Amöb

Amoeba , Amoebae ailəsinə aid birhüceyrəli amöboidlər cinsidir . Cinsin tip növü sinif otaqlarında və laboratoriyalarda geniş şəkildə öyrənilən ümumi şirin su orqanizmi Amoeba proteusdur .
 Tarix və təsnifat  
Amoebaya bənzəyən orqanizmin ilk qeydi 1755-ci ildə kəşfini Yunan mifologiyasının formasını dəyişdirən dəniz tanrısı Proteusun şərəfinə " der kleine Proteus " ("kiçik Proteus") adlandıran Avqust İohan Rösel von Rosenhof tərəfindən hazırlanmışdır.  Röselin illüstrasiyaları hazırda Amoeba proteus kimi tanınan canlıya bənzər bir canlını göstərsə də, onun "kiçik Proteus"unu heç bir müasir növlə eyniləşdirmək mümkün deyil  .
"Proteus animalcule " termini 18-ci və 19-cu əsrlər boyu hər hansı böyük, sərbəst yaşayan amoeboid üçün qeyri-rəsmi ad kimi istifadədə qaldı.

1758-ci ildə, görünür, Röselin "Proteus"unu özü üçün görmədən, Karl Linney orqanizmi Volvox adı altında öz təsnifat sisteminə daxil etdi . Bununla belə, Volvox adı artıq bayraqlı yosunlar cinsinə aid edildi . 1786-cı ildə Danimarka təbiətşünası Otto Müller Proteus diffluens adlandırdığı bir növü təsvir etdi və təsvir etdi , ehtimal ki, bu gün Amoeba proteus kimi tanınan orqanizm idi .

"Dəyişiklik" mənasını verən yunan amoibè ( ἀμοιβή) dən olan Amiba cinsi 1822-ci ildə Bori de Saint-Vinsent tərəfindən qurulmuşdur . 1830-cu ildə alman təbiətşünası CG Ehrenberg mikroskopik canlıların öz təsnifatında bu cinsi qəbul etdi, lakin o öz təsnifatında " Amöba " olaraq qeyd etdi. 
 Anatomiya, qidalanma və çoxalma 
Amoeba növləri psevdopodiya adlanan müvəqqəti strukturları genişləndirərək hərəkət edir və qidalanır . Bunlar hüceyrəni əhatə edən plazma membranını itələyərək hüceyrə sitoplazmasında mikrofilamentlərin koordinasiyalı hərəkəti nəticəsində əmələ gəlir.  Amöbada psevdopodiyalar təqribən boruşəkillidir və ucları yuvarlaqlaşdırılmışdır (loboz). Psevdopodiyalar uzanaraq hüceyrə orqanına çəkildikcə hüceyrənin ümumi forması sürətlə dəyişə bilər. Amoeba _xüsusilə sərbəst üzən zaman bir anda bir çox psevdopodiya əmələ gətirə bilər. Səth boyunca sürətlə sürünərkən, hüceyrə hərəkət istiqamətində yerləşdirilən tək dominant psevdopod ilə təxminən monopodial forma ala bilər.

Tarixən tədqiqatçılar sitoplazmanı dənəvər daxili endoplazmadan və şəffaf ektoplazmanın xarici təbəqəsindən ibarət iki hissəyə bölmüşlər . Hüceyrə adətən orqanizmin DNT -sinin çox hissəsini özündə cəmləşdirən tək dənəvər nüvəyə malikdir . Hüceyrədən artıq suyu xaric etməklə osmotik tarazlığı qorumaq üçün kontraktil vakuol istifadə olunur ( bax : Osmorequlyasiya ).

Amoeba qidasını faqositozla, daha kiçik orqanizmləri və üzvi maddələrin hissəciklərini udmaqla və ya hüceyrə membranında əmələ gələn veziküllar vasitəsilə həll olunmuş qidaları qəbul edərək pinositozla əldə edir.  Amöbanın əhatə etdiyi qida qida vakuolları adlanan həzm orqanoidlərində saxlanılır .

Amoeba , digər birhüceyrəli eukariot orqanizmlər kimi, mitoz və sitokinez yolu ilə aseksual olaraq çoxalır . Genetik materialın cinsi mübadiləsinin digər Amoebozoa qruplarında baş verdiyi məlum olsa da, cinsi hadisələr Amoebada birbaşa müşahidə edilməmişdir . Əksər amoebozoanlar standart meiotik proses vasitəsilə sinqamiya, rekombinasiya və ploidi azaldılmasını həyata keçirə bilirlər . [ “Aseksual” model orqanizm Amoeba proteus ilə əlaqəli zülalların əksəriyyəti varcinsi proseslər . Orqanizmlərin zorla bölündüyü hallarda, nüvəni saxlayan hissə çox vaxt sağ qalaraq yeni hüceyrə və sitoplazma əmələ gətirir, digər hissə isə ölür.

Osmoregulyasiya
Bir çox digər protistlər kimi, Amoeba növləri də kontraktil vakuol adlanan membrana bağlı orqanoidin köməyi ilə osmotik təzyiqləri idarə edir . Amoeba proteus bir daralma vakuoluna malikdir, o, yavaş-yavaş sitoplazmadan (diastol) su ilə doldurulur, sonra hüceyrə membranı ilə birləşərək, ekzositozla suyu xaricə buraxaraq sürətlə büzülür (sistol ) . Bu proses amöbanın sitoplazmasında mövcud olan suyun miqdarını tənzimləyir.

Kontraktil vakuol (CV) suyu xaric etdikdən dərhal sonra onun membranı qırışır. Tezliklə CV-nin membranını əhatə edən çoxlu kiçik vakuollar və ya veziküllər görünür.  Bu veziküllərin CV membranının özündən ayrılması təklif edilir. Kiçik veziküllər su qəbul etdikcə tədricən ölçüləri artır və sonra CV ilə birləşir və su ilə dolduqca ölçüləri böyüyür. Buna görə də, bu çoxsaylı kiçik veziküllərin funksiyası artıq sitoplazmik suyu toplamaq və mərkəzi CV-yə yönəltməkdir. CV bir neçə dəqiqə şişir və sonra suyu kənara atmaq üçün büzülür. Sonra dövr yenidən təkrarlanır.

Kiçik veziküllərin membranlarında, eləcə də CV-nin membranında aquaporin zülalları var.  Bu transmembran zülallar suyun membranlardan keçməsini asanlaşdırır. Həm CV, həm də kiçik veziküllərdə aquaporin zülallarının olması onu göstərir ki, suyun yığılması həm CV membranının özü, həm də veziküllərin funksiyası vasitəsilə baş verir. Bununla belə, veziküllər daha çox və daha kiçik olmaqla, veziküllərin təmin etdiyi daha böyük ümumi səth sahəsinə görə suyun daha sürətli udulmasına imkan verəcəkdir.

Kiçik vezikullarin membranında başqa bir protein də var: vakuol tipli H + -ATPase və ya V-ATPase. Bu ATPaz H + ionlarını vezikül lümeninə pompalayır və onun pH-nı sitozolla müqayisədə aşağı salır . Bununla belə, bəzi amöbalarda CV-nin pH-ı yalnız bir qədər asidikdir, bu, H + ionlarının CV-dən və ya veziküllərdən çıxarıldığını göstərir. V-ATPase tərəfindən yaradılan elektrokimyəvi qradiyentin ionların daşınması üçün istifadə oluna biləcəyi düşünülür (K + və Cl - güman edilir).) veziküllərə daxil olur. Bu, vezikül membranı boyunca osmotik qradient yaradır, osmosla sitozoldan suyun veziküllərə axınına səbəb olur, bu, aquaporinlər tərəfindən asanlaşdırılır.

Bu veziküllər suyu xaric edən mərkəzi kontraktil vakuol ilə birləşdiyindən, ionlar hüceyrədən çıxarılır, bu da şirin su orqanizmi üçün faydalı deyil. İonların su ilə çıxarılması bəzi hələ müəyyən edilməmiş mexanizmlə kompensasiya edilməlidir.

Digər eukaryotlar kimi, Amoeba növləri də həddindən artıq duzlu və ya seyreltilmiş suyun səbəb olduğu həddindən artıq osmotik təzyiqdən mənfi təsirlənir . Duzlu suda Amoeba duzun axınının qarşısını alacaq, nəticədə hüceyrə ətraf mühitlə izotonikləşərək hüceyrənin kiçilməsinə səbəb olan su itkisi ilə nəticələnəcək. Təzə suya qoyulan Amoeba ətrafdakı suyun konsentrasiyasına uyğunlaşaraq hüceyrənin şişməsinə səbəb olur. Ətrafdakı su çox seyreltilirsə, hüceyrə partlaya bilər.

Amöba kistləri
Hüceyrə üçün potensial ölümcül olan mühitlərdə Amöba özünü top halına gətirərək və qoruyucu membran ifraz edərək mikrob kistasına çevrilərək hərəkətsiz vəziyyətə düşə bilər . Hüceyrə daha əlverişli şərtlərlə qarşılaşana qədər bu vəziyyətdə qalır.  Kist halında olarkən amöba çoxalmayacaq və uzun müddət çıxa bilmədikdə ölə bilər.

 İstinadlar 

Kateqoriya:İbtidailər
Kateqoriya:Amöbozoylar