Kilikiya hökmdarlığı

Kilikiya erməni çarlığı (Կիլիկիոյ Հայոց Թագաւորութիւն) — 1080-ci ildə tarixi Kilikiya vilayətində yaradılmış erməni çarlığı. Kilikiya Erməni Çarlığının ilk kralı I Levon olmuşdur. Çarlığın rəsmi kilsəsi Erməni Qriqoryan Kilsəsi idi.

 Ermənilərin bölgəyə köçü 
XI əsrin ikinci yarısında Sünik (Zəngəzur) və Taşir-Dzoraget çarlığı istisna olmaqla bütün Ermənistan ərazisi Səlcuq türkləri tərəfindən işğal edildi . Bizansın işğalından sonra milli dövlətçiliyin itirilməsi , eləcə də Səlcuqların işğalı ermənilərin Kilikiya və digər bölgələrə kütləvi köçürülməsinə səbəb oldu . Bizansın Edessadan Samosata və Melitenaya qədər erməni torpaqlarını zəbt etməsi, eləcə də onun siyasəti nəticəsində XI əsrin əvvəllərində Suriya, Mesopotamiya və Kiçik Asiya Bizans ərazisində ermənilərin xeyli məskunlaşdı . Əsrin sonlarında Malazgirt döyüşündən sonra (Manazkert, ermənicə Մանազկերտ) Səlcuqlular ilk dövlətlərini — Konya Sultanlığını yaratdılar., bütün Ermənistanı və Anadolunun daxili hissələrini əhatə edən, buradan ermənilərin Kiçik Asiya sahilyanı bölgələrinə, xüsusilə Kilikiya və Fərat bölgələrinə köçünü gücləndi.

 Erməni Çarlığı 
Bizans imperiyası işğal etdiyi erməni torpaqlarının əhalisi arasında özünə dayaq yarada bilmədi. Ermənilərin sərhəd mövzularına köçürülməsi Bizansın sərhədlərinin möhkəmlənməsinə kömək etmədi. İmperiyanın hüdudları daxilində Suriyadan Zaqafqaziyaya qədər bir sıra yarımmüstəqil erməni knyazlıqları yarandı. Ermənilər öz mədəniyyətlərini, kilsələrini, dövlətçiliklərini qoruyub saxlayıblar.

Erməni hökmdarlarını təqib edən və ermənilərə xalkedonizmi sırımağa çalışan Bizans hökmdarları yeni yaranan knyazlıqların xüsusiyyətlərini zərərsizləşdirmək üçün əllərindən gələni edirdilər. Səlcuqlardan gələn təhlükə nə qədər yüksək olarsa, imperiyanın Kiçik Asiyadakı erməni knyazlıqlarını məhv etmək cəhdləri də bir o qədər təkidli olurdu ki, bu da mərkəzi hökumətin mövqeləri zəiflədikcə daha da muxtariyyətə çevrilirdi . Ermənilər də öz növbəsində imperiyanın qəyyumluğu yükü altında idilər və yalnız Səlcuq istilası ermənilərin Bizansa qarşı hərəkətini və Kiçik Asiyada müstəqil erməni dövlətinin yaradılmasını ləngitdi .

1070-ci ildə gələcək tac iddiaçısı Nikeforus Melissinus və gələcək imperatorun qardaşı Aleksey Manuel Komnenosun komandanlığı altında ordu Sebastiya yaxınlığında Səlcuqlar tərəfindən məğlub edildi. Erməni əhalisi Bizansın ayrı-seçkilik siyasətini nəzərə alaraq baş verənlərə biganə münasibət göstərdi. Bir il sonra Səlcuqlara qarşı yürüşə gedən Roman Diogen Sebastiyaya gəldi və burada saray əyanları yerli erməni knyazının övladlarına bir sıra iddialar irəli sürdülər. Nəticədə, Diogenin əmri ilə şəhər talan edildi. Döyüşən tərəfləri barışdırmaq uğursuz oldu. Sebastiyada baş verən hadisələr Kiçik Asiyanın erməni knyazları ilə imperator hökuməti arasında münasibətlərdə son qırılma oldu və nəticədə bu, Malazgirtdə Səlcuqlularla həlledici döyüş ərəfəsində imperatorun mövqelərinin möhkəmlənməsinə kömək etmədi .

Malazgirt döyüşündə Bizans qoşunlarının məğlubiyyətindən və ondan sonrakı vətəndaş müharibəsindən sonra erməni knyazları faktiki olaraq müstəqil olurlar. Bu zaman yeni imperator Mixail VII Duka əmisi oğlu Andronik Doukunu Şərqin yerli məktəbi təyin edir. Əvvəllər bu vəzifədə olan Filaret Varajnuni bu təyinatı tanımır. Mixailin qüdrətini tanımayan Varajnuni Bizansla qopdu , 1071-ci ilə qədər o, faktiki olaraq müstəqil erməni dövlətinin hökmdarına çevrildi və bu dövlətin möhkəmlənməsinə Səlcuqluların işğalına məruz qalmış ərazilərdən ermənilərin köçməsi şərait yaratdı .

 Filarət Varajnuni 
Kapadokya , Kommagen , Kilikiya , Suriya və Mesopotamiya erməni knyazlarının başçısı olmaqla , katolikos taxtını öz mülklərinə verir, Maraş, Kesun , Edessa , Andriun (Maraş yaxınlığında), Tsovka kimi erməni knyazlıqlarını da özünə birləşdirir. Xarici siyasət faktoru Varajnuni krallığının nisbətən sakit həyatını əvvəlcədən müəyyən etdi. Dönüş nöqtəsi 1081-ci ildə gəldi, Bizansla razılaşmadan sonra Rum Səlcuq Sultanlığının cənub-qərb istiqamətində genişlənməsi başlandıqda, qurbanları Filarət Varajnuni dövləti və Kiçik Asiyanın digər erməni knyazlıqları idi. Mesopotamiyadan Fərat çayı boyunca Ermənistan sərhədlərinə qədər uzanan, Kilikiya, Buğa və Suriyanın Antakya ilə bir hissəsini əhatə edən Varajnuni krallığı 1071-ci ildən 1086-cı ilə qədər nisbətən qısa müddət ərzində mövcud olmuşdur . 1086-cı ildən sonra Varazhnuniqarnizonlarının hələ də yerləşdiyi son şəhərləri itirmiş, Kilikiya və Fərat çayı ərazisində bir sıra müstəqil erməni knyazlıqları yaranmışdı. Filarət çarlığı dağılmasına baxmayaraq, Zaqafqaziyada Səlcuq istilası şəraitində Yaxın Şərqə səpələnmiş erməni mühacirlərinin mərkəzinə çevrildi. Varajnuni dövlətinin xarabalıqları üzərində yaranmış sonrakı dövlət birləşmələrində ermənilərin birləşməsi üçün böyük əhəmiyyət kəsb edirdi . 1097-ci ilə qədər Fərat və Kilikiya altında bir sıra müstəqil erməni knyazlıqları yarandı . Fəratda Karkar knyazlığı istisna olmaqla, erməni knyazlıqları 1116–1117-ci ilə qədər mövcud olmuş , bundan sonra səlibçilər tərəfindən ilhaq edilmişdir. . Kilikiyada XII əsrin ikinci yarısında Rubenidlərin erməni knyazlığı o qədər möhkəmləndi ki, digər erməni knyazlıqları da onların asılılığını tanımağa və onun tərkibinə daxil olmağa məcbur oldular. Beləliklə, Kilikiyada tədricən erməni feodal monarxiyası və Rubenidlərin başçılıq etdiyi ierarxik feodal sistemi formalaşmağa başladı .

 Yaranması 

 Çarlıq dövrü 

 Ruben I 
Antitavr bölgəsinin mühafizəsi həvalə edilmiş Varajnuninin sərkərdələrindən və vassallarından biri olan knyaz Ruben 1080-ci ildə yeni erməni sülaləsinin əsasını qoymuş və knyazlığın banisi olmuşdur

 Kostandin I 
1095-ci ildə knyazlığın banisi Rubenin ölümündən sonra taxt-taca onun oğlu Kostandin keçdi və o, hakimiyyətini Şərqə Antitavr dağlarından kənara doğru genişləndirdi . Həmin dövrdə Səlcuq qoşunları Kiçik Asiya və Yaxın Şərqdəki erməni knyazlıqlarının əsas düşməni idi, buna görə də erməni əhalisi bölgədə səlib yürüşləri peyda olanda əvvəlcə səlib yürüşünün iştirakçılarını müqavimət göstərməyə qadir olan müttəfiqlər hesab edirdilər. Antakyanın mühasirəsi zamanı Kilikiya şahzadələri və Qara dağın rahibləri səlibçilərə qoşun və ərzaqla kömək edirdilər . Knyazlığını Antitavr dağlarından o yana Şərqə doğru genişləndirən I Kostandin , ilk səlibçilərə , xüsusən də səlcuqların Antakyadan qovulmasına kömək etdiyinə görə Koms (qraf) və Baron titullarına layiq görülmüşdür

 Toros I 
Əvvəlcə knyazlığın nisbi sakitliyini və müstəqilliyini coğrafi faktor müəyyən edirdi. Əvvəlcə nə Səlcuqlular, nə də səlibçilər bölgənin dağlıq hissəsində yerləşən bəyliyə iddia etmirdilər. Bölgədə vəziyyət sabitləşdikdən və bir sıra dövlətlər yarandıqdan sonra nknyazlıq özünü təcrid vəziyyətinə saldı.təxminən 1100-cü ildə I Kostandin vəfat etdikdə oun knyazlığı oğulları Levon və Torosun iki taleyinə bölündü . Birləşmə üçün ermənilərin nəzarətində olan sahilyanı torpaqları geri qaytarmaq lazım idi. Rubenidlər buna hazır olanda, Düz Kilikiya Bizansla Antakya Knyazlığı arasında mübarizənin obyektinə çevrildi və bu müharibələr arasında müxtəlif müvəffəqiyyətlə davam edirdi . Lakin bu, Torosu dayandırmadı, fəal xarici siyasət yeridir. O, knyazlığının sərhədlərini genişləndirərək Kilikiya düzənliyinin sərhədlərinə yaxınlaşaraq əvvəlcə Səlcuqluları, sonra isə Bizans qoşunlarını məğlub etdi. Toros zəbt edildi, yenidən quruldu və strateji mövqedə yerləşən Anazarb qalası ilə məskunlaşdı . Erməni şahzadəsinin müsəlman hökmdarları ilə müharibələrdə dəstəklədiyi səlibçilərlə müttəfiqlik əlaqələri qurdu

 Levon V 
1129-cu ildə I Torosun ölümündən və onun varisi II Kostandinin Anazarbada öldürülməsindən sonra sonuncunun əmisi I Levon taxta çıxdı . Yeni hökmdarın hakimiyyəti altında onun və qardaşının iki taleyinin birləşməsi nəticəsində knyazlıq vahid bir qurum kimi yenidən yaradıldı, bundan sonra daha da fəal xarici siyasət yeritmək iqtidarında oldu. Knyazlığın birləşməsi qonşuları, Antakya şahzadəsini və qoşunlarını onun ərazisinə gətirməyə çalışan əmir Danişməndliəri çox narahat edirdi. Ancaq Levon I , əvvəlcə paytaxtı Anazarba ərazisində əmirin süvarilərini məğlub edir, sonra Portellada Antakya səlibçilərinin bir dəstəsini darmadağın edir vəKilikiyanı nəzarət altına alır.
Təxminən eyni vaxtda II Bohemond döyüşdə ölür, bundan sonra Antakya taxtını miras almaq hüququ ilə bağlı knyazlığın özündə mübahisə yarandı . Fürsətdən istifadə edən I Levon Aman silsiləsi keçidlərinə hücum etdi və 1135-ci ildə Sərvantikar qalasını ələ keçirdi . Antakya taxtında oturan yeni hökmdar Raymond de Puitiers ilk növbədə ermənilərin ambisiyalarını ram etmək qərarına gəldi. 1136-cı ildə Yerusəlim kralı Fulkun icazəsi ilə Kilikiyaya qarşı müharibəyə başladı. Maraşlı Balduin ilə birlikdə Levonun mülklərinə hücum etdi , lakin ikincisi qardaşı oğlu Edessalı qraf Josselinin köməyi iləAntakya xaçlılarının hücumunu dəf etdi. Qələbədən sonra Levon Antakya Knyazlığı ilə danışıqlara razılaşdı, lakin o, tələyə düşdü və orada tutuldu və Antakyaya göndərildi . Erməni hökmdarının yoxluğundan istifadə edən Danişmənd əmiri Məhəmməd Kilikiyaya hücum edərək bütün məhsulu məhv etdi. Bu fəlakətdən şoka düşən Levon Sarventikar, Mamestia və Adanadan imtina edərək Raymondun xeyrinə və həmçinin böyük bir fidyə ödəməklə azadlığını satın aldı. Erməni şahzadəsi əsirlikdən azad edildikdən dərhal sonra bu şəhərləri geri aldı. Müharibə 1137-ci ilin əvvəlinə qədər Joscelin'in səyləri ilə yenidən başladı. İki knyazlıq arasında atəşkəs bağlanmadı. Hər iki monarx başa düşdü ki, Bizans imperatoru İohannın yürüşü həm Kilikiyanı, həm də Antakyanı təhdid edir, ona görə də Bizanslılara qarşı vahid ittifaq yaratmalı oldular . Lakin yaradılan ittifaq Bizansa müqavimət göstərə bilmədi, nəticədə knyazlıqlar tabe edildi. 1137-ci ilin iyununda Bizans qoşunları düzənlik Kilikiyanı, sonra isə 37 günlük mühasirədən sonra Rubenid knyazlığının paytaxtı Anazarbı ələ keçirdilər . Bir müddət sonra ailəsinin Vahka qalasında gizlənən erməni şahzadəsi əsir götürüldü . Tutulan I Levon həyat yoldaşı və iki oğlu — Ruben və Thoros ilə birlikdə Konstantinopola göndərildi . Digər iki oğlu Mlex və Stefan Levonun bacısı və II İoselinin anası Beatrice ilə birlikdə Edessa qraflığında təhlükəsiz idilər . Kilikiyanın Bizanslılar tərəfindən tabe edilməsindən sonra Antakya hökmdarı Raymond özünü Con Komnenosun vassalı kimi tanıyır

 Toros II 
XII əsrin 40-cı illərində I Levonun oğlu Şahzadə Toros Bizans əsarətindən qaçdı. 1145-ci ildə vətəni Kilikiya Torosda peyda olan ermənilərin qüdrətli knyazı əvvəlcə ata-baba qalaları Vaxka və Amudla birlikdə Toros dağlarının kiçik bir bölgəsini öz nəzarəti altına qaytarır . Sonra 1151-ci ildə ağa Rabanın qızı ilə evlənərək Səlibçilərlə ittifaq bağlayan Toros, atasından Bizanslılar tərəfindən əsir götürülən Kilikiya düzənliklərini fəth edir. Hərbi əməliyyatlar nəticəsində Bizans qəbiləsini ələ keçirən erməni şahzadəsi Anazarbı geri qaytarır , nəzarət altına alır., Aman dağlarının keçidlərində hakim olan Mamestia və Til (Toprakkala). Bundan xəbər tutan Manuel Komnenos , Bizans tərəfdarı olan erməni knyazları Lambron və Paperonun köməyinə ümid edərək, Andron Komnenosun başçılıq etdiyi ordunu Kilikiyaya göndərir. Bizans ordusu bölgəyə daxil olduqdan sonra II Torosun ordusu ilə toqquşdu . Bir sıra məğlubiyyətlərə uğrayan və xeyli itkilər verən Bizanslılar Kilikiyanı tərk etmək məcburiyyətində qaldılar .

Bizans üzərində qələbədən sonra iki rəqib klanı birləşdirmək üçün ilk cəhdlər — Bizans oriyentasiyasına sadiq qalan Rubenidlər və Oşinidlər , sonuncular hətta yunanlara qarşı çıxışlarda iştirak etməyə başladılar. İttifaq kiçik uşaqlar, Oşinin oğlu — III Hethum və II Torosun qızlarından biri arasında nikahla bağlanmalı idi .

Tezliklə, məğlub olan Andronik Konstantinopola qayıtdıqdan sonra Manuel Komnenos müdaxilə edə bilməyib, 1156-cı ildə Torosa qarşı iki qonşu qoydu: əvvəlcə ordusu Buğa dağlarının kənarında ermənilərə məğlub olan Səlcuqlular, sonra isə Antakya şahzadəsi Renaud de Şatillon . Sonuncu, Bizans imperatoru verdiyi sözə əməl etmədikdən sonra erməni knyazının tərəfinə keçdi. 1158-ci ildə Manuel Komnenos özü Kilikiya və Suriyada üçüncü və sonuncu kampaniyaya rəhbərlik edir. İşğalçı Bizans qoşunları döyüşlə Kilikiya düzənliyini ələ keçirdilər, nəticədə geri çəkilən Toros dağlarda qaldı. Bundan dərhal sonra Renaud de ŞatilyonBizans imperatoruna sədaqət andı içir .

Bir müddətdən sonra Manuel və Thoros arasında sülh müqaviləsi bağlanır, ona görə sonuncu imperator səlahiyyətlərinin bir hissəsini alır, Kilikiyada isə həmin müqaviləyə əsasən, hərbi qarnizonu olan Bizans himayədarı daim yerləşdirilməli idi . Lakin razılaşma uzun sürmədi. Bizans qubernatorlarından birincisi — Manuelin əmisi oğlu olan Andronik Euphorbenos 1162-ci ildə torpaqlarını genişləndirən Torosun qardaşı Stefanın qətlini təşkil etməsi ilə fərqlənirdi və özünü Bizansa tabe olmağa borclu hesab etmirdi. . Erməni knyazı, Bizans himayədarının Kələmanla əvəzlənməsinə baxmayaraq, qardaşının qətlini heç vaxt bağışlamadı .

Bu arada xristian şərqində vəziyyət pisləşməkdə davam edirdi. 1164-cü ildə Antakyanın yeni şahzadəsi III Bohemond, Tripoli qrafı, Bizans komandiri Kalaman və erməni şahzadəsi Torosun daxil olduğu xristian koalisiyası yaradıldı . Torosun Qüds kralının koalisiyaya qoşulmasını gözləmək tələbinə məhəl qoymayan müttəfiqlər Hələb hökmdarına meydan oxudular. Nəticədə "Hərim fəlakəti" baş verdi, Nurəddin Toros istisna olmaqla, bütün xristian liderlərini ələ keçirdi . Bu nöqtədə, II Thorosun anti-Bizans fəaliyyəti nəticəsində on il əvvəl uşaqların evliliyi ilə möhürlənmiş iki rəqib erməni ailəsi arasında ittifaqqardaşının qətlini heç vaxt bağışlamayan, fasilə ərəfəsində idi. Bu çəkişmələrdən narahat olan erməni katolikosu III Qriqori Pəhlavuni qardaşı Nerses Şnoralı Torosa göndərdi və o , münaqişəni uğurla söndürə bildi .

Nümayəndəsinin ələ keçirilməsindən dərhal sonra Manuel Aleksey Aksuxi Kilikiyada boş bir vəzifəyə göndərir. Yeni protege yaxşı ilahiyyatçı idi. Nerses Şnorhali ilə söhbətlər onu ehtirasla özünə cəlb etdi, bunun nəticəsində 1165-ci ildə erməni və yunan kilsələri arasında ekumenizm ideyaları yarandı. Ancaq erməni-yunan yaxınlaşması gerçəkləşmək üçün nəzərdə tutulmadı, bir il sonra iki hadisə bunu ortaya qoydu: Aleksey Aksuxa böhtan atılaraq monastıra sürgün edildi və Nerses Şnorhali yeni katolikos oldu və sərbəst səyahət etmək imkanını itirdi. Aksux sürgün edildikdən sonra Manuel Komnenos onun yerinə 15 il əvvəl erməni knyazından məğlubiyyətə uğrayan Androniki təyin edir . 1167-ci ildə vəhşi həyat tərzinə görə Andronikgeri çağırıldı və onun yerinə əsirlikdən xilas edilmiş Kələman təyin edildi. Sonuncuya imperator Thorosu Kilikiya üzərində hakimiyyətdən məhrum etməyi tapşırmışdı. Lakin bu plan iflasa uğradı — erməni qoşunları Kələmanı əsir götürdülər və Manuel yenidən onu fidyə verməyə məcbur oldu . Bir il sonra II Thoros 1168-ci ildə vəfat etdi . Hökmdarlığı dövründə, bir sıra cəhdlərə baxmayaraq, Thoros heç vaxt Hetumilərin (Oşinidlər) rəqib qəbiləsini tabe edə bilmədi . Bununla belə, o, Kilikiyaya Bizansın bütün təcavüzlərinin qarşısını aldı və bununla da bölgədə erməni hakimiyyətinin son bərqərar olmasının yolunu göstərdi

 Ruben II 
Ruben erməni hökmdarı II Torosun oğlu və onun ikinci arvadı idi . Vərəsəlik hüququ ilə o, atasının ölümündən sonra Kilikiya taxtına oturmalı idi. Lakin 1169-cu ildə atası II Toros vəfat edəndə Ruben hələ yetkinlik yaşına çatmamışdı, buna görə də Kilikiyada hakimiyyət uğrunda mübarizə gedirdi. Gənc varisin regenti onun ana babası idi — Tomas (Tomasın başqa bir versiyasına görə). Lakin bu, mərhum hökmdarın qardaşı Mlexin xoşuna gəlmədi və o, qanuni varisin hüquqlarını qəsb etməklə onu özünü qardaşının varisi Taxtını itirdikdən sonra TomasII Rubeni Antakyaya apardı və bir neçə ildən sonra orada öldü.

 Mleh 
Erməni dövlətinin möhkəmləndirilməsi işini mərhum hökmdarın qardaşı Mlex davam etdirirdi . II Torosun ölümündən sonra 1169-cu ildə kiçik Rubenin (II Torosun oğlu və qanuni varisi) hüquqlarını qəsb edərək, onu özünü qardaşının varisi kimi tanımağa məcbur etdi. Sözün əsl mənasında, qayınatası Torosun ölümündən sonra Şahzadə III Hethum iki sülalə arasında barışıq bağlamaq üçün bir vaxtlar bağlanan nikahı ləğv etdi. Bundan dərhal sonra Mlekh uğursuz olaraq Hetumidlərin əcdad qalasına — Lambrona hücum etməyə çalışdı . Beləliklə, Hetumidləri təslim olmağa məcbur etmədən, Mlex, Kilikiyanın müstəqilliyini təmin etməyə çalışan xarici siyasət istiqamətini tamamilə dəyişdi. Bizanslıların və latınların Kilikiyanı ələ keçirmək cəhdlərinə birdəfəlik son qoymaq qərarına gələrək, Suriya hökmdarı Nur əd-Dinlə ittifaqa gedir. Paytaxtı Sisiyə köçürən Mlekh , yeni müttəfiqinin köməyi ilə səlibçilərin hücumunu dəf edir və Bizans ordusunu məğlub edərək onları Kilikiya düzənliyindən qovdu. Bir il sonra, 1175-ci ildə erməni knyazlarının sui-qəsdi nəticəsində Mleh öldürüldü

 Ruben III 
Mlexin ölümündən sonra Kilikiyada hakimiyyət birbaşa nəsillərə deyil, Bizanslılar tərəfindən öldürülən Stefanın oğlu, qardaşı oğlu III Rubenə keçdi . Eyni zamanda, 1175-ci ildə Mlexin ölümündən istifadə edən Manuel Komnenos Kilikiyanı ələ keçirmək üçün son cəhd etdi. Erməni hökmdarını ram etmək üçün imperator qohumu İshaq Komnenosun rəhbərlik etdiyi ordunu təqdim etdi . Bununla birlikdə, Kilikiyada bir sıra məğlubiyyətlərə uğrayan Bizans komandiri Ruben tərəfindən tutuldu . Erməni əsirliyində olan İsaak Komnenos II Torosun qızı ilə evləndi , bundan sonra 1182-ci ildəAntakya şahzadəsinə verildi .

Bizanslıları məğlub edib nəhayət ölkədən qovduqdan sonra dövləti ilə həmsərhəd olan ərazilərin müsəlman hökmdarları tərəfindən mümkün təhlükədən narahat olan III Ruben səlibçilərlə ittifaqa gedir. Bu ittifaqı möhürləmək üçün 1181-ci ildə Şahzadə İzabelle de Toronla evlənir. Bundan dərhal sonra qoşunlarını Lambrona apararaq Rubenidlərə tabe olmayan Hethumidləri ram etmək qərarına gəlir. Lakin erməni hökmdarının planları həyata keçmək üçün nəzərdə tutulmadı, III Rubenin, eləcə də onun sələfi Mlexin yürüşü uğursuz oldu. Təxminən eyni vaxtda Antakya şahzadəsi III Bohemond ilə münasibətlər pisləşirdi., erməni şahzadəsinin əhatəsində olan xəyanətdən ən son istifadə edərək onu əsir götürür. Bohemond Rubeni yalnız Antakyanın xeyrinə bir sıra ərazi güzəştləri üçün azad etməyə razılaşdı. Sonralar erməni hökmdarı çox səy göstərmədən, Antakyanın daha müdafiə edə bilmədiyi itirilmiş rayonları geri qaytardı

 Levon II 
1187-ci ildə III Ruben öldükdən sonra onun yerinə qardaşı II Levon taxta çıxdı , onun taxt-taca yüksəlişi Qüdsün Səlahəddin tərəfindən tutulması ilə eyni vaxta təsadüf etdi . 1188-ci ildə Latın şahzadəsi İzabella ilə evlənən Levon , ölkədə hakimiyyəti daha mərkəzləşdirmək üçün dövlətinin yenidən qurulmasına başladı. Öz dövlətini Qərb dövləti modelində qurmaq istəyən erməni hökmdarı mühüm dövlət postlarına təyin etdiyi avropalıları öz xidmətinə cəlb edirdi. Bundan əlavə, Levondaha əvvəl qovulmuş latın kilsə xadimlərinin Tarsus və Mamestiyaya qayıtmasına icazə verdi. O, cəngavər ordenlərinə himayədarlıq etdi, zadəganlar və ordu üçün onun əmrinə uyğun olaraq fransız titulları təqdim edildi, səlibçilərdən qanunlar toplusu aldı və Avropa tacirlərinə imtiyazlar verdi. Eyni zamanda, Ermənistan dövlətinin maraqlarına toxunulsa, Levon avropalıların istənilən qalasına hücum etməkdən çəkinmirdi .

Levonun hakimiyyəti Avropanın ən güclü dörd monarxının — Almaniya imperatoru I Fridrix Barbarossanın , Fransa kralı II Filipp Avqustun , Avstriya hersoqu V Leopoldun və ingilislərin iştirak etdiyi səlibçilərin üçüncü yürüşünün başlanğıcına təsadüf etdi. Alman imperatoru, ordularını çatdırmaq üçün dəniz yolunu seçən digər monarxlardan fərqli olaraq, orduya qurudan rəhbərlik etməyə üstünlük verirdi. Ardıcıl qələbələr qazanaraq Çanaqqala boğazını keçdi, Səlcuqluların mülklərini keçərək Kilikiyaya yaxınlaşdı. Bu vaxta qədər Ermənistan dövlətinin ərazisi qərb sərhəddinə çatan geniş mülkləri əhatə edirdi. Laranda (İsauriya və Selevkiya daxil olmaqla) .

Səlib yürüşü başlamazdan əvvəl Roma Papası III Klement erməni katolikosu IV Qriqoriyə ordunun keçməsinə köməklik etmək xahişi ilə mesaj göndərdi . Ermənistan dövləti öz mövqeyini müəyyən etmək üçün çətin seçim qarşısında qaldı. Məsələnin həssaslığı ondan ibarət idi ki, o dövrdə əvvəlki münaqişələrə baxmayaraq, Kilikiya həm xristian Qərbi, həm də müsəlman Şərqi ilə yaxşı münasibətdə idi. Tərəflərdən birinin dəstəklənməsi digəri ilə münasibətlərin avtomatik pisləşməsi demək olardı. Neytrallıq və heç kimə dəstək verməkdən imtina halında münaqişənin hər iki tərəfi ilə münasibətlər pisləşə bilər ki, bu da öz növbəsində hər iki tərəfdən hərbi təcavüzə səbəb ola bilər. 1190-cı ilin mayında, İmperator I Fridrixin ordusu Kilikiyanın qərb sərhədlərinə yaxınlaşarkən Levon IV Qriqori ilə məsləhətləşmək qərarına gəldi və bunun üçün erməni hökmdarı katolikoslara nümayəndə heyəti göndərdi. Lakin katolikosun iqamətgahı o vaxt müsəlmanların malik olduğu erməni anklavı olan Romkledə olduğu üçün təyinat yerinə çatmaq ona qismət deyildi. Maraş yaxınlığında Nerses Lambronatsinin rəhbərlik etdiyi nümayəndə heyəti türklərin hücumuna məruz qalıb, bundan sonra onlar geri qayıtmaq məcburiyyətində qalıblar. Öz növbəsində imperator üç səfirini erməni hökmdarının məhkəməsinə göndərdi, onlar da məqsədinə çatmadı. Bir müddət sonra Konyadan ayrılan FriedrichKatolikosdan onun şərəfinə ziyafət hazırlanacağına dair bir məktub aldı. Bundan xəbər tutan imperator Levonun tələblərinə cavab olaraq ermənilər üçün kral tacı gəzdirdiyini bildirdi. İmperator ordusu İsauriyaya daxil olduqdan sonra ona doğru irəliləmək üzrə olan Levonun göndərdiyi zadəgan ermənilərdən ibarət nümayəndə heyəti də ona qoşuldu. Artıq yolda, 10 iyun 1190-cı ildə Frederik məlum olduçayda boğulub. Mərhum imperatorun kiçik oğlu atasının işini davam etdirə bilmədi və alman ordusu faktiki olaraq səlib yürüşündə iştirakdan çıxdı. Alman hökmdarının ölümündən sonra ermənilər Səlahəddinlə münasibətlərdə incə diplomatiyanın vacibliyini anladılar. Məhz o zaman katolikosun məktubu peyda oldu və orada qeyd olunurdu ki, ermənilər Frederiki Kilikiyadan keçməkdən çəkindirmək üçün hər cür səy göstərirdilər ki , bu da olduqca mümkün görünür .

Levonun beynəlxalq aləmdə fəaliyyəti ölkəsinin maraqlarından asılı olaraq müxtəlif olub. 1191-ci ildə Fələstinə gedən Richard the Lionheart gəmisi Kipr sahillərində qəzaya uğradı. Adanın hökmdarı İshaq Komnenos dağılmış səlibçilərə kömək etməkdən imtina edərək, onların qəzəbinə səbəb oldu. Nəticədə I Riçard Levon və bir sıra yaşlıların dəstəyi ilə bir ay ərzində Kipri ​​fəth edir. Kipr kampaniyasından sonra Levon Kilikiyanı Antakya ilə birləşdirən əsas keçidə nəzarəti bərpa etmək qərarına gəldi . Keçid Səlahəddinin idarə etdiyi Bağras qalasından idarə edildiTampliyerlərdən götürülmüşdür. Alman cəngavərlərinin yaxınlaşan hücumundan xəbər tutan Səlahəddin bütün istehkamları dağıtdıqdan sonra qalanı tərk etdi. Bu məqamdan istifadə edən Levon qalanı zəbt edir, bundan sonra təmir edir və yeni istehkamlar tikir. Bundan xəbər tutan tampliyerlər erməni hökmdarından səlibçilərlə münaqişəyə girən Levonun imtina etdiyi qaladan imtina etməyi tələb etdilər. Nəticədə Məbəd Cəngavərləri və Antakya papalığı ilə münasibətlərdə fasilə yarandı .
thumb
1194-cü ildə Levon Bağras yaxınlığında III Bohemonu ələ keçirdi , onun azad edilməsi üçün Qüds kralı Şampan Henrisinin Sisə xüsusi gəlişi tələb olunur.

 Krallığa çevrilmə 

 I Levonun Kral kimi Tacqoyma mərasimi 
Qərbi Avropa ənənələrinə uyğun olaraq tanınmaq və tac sahibi olmaq istəyən II Levon üçün məqsədlərinə çatmaq asan olmadı. Bir tərəfdən, o, Bizansla münasibətləri pozmamağa çalışmalı idi , digər tərəfdən isə, heç olmasa, zahirən, Roma Kilsəsinə güzəştə getməli idi ki, katolik olmayan birinin tacqoyma mərasimi keçirilsin. kral Papa tərəfindən təsdiqlənəcək . Erməni hökmdarı öz məqsədinə çatmaq üçün Roma Papası III Selestinin və 31 yaşlı imperator VI Henrixin məhkəməsinə nümayəndə heyətləri göndərdi . Eyni zamanda, Nerses Lambronatsinin başçılıq etdiyi başqa bir nümayəndə heyəti mümkün fəsadları həll etmək üçün Konstantinopola getdi .. Öz növbəsində, Levon erməni ruhanilərini Latın kilsəsinin fundamental əhəmiyyət kəsb etməyən şərtlərini formal olaraq qəbul etməyə inandırdı. Nəhayət, onun məharətli siyasəti sayəsində 6 yanvar 1198-ci ildə Şahzadə II Levon I Levon kralı oldu , tacqoyma mərasimi Tarsusda yepiskop Konrad de Hildesheim tərəfindən böyük təmtəraqla keçirildi. Mərasim papa leqatı, Mayns arxiyepiskopu Konrad, katolikos VI Qriqori, erməni zadəganları, həmçinin latın, yunan və suriyalı nüfuzlu şəxslərin iştirakı ilə keçirilib. Eyni zamanda, Nerses Lambronatsinin səyləri sayəsində erməni hökmdarı Bizansdan tac aldı.. Beləliklə, Levonun tacqoyması erməni dövlətinin knyazlıqdan krallığa çevrilməsinin son mərhələsi idi

 Kral I Levonun Daxili siyasəti 
Daxili siyasətdə hələ tacqoymadan əvvəl Levon bir sıra problemlərlə üzləşmişdi. Xüsusilə, Sis taxtından uzaqda yerləşən Romklada katolikosluğun dini hakimiyyətinin artan nüfuzu və müstəqilliyi onu qane etmirdi . 1193-cü ildə katolikos IV Qriqorinin ölümündən sonra ona təsir etmək üçün əmisi oğlu Nerses Lambronatsini erməni kilsəsinin başçısı etmək niyyətində idi . Lakin latın oriyentasiyası ilə tanınan Levonun namizədliyi erməni ruhaniləri tərəfindən rədd edilib. Bundan sonra Levon mərhum katolikosun qardaşı oğlu V Qriqori taxt-taca oturdu. Lakin bir ildən sonra o, vəzifəsindən uzaqlaşdırıldı. Erməni kilsəsinin başçısı 1203-cü ildə ölümündən sonra ailəsi Levonun tacını qoyan yaşlı Qriqori VI Apirat idi. Pəhləvuni katolikos taxtında öz "inhisarını" itirdi. Mərhumun yerinə Hethumidlərdən VI İohann keçdi . V Qriqori kimi kral intriqaları ilə seçilərək tezliklə erməni kralı ilə münaqişəyə girdi. Nəticədə, sonuncu onu 1207-ci ildə taxtdan uzaqlaşdırdı .

Ənənəvi olaraq rəqib olan və itaətsiz Hethumidlərə son qoymaq istəyən Levon, ordu toplayıb Lambron ailə qalasında möhkəmlənmiş III Hetumu mühasirəyə aldı . Lakin, sələfləri Mlex və III Ruben kimi , Levon da qalanın divarlarında uğursuz oldu. Bundan sonra şahzadəyə son qoymaq üçün onu iki klan arasında xəyali nikah bağlamağa dəvət edir. Gələn kimi Hetum padşahın əmri ilə tutularaq həbs olundu .

 I Hethum 
Tədricən böyüyən I Hetum bütün hakimiyyəti onun əlində cəmləyərək , müasir tarixçilərin fikrincə , "bütün erməni tarixinin ən parlaq simalarından birinə" çevrildi . Onun uzun səltənəti ermənilərin ruhani lideri I Konstantinin Romkledə oturan eyni dərəcədə uzun sürən hakimiyyəti dövrünə təsadüf etdi.

Hakimiyyətdə olduğu müddətdə Hethumun fəaliyyəti bütün sahələrdə görkəmli uğurları ilə yadda qaldı. Mədəniyyət sahəsində miniatürçülərin yaradıcılığının çiçəklənməsi baş verdi, onların arasında Romkla miniatürləri məktəbinin ən məşhur nümayəndəsi Toros Roslin də var idi . Ticarət sahəsində aparılan islahatlar ticarət əlaqələrinin bütün azimut istiqamətlərində sürətli inkişafına səbəb olmuş, nəticədə krallığın əsas limanlarından biri olan Ayas limanının rolu və əhəmiyyəti yüksəlmişdir . Erməni padşahı xarici siyasətdə də xeyli uğur qazandı.

 Kilikiya-Monqol münasibətləri 
1243-cü ildə Köse-dağ döyüşündə türk qoşunları Baycu-noyonun başçılığı ilə Şərqi Asiyadan gələn monqol-tatarlar tərəfindən məğlub edildi . Erməni dövlətlərinin keçmiş düşmənləri ilə mübarizə aparan daha güclü monqollar Kilikiya erməni çarlığı üçün təhlükəyə çevrildilər. I Hetum monqollar tərəfindən artıq viran olmuş Böyük Ermənistanın bir sıra knyazlarının, xüsusən də erməni knyazı Xaçen Həsən-Cəlalın məsləhəti ilə Monqol İmperiyası ilə ittifaq bağlamaq qərarına gəldi . Bu məqsədlə kral Hetum böyük qardaşı Smbat Sparapeti Monqolustan paytaxtı Karakoruma göndərir .

1251-ci ildə Çingiz xanın nəvəsi Menqu Monqolların Böyük Xanı oldu. O, taxt-taca oturaraq, sadiqliyini təsdiqləmək üçün I Hethumu ona baş çəkməyə dəvət edir . Erməni şahı tərəddüd etmədən dəvəti qəbul edir və sözün əsl mənasında dərhal, 1254-cü ildə yola düşür. Qafqazdan keçərək , Xəzər dənizini onun şimal sərhədi boyunca yuvarlaqlaşdıraraq , sonda Menqu sürətinə çatır. Erməni padşahı on beş gün xanın yanına getdikdən sonra vergilərdən azad olunaraq və hərbi yardım zəmanəti alaraq Kilikiyaya qayıtdı. Mən Hetum Qarakorumdan qayıdarkən Menqunun qardaşı, Monqolustan Qərbi Asiya hökmdarı Hülaqu ilə bir sıra görüşlər keçirdim .. Sonuncu, bir neçə il sonra Çingiz xan imperiyasının dağılmasından sonra yaranan dörd dövlətdən biri olan Fars İlxanlığının ilk hökmdarı oldu. Hülakü xristian qadınla evli olduğu üçün xristianlara rəğbət bəsləyirdi. Onun oğlu və nəvəsi tərəfindən davam etdirdiyi siyasət yarım əsrə yaxın Kilikiya erməni dövlətinin nisbi təhlükəsizliyini təmin etdi.

 Monqollarla ittifaqın sonu 
1293-cü ildə II Hethum ölkənin şərqindəki əraziləri ələ keçirmək bahasına Misir məmlüklərinin öz səltənətinə hücumundan yayına bildi və bununla da bir az möhlət aldı. Təxminən eyni vaxtda Bizans imperatorunun Kilikiya kralının bacısı ilə evlənmək istədiyi xəbəri gəldi. Belə bir evliliyin yeni müttəfiqlər tapmağa kömək edəcəyini başa düşən erməni nümayəndə heyəti Konstantinopola yola düşdü , burada Sankt-Peterburq kilsəsi yerləşir. Sofiya 16 yanvar 1294-cü ildə Kilikiya şahzadəsi Rita ilə Bizans imperatoru IX Michael Palaiologos ilə evləndi .

1295-ci ildə Fars İlxanlığında çevriliş baş verdi. Arqunun oğullarından olan Qazan hakimiyyətə gəldi . Onun yanına gedən Hetum , ittifaqın və Məmlüklərə qarşı birgə hərbi əməliyyatların sədaqətinin təsdiqini aldı. Lakin Qazan xan müsəlman xalqının dinini qəbul etmədən onları idarə edə bilməyəcəyini anlayaraq əsrin sonunda İslamı qəbul edir. Sonradan onun varisləri ənənəvi xarici siyasəti dəyişdirməyə gələcəklər: beləliklə, ilk müsəlman İlxan Qazan xan ermənilərin müttəfiqlərinin İlxanlarının sonuncusu olacaq . 1299-cu ildə Homs döyüşündəerməni ordusu monqollarla birlikdə Misir məmlüklərinin ordusunu məğlub etdi. Qazan xan Suriyanı işğal edir və ermənilər əvvəllər itirdikləri bütün əraziləri geri qaytarırlar. Lakin tezliklə, İdelxan getdikdən sonra məmlüklər monqolları Suriyadan qovdular. Sonuncular bir neçə dəfə itirilmiş torpaqları geri qaytarmağa çalışsalar da, hər dəfə onların kampaniyası uğursuz alınıb. Bundan əlavə, 1304-cü ildə Qazan xanın ölümündən sonra "Cilikian-Monqol" ittifaqı dayandırıldı və bir dənə də olsun monqol hökmdarı məmlüklərə qarşı çıxmadı. Məmlüklər də öz növbəsində Kilikiyanı yenidən təhdid etməyə başladılar: 1302-ci ildə, sonra isə 1304-cü ildə Çomski döyüşündən sonra ermənilərin geri qaytardıqları bütün torpaqları ələ keçirdilər .

XIII əsrin son onilliyi Yaxın Şərqdə qüvvələr balansında köklü dəyişikliklərlə yadda qaldı. XIV əsrin əvvəllərində monqol İlxanlarının İslamı qəbul etməsi ilə əlaqədar "erməni-monqol" ittifaqı öz fəaliyyətini dayandırdı. Təhlükə erməni çarlığının üzərindən asılmışdı: Qaraman türkləri qərbdən, məmlüklər isə şərqdən təhdid edirdilər. Bölgədəki müttəfiqlərdən yalnız Kipr Kilikiyada qaldı , qərbdə isə yeni "səlib yürüşü" ideyası getdikcə söndü.

 Levon III 
1301-ci ildə II Hethum qardaşı oğlu III Levonun (Torosun oğlu) xeyrinə tacdan imtina edir , lakin kiçik kralın regentinə çevrilərək hakimiyyətdə qalır. 1305-ci ildə bir az yetkinləşən Levon əmisi oğlu Aqnes Lusignanla evlənir və elə gələn il , 1306-cı il iyulun 30 — da Levonun Kilikiya erməni krallığının kralı kimi rəsmi tacqoyma mərasimi keçirilir . Levonun daxili siyasəti əmisi və regent Hethum tərəfindən başlayan ölkənin latınlaşdırılması kursunun davamı idi . Səhv olaraq Ermənistan dövlətinin papanın köməyinə arxalana biləcəyinə inanaraq, o, katolik kilsəsi ilə birləşməkdə israr etdi. Bu məqsədlə 19 mart 1307-ci il , o, Sisdə kilsə məclisini çağırdı və onu birlik üçün papaya müraciət etməyə məcbur etdi. Buna etiraz olaraq yepiskopların bəziləri kilsəni tərk etdilər. Onlardan biri qəti şəkildə müxalif olaraq bu günə qədər mövcud olan Qüdsün avtokefal patriarxlığını quran Yerusəlim yepiskopu Sargis idi. Bundan əlavə, VII Qriqorinin ölümü ilə əlaqədar şurada yeni katolikos III Konstantin seçildi. Yalnız kral sarayının və katolikosların ittifaqın tərəfdarı olduğunu nəzərə alaraq, şuranın qərarı xalq və ruhanilər arasında ciddi müqavimətə səbəb olmuş, şuranın qərarlarını həyata keçirmək cəhdləri dövlət daxilində qanlı toqquşmalara səbəb olmuşdur. ölkə .

Tamamilə Qərbə istiqamətlənmə xarici siyasətdə də özünü göstərirdi. Dövlətin yeganə hökmdarı kimi Levonun ilk və ən mühüm sərəncamlarından biri 1307-ci il 20 may tarixli fərmanıdır . Fərmana əsasən, kral Venesiya tacirlərinə ticarət imtiyazları və imtiyazlar verirdi. Elə həmin il noyabrın 17 — də Anazarba yaxınlığında kral və əmisi II Hetum monqol sərkərdəsinin qurduğu tələyə düşərək öldülər . İlxanın əmri ilə Kilikiyadakı monqol qoşunlarının komandanı ölüm hökmünə məhkum edilsə də, erməni padşahının öldürülməsindən sonra ermənilərlə monqollar ittifaqı öz fəaliyyətini dayandırdı. Kilikiyada taxt uğrunda yeni mübarizə başladı.

 Levon V 
Ermənistan krallığının sonuncu hökmdarı 1373-cü ildə taxta çıxdı. Artıq 1375-ci ildə Məmlük istilası səltənəti məhv etdi və özü də əsir düşdü. V Levon Qahirəyə sürgün edildi və Misiri tərk etmək qadağan edildi. 1382-ci ildə Kastiliya kralı I Xuanın dəstəyi ilə öz etirafçısı və səfiri Fransiskan Jan Dardelin səyləri sayəsində azad edildi və Madrid əyalətinə köçdü, hüquqları kralı tərəfindən ona verildi. Kastiliya . Lakin üç ildən sonra yerli zadəganların müqaviməti üzündən Madridi tərk etməli oldu. Araqona , oradan da Fransaya köçür və 1393-cü ildə orada vəfat edir. Paris yaxınlığındakı Müqəddəs Denis bazilikasında dəfn edilmişdir.

 Din 
Baxmayaraq ki, XI əsrin sonlarında erməni dövlətlərinin böyük hissəsi məhv edildi, kilsə hakimiyyəti ənənəvi olaraq Pəhləvuni qəbiləsindən seçilən katolikosun simasında mövcud olmaqda davam etdi. Ermənistanın paytaxtı Ani şəhərinin 1045-ci ildə Bizans, daha sonra isə 1064-cü ildə Səlcuqlar tərəfindən zəbt edilməsi nəticəsində Katolikosluğun qovulmasına başlanıldı. Bir əsrə yaxın erməni katolikosunun iqamətgahı xarici və daxili qüvvələrin düzülüşündən asılı olaraq Kapadokyadan Fərata köçürüldü. 12-ci əsrdə erməni katolikosunun görkəmi Kilikiyaya , əvvəlcə Romklu şəhərinə, sonra isə Sis şəhərinə köçürüldü. 11-ci əsrdən bəriBurada erməni monastırları və kilsələri çoxalmış, həmin əsrin ikinci yarısından başlayaraq monastırlarda skriptoriyalar fəaliyyətə başlamışdır. Erməni katolikosunun Kilikiyada iqamətgahı iki əsr davam etdi, bundan sonra Eçmiədzinə köçürüldü və bu günə qədər orada qaldı . Digər erməni torpaqlarından fərqli olaraq, Kilikiyada üstünlük təşkil edən ənənəvi erməni kilsəsi ilə yanaşı, başqa konfessiyaların, ilk növbədə katoliklərin xristian kilsələri də mövcud idi. Bu hal onunla izah olunur ki, Ermənistan dövləti Şərqin ticarət qapısı olub, həm də səlib yürüşləri zamanı papalıq tərəfindən müttəfiq və dayaq məntəqəsi kimi qəbul edilib. Bundan əlavə, Ermənistan Krallığının Şərqdə oynadığı rolu nəzərə alaraq, dövlətdə ermənilərlə yanaşı, Bizans və Latın xristianlığına etiqad edən başqa xalqların müəyyən sayda nümayəndələri də yaşayırdılar. Katolik kilsəsi öz rəhbərinin timsalında Roma Papası krallığın əhəmiyyətini dərk edərək, öz təsirini Ermənistan dövlətinə uzatmağa və erməni kilsəsinin təsirini azaltmağa çalışırdı. Roma legatları və missionerləri əhalini katolikliyə inandırmağa çalışırdılar. Fəal olmalarına baxmayaraq, bu, onlara nəzərəçarpacaq dividentlər gətirmədi və erməni kilsəsinin təsiri azalmadı. Ermənistanın ilk kralıI Leo Katolik Kilsəsinə bir sıra imtiyazlar təqdim edərək, əvvəlcə Roma tərəfdarı siyasət yürüdürdü. Lakin o, erməni kilsəsinin nümayəndələrinin və zadəganların şiddətli müqaviməti ilə üzləşdi. Üstəlik, zaman keçdikcə papa legatlarının açıq-aşkar anti-erməni əhval-ruhiyyəsini nəzərə alaraq, o, Roma ilə bütün əlaqələri kəsir və katolik kilsəsinin bütün nümayəndələrini krallıqdan qovur . Kral I Hetum və katolikos I Konstantinin hakimiyyəti illərində erməni və katolik kilsələri arasında münasibətlər istiləşdi. Sonuncu isə bundan istifadə etməyə qadir deyil və erməni kilsəsinə ittifaqı qəbul etməyi təklif edir. Cavab olaraq bütün ermənilərin katolikosu I Konstantin, padşaha bir mesaj göndərdi, o, katolik kilsəsinin dogmasını rədd etdi. 1260-cı ilə qədər öz təsirini erməni kilsəsinə yaymaq istəyən papanın ambisiyaları səbəbindən kilsələr arasında münasibətlər kəskin şəkildə pisləşdi. 1262-ci ildə papa öz legatını Akkoya göndərdi, o, bir vaxtlar III İnnokentinin II Levonun məhkəməsinə göndərdiyi legatlar kimi təkəbbür göstərdi . Katolikos I Konstantin legatla görüşməkdən imtina edərək, arximandrit Mxitar Skevratsini onunla görüşə göndərdi. İki kilsə xadimi arasında kəskin dialoq baş verdi, erməni keşiş soruşdu :Roma Kilsəsi digər apostol kilsələrini mühakimə etmək və onların hökmlərinə heç bir şəkildə qulaq asmamaq hüququnu haradan əldə etdi? Axı bizim də sizi müzakirəyə cəlb etmək imkanımız varİclasın nəticələri mövqelərin uyğunsuzluğunu üzə çıxardı: legat kilsədə papanın üstünlüyündə israr etdi, erməni keşiş isə erməni kilsəsinin yalnız Məsihin üstünlüyünü tanıdığını bildirdi. Ancaq Papa IV Urban bu dəfə daha çevik bir legat göndərir. Nəticədə I Hetum katoliklərə Kilikiyada Dominikan monastırı yaratmağa icazə verdi . Katolik kilsəsinin öz təsirini erməni kilsəsinə genişləndirmək cəhdləri hər dəfə erməni monarxının müqaviməti ilə nəticələnirdi. Yalnız III Levonun ölümündən sonra müqavimət zəiflədi. Xələflərindən heç biri onun siyasi müdrikliyinə malik deyildi; səltənət üçün kritik bir məqamda Qərbdən kömək diləməklə papalığa güzəştə getdilər.

 Səlibçi dövlətlərlə ittifaq 
Rubenidlər səlibçilərin fəthləri nəticəsində yaranmış dövlətlərin Avropa sülalələri ilə daim əlaqələr saxlayırdılar. Hələ 1100-cü ildə I Rubenin nəvəsi Arda, Edessa qrafı Bolduin Bulonlu Qotfridin qardaşı ilə evləndi ; I Levon Burqlu Boduinin bacısı ilə evləndim; III Ruben — Toronlu Humfrinin qızı İzabella haqqında .

Eyni sistemə uyğun olaraq, II Leo bir neçə suveren evlə evləndi: o, qardaşı qızlarını (III Rubenin qızları) verdi, birincisi Alice, — Raymond üçün , Qraf Tripolski , Antakya hökmdarı, ikinci, Filip, — Teodor Laskaris üçün , Nicaea imperatoru , üçüncü (adı məlum deyil) — Macarıstan kralı II Andreyin oğlu Andrey üçün; Özü də birinci nikahını — İzabella İbelinlə , ikincisini isə Kipr padşahının qızı Sibilla ilə evləndirdi , Lusignan Evindən. Bu nikah əlaqələri II Levonu Avropa suverenləri dairəsinə daxil etdi, lakin qohumların xırda çəkişmələrinə müdaxilə etməyə məcbur etdi, lakin Kilikiya hökmdarının adını Qərbdə yaxşı tanıdı.

 Misir Məmlük istilası 
1260-cı ildə Hülaqunun başçılıq etdiyi monqol qoşunları I Hetum və onun kürəkəni VI Bohemond ilə ittifaqda növbə ilə Hələb və Dəməşqi ələ keçirdilər. Tezliklə Menqunun ölümündən sonra Monqol İmperiyasının varisliyi məsələsi Hülaqunu Monqolustana qayıtmağa məcbur etdi. Xristian Kitbuka Hülaqunun Ayn Calut döyüşündən getməsindən az sonra monqol qoşunlarının başında qaldı .məmlüklərin əlində sarsıdıcı məğlubiyyətə uğradı. Sonuncunun uğuru Akko səlibçilərinin məmlükləri öz mülklərindən keçirməyə icazə verməsi ilə mümkün oldu. Kilikiya erməniləri üçün monqolların məğlubiyyəti böyük fəsadlara çevrildi: Təbriz sərhəd məntəqəsi kimi monqollar üçün daha uzaq Kilikiya-Suriya sahillərindən daha üstün oldu .
Ermənilərin məmlüklərlə döyüşü. Şahzadə Thoros öldürüldü (aşağı sağda), Şahzadə III Levon (gələcək Kral II Levon) — tutuldu (ortada)
Müttəfiq Kilikiya monqollarının məğlubiyyətindən sonra Ermənistan dövləti Buğa silsiləsi yaxınlığında Səlcuqların və Qaramanlıların hücumlarını uğurla dəf etdi . Lakin Kilikiya krallığına əsl təhlükə Misir Məmlüklərindən gəldi. Yaxınlaşan təhlükəni anlayan I Hetum 1265-ci ildə vəfat edən Hülaqunun oğlu Abaqdan kömək istəmək üçün Təbrizə getdim . Bu vaxt erməni padşahının yoxluğundan xəbər tutan məmlüklər Kilikiyaya ilk basqınlarını etdilər. 1266-cı ildə Smbatın erməni ordusuna komandanlıq etdiyi döyüşdə Aman dağlarının şimal keçidini ələ keçirdilər . Döyüşdə sonuncunun qoşunlarının tərkibində erməni padşahı III Levonun iki övladı iştirak edirdi. (gələcəkdə II Levon kimi taclanacaq) və Thoros. Toros döyüşdə öldürüldü, Levon isə əsir götürüldü. Erməni dəstəsini məğlubiyyətə uğradan məmlüklər hər şeyi xarabalığa və soyğuna məruz qoyaraq ilk dəfə Kilikiyaya soxuldular .

Geri dönən Hetum Kilikiyanı Adana'ya viran tapdım . Erməni şahı oğlunu geri qaytarmaq istəyən Məmlük hökmdarı Baybarsa müraciət etdi . Əsir şahzadə Levon üçün fidyədən əlavə, erməni padşahından Hələbdə monqollar tərəfindən əsir götürülmüş dostunun azad edilməsi üçün Abaga ilə şəfaət etməyi tələb etdi . Verdiyi vədləri yerinə yetirən və bununla da oğlunu əsirlikdən azad edən Hethum 1269-cu ildə taxtdan əl çəkdi və monastıra getdi və bir ildən sonra orada öldü

 Mənbə 


Kateqoriya:Ermənistan tarixi
Kateqoriya:Erməni diasporu
Kateqoriya:Türkiyə tarixi
Kateqoriya:Anadolu orta əsrlərdə