Corco Vazari

Giorgio Vasari (İtalyan: [ˈdʒordʒo vaˈzaːri]; 30 iyul 1511 – 27 iyun 1574) italyan rəssamı idi. memar, sənət tarixçisi və “Ən mükəmməl rəssamların, heykəltəraşların və memarların həyatı” adlı əsəri ilə tanınan bioqraf, bütün sənət-tarixi yazıların ideoloji əsası hesab olunur və Leonardo da daxil olmaqla, əhatə etdiyi bir çox İtalyan İntibah dövrü rəssamlarının müasir tərcümeyi-hallarında hələ də çox istinad edilir. da Vinçi və Mikelancelo, baxmayaraq ki, o, indi bir çox faktiki səhvləri ehtiva edir, xüsusən də doğulmamışdan əvvəlki rəssamları əhatə edərkən.

Vasari, öz dövründə həm rəssam, həm də memar kimi yüksək qiymətləndirilən, lakin sonrakı əsrlərdə daha az tanınan bir mannerist rəssam idi. O, indi Florensiyada Mediçi məhkəməsinin mədəniyyət naziri adlandırılacaq şəxs idi və “Lifes” davamlı müvəffəqiyyətlə təsviri sənətdə Florensiyanın üstünlüyü ideyasını təbliğ edirdi.

Vasari 1578-ci ildə tamamlanan Florensiyanın Santa Croce Bazilikasında öz qəhrəmanı Mikelancelonun məqbərəsini dizayn etdi. Vasarinin Giottonun rinascita (yenidən doğulma) kimi rəsm çəkmə tərzi haqqında çap olunmuş mətninə əsasən, müəllif Jül Mişel özünün Histoire de Fransa (1835)[5] termindən istifadə edərək Vasarinin konsepsiyasının qəbulunu təklif etdi İntibah (yenidən doğuş, fransızca) mədəni dəyişikliyi ayırd etmək. Bu termin tarixşünaslıqda bundan sonra qəbul edilmiş və bu gün də istifadə olunur.

 Həyatı 
Vasari 30 iyul 1511-ci ildə Toskana ştatının Arezzo şəhərində vaxtından əvvəl anadan olmuşdur.[6] Erkən yaşda əmisi oğlu Luca Signorelli tərəfindən tövsiyə edilən o, vitrajların mahir rəssamı Guglielmo da Marsiglia'nın şagirdi oldu. On altı yaşında kardinal Silvio Passerini tərəfindən Florensiyaya göndərilən Andrea del Sarto və onun şagirdləri Rosso Fiorentino və Yakopo Pontormonun çevrəsinə qatıldı və burada humanist təhsili təşviq edildi. O, rəssamlıq üslubu özünə təsir edəcək Mikelancelo ilə dostluq edirdi.

Vasari sağlığında yüksək şöhrət qazandı və xeyli sərvət topladı. O, Arezzonun ən zəngin və ən görkəmli ailələrindən birinin üzvü Nikolosa Bacci ilə evləndi. O, Papa tərəfindən Qızıl Spur cəngavərinə çevrildi. O, doğulduğu şəhərin bələdiyyə şurasına seçildi və nəhayət, gonfalonierenin ali vəzifəsinə yüksəldi.

O, 1547-ci ildə Arezzoda gözəl bir ev tikdirdi və onun divarlarını və tağlarını rəsmlərlə bəzədi. İndi onun şərəfinə Casa Vasari adlı muzey var, eyni zamanda onun Florensiyada iqamətgahı da qorunur.[sitat gətirmək lazımdır.

1563-cü ildə o, Florensiya Akademiyası və Compagnia delle Arti del Disegno-nun yaradılmasına kömək etdi, Böyük Hersoq Kosimo I de' Medici və Mikelancelo qurumun rəhbəri olaraq. Üzvlər kimi otuz altı rəssam seçildi.

27 iyun 1574-cü ildə Florensiyada, Toskana Böyük Hersoqluğunda 62 yaşında vəfat etmişdir.

 Rəssamlıq 
1529-cu ildə o, Romaya səfər etdi və burada Rafaelin və Roma Yüksək İntibah dövrünün digər rəssamlarının əsərlərini öyrəndi. Vasarinin öz mannerist rəsmləri onun sağlığında sonradan daha çox heyran qaldı. 1547-ci ildə Romadakı Palazzo della Cancelleria-dakı kanser salonunu Sala dei Cento Giorni adını alan freskalarla tamamladı. Florensiyada və Romada Medici ailəsinin üzvləri tərəfindən müntəzəm olaraq işə götürüldü. O, həmçinin Neapolda (məsələn, Vasari Sacristy-də), Arezzoda və başqa yerlərdə işləmişdir. Onun rəsmlərinin bir çoxu hələ də mövcuddur, ən əhəmiyyətlisi Florensiyada Palazzo Vecchio-da [8] Sala di Cosimo I-nin divarında və tavanındadır, burada o və köməkçiləri 1555-ci ildən işləmişdir. Studiolo, indi Palazzo Vecchio-da yenidən yığılmışdır.

Getseman bağı Giorgio Vasari tərəfindən

Romada Sala-Regiada freskalar çəkdi. Onun daha yaxşı tanınan şagirdləri və ya ardıcılları arasında Sebastiano Flori, Bartolomeo Carducci, Mirabello Cavalori (Salincorno), Stefano Veltroni (Monte San Savino) və Alessandro Fortori (Arezzo) var.[11]

Onun son böyük işi 1572-ci ildə Bolonyalı rəssam Lorenzo Sabatininin köməyi ilə başladığı Florensiya Katedralinin günbəzinin tavanında böyük “Qiyamət” freskası idi. Vasarinin ölümü zamanı tamamlanmamış, Federico Zuccari tərəfindən tamamlandı.

 Memarlıq 
Rəssamlıq karyerası ilə yanaşı, Vasari memar kimi də uğurlu olmuşdur.[12] Onun Arno sahilindəki Palazzo degli Uffizi lodjiası uzun dar həyətinin ucqar hissəsində mənzərəni açır. Bu, ictimai meydan kimi fəaliyyət göstərən və qısa bir küçə hesab edilərsə, vahid memarlıq üslubu ilə Renessans küçəsi kimi unikal olan unikal bir şəhərsalma parçasıdır.[aydınlaşdırma tələb olunur] Arnodan olan Loggiya mənzərəsi bunu ortaya qoyur. ki, Vasari dəhlizi ilə çaya açıq olan və çay kənarındakı mühiti əhatə edən çox az sayda tikililərdən biridir.[13]

Florensiyada Vasari, həmçinin çayın o tayındakı Uffizi ilə Palazzo Pittini birləşdirən, indi Vasari dəhlizi adlanan uzun keçidin layihəsini hazırladı. Dəhliz Arno çayının yanından arcadedə keçir, Ponte Vecchio-nu keçir və bir neçə binanın xaricində dolanır. Bu, bir vaxtlar Mercado de Vecchio'nun yeri idi.

Santa Maria Novella və Santa Croce'nin orta əsr kilsələrini təmir etdi. Hər iki binada o, orijinal çardaq perdesini və loftu sökdü və retro-xorları öz dövrünün mannerist zövqünə uyğun şəkildə yenidən qurdu.

Santa Croce-də o, 1566-cı ildə Papa V Pius tərəfindən sifariş edilmiş və 1567-ci ilin fevralında tamamlanan "Sehrbazlara pərəstiş" tablosunu hazırladı. O, 2011-ci ildə Roma və Neapolda nümayiş etdirilməzdən əvvəl bu yaxınlarda bərpa edildi. Nəhayət, o, Bosko Marenqoda (Alessandria əyaləti, Piedmont) Santa Croce kilsəsinə qaytarılacaq.[sitat lazımdır.

1562-ci ildə Vasari Yüksək İntibah memarlığının mühüm nümunəsi olan Pistoiadakı Təvazökarlıq Xanımımızın Bazilikasında səkkizguşəli günbəzi tikdi.

Romada Vasari Papa III Julius-un Villa Giulia-da Giacomo Barozzi da Vignola və Bartolomeo Ammannati ilə işləyirdi.

 Ən mükəmməl rəssamların, heykəltəraşların və memarların həyatı 
Tez-tez "ilk sənət tarixçisi" adlandırılan,[16] Vasari Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, ed architettori (Ən Mükəmməl Rəssamların, Heykəltəraşların və Memarların Həyatı) əsərləri ilə bədii bioqrafiyalar ensiklopediyasının janrını icad etdi. Bu əsər ilk dəfə 1550-ci ildə nəşr edilmiş və Böyük Hersoq Kosimo I de Mediciyə həsr edilmişdir. Vasari "Rinascita" (italyanca yenidən doğuş) terminini çap əsərlərində təqdim etdi - baxmayaraq ki, sənətdə davam edən "yenidən doğuş" haqqında məlumat Alberti dövründən bəri havada idi. Giottonun işi ilə bədii üslublardakı dəyişikliyə tətbiq edilən Vasarinin termini, nəhayət, sonrakı dövr üçün geniş şəkildə tətbiq olunan Fransız Renessans (yenidən doğuş) termininə çevriləcəkdir. Vasari, Gothic sənəti termininin müasir istifadəsinə də cavabdeh idi, baxmayaraq ki, o, yalnız "barbar" olaraq təyin etdiyi yenidən doğuşdan əvvəlki Alman üslubu ilə əlaqəli olaraq Goth sözünü istifadə etdi.

The Lifes həmçinin incəsənətdə istifadə edilən texniki üsullar haqqında yeni bir traktat da daxil etdi.[17][8] Kitab 1568-ci ildə qismən yenidən yazılmış və genişləndirilmişdir,[8] rəssamların ağac kəsmə portretləri (bəzi fərziyyələr) əlavə edilmişdir.[sitat gətirmək lazımdır].

Həyatın 1568-ci il nəşrinin birinci və ikinci hissəsinin baş səhifəsi

Əsər Florensiyalıların lehinə ardıcıl və bədnam qərəz göstərir və İntibah sənətindəki bütün inkişafları - məsələn, oyma sənətinin ixtirasını onlara aid etməyə meyllidir. Xüsusilə Venesiya sənəti (Avropanın digər yerlərinin sənətləri ilə birlikdə) birinci nəşrdə sistematik olaraq nəzərə alınmır. Birinci və ikinci nəşrləri arasında Vasari Venesiyaya səfər etdi və ikinci nəşr Venesiya sənətinə daha çox diqqət yetirsə də (nəhayət, Titian da daxil olmaqla), o, neytral nöqteyi-nəzərdən çıxış etmədən bunu etdi.[sitat lazımdır].

Onun Həyatında çoxlu qeyri-dəqiqliklər var. Məsələn, Vasari yazır ki, Andrea del Castagno Domenico Veneziano öldürdü, bu düzgün deyil; Andrea Domenikodan bir neçə il əvvəl öldü. Başqa bir misalda, Vasarinin "İl Sodoma" adlandırdığı Covanni Antonio Bazzi ilə bağlı tərcümeyi-halı, Bazzinin ölümündən sonra "Lives"in yalnız ikinci nəşrində (1568) dərc edilmiş, rəssamı əxlaqsız, heyvani və boş adam kimi pisləyir. Vasari, rəssamın Papa X Leo tərəfindən Məsihin Ali Ordeninin Kavaleri adlandırılmasına və Villa Farnese və digər saytlar üçün mühüm komissiyalar almasına baxmayaraq, Bazzinin işini tənbəl və təhqiramiz hesab edir.[18]

Vasarinin tərcümeyi-halı əyləncəli dedi-qodularla səpələnmişdir. Onun lətifələrinin bir çoxu inandırıcı görünür, digərləri isə uydurma hesab olunur, məsələn, gənc Giottonun Cimabue tərəfindən bir rəsm əsərinin səthində milçək çəkməsi nağılı, guya yaşlı usta dəfələrlə uzaqlaşdırmağa çalışıb (anekdotları əks etdirən janr nağılı). Yunan rəssamı Apelles). O, müasir incəsənət tarixçilərinin etdiyi kimi dəqiq tarixlər üçün tədqiqat arxivləri həyata keçirdi və onun tərcümeyi-halı müasir və əvvəlki nəslin rəssamlarının işində daha etibarlı hesab olunur. Müasir tənqid - tədqiqat tərəfindən hazırlanmış yeni materiallarla - onun bir çox tarix və faktlarını yenidən nəzərdən keçirdi.[8]

Vasari Həyatın sonunda qısa tərcümeyi-halı əlavə etdi və Lazzaro Vasari və Françesko Salviatinin həyatında özü və ailəsi haqqında əlavə təfərrüatlar əlavə etdi.[8]

Tarixçi Richard Goldwaite-ə görə,[19] Vasari "rəqabət" (və ya italyanca "concorrenza") terminini iqtisadi mənada istifadə edən ilk müəlliflərdən biri idi. O, bunu dəfələrlə istifadə etdi və Florensiya sənətinin üstünlüyünün səbəblərini izah edərkən Pietro Peruginonun həyatına girişində bu konsepsiyanı vurğuladı. Vasarinin fikrincə, Florensiyalı rəssamlar ac olduqları üçün üstün idilər və komissiyalar üçün öz aralarında olan şiddətli rəqabət onları belə saxladıqları üçün ac idilər. Onun sözlərinə görə, rəqabət "onları saxlayan qidalardan biridir".[sitat gətirmək lazımdır].

 İstinadlar 

 Xarici keçidlər 
 Статья в энциклопедии «Кругосвет»
 Картины Джорджо Вазари

Kateqoriya:İtaliya rəssamları
Kateqoriya:XVI əsr İtaliya yazıçıları
Kateqoriya:Florensiya məktəbi sənətkarları