Qızıl Ordanın Hülakülərlə müharibələri

Qızıl Ordanın Hülakülərlə müharibələri — Azərbaycana sahib olmaq uğrunda Qızıl Orda dövləti ilə Hülakülər dövləti arasında baş verən müharibələr.Камалов, И.Х. Отношения Золотой Орды с хулагуидами. Перевод с турец. яз. и науч. ред. И.М.Миргалеева. - Казанː Институт истории им. Ш. Марджани АН РТ. 2007, - 108 с. 

 Müharibənin səbəbləri 
Azərbaycanda Hülakülər dövləti yarandığı zamandan etibarən həmin dövlətlə Qızıl Orda xanları arasında tez-tez hərbi toqquşmalar baş vermişdir. Ərəb tarixçiləri bu mübarizənin səbəbini dini təfriqə ilə əlaqələndirirlər. Tarixi faktlardan görünür ki, iki dövlət arasındakı ziddiyyətlər Hülakülərin İslam dinini qəbul etdikdən (XIII əsrin sonu) sonra da davam etmişdir. Bu da həmin dövlətlər arasındakı münaqişənin dinlə əlaqədar olmadığını göstərirː

- Qızıl Orda xanları Azərbaycanı öz əraziləri hesab etmiş və bu ərazinin Elxanilər dövlətinə daxil edilməsini qeyri-qanuni saymışlar. Onlar öz iddialarını Çingiz xanın vəsiyyətinə görə Azərbaycanın Batı xanın payına düşməsi ilə əsaslandırmağa çalışmışlar;

- Əlverişli coğrafi şəraitə və zəngin təbii sərvətlərə malik olan Azərbaycandan Şərqlə Qərbi birləşdirən əsas karvan yollarından biri keçirdi. Qızıl Orda dövlətinin Misirlə ticarətinin əsas hissəsi bu yolla aparılırdı. Hülakülər dövləti yaranana qədər qızılordalılar Azərbaycan ərazisindən istifadə edir, heç bir maneəyə rast gəlmədən qonşu dövlətlərlə ticarət əlaqələri saxlayardılar, Lakin, Azərbaycanda Elxanilər dövlətinin təşkilindən sonra Qızıl Orda tacirlərinin Misir və digər şərq və qərb ölkələri ilə ticarət əlaqələrinə ciddi maneə yarandı. Azərbaycan ərazisindən keçən tacirlər böyük məbləğdə gömrük verməli oldular, Qızıl Orda tacirləri dəfələrlə elxanilərin ərazisində müxtəlif bəhanələrlə tutulmuş və ticarət mallarından məhrum edilmişlər. Beləliklə, Qızıl Orda dövləti ilə elxanilər arasında ticarət əlaqələri də kəsilmişdir;

- Azərbaycan müəyyən qədər otlaqlara malik olduğundan köçəri qəbilələr üçün əlverişli idi. Köçərilər daima Azərbaycanın otlaq sahələrini ələ keçirməyə can atmışlar, Elxanilər dövlətinə daxil olan vilayətlərin heç biri öz təbi şərati - yaylaq və qışlaqları ilə Azərbaycanla müqayisə edilə bilməzdi. Elxani sultanları Qarabağdan, Muğandan yaylaq və qışlaq kimi istifadə edirdilər. Qızıl Orda xanları Azərbaycanın belə təbil üstünlüyünü nəzərə alaraq ölkəni ələ keçirməyə can atırdılar;

- Elxanilər dövləti Azərbaycanda ticarətdən, sənətkarlıqdan çoxlu vəsait əldə edirdi. Qızıl Orda xanları Azərbaycanı istismar etmək, onun təbii sərvətlərinə sahib olmaq istəyirdilər;

-  Azərbaycan tarix boyu əlverişli strateji mövqeyə malik olmuşdur. Keçilməz yüksək dağlar, Kür və Araz çaylarının çoxlu qollara ayrılması ölkənin yadellilərin yürüşündən qorunmasında xüsusi əhəmiyyət kəsb edirdi. Şimal istiqamətindən baş verən həmlələrin qarşısının alınmasında bu cəhətlərin rolu böyük idi. Elxanilər şimaldan təhlükəsizliyi təmin etmək üçün, ilk növbədə, Azərbaycanda möhkəmlənməli və ölkənin təbii üstünlüklərindən müdafiə məqsədilə istifadə etməli idilər. Qızıl Orda dövləti də bu cəhəti nəzərə alaraq Elxaniləri Azərbaycandan məhrum etməyə və onları daim təhlükə qarşısında saxlamağa cəhd göstərirdi.

Beləliklə, Elxanilər dövlətinin təşəkkülü və Azərbaycanın həmin dövlətin mərkəzi vilayətinə çevrilməsi Qızıl Orda dövlətinin mənafeyinə toxunurdu. Azərbaycanın malik olduğu üstünlüklər elxanilərlə qızılordalılar arasında uzum müddət davam edən müharibələrin əsas səbəbi oldu. Qızıl Orda xanları Azərbaycana olan iddialarından əl çəkməyərək dəfələrlə bu ölkəyə hərbi yürüşlər etdi. Dərbənd şəhəri iki monqol ulusu arasında sərhəd məntəqəsinə çevrildi.

 Müharibənin ümumi səciyyəvi cəhətləri 
200px|thumb|right|Şirvanşahlar
Qızılordalıların hər bir yürüşü zamanı Azərbaycan ərazisi (xüsusilə Şirvan) işğalçılar tərəfindən tapdalanır, əhalisi qarət edilir, iqtisadiyyatına böyük ziyan vurulurdu. Qızıl Orda qoşunu çox halda Kür çayının sahillərinə kimi gəlir və belə vaxtlarda Kür çayı iki monqol qoşunu arasında sərhəd xətti rolunu oynayırdı. Qızıl Orda xanları Azərbaycanın yerli feodalları ilə əlaqə saxlayır, onlarla əlbir olub, ölkəni ələ keçirməyə cəhd göstərirdilər. Şirvanşahlarla qızılordalıların ittifaqı daha sıx idi. Bu hal Şirvanın həmin dövlətlə bilavasitə həmsərhəd olmasından irəli gəlirdi. Qızılordalıların Təbrizədək gedərək bütün Azərbaycanı zəbt etdikləri vaxtlar olmuşdur.

 Qızıl Ordanın Hülakü xanın dövründə Azərbaycana yürüşü 
Qızılordalılarla Elxanilər arasında ilk toqquşma hələ Hülakü xanın (1256-1265) hakimiyyəti dövründə baş verdi. Qızıl Orda hökmdarı Bərkə xan (1256-1266) sərkərdə Noqayın başçılığı ilə 30 minlik qoşunu Şirvana göndərdi. Hülakü xan vilayətlərdən qoşun topladı və Şirvana yola saldı. Dərbənd Hülakü xan tərəfindən tutuldu. Elxanilərin qoşunu qızılordalıların izləyərək Terek çayına yetişdi. Bərkə xan Elxanilərin üzərinə yeni qüvvələr göndərdi. 1263-cı il yanvarın 13-də Terek çayı sahilində baş vermiş qanlı vuruşmada Hülakü qoşunu məğlubiyyətə uğradı və Şabrana doğru geri çəkildi. Dərbənd şəhəri yenidən qızılordalıların əlinə keçdi.

 Qızıl Ordanın Abaqa xanın dövründə Azərbaycana yürüşü 
200px|thumb|right|Abaqa xan
Qızılordalıların Azərbaycana ikinci yürüşü Abaqa xanın (1265-1282) dövründə verdi. Qızıl Orda əmiri Noqay müxtəlif bəhanələrlə Dərbəndi keçdi və Şirvana soxuldu. O, ilk növbədə, Şirvanı, Arranı və Muğanı, sonra isə Azərbaycanın cənub vilayətlərini ələ keçirməyə can atdı. 1265-ci il iyulun 25-də Hülakü sərkərdəsi Yuşmut Noqaya qarşı hərəkət etdi. Ağsu çayı sahilindəki vuruşmada Noqay yaralandı, onun qoşunu məğlub olaraq Kür çayının şimalına doğru geri çəkildi. Abaqa xan çayı keçdi, lakin Bərkənin böyük hərbi qüvvə ilə buraya gəldiyini öyrənib geri döndü. Düşmənin cənuba doğru irəliləməsinin qarşısını almaq üçün çayın üzərindəki bütün körpülər dağıdıldı. Bərkə 14 gün Kürün şimal sahilində qaldı və çayın cənub sahilinə keçə bilmədi. O, Kür çayını keçmək məqsədilə Tiflisə tərəf getdi, lakin yolda xəstələndi və öldü. Qızıl Orda qoşunu geri qayıtmağa məcbur oldu.

 Qızıl Ordanın Arqun xanın dövründə Azərbaycana yürüşü 
Qızıl Orda qoşunlarının Azərbaycana üçüncü yürüşü Arqunun zamanında (1282-1291) baş verdi. Dərbənddən Azərbaycana 50 minlik qoşun göndərildi. Lakin 1288-ci ilin mayında Arqun xanın Biləsuvardan Şamaxıya gəldiyini eşidən düşmən geri qayıtmağı lazım bildi.

Qızılordalılar Azərbaycana dördüncü dəfə 1290-cı ilin martında yürüş etdilər. Arqun xanın başçılığı ilə düşmənə qarşı çıxmış Elxani qoşunu aprelin 27-də Qarasu adlanan yerdə Dərbənddən şimalda onunla üz-üzə gəldi. Baş vermiş qanlı vuruşmada 10 minlik Qızıl Orda qoşunu məğlub edildi.

 Qazan xanın dövründə Qızıl Orda dövləti ilə münasibətlər 
200px|thumb|right|Qazan xan
Qızıl Orda dövlətində siyasi vəziyyətin pisləşməsi ilə əlaqədar Azərbaycana olan yürüşlər bir müddət kəsildi. Lakin Sultan Mahmud Qazan xanın (1295-1304) hakimiyyəti dövründə şimaldan Azərbaycana basqınlar yenidən başlandı. Elxanilərin Misir məmlükləri ilə müharibələri qızılordalıları Azərbaycanı zəbt etməyə şirnikləndirdi. Qazan xan şimal sərhədlərinin daha da möhkəmləndirilməsini lazım bildi. O, Əmir Nurinin başçılığı ilə Şirvana əlavə qoşun hissələri göndərdi və qızılordalılar döyüşə girmədən geri çəkilməli oldular.

 Qızıl Ordanın Əbu Səidin və Arpa xanın dövründə Azərbaycana yürüşü 
200px|thumb|left|Mixail Yaroslaviç Özbək xanın qarşısında
Qızıl Orda ilə Elxanilər dövlətinin münasibətləri 1315-ci ildə yenidən pisləşdi və getdikcə kəskinləşdi. Sultan Əbu Səid Bahadur xanin (1316-1335) hakimiyyəti dövründə Azərbaycanın daxili vəziyyətinin pisləşməsindən istifadə edən qızılordalılar buranı ələ keçirməyə səy göstərdilər. Qızıl Orda xanı Özbək (1312-1340) Misir məmlükləri ilə ittifaq bağladı və hər iki tərəfin qoşunları 1318-ci ildə Elxanilər dövləti ərazisinə basqın etdilər. Qızıl Orda qoşunu Kür çayının sahillərinə qədər gəldi. Həmin dövrdə Elxanilər dövlətinin şimal-şərqində (Xorasanda) mərkəzi hakimiyyətə qarşı üsyan baş verdi. Elxanilər dövləti üçtərəfli təhlükə qarşısında qaldı. Elxani sultanı Əbu Səid hərbi qüvvələri səfərbər etdi və hər üç istiqamətə qoşun hissələri göndərildi. Lakin Elxanilərin əsas qüvvələri şimala — Özbək xana qarşı yönəldildi və baş Əmir Çoban Sulduzun idarə etdiyi həmin hissələr qızılordalıları məğlubiyyətə uğratdılar. Bundan sonra Çoban özü iki dəfə (1319 və 1325-ci illərdə) Qızıl Orda dövlətinin ərazisinə basqın etdi.

1335-ci ildə Özbək iki dəfə Azərbaycana soxuldu. Onun ilk yürüşü zamanı Əbu Səid Bağdad və Diyarbəkir qoşununu Arrana göndərdi və sonra da özü buraya gəldi. Əbu Səidin gəlişi Özbək xanın geri çəkilməsinə səbəb oldu. Lakin bu zaman Əbu Səid daxili ziddiyyətlərin qurbanı oldu (öz arvadı Bağdad xatun tərəfindən Qarabağda zəhərləndi). Onun ölümü ilə ölkə daxilindəki vəziyyət son dərəcə gərginləşdi. Əbu Səid in ölüm xəbərini almış Özbək yenidən Azərbaycana soxuldu və Kür çayına qədə irəlilədi. Əbu Səidin varisi Arpa xan (1335-1336) 45 gün qızılordalılarla vaxtaşırı vuruşaraq düşməni ölkədən qovmağa nail oldu.

 Çobanilər dövründə qızılordalıların Azərbaycan yürüşü 
300px|thumb|right|Qızıl Orda dövlətinin ərazisi
1352-ci ildə Məlik Əşrəf Sulduzun zülmünə qarşı Qarabağda Dəli Bayazidin başçılığı ilə qalxmış Qarabağ üsyanı (1343-1356) çətinliklə yatırıldı. Məlik Əşrəf bundan sonra tərkidünyalığa, ruh düşkünküyünə qapıldı və dövlət işləri ilə fəal məşğul olmadı. Azərbaycanda yaranmış vəziyyətdən istifadə edən Qızıl Orda xanı Canı bəy 1357-ci ildə buraya gələrək yerli feodalların müşayiəti ilə Təbrizə daxil oldu və Məlik Əşrəfi edam etdirdi. Bu dövrdə Şirvanşahlar Çobanilərə qarşı mübarizəni davam etdirirdilər və bu məqsədlə şimal qonşuları olan Qızıl Orda xanı ilə əlaqədə idilər. Qızıl Orda xanı Canı bəy 1357-ci ildə Şirvan ərazisini maneəsiz keçərək Təbrizə daxil olanda Şirvanşah Kavus ibn Keyqubad da Canı bəylə Təbrizə gəldi və Çobani əmiri Əşrəfin öldürülməsində yaxından iştirak etdi. Çobani feodalları 1338-1357-ci illərdəki fəaliyyətləri dövründə Azərbaycanda və onların nüfuz dairələrində olan ərazidə hülakülərin təsirindən azad, müstəqil dövlət təsis etmədilər. Onlar bütün fəaliyyətləri dövründə hülakülər dövlətinin müdafiəsi bayrağı altında mübarizə apardılar və dövləti hülaki şahzadələrinin (Satıbəy xatunun, Süleyman xanın, Ənuşirəvani Adilin və Həsən xanın) adından idarə etdilər. Çobanilər dövründə orta əsrlərdə Şərq dövlətlərində səltənət rəmzi hesab olunan sikkə zərbi və xütbə oxunuşu mərasimi onların adından deyil, hülaki şahzadələrinin adından həyata keçirilirdi, fərmanlar da hülakülərin adından verilirdi. Çobanilər əməli olaraq hakimiyyəti ələ aldılar, lakin onlar qonşu dövlətlər tərəfindən müstəqil, tamhüquqlu dövlətin hökmdarları kimi tanınmadılar. Məlik Əşrəfin öldürülməsi ilə Çobanlılar sülaləsinin Azərbaycanda hülakülər dövlətinin mühafizəsi uğrundakı mübarizəsi də başa çatdı və hülakülər dövləti 1357-ci ildə süqut etdi.Azərbaycanda hakimiyyəti ələ almış Canı bəy oğlu Bərdi bəyi Təbrizdə taxta oturtdu və geri döndü. Bərdi bəy cəmi iki ay hakimiyyətdə qaldı və atasının xəstələndiyini eşidib Qızıl Orda dövlətinə qayıtdı.

 İstinadlar 

 Həmçinin bax 
Qızıl Orda
Hülakü dövləti
Şirvanşahlar dövləti
Çobanlılar sülaləsi

Kateqoriya:Elxanilər
Kateqoriya:Çingizlilər
Kateqoriya:Elxani hökmdarları

Kateqoriya:Türk dövlətləri
Kateqoriya:Türk tarixi
Kateqoriya:Mərkəzi Asiya tarixi
Kateqoriya:Qazaxıstan tarixi
Kateqoriya:Qırğızıstan tarixi
Kateqoriya:Özbəkistan tarixi
Kateqoriya:Tacikistan tarixi
Kateqoriya:Monqol dövlətləri
Kateqoriya:Monqol imperiyası
Kateqoriya:XIII əsrdəki hadisələr
Kateqoriya:Hərbi münaqişələr
Kateqoriya:Azərbaycana monqol yürüşləri
Kateqoriya:XIII əsrdə Azərbaycan
Kateqoriya:Azərbaycanın hərb tarixi
Kateqoriya:Azərbaycan orta əsrlərdə