qiymət avtomatik olaraq bu hədəfə uyğunlaşır. Bu, sabit karbon vergisi ilə müqayisədə əsas üstünlükdür. Daha az emissiyaya malik olan müəssisə karbon emissiya hüququnu digər müəssisələrə satır. Nəticə etibarı ilə, ilk növbədə ən sərfəli karbon azaldılması üsullarından istifadə ediləcəkdir. Karbon emissiyalarının ticarəti və karbon vergiləri, Paris sazişi istiqamətində öz öhdəliklərini yerinə yetirmək məqasədilə, ölkələr üçün ümumi üsuldur.

Çin, Avropa İttifaqı və digər ölkələrdə karbon emissiyalarının ticarəti sxemləri fəaliyyət göstərir. Bununla belə, onlar adətən qlobal istiləşməni kritik həddən 1,5 °C və ya 2 °C-dən "daha aşağı" saxlamaq üçün tələb olunan hər hansı müəyyən edilmiş karbon büdcələri ilə uyğunlaşdırılmır. Mövcud sxemlər yalnız emissiyaların məhdud dairəsini əhatə edir. Avropa İttifaqının Emissiya Ticarət Sistemi nəqliyyat və şəxsi istehlak üçün əlavə sxemlərin tətbiqini üzv dövlətlərə buraxaraq sənaye və böyük enerji istehsalına diqqət yetirir. Vahidlər tonlarla karbon dioksid ekvivalentində hesablansa da, kənd təsərrüfatından gələn metan (CH4) və ya azot-1 oksidi (N2O) kimi digər güclü istixana qazları demək olar ki,bu sxemlərin bir hissəsi deyil. Bundan əlavə, həddən artıq tədarük, qalıq yanacağın yanmasına demək olar ki, heç bir təsiri olmayan müavinətlərin aşağı qiymətlərinə gətirib çıxarır. 2021-ci ilin sentyabr ayında emissiya ticarəti müavinətləri  Çinin yeni milli karbon bazarında €7/tCO2-dən Aİ-ETS-də €63/tCO2-ə qədər geniş qiymət diapazonunu əhatə edib.  Karbonun sosial dəyərinin ən son modelləri iqtisadiyyatın rəyləri və qlobal ÜDM artım templərinin aşağı düşməsi nəticəsində hər ton CO2 üçün 3000 dollardan çox zərəri hesablayır, siyasət tövsiyələri isə təxminən 50-200 dollar arasında dəyişir.

 “Yaşıl investisiya sxemləri” 
"Yaşıl İnvestisiya Sxemi" Kioto protokolu çərçivəsində ticarət profisiti müavinətlərindən ekoloji fayda əldə etmək üçün plandır.  Beynəlxalq emissiya ticarəti  çərçivəsində mexanizm olan Yaşıl İnvestisiya sxemi, IET-in ekoloji bütövlüyünü qoruyarkən Kioto protokolunun hədəflərinə daha tez çatmaqda nail olmaq üçün nəzərdə tutulmuşdur. Bununla belə, Kioto protokoluna əsasən YİS-dən istifadə tələb olunmur və terminin rəsmi tərifi yoxdur.

YİS-ə əsasən, iqtisadi inkişafının Kioto kvotasının tükənməyəcəyini gözləyən protokol tərəfi, Kioto kvotası vahidlərindən artıq hissəsini başqa tərəfə sata bilər. Bu satışlardan əldə edilən gəlirlər "yaşıllaşdırılmalı", yəni ya istixana qazlarının emissiyasının azaldılmasına nail olmaq, ya da bu proses üçün lazımi çərçivə yaratmaq layihələrinin hazırlanması və həyata keçirilməsinə yönəldilməlidir.

 Müqavilənin təfərrüatları 
Müqavilə 1992-ci ildə Rio-de-Janeyroda keçirilən Yer Sammitində qəbul edilmiş və emissiyalara və ya icra mexanizmlərinə hüquqi cəhətdən məcburi məhdudiyyətlər qoymayan Birləşmiş Millətlər Təşkilatının İqlim Dəyişikliyi üzrə Çərçivə Konvensiyasının (UNFCCC) protokoludur. Yalnız UNFCCC-nin üzv dövlətləri Kioto protokolunun tərəfləri ola bilər. Kioto protokolu 1997-ci ildə Yaponiyanın Kioto şəhərində keçirilən UNFCCC-in tərəflər Konfransının üçüncü sessiyasında qəbul edilmişdir.

Kioto protokolunda müəyyən edilmiş milli emissiya hədəfləri beynəlxalq aviasiya və gəmiçiliyi bura aid etmir. Kioto Tərəfləri öz məqsədlərinə çatmaq üçün torpaqdan istifadə, torpaqdan istifadənin dəyişdirilməsi və meşə təsərrüfatından (LULUCF) istifadə edə bilərlər. LULUCF fəaliyyətlərinə "batmaq" fəaliyyətləri də deyilir., in  İqlim Dəyişikliyi üzrə Hökumətlərarası Panelin torpaqdan istifadə, torpaqdan istifadə dəyişikliyi və meşə təsərrüfatına dair xüsusi hesabatı vacib hesab edir ki, məhz,  1750-ci ildən bəri qlobal istiləşmənin üçdə biri torpaqdan istifadənin dəyişməsindən qaynaqlanır. Kioto protokoluna əsasən meşə təsərrüfatı təyinatlarına xüsusi meyarlar tətbiq edilir.

Meşələrin idarə edilməsi, əkin sahələrinin idarə edilməsi, otlaqların idarə edilməsi və bitkilərin bərpası Protokol çərçivəsindəki LULUUCF fəaliyyətləridir. Əlavə I tərəfləri öz məqsədlərinə çatmaq üçün meşə idarəçiliyindən istifadə edə bilərlər.
 Ölkələr və onların emissiyaları 
 Əlavə I ölkələri 
ABŞ da daxil olmaqla, bütün Əlavə I tərəflər üçün torpaqdan istifadə, torpaqdan istifadə dəyişikliyi və meşə təsərrüfatı ilə bağlı emissiyalar/tutulmalar istisna olmaqla ümumi məcmu istixana qazları emissiyaları 19,0-dan 17,8 min teraqram CO2 ekvivalentinə düşüb, 1990-2008-ci illər ərzində 6,0% azalma müşahidə olunub. Bu azalmaya bir neçə amil təsir edib. Birincisi, Transitioda iqtisadiyyatlar Əlavə I-dəki iqtisadi restrukturizasiya ilə bağlıdır.  1990-1999-cu illər ərzində keçmiş Sovet İttifaqı və Şərqi Avropa ölkələrində mərkəzi planlaşdırmanın dağılmasından sonra Hökumətlərarası Emissiya Ticarətində (HET) emissiyalar 40% azaldı.  Bu, onların ağır sənayeyə əsaslanan iqtisadiyyatlarının kütləvi şəkildə daralmasına, yanacaq istehlakının və emissiyaların azalmasına səbəb oldu.

Əlavə I tərəflərdə emissiyaların artımı da siyasət və tədbirlər səbəbindən məhdudlaşdırılıb. Xüsusilə, bu, 2000-ci ildən sonra gücləndirilmiş, enerji səmərəliliyinin artırılmasına və bərpa olunan enerji mənbələrinin inkişafına kömək etmişdir. 2007-2008-ci illərdə iqtisadi böhran zamanı enerjidən istifadə də azalmışdır.
Hədəfləri olan Əlavə I tərəflər 
+ Kioto protokolunun Əlavə I tərəflər üçün baza ilindən (əksər ölkələr üçün 1990) emissiyalarındakı faiz dəyişiklikləri Ölkə  KiotoHədəf2008–2012  KiotoHədəf2013–2020 İstixana qazları (GHG)emissiyalar2008–2012daxil olmaqlaTorpaqdan istifadə, dəyişiklik və meşə təsərrüfatı (LULUCF)  İstixana qazları (GHG)emissiyalar2008–2012istisna olmaqlaLULUCF Avstraliya  +8  −0.5  +3.2  +30.3 Avstriya  −13  −20  +3.2  +4.9 Belçika  −8  −20  −13.9  −14.0 Bolqarıstan  −8  −20  −53.4  −52.8 Kanada (geri çəkilib)  −6  N/A  +18.5  +18.5 Xorvatiya  −5  −20  −10.8  −7.5 Çexiya  −8  −20  −30.6  −30.0 Danimarka  −21  −20  −17.3  −14.8 Estoniya  −8  −20  −54.2  −55.3 Finlandiya  0  −20  −5.5  −4.7 Fransa  0  −20  −10.5  −10.0 Almaniya  −21  −20  −24.3  −23.6 Yunanıstan  +25  −20  +11.5  +11.9 Macarıstan  −6  −20  −43.7  −41.8 İslandiya  +10  −20  +10.2  +19.4 İrlandiya  +13  −20  +11.0  +5.1 İtaliya  −6  −20  −7.0  −4.0 Yaponiya  −6  N/A  −2.5  +1.4 Latviya  −8  −20  −61.2  −56.4 Lixtenşteyn  −8  −16  +4.1  +2.4 Litva  −8  −20  −57.9  −55.6 Lüksemburq  −28  −20  −9.3  −8.7 Monako  −8  −22  −12.5  −12.5 Niderland  −6  −20  −6.2  −6.4 Yeni Zelandiya  0  N/A  −2.7  +20.4 Norveç  +1  −16  +4.6  +7.5 Polşa  −6  −20  −29.7  −28.8 Portuqaliya  +27  −20  +5.5  +22.4 Rumıniya  −8  −20  −57.0  −55.7 Rusiya  0  N/A  −36.3  −32.7 Slovakiya  −8  −20  −37.2  −36.8 Sloveniya  −8  −20  −9.7  −3.2 İspaniya  +15  −20  +20.0  +23.7 İsveç  +4  −20  −18.2  −15.3 İsveçrə  −8  −15.8  −3.9  −0.8 Ukrayna  0  −24  −57.1  −56.6 Birləşmiş Krallıq  −13  −20  −23.0  −22.6 ABŞ (ratifikasiya etməyib)  −7  N/A  +9.5  +9.5
ABŞ istisna olmaqla, Əlavə I ölkələri, əksər hallarda 1990-cı ilə aid olan ili ilə müqayisədə 2008-2012-ci illər ərzində istixana qazları emissiyalarını orta hesabla 4,2% azaltmağı hədəfləmişdilər.

Qeyd edildiyi kimi, 1990-1999-cu illər arasında Hökumətlərarası Emissiya ticarətlərinin emissiyalarında böyük azalma olmuşdur. HET-lərində azalma, ABŞ istisna olmaqla, Əlavə I ölkələrinin emissiyalarının ümumi (məcmu) azalmasına (LULUCF istisna olmaqla) cavabdehdir. Əlavə II ölkələrin emissiyalarında (Əlavə I mənfi HET-i ölkələri) 1990-cı ildən 2006-cı ilə qədər emissiyalarda məhdud artım, ardınca stabilləşmə və 2007-ci ildən daha nəzərəçarpacaq dərəcədə azalma müşahidə edilmişdir. 90-cı illərin əvvəllərində AB-yə üzv olan 12 HET ölkəsi tərəfindən emissiyaların azaldılması hazırkı AB-27yə kollektiv Kioto hədəfinə çatmaqda kömək edir.

2011-ci ilin dekabrında Kanadanın naziri Peter Kent 2011-ci il BMT-nin İqlim Dəyişikliyi Konfransının bitməsindən bir gün sonra Kanadanın Kioto sazişindən çıxacağını rəsmən elan etdi.
 Kioto hədəfləri olmayan Əlavə I tərəflər 
Belarus, Malta və Türkiyə Əlavə I Tərəflərdir, lakin birinci mərhələdə onların Kioto hədəfləri yox idi. ABŞ-ın Kiotoda 1990-cı il səviyyəsinə nisbətən 7% azalma hədəfi var idi, lakin müqaviləni ratifikasiya etmədi. Əgər ABŞ Kioto protokolunu ratifikasiya etsəydi, Əlavə I qrupu üçün ümumi istixana qazları emissiyalarının orta faiz azalması əsas illə müqayisədə 5,2% göstəricisində olardı.
 İnkişaf etməkdə olan ölkələrdə emissiya meylləri 
Bir sıra iri inkişaf etməkdə olan ölkələrdə və sürətlə inkişaf edən iqtisadiyyatlarda (Çin, Hindistan, Tayland, İndoneziya, Misir və İran) istixana qazları emissiyaları sürətlə artmışdır. Məsələn, Çində tullantıların faizi 1990-2005-ci illər arasında xeyli, çox vaxt ildə 10%-dən çox artmışdır. Əlavə I-ə daxil olmayan ölkələrdə adambaşına düşən emissiyalar hələ də sənayeləşmiş ölkələrlə müqayisədə xeyli aşağıdır. Əlavə I-ə daxil olmayan ölkələrdə tullantıların azaldılması üzrə kəmiyyət öhdəlikləri yoxdur, lakin onlar təsirin azaldılması tədbirlərinə sadiqdirlər. Məsələn, Çinin köhnə, daha az səmərəli kömürlə işləyən elektrik stansiyalarının bağlanmasını ehtiva edən emissiya artımını azaltmaq üçün milli siyasət proqramı fəaliyyət göstərir.

 Dəyişiklik və varisi 
16 fevral 2007-ci ildə Kanada, Fransa, Almaniya, İtaliya, Yaponiya, Rusiya, Böyük Britaniya, ABŞ, Braziliya, Çin, Hindistan, Meksika və Cənubi Afrikanın hökumət başçıları prinsipcə Kioto protokolunun davamı olan “Vaşinqton Bəyannaməsi”ndə razılaşdılar. Onlar həm sənayeləşmiş ölkələrə, həm də inkişaf etməkdə olan ölkələrə şamil ediləcək qlobal qapaq və ticarət sistemini nəzərdə tuturdular və ilkin olaraq onun 2009-cu ilə qədər qüvvəyə minəcəyinə ümid edirdilər.

2009-cu ilin dekabrında Kopenhagendə keçirilən Birləşmiş Millətlər Təşkilatının İqlim Dəyişikliyi Konfransı, 1992-ci ildə Rioda keçirilən Yer Sammitindən sonra keçirilən BMT-nin illik iclaslarından biri idi. 1997-ci ildə danışıqlar Kioto protokoluna gətirib çıxardı və Kopenhagen konfransı karbon qazının əhəmiyyətli dərəcədə azaldılmasına səbəb olacaq Kioto varisinin əldə edilməsi üçün bir fürsət oldu.

2010-cu il Kankun müqavilələrinə, 76 inkişaf etmiş və inkişaf etməkdə olan ölkə tərəfindən istixana qazlarının emissiyalarına nəzarət etmək üçün könüllü öhdəliklər daxildir. 2010-cu ildə bu 76 ölkə illik qlobal tullantıların 85%-nə görə məsuliyyət daşıyırdı. Executive summary in other languages  

2012-ci ilin may ayına qədər ABŞ, Yaponiya, Rusiya və Kanada ikinci Kyoto öhdəliyinə imza atmayacaqlarını bildirmişdilər.  2012-ci ilin noyabrında Avstraliya Kioto protokolu çərçivəsində ikinci öhdəlik müddətində iştirak edəcəyini, lakin Yeni Zelandiya bunu etməyəcəyini təsdiqlədi.

Yeni Zelandiyanın Ekologiya naziri Tim Groser, 15 illik Kioto protokolunun köhnəldiyini və Yeni Zelandiyanın inkişaf etməkdə olan ölkələri əhatə edəcək bir əvəz axtarışında  olduğunu bildirdi.  Ümumdünya Təbiəti Mühafizə Fondu kimi qeyri-kommersiya ətraf mühit təşkilatları Yeni Zelandiyanın təşkilatdan çıxmaq qərarını tənqid etdi.

8 dekabr 2012-ci ildə Birləşmiş Millətlər Təşkilatının 2012-ci il İqlim Dəyişikliyi Konfransının sonunda Protokolun müddətini 2020-ci ilə qədər uzatmaq və 2020-ci ildən həyata keçiriləcək davamçı sənədin hazırlanması üçün 2015-ci il tarixinin təyin edilməsi barədə razılıq əldə edildi. Doha danışıqlarının nəticəsi uğurlu olmadı, kiçik ada dövlətləri ümumi paketi tənqid etdi. Kioto ikinci öhdəlik dövrü istixana qazlarının illik qlobal emissiyalarının təxminən 11%-nə şamil edilir., p.2. Konfransın digər nəticələrinə 2015-ci ilə qədər bütün ölkələri əhatə edən qlobal sazişin təqvimi də daxildir. 2012-ci il dekabrın 8-də UNFCCC tərəflərinin Doha görüşündə Avropa İttifaqının baş iqlim müzakirəçisi Artur Range-Metzger 27 Avropa üzv dövləti üçün məcburi olan müqaviləni daxili ratifikasiyaya qədər 2020-ci ilə qədər uzadacağını vəd etdi.

BMT baş katibi Pan Gi Mun dünya liderlərini 23 sentyabr 2014-cü ildə Nyu-Yorkda keçirilən BMT Baş Assambleyasının 69-cu Sessiyası zamanı qlobal istiləşmənin dayandırılması ilə bağlı razılığa gəlməyə çağırıb. Növbəti iqlim sammiti 2015-ci ildə Parisdə keçirildi və bu sammitdən Kioto protokolunun davamçısı olan Paris sazişi imzalandı.

 İstinadlar 

Kateqoriya:Sənədlər
Kateqoriya:BMT-nin beynəlxalq müqavilələri
 Xarici keçidlər 

 Protocol text (HTML and PDF), 2007 and 2012 amendment
 List of countries who have ratified, accepted, approved, or accessed the Kyoto Protocol, its first amendment (Targets for Belarus) and its second amendment (extension period 2012–2020)
 Kyoto Protocol to the United Nations Framework Convention on Climate Change at Law-Ref.org – fully indexed and crosslinked with other documents
 The layman's guide to the Kyoto Protocol

Kateqoriya:1997-ci ildə Yaponiya
Kateqoriya:Əfqanıstanın müqavilələri
Kateqoriya:BMT-nin beynəlxalq müqavilələri
Kateqoriya:Andorranın müqavilələri
Kateqoriya:Azərbaycanın müqavilələri
Kateqoriya:Argentinanın müqavilələri
Kateqoriya:Avstriyanın müqavilələri
Kateqoriya:Avstraliyanın müqavilələri
Kateqoriya:Əlcəzairin müqavilələri
Kateqoriya:Antiqua və Barbudanın müqavilələri
Kateqoriya:Baham adalarının müqavilələri
Kateqoriya:Bəhreynin müqavilələri
Kateqoriya:Banqladeşin müqavilələri
Kateqoriya:Barbadosun müqavilələri
Kateqoriya:Belarusun müqavilələri
Kateqoriya:Belçikanın müqavilələri
Kateqoriya:Belizin müqavilələri
Kateqoriya:Beninin müqavilələri
Kateqoriya:Boliviyanın müqavilələri
Kateqoriya:Bosniya və Herseqovinanın müqavilələri
Kateqoriya:Botsvananın müqavilələri
Kateqoriya:Braziliyanın müqavilələri