Vərdiş

Vərdiş – mütəmadi olaraq təkrarlanan və şüuraltı olaraq baş verməyə meyilli davranışların rutinidir.

American Journal of Psychology (1903) "psixologiya nöqteyi-nəzərindən vərdişi, zehni təcrübənin əvvəlki təkrarı nəticəsində əldə edilmiş az və ya çox sabit düşüncə tərzi, istək və ya hisslər kimi" müəyyənləşdirib.

Adi davranış onu nümayiş etdirən insanlarda çox vaxt diqqətdən kənarda qalır, çünki insanın gündəlik işləri görərkən özünü təhlil etməyə ehtiyacı yoxdur. Vərdişlər bəzən məcburidir. Vərdiş tədqiqatçısı Wendy Wood və onun həmkarları tərəfindən 2002-ci ildə gündəlik təcrübə araşdırması aşkar etdi ki, gündəlik davranışların təxminən 43%-i vərdişdən kənar həyata keçirilir. Yeni davranışlar vərdiş formalaşması prosesi ilə avtomatik ola bilər. Köhnə vərdişləri pozmaq və yeni vərdişləri formalaşdırmaq çətindir, çünki insanların təkrar etdiyi davranış nümunələri sinir yollarına həkk olunur, lakin təkrarlar vasitəsilə yeni vərdişlər formalaşdırmaq mümkündür.

Davranışlar ardıcıl kontekstdə təkrar olunduqda, kontekstlə hərəkət arasındakı əlaqədə artan artım müşahidə olunur. Bu, həmin kontekstdə davranışın avtomatikliyini artırır. Avtomatik davranışın xüsusiyyətləri hamısı və ya bir neçəsidir: səmərəlilik; məlumatlılığın olmaması; qərəzsizlik və nəzarətsizlik.

 Tarixi 

Vərdiş sözü latınca “sahip olmaq, ibarət olmaq” mənasını verən habere və “şərt və ya vəziyyət” mənasını verən habitus sözlərindən götürülüb. O, həmçinin paltar mənasını verən fransızca "habit" sözündən əmələ gəlib. 13-cü əsrdə vərdiş sözü ilk dəfə geyimi adlandırmaq üçün istifadə olunmuşdur. Məna daha sonra sözün daha geniş yayılmış istifadəsinə, yəni “davranışın əldə edilmiş tərzinə” keçdi.

1890-cı ildə qabaqcıl filosof və psixoloq Uilyam Ceyms “Psixologiyanın Prinsipləri” kitabında vərdiş mövzusuna toxundu. Ceyms vərdişi həyatı idarə etmək üçün təbii meyil kimi qiymətləndirdi. Ona görə, "canlı varlıqlar... vərdişlər dəstəsidir" və "anadangəlmə meyili olan" vərdişlər instinktlər adlanır.[12] Ceyms vərdişlərin həyatımızı necə idarə edə biləcəyini də izah edir. O, deyir: "Tez-tez təkrarlanan hər hansı bir zehni fəaliyyət ardıcıllığı özünü əbədiləşdirməyə meyillidir; beləliklə, özümüzü avtomatik olaraq düşünməyə, hiss etməyə və ya əvvəllər düşünməyə, hiss etməyə və ya eyni şəraitdə etməyə vərdiş etdiyimizi etməyə təşviq edirik. , heç bir şüurlu şəkildə formalaşmış məqsəd olmadan və ya nəticə gözlənilmədən."

 Formalaşması 

Vərdişin formalaşması davranışın müntəzəm təkrarlanma yolu ilə avtomatik və ya vərdiş halına gəlməsi prosesidir. Bu, asimptota qədər təkrarların sayı ilə avtomatikliyin artması kimi modelləşdirilmişdir. Bu vərdiş formalaşması prosesi yavaş ola bilər. Lally və başqaları. (2010) iştirakçıların avtomatizmin asimptotuna çatması üçün orta vaxtın 18-254 gün aralığında 66 gün olduğunu müəyyən etdi.

Vərdişlərin formalaşması üçün 3 əsas komponent var: kontekst işarəsi, davranışın təkrarı və mükafat.[16] Kontekst işarəsi əvvəlki hərəkət, günün vaxtı, yer və ya adi davranışı tetikleyen hər hansı bir şey ola bilər. Bu, insanın ağlının həmin vərdişlə əlaqələndirdiyi hər şey ola bilər və insan avtomatik olaraq vərdişin üzə çıxmasına imkan verəcək. Davranış insanın nümayiş etdirdiyi faktiki vərdişdir və müsbət hiss kimi mükafat, buna görə də "vərdiş döngəsini" davam etdirir. Vərdiş ilkin olaraq bir məqsədlə tətiklənə bilər, lakin zaman keçdikcə bu məqsəd daha az zəruri olur və vərdiş daha avtomatik olur. Fasiləli və ya qeyri-müəyyən mükafatların vərdiş öyrənmənin təşviqində xüsusilə təsirli olduğu aşkar edilmişdir.

Vərdiş formalaşmasını dəstəkləmək üçün nəzərdə tutulmuş müxtəlif rəqəmsal alətlər, onlayn və ya mobil proqramlar təqdim edilmişdir. Məsələn, Habitica, təcrübə və qızıl kimi mükafatlar əlavə edərək, video oyunlarda tapılan strategiyaları real həyat tapşırıqlarına tətbiq edərək oyunlaşdırmadan istifadə edən bir sistemdir. Bununla belə, bu cür vasitələrin nəzərdən keçirilməsi göstərir ki, onların əksəriyyəti nəzəriyyə baxımından zəif dizayn edilib və avtomatizmin inkişafını dəstəkləmir.

Alış-veriş vərdişləri məzuniyyət, evlilik, ilk uşağın doğulması, yeni evə köçmə və boşanma kimi "əsas həyat anlarında" dəyişməyə xüsusilə həssasdır. Bəzi mağazalar bu hadisələri aşkar etmək və marketinq imkanından yararlanmaq üçün alış məlumatlarından istifadə edir.

Bəzi vərdişlər “əsas daşı vərdişləri” kimi tanınır və bunlar digər vərdişlərin formalaşmasına təsir göstərir. Məsələn, öz bədəninin qayğısına qalan və müntəzəm idman etmək vərdişi olan bir insan tipi kimi müəyyən etmək, daha yaxşı qidalanmağa və kredit kartlarından daha az istifadə etməyə də təsir edə bilər. Biznesdə təhlükəsizlik daha çox məhsuldarlıqla nəticələnən digər vərdişlərə təsir edən əsas vərdiş ola bilər.

Adriaanse et al. (2014) vərdişlərin özünə nəzarət və qeyri-sağlam qəlyanaltı istehlakı arasındakı əlaqəyə vasitəçilik etdiyini tapdı.[23] Tədqiqatın nəticələri empirik olaraq nümayiş etdirir ki, yüksək özünü idarə etmə vərdişlərin formalaşmasına və öz növbəsində davranışa təsir göstərə bilər.

 Məqsədlər 

Vərdiş-məqsəd interfeysi və ya qarşılıqlı əlaqəsi vərdişlərin öyrənildiyi və yaddaşda təmsil olunduğu xüsusi üsulla məhdudlaşdırılır. Konkret olaraq, assosiativ öyrənmə vərdişləri prosessual yaddaşda zamanla məlumatın yavaş, artımlı yığılması ilə xarakterizə olunur. Vərdişlər insanın qarşısına qoyduğu məqsədlərə ya fayda verə bilər, ya da zərər verə bilər.

Məqsədlər cavabın təkrarlanması üçün ilkin nəticəyə yönəlmiş motivasiyanı təmin etməklə vərdişləri istiqamətləndirir. Bu mənada, vərdişlər çox vaxt keçmiş məqsəd arxasınca getmənin izidir. Baxmayaraq ki, bir vərdiş bir hərəkətə məcbur etdikdə, lakin şüurlu məqsəd başqa bir hərəkətə sövq etdikdə, müxalif kontekst yaranır. Vərdiş şüurlu məqsəddən üstün olduqda, tutma xətası baş verdi.

Davranış proqnozu da məqsədlərdən əldə edilir. Davranış proqnozu vərdişin formalaşma ehtimalını qəbul edir, lakin bu vərdişi formalaşdırmaq üçün əvvəlcə məqsəd mövcud olmalıdır. Məqsədlərin vərdişlərə təsiri vərdişi ağıldakı digər avtomatik proseslərdən fərqləndirən şeydir.

Aşağıda məqsədə yönəlmiş və adi davranış arasındakı fərqi nümayiş etdirən klassik hədəf devalvasiyası təcrübəsinin təsviri (Scientific American MIND qonaq bloq yazısından vərdişlər və ya məqsədlər həyatınızı istiqamətləndirməlidirmi? Bu, asılıdır):

1980-ci illərin əvvəllərində İngiltərənin Kembric Universitetində Anthony Dickinson və həmkarları tərəfindən həyata keçirilən bir sıra zərif eksperimentlər, məqsədyönlü və adi proseslər arasında davranış fərqlərini açıq şəkildə ortaya qoyur. Əsasən, məşq mərhələsində bir siçovul bir az yemək almaq üçün qolu basmağa öyrədildi. Sonra, ikinci mərhələdə, siçovul rıçaq olmadan başqa bir qəfəsə yerləşdirildi və ona yemək verildi, lakin yemək yeyəndə xəstələndi. Bu, siçovulun yeməyi "dəyərsizləşdirməsinə" səbəb oldu, çünki o, qolu sıxmaq hərəkətini xəstə olmaqla birbaşa əlaqələndirmədən, yeməyi xəstə olmaq ilə əlaqələndirdi. Nəhayət, sınaq mərhələsində siçovul qolu ilə orijinal qəfəsə yerləşdirildi. (Əlavə öyrənmənin qarşısını almaq üçün sınaq mərhələsində heç bir yemək verilmədi.) Geniş bir məşq mərhələsindən keçmiş siçovullar qidanın dəyərsizləşməsinə baxmayaraq, sınaq mərhələsində qolu basmağa davam etdilər; onların davranışı adi adlanırdı. Orta səviyyəli bir məşq mərhələsindən keçən siçovullar bunu etmədi və onların davranışı məqsədyönlü adlandı. … [G]oal yönümlü davranış, siçovulun həmin hərəkəti seçmək üçün bir hərəkətin nəticəsini və ya nəticəsini açıq şəkildə proqnozlaşdırmaqla izah olunur. Əgər siçovul yemək istəyirsə, qolu sıxır, çünki qolu basmaqla yeməyi çatdıracağını proqnozlaşdırır. Əgər yemək dəyərsizləşibsə, siçovul qolu basmayacaq. Adi davranış bir hərəkətlə hərəkətin həyata keçirildiyi vəziyyət arasında güclü əlaqə ilə izah olunur. Siçovul qolu görəndə qolu sıxır, proqnozlaşdırılan nəticəyə görə deyil.

 Əsəbilik 

Bir sıra vərdişləri əsəb vərdişləri kimi təsnif etmək olar. Bunlara dırnaq yeməmək, kəkələmək, burnunu çəkmək və başını döymək daxildir. Onlar emosional vəziyyətin simptomları kimi tanınır və ümumiyyətlə narahatlıq, etibarsızlıq, aşağılıq və gərginlik şərtlərinə əsaslanır. Bu vərdişlər çox vaxt gənc yaşda formalaşır və diqqət ehtiyacı ilə bağlı ola bilər. Bir əsəbi vərdişdən qurtulmağa çalışarkən, bir vərdişin özü və ya bir dağ olan simptomu deyil, əsəbi hissin səbəbini həll etmək vacibdir, nəticədə narahatlıq yarana bilər.[28] Anksiyete, insanların gündəlik həyatına və iş rejiminə mənfi təsir göstərən həddindən artıq və gözlənilməz narahatlıqla tanınan bir xəstəlikdir.

 "Pis" vərdişlər 

Pis vərdiş arzuolunmaz davranış nümunəsidir. Ümumi nümunələrə aşağıdakılar daxildir: süründürməçilik, tərpənmək, həddindən artıq xərcləmə və dırnaq yeməmək.[30] İnsan bu pis vərdişləri nə qədər tez tanısa, onları aradan qaldırmaq bir o qədər asan olar. Pis vərdişi aradan qaldırmağa çalışmaq əvəzinə, onu daha sağlam mübarizə mexanizmi ilə əvəz etməyə çalışmaq daha məhsuldar ola bilər.

Pis vərdişi asılılıqdan və ya psixi xəstəlikdən ayırmaq üçün əsas amil iradədir. Əgər insan davranışını asanlıqla idarə edə bilirsə, deməli, bu vərdişdir. Yaxşı niyyətlər pis vərdişlərin mənfi təsirini üstələyə bilər, lakin onların təsiri müstəqil və əlavə kimi görünür—pis vərdişlər qalır, lakin ləğv edilmək əvəzinə, ram edilir.

Yaranmış pis vərdişləri aradan qaldırmaq üçün bir çox üsullar mövcuddur, məsələn, gücləndiricilərin çıxarılması – vərdişi tetikleyen və gücləndirən amillərin müəyyən edilməsi və aradan qaldırılması. Bazal qanqliya vərdişi tətikləyən konteksti xatırlayır, beləliklə, tətiklər yenidən ortaya çıxsa, vərdişlər canlandırıla bilər. Mümkün qədər tez pis vərdişləri tanımaq və aradan qaldırmaq tövsiyə olunur. Vərdişlərin aradan qaldırılması yaşla daha çətinləşir, çünki təkrarlar həyat boyu vərdişləri kümülatif şəkildə gücləndirir. Charles Duhigg-ə görə, hər bir vərdiş üçün bir işarə, gündəlik və mükafat ehtiva edən bir döngə var. Bir vərdiş döngəsinə misal olaraq televiziya proqramının bitməsi (istək), soyuducuya getmək (rutin), qəlyanaltı yemək (mükafat) ola bilər. Vərdişləri dəyişdirməyin açarı işarənizi müəyyən etmək və rutininizi və mükafatınızı dəyişdirməkdir.

Kateqoriya:Psixologiya